ခုန်းရှန့်၏ ဟန်ဆောင်မှု

မင်ဂိုဏ်းသားများသည် ရှောင်လင်တောင်မှ ဆင်းလာကြပြီးနောက် ဝူတန်တောင်သို့ ဦးတည်ချီတက်ကြလေသည်။

ကျန်းဝူကျိသည် ထိုက်ကျိလက်ဝါးသိုင်းကို သင်ယူရန် အမှီလိုက်ရမည်ဟု တွေးတောမိသဖြင့် "ဝူတန်ဂိုဏ်းဟာ ကျွန်တော့်အ‌ေဖရဲ့ မိခင်ဂိုဏ်းပဲ ဖြစ်တယ်။ ကျွန်တော် စိတ်လောနေတာမို့ ရှေ့က ကြိုသွားနှင့်မယ်။ အားလုံးလည်း နောက်ကနေ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လာခဲ့ကြပါ" ဟု ပြောကြားလိုက်သည်။

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် ကျန်းဝူကျိသည် ရှေ့သို့ တဟုန်ထိုး ပြေးထွက်သွားလေသည်။ ဝေယိရှောက်ကလည်း "ဂိုဏ်းချုပ်၊ ကျွန်တော်လည်း လိုက်ခဲ့ပါရစေ" ဟု ဆို၏။

ဝေယိရှောက်၏ စကားသံ ဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လူရိပ်နှစ်ခုသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါး အပြင်သို့ တဟုန်ထိုး ထွက်ခွာသွားကြရာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ပေပေါင်းများစွာ ဝေးကွာသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

ဝေယိရှောက်၏ ကိုယ်ဖော့ပညာမှာ အလွန်တရာ မြင့်မားလှသလို ကျန်းဝူကျိမှာလည်း စကြဝဠာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်းအတတ်ကို တတ်မြောက်ထားပြီးနောက် တိမ်လွှာလှေကား ကိုယ်ဖော့ပညာနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး အင်အားအပြည့်ဖြင့် ခရီးနှင်ကြသောအခါ ဝေယိရှောက်ပင်လျှင် အသာစီးရရန် မလွယ်ကူပေ။ ၎င်းတို့၏ ပုံရိပ်များသည် ပုခုံးချင်းယှဉ်လျက် အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ရွေ့လျားနေကြသည်။ ဤလောကတွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးနှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်မည့် တတိယမြောက်လူ ရှိနိုင်တော့မည်မဟုတ်ချေ။

ထိုသည်ကို မြင်လျှင် ရန်ရှောင်နှင့် ကျန်သူများက "ငါတို့လည်း အနီးနားက မြင်းတွေကို ဝယ်ယူပြီး အစွမ်းကုန် အမှီလိုက်ကြရအောင်။ သိုင်းလောကရဲ့ ထိပ်သီးလို့ တင်စားကြတဲ့ ရှောင်လင်ဂိုဏ်းတောင် ရုယန်မင်းသား အိမ်တော်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီ။ ဝူတန်ဂိုဏ်းလည်း ခုခံနိုင်ပါ့မလား မသေချာဘူး။ ရန်သူ့အင်အားကလည်း အဆမတန် များပြားလိမ့်မယ်။ ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့ လင်းနို့ဘုရင် ဝေတို့ နှစ်ယောက်တည်းကတော့ လူအင်အား မမျှတာမို့ ငါတို့ နောက်ကျလို့ မဖြစ်ဘူး" ဟု တိုင်ပင်ကြလေသည်။

လူအများက သဘောတူညီကြပြီး အနီးနားရှိ မြို့များတွင် မြင်းများကို ဝယ်ယူကြသည်။ အရေအတွက် များများစားစား မရသော်လည်း ရန်ရှောင်၊ ယင်းထျန့်ကျိန်းနှင့် ကျန်သူများအတွက်မူ လုံလောက်မှု ရှိပေသည်။ သိုင်းပညာရှင် အများအပြားသည် မြင်းများကို အစွမ်းကုန် ကုန်နှင်လျက် ဝူတန်တောင်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်သွားကြတော့သည်။

ကျန်းဝူကျိနှင့် ဝေယိရှောက်တို့သည်လည်း ထို့အတူပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ဖော့ပညာမှာ အလွန်မြင့်မားသော်လည်း ခရီးနှင်သည့် အရှိန်မှာ မြင်းစီးသည်ထက် အနည်းငယ်သာ ပိုမြန်ပေသည်။ ထို့ပြင် အဆက်မပြတ် ခရီးနှင်ခြင်းသည် အတွင်းအားကို တဖြည်းဖြည်း ကုန်ခမ်းစေသည်။ အကယ်၍ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက ဝူတန်တောင်သို့ ရောက်သည့်အခါ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း လျော့နည်းသွားပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် အမြန်နှင်နိုင်သော မြင်းများကို ပြောင်းလဲစီးနင်းကာ ဝူတန်တောင်သို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားကြသည်။

လမ်းခရီးတွင် ဝူတန်တောင်သို့ ဦးတည်နေသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် အဖွဲ့အချို့နှင့် ဆုံတွေ့ကြသေးသည်။ ၎င်းတို့သည် ကျန်းဝူကျိတို့ကို မြင်သောအခါ လမ်းပိတ်ဆီးရန် ကြိုးစားကြ၏။ ထိုသူတိုင်းမှာ သိုင်းပညာ မဆိုးလှသော်လည်း ကျန်းဝူကျိနှင့် ဝေယိရှောက်တို့၏ သိုင်းပညာမှာ အလွန်တရာ မြင့်မားလွန်းသောကြောင့်သာ သာမန်လူများကဲ့သို့ အဟန့်အတား မဖြစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့ တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ညနက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အချိန်ဆွဲမနေဘဲ တောင်ပေါ်သို့ ချက်ချင်း တက်ခဲ့ကြသည်။ တောင်တစ်ဝက်ခန့်အထိ ရောက်သော်လည်း အနက်ရောင်ဝတ်စုံဝတ် တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။

ဝေယိရှောက်က "ဂိုဏ်းချုပ်၊ ကျွန်တော်တို့ အတော်လေး မြန်မြန် လာခဲ့ကြတာဆိုတော့ ရန်သူတွေထက် အရင် ရောက်နေပုံရတယ်" ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဝူကျိက ခေါင်းညိတ်ပြလျက် "သူတို့ ညနက်ပိုင်းမှာ လှုပ်ရှားမှာ မဟုတ်လို့လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သတိတော့ မပေါ့သင့်ဘူး" ဟု ပြန်ပြောလေသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦး စကားပြောဆိုရင်း လျှောက်လာကြစဉ် ရှေ့ဘက်၌ တောင်ပေါ်သို့ ပြေးတက်နေသော အရပ်ရှည်ရှည် ဘုန်းကြီးတစ်ပါးကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝေယိရှောက်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် "ရှောင်လင်က ထွက်ပြေးလာတဲ့ ဘုန်းကြီးလား။ ထူးဆန်းလိုက်တာ။ ရုယန်မင်းသား အိမ်တော်က အလုပ်လုပ်ရင် အစအန မကျန်အောင် လုပ်တတ်တာပဲ။ ရှောင်လင်ဂိုဏ်းထဲက ဆန်တုဆရာတော်ကြီးသုံးပါး စောင့်ရှောက်ထားတဲ့ တပည့်တွေကလွဲရင် ဘယ်သူမှ မကျန်ခဲ့ပါဘူး။ ဒီဘုန်းကြီးက ဘယ်လိုလုပ် လွတ်လာတာလဲ" ဟု ဆို၏။

ကျန်းဝူကျိသည် အရာအားလုံးကို ရိပ်မိပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လျက် "ဘုန်းကြီးတိုင်းဟာ ရှောင်လင်ကလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။ ဒီလူဟာ ဝူတန်တောင်ကို အကဲလာစမ်းဖို့အတွက် ဒီအသွင်ကို ဟန်ဆောင်ယူထားတာ ဖြစ်ဖို့ များတယ်" ဟု ဆိုသည်။

ဝေယိရှောက်က ခေါင်းညိတ်လျက် "ဒါလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ နောက်က လိုက်ကြည့်ပြီး ဘာဖြစ်မလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့" ဟု ပြောလေသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် တိတ်တဆိတ် နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။ ထိုဘုန်းကြီး တောင်ထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ တစ်စုံတစ်ယောက်က "မိတ်ဆွေ၊ ဘယ်ကလဲ။ ဘာကိစ္စကြောင့် ညနက်သန်းခေါင် ဝူတန်ကို ရောက်လာတာလဲ" ဟု အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်သည်။

ထိုသို့ မေးလိုက်သည်နှင့် ကျောက်ဆောင်များ နောက်ကွယ်မှ လူအချို့ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ ထိုသူများမှာ ဝူတန်ဂိုဏ်းသား တပည့်များ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုဘုန်းကြီးက လက်အုပ်ချီလျက် "တပည့်တော်ဟာ ရှောင်လင်ဂိုဏ်းက ခုန်းရှန့် ဖြစ်ပါတယ်။ ရှောင်လင်ဂိုဏ်းမှာ ဘေးဒုက္ခကြီးစွာ ကြုံတွေ့နေရလို့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီ ကျန်းရဲ့ အကူအညီကို လာရောက် တောင်းခံတာပါ" ဟု ပျာပျာသလဲ ပြောဆိုလေသည်။

ရှောင်လင်ဂိုဏ်းမှာ ဘေးဒုက္ခ ကြုံနေရသည် ဟုတ်ပါသလား။

ဝူတန်တပည့်များမှာ ပေါ့ဆခြင်း မရှိသော်လည်း ၎င်းတို့၏ မျက်နှာတွင် ဝေခွဲမရသည့် ပုံရိပ်များ ပေါ်လွင်နေသည်။ ၎င်းတို့က "အရှင်ဘုရား၊ အချိန်က မကောင်းဘူး ဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကတည်းက တရားကျင့်ကြံနေတာ အခုထိပဲ။ တပည့်တွေတောင် မတွေ့ရတာ ကြာပါပြီ" ဟု လျှောက်တင်ကြသည်။

ခုန်းရှန့်က အလျင်အမြန်ပင် "တပည့်တော်မှာ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကျန်းနဲ့ တွေ့ဖို့ အရေးကြီးကိစ္စ ရှိပါတယ်။ ဒီကိစ္စဟာ ရှောင်လင်ဂိုဏ်းရဲ့ သေရေးရှင်ရေးနဲ့ ဆိုင်တာမို့ ကျေးဇူးပြုပြီး အကြောင်းကြားပေးကြပါ" ဟု တောင်းဆိုလေသည်။

ဝူတန်တပည့်များမှာ အခက်တွေ့နေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ကျန်းဆန်းဖုန်း၏ ကျင့်ကြံမှုကို မည်သို့ နှောင့်ယှက် ဝံ့ရဲပါမည်နည်း။

ထိုစဉ် ဝူတန်တပည့် တစ်ဦးက "အာ၊ ငါတို့ ဆရာ့ဆီ သွားပြောပြီး သူ ဆုံးဖြတ်ပါစေလား" ဟု အကြံပြုလိုက်သည်။

"ဟုတ်သားပဲ"

ဝူတန်တပည့်များမှာ ဝမ်းသာသွားကြပြီး ခုန်းရှန့်အား "ကျွန်တော်တို့ဟာ တတိယမြောက် သိုင်းသူရဲကောင်း ယွီတိုက်ယန်ရဲ့ တပည့်တွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။ ဆရာ့ရဲ့ ခြေလက်တွေ ဒဏ်ရာရထားလို့ တိုက်ခိုက်လို့ မရပေမဲ့ ကိစ္စအဝဝကိုတော့ စီမံပေးနိုင်ပါသေးတယ်။ ဆရာ့ဆီ သွားပြီး အဆုံးအဖြတ် တောင်းကြတာပေါ့" ဟု ပြောဆိုကြသည်။

ခုန်းရှန့်ကလည်း "ကောင်းပါပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒကာတို့" ဟု ခေါင်းညိတ် လိုက်လေသည်။

ကျန်းဝူကျိနှင့် ဝေယိရှောက်တို့သည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြသည်။ ခဏအကြာတွင် ဝူတန်တပည့် အချို့က ခုန်းရှန့်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ယွီတိုက်ယန်နှင့် တွေ့ဆုံပေးကြသည်။ ခုန်းရှန့်သည် ယွီတိုက်ယန်နှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် ကျန်းဆန်းဖုန်းအား တွေ့ဆုံရန် တောင်နောက်ဘက်ရှိ အဆောင်ငယ်လေးဆီသို့ အတူတူ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ကျန်းဝူကျိနှင့် ဝေယိရှောက်တို့သည်လည်း ၎င်းတို့နောက်သို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါသွားကြလေသည်။

ဤနောက်ဘက်ရှိ အဆောင်ငယ်လေး၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝါးပင်များကို စိုက်ပျိုးထားသည်။ လူအများ ရောက်ရှိလာသောအခါ ငှက်ကလေးများ လန့်နိုးကာ အော်မြည်ကြရာ မြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် လှပပေသည်။

ယွီတိုက်ယန်က ဝင်ရောက်ခွင့် တောင်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အခန်းတံခါးအတွင်းမှ ကျန်းဆန်းဖုန်း၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ရှောင်လင်ဂိုဏ်းက ဘယ်ထူးကဲတဲ့ ဘုန်းကြီးက ငါ့ရဲ့ အိမ်ဂေဟာကို ကြွရောက်လာတာလဲ။ ဒီအဖိုးကြီးက ခရီးဦးကြို မပြုနိုင်တာကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး"

ထိုအသံမှာ လောကီအာရုံတို့မှ ကင်းဝေးသကဲ့သို့ အေးချမ်းလှပေသည်။ ထို့နောက် အဆောင်၏ ဝါးတံခါးမှာ ပွင့်ဟလာပြီး ကျန်းဆန်းဖုန်းသည် ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာသည်။ သူ၏ အသွင်အပြင်မှာ ဆံပင်ဖြူ၊ မုတ်ဆိတ်ဖြူများဖြင့် အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော်လည်း အလွန်တည်ငြိမ် အေးချမ်းသည့် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး တစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါမျိုး ပေါ်လွင်နေပေသည်။

ခုန်းရှန့်သည် မိမိ၏ အထောက်အထားကို ကျန်းဆန်းဖုန်း သိရှိနေသဖြင့် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြိုတင် အကြောင်းကြားထား၍ ဖြစ်မည်ဟု တွေးတောကာ အံ့ဩခြင်း မရှိတော့ပေ။

သို့သော် ယွီတိုက်ယန်နှင့် ကျန်းဝူကျိတို့သာလျှင် ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ကျန်းဆန်းဖုန်းကို အကြောင်းကြားရန် မည်သူမျှ မဝံ့ရဲကြောင်း သိကြသည်။ ကျန်းဆန်းဖုန်းမှာ အတွင်းအား ကျင့်စဉ်တွင် အံ့မခန်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ခုန်းရှန့်၏ ခြေလှမ်းသံကို နားထောင်ရုံဖြင့် မည်သည့်ဂိုဏ်းက ဖြစ်ကြောင်းနှင့် မည်မျှအဆင့်ရှိကြောင်းကို သိရှိနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းဆန်းဖုန်းသည် စကားပြောဆိုရင်း ဝါးတော၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ အနည်းငယ် အံ့ဩသည့်ဟန်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုနေရာမှာ ကျန်းဝူကျိနှင့် ဝေယိရှောက်တို့ ပုန်းအောင်းနေသည့် နေရာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ သိုင်းပညာ မြင့်မားကြသော်လည်း ကျန်းဆန်းဖုန်း၏ မျက်စိကိုမူ မလွတ်ကင်းနိုင်ပေ။ သို့သော် ၎င်းတို့မှာ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိဘဲ အသက်ရှူသံမှာလည်း ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကျန်းဝူကျိ၏ အတွင်းအားမှာ အလွန်နက်ရှိုင်းပြီး ဝေယိရှောက်၏ ကိုယ်ဖော့ပညာမှာလည်း တစ်လောကလုံးတွင် အနှိုင်းမဲ့ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦး မလှုပ်မယှက် နေသောကြောင့် ကျန်းဆန်းဖုန်းမှာ ထိုနေရာတွင် လူနှစ်ဦး ပုန်းနေသည်ကိုသာ သိရှိပြီး မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကိုမူ အကဲမဖြတ်နိုင်သေးပေ။

သို့သော်လည်း ကျန်းဆန်းဖုန်းမှာ များစွာ ဂရုမစိုက်ဘဲ လူအုပ်နှင့်အတူ လိုက်ပါလာပြီး အထဲသို့ မဝင်ဝံ့ကြသော ဝူတန်တပည့်များသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မှတ်ယူလိုက်သည်။

ထိုစဉ် ခုန်းရှန့်က လက်အုပ်ချီ ဦးညွှတ်လျက် "ရှောင်လင်ဂိုဏ်းက ခုန်းရှန့်ဟာ ဝူတန်ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ကျန်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဆန်းဖုန်းကလည်း လက်အုပ်ချီ တုံ့ပြန်လျက် "မလိုပါဘူး အရှင်ဘုရား၊ ဒီလောက်အထိ အားနာစရာ မလိုပါဘူး။ အထဲကို ကြွပြီး စကားပြောကြတာပေါ့" ဟု မိန့်ကြားလိုက်သည်။

လူအများမှာ အဆောင်ငယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ အထဲတွင် ရေနွေးအိုးနှင့် ရေနွေးခွက်များ တင်ထားသော သစ်သားစားပွဲတစ်ခုနှင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တရားထိုင်သည့် တရားထိုင်သည့်နေရာ တစ်ခုသာ ရှိသည်။ အခြားအရာ မရှိဘဲ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှပေသည်။

ဤခုန်းရှန့်၏ ဟန်ဆောင်မှုမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများသည် ချက်ချင်းပင် နီမြန်းလာပြီး "ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ကျန်း၊ ရှောင်လင်ဂိုဏ်းဟာ မကြုံစဖူး ဘေးဒုက္ခနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရပါပြီ။ မိစ္ဆာဂိုဏ်းက ရုတ်တရက် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပါတယ်။ ဂိုဏ်းချုပ် ခုန်းဝမ်ကစလို့ ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းသားတွေ အားလုံးဟာ ကျောင်းတော်ကို ကာကွယ်ရင်း သေဆုံးကုန်ကြပြီ။ တပည့်တော် တစ်ယောက်တည်းသာ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာတာပါ။ အခု မိစ္ဆာဂိုဏ်းရဲ့ အဓိက အင်အားစုတွေဟာ ဝူတန်တောင်ကို ဦးတည်လာနေကြပါပြီ။ ဒီနေ့မှာတော့ အလယ်ပိုင်းဒေသ သိုင်းလောကရဲ့ ရှင်သန်ရေးနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာဟာ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ကျန်း တစ်ဦးတည်းပေါ်မှာပဲ တည်ပါတော့တယ်" ဟု ပြောလေသည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခုန်းရှန့်မှာ ဟန်ဆောင်မှု ကင်းစွာဖြင့် အသံကုန် ဟစ်အော်ကာ ငိုကြွေးတော့သည်။

သူ၏ စိတ်လိုလက်ရ ငိုနိုင်စွမ်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် မဆိုးလှဟု ဆိုရပေမည်။ ထို့ပြင် သူ၏ အသံထဲမှ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုနှင့် နာကျည်းမှုကို ဖော်ပြနိုင်စွမ်းမှာလည်း အလွန်ပင် တိကျလှပေသည်။ သူ၏ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်မှာ ယခုခေတ် နာမည်ကြီး မင်းသားများကိုပင် ကျော်လွန်နေ၏။

ဤဟန်ဆောင်မှုကို မြင်သောအခါ ကျန်းဝူကျိပင်လျှင် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးမိတော့သည်။