နားထောင်စမ်းပါဦး၊ ဒါ လူပြောရမယ့် စကားလား

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါမဟုတ်ဘူး၊ ငါ အဲဒီလို မလုပ်ခဲ့ဘူး"

ဆုန့်ချင်းရှူးသည် ကျန်းဝူကျိ၏ စကားများကို ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။ သူသည် ထန်မိန်ကျွင်းအပေါ် စိတ်ဝင်စားစရာ အကြောင်း လုံးဝမရှိပေ။

ဆုန့်ယွမ်ချောင်နှင့် ကျန်ရှိသူများသည်လည်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ထန်မိန်ကျွင်းမှာ ကျိရှောင်ဖူ၏ အစ်မ ဖြစ်သဖြင့် အသက်အရွယ်အရ များစွာကြီးရင့်နေပြီဖြစ်ရာ အဘယ်သို့ ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း။ သို့သော် ဆုန့်ချင်းရှူးမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အမည်ကို ထုတ်ဖော်မပြောနိုင်ဘဲ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ဖြစ်နေသည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးသည်လည်း အတင်းအဖျင်းစကားများကို စိတ်ဝင်စားကြသူများဖြစ်ရာ ဝိုင်းအုံကြည့်ရှုနေကြသည်။

ထိုသို့ ဝိုင်းကြည့်နေကြသဖြင့် ဆုန့်ချင်းရှူး၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းလာသည်။ သူသည် အကျပ်ရိုက်နေသော အခြေအနေတွင် မည်သို့ပြောရမည်ကို မသိတော့ပေ။

ဆုန့်ချင်းရှူး နှုတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဆုန့်ယွမ်ချောင်က လူများလွန်းသဖြင့် ရှက်နေသည်ဟု ယူဆကာ ကြားဝင်ဖျန်ဖြေပေးသည်။

"ချင်းရှူးက ရှက်နေတာနေမှာပါ။ ဘာမှလည်း အတည်မဖြစ်သေးတော့ အခုပြောဖို့က စောလွန်းပါသေးတယ်။ ဂိုဏ်းကြီးလေးဂိုဏ်းက လူတွေကို ကယ်တင်ပြီးမှပဲ ဒီအကြောင်းကို ဆက်ပြောကြတာပေါ့"

ဆုန့်အဘိုးကြီးမှာ သူ့သားအပေါ် အလွန်အကာအကွယ်ပေးသူ ဖြစ်သည်။ ဆုန့်ယွမ်ချောင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဆုန့်ချင်းရှူးက အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "အဖိုး၊ အခြေအနေတွေ ပိုပြီးသေချာသွားတဲ့အခါ ကျွန်တော် ပြောပြပါ့မယ်" ဟု ဆိုသည်။ ကျန်းဆန်းဖုန်းကလည်း ကိစ္စရပ်ကို နားလည်သဖြင့် အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သို့သော် ကျန်းဝူကျိက ဆုန့်ချင်းရှူးကို လွှတ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ရယ်မောလျက် "ကျွန်တော် ရိုင်းသွားရင် ခွင့်လွှတ်ပါ အစ်ကိုကြီး..... အခုက လူတွေများနေတာဆိုတော့ စားသောက်ပွဲပြီးရင်တော့ အစ်ကိုကြီးဆုန့်က အဖိုးကို ပြောပြနိုင်ပါတယ်။ အစ်ကိုကြီးဆုန့် စိတ်မပူပါနဲ့၊ အော့မေ့ဂိုဏ်းက ဘယ်မိန်းကလေးပဲဖြစ်ဖြစ် အစ်ကိုကြီးနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်။ ဝူတန်ဂိုဏ်းရဲ့ လူငယ်မျိုးဆက်မှာ အစ်ကိုကြီးက မျက်နှာပန်းအလှဆုံးပဲ မဟုတ်လား။ အဖိုး ၊ အဖေနဲ့ ဦးလေးတွေတင်မကဘဲ ကျွန်တော်နဲ့ မင်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကလည်း အစ်ကိုကြီးရဲ့ နောက်မှာ ရှိနေပါတယ်။ အဲဒီအခါကျရင် အစ်ကိုကြီးနဲ့ ကျွန်တော် အတူတူ လူပျိုစကား သွားပြောကြတာပေါ့။ ကျွန်တော်က မိန်းကလေးကျိုးကို လက်ထပ်မယ်၊ အစ်ကိုကြီးကလည်း ချစ်ရတဲ့သူကို ပိုင်ဆိုင်ရမယ်ဆိုရင် ဒါဟာ သိုင်းလောကမှာ တကယ်လှပတဲ့ ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ဖြစ်လာမှာပါ" ဟု ဆိုသည်။

ကျန်းဝူကျိ၏ စိတ်အားထက်သန်သော စကားများကြောင့် ကျန်းဆန်းဖုန်းမှာ အားရပါးရ ခေါင်းညိတ်နေပြီး ဆုန့်ယွမ်ချောင်နှင့် ယွိလျန်ကျိုးတို့မှာလည်း ကျန်းဝူကျိက ဆုန့်ချင်းရှူးအပေါ် ညီအစ်ကိုသံယောဇဉ်ဖြင့် အားပေးကူညီနေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ကြည်နူးနေကြသည်။ လူငယ်ချင်း သင့်မြတ်နေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ သူတို့အတွက် အလွန်ဝမ်းသာစရာ ကောင်းလှသည်။

ဆုန့်ချင်းရှူးတစ်ယောက်သာ ဒေါသကြောင့် အံကြိတ်နေရသည်။ သူသည် အရူးတစ်ယောက်မဟုတ်ပေ။ ကျန်းဝူကျိက သူ့ကို တမင်သက်သက် ရိသဲ့သဲ့ လုပ်နေသည်ကို သိနေသည်။

“မင်းက မိန်းကလေးကျိုးကို လက်ထပ်မယ်ဆိုရင် ငါက ဘယ်သူ့ကို လက်ထပ်ရမှာလဲ၊ သီလရှင် မြဲ့ကြွယ်ကိုလား” ဟု သူ စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်နေမိသည်။ ဆုန့်ချင်းရှူးသည် ဒေါသနှင့် နာကျည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ "ကျန်းဝူကျိ၊ ငါတို့က မိသားစုဝင်တွေပါဆိုမှ မင်းက ငါ့ကို ဒီလို ဒုက္ခပေးရသလား" ဟု တွေးနေသည်။

"ပြီးတော့ မင်းက မိန်းကလေးကျိုးကို လက်ထပ်မယ် ဟုတ်လား" ဟူသော စကားမှာ “လူပြောရမယ့် စကားလား ”ဟုပင် သူ ခံစားနေရသည်။

ဆုန့်ချင်းရှူး၏ မျက်နှာပျက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဆုန့်ယွမ်ချောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် "ချင်းရှူး၊ မင်း ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ။ မင်းရဲ့ ညီလေးဝူကျိကို ကျေးဇူးမတင်ဘူးလား" ဟု ငေါက်လိုက်သည်။ ဆုန့်ယွမ်ချောင်က "ချင်းရှူးဟာ ဘာလို့ ဒီလောက် ယဉ်ကျေးမှု မရှိရတာလဲ။ မင်းက ဝူကျိထက် အသက်ကြီးပေမဲ့ အရည်အချင်း၊ သိုင်းပညာနဲ့ သိုင်းလောက အဆင့်အတန်းမှာတော့ ဝူကျိကို ဘယ်လိုမှ မမီဘူး။ ဝူကျိက ညီအစ်ကိုသံယောဇဉ်ကို ခိုင်မြဲအောင် လုပ်ပေးနေတာကို မင်းက ငေးငေးငိုင်ငိုင် ဖြစ်နေရသလား" ဟု တွေးကာ စိတ်မရှည် ဖြစ်နေသည်။

ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အပြစ်တင်မှုကို ကြားသောအခါ ဆုန့်ချင်းရှူးမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရင်ထဲတွင် မီးများတောက်လောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူ မြတ်နိုးရသူကို လုယူသွားသူအား သူက ကျေးဇူးတင်စကား ပြန်ပြောရမည်လော။ သို့သော် အခြေအနေအရ သူသည် အံကြိတ်လျက် "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ညီလေးဝူကျိ" ဟု ပြောလိုက်ရသည်။

"အာ.....အစ်ကိုကြီးဆုန့်ရယ်၊ ယဉ်ကျေးနေဖို့ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့က မိသားစုဝင်တွေပဲဥစ္စာ။ လာပါ၊ အစ်ကိုကြီးကို ကျွန်တော် အရက်တစ်ခွက်နဲ့ ဂုဏ်ပြုပါရစေ"

ဆုန့်ချင်းရှူး၏ မသက်မသာ ဖြစ်နေသော မျက်နှာထားကို မြင်သောအခါ ကျန်းဝူကျိသည် အားရပါးရ ရယ်မောကာ အရက်တစ်ခွက် ငှဲ့လျက် ဂုဏ်ပြု တိုက်လိုက်သည်။ ထိုအခါ ဆုန့်ချင်းရှူးမှာလည်း ငြင်းပယ်ရန် အခွင့်မသာသဖြင့် အရက်ခွက်ကို မော့ချလိုက်ရသည်။

အလွန်မွှေးကြိုင်လှသော အရက်ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ လည်ချောင်းထဲတွင်မူ ဆေးခါးကြီးထက်ပင် ပို၍ ခါးသက်နေသည်။ ဆုန့်ချင်းရှူးမှာ ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာသည်။

ဆုန့်ချင်းရှူးကို အတော်အသင့် စနောက်ပြီးသောအခါ ကျန်းဝူကျိ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ များစွာ ကောင်းမွန်သွားပြီး ကျန်းဆန်းဖုန်း၊ ဆုန့်ယွမ်ချောင်တို့နှင့် ဆက်လက်၍ ရယ်ရယ်မောမော စကားပြောနေသည်။ ဆုန့်ချင်းရှူးမှာမူ ဘေးမှ အံကြိတ်၍ နားထောင်ရင်း "မင်းကို စောင့်ကြည့်နေမယ် ကျန်းဝူကျိ၊ ငါ မိန်းကလေးကျိုးကို တစ်နေ့ကျရင် ပြန်လုယူမယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ငါတို့ မင်္ဂလာဆောင်မှာ မင်းကို မဖြစ်မနေ ဖိတ်ပြဦးမယ်" ဟု တေးထားလိုက်သည်။

သို့ဖြင့် ဆုန့်ချင်းရှူးသည် စားသောက်ပွဲတစ်ခုလုံးကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။

သို့သော် ထိုအတောအတွင်း သတင်းကောင်းအချို့ကိုလည်း သူ ကြားခဲ့ရသည်။ ကျောက်မိန်က ဂိုဏ်းကြီးလေးဂိုဏ်းမှ လူများကို ကောင်းမွန်စွာ စောင့်ရှောက်ထားမည်ဟု သဘောတူခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် ကျိုးကျစ်လော့ကို မည်သူမျှ မစော်ကားစေရဟု ကျန်းဝူကျိအား ကတိပေးခဲ့သဖြင့် ဆုန့်ချင်းရှူး၏ စိတ်မှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။

"မင်းက မိန်းကလေးကျိုးကို အရင် ဆွဲဆောင်ပြီးတော့ အခုကျတော့ ရုယန်မင်းသားရဲ့ သမီးတော်နောက်ကို လိုက်နေပြန်ပြီ။ မင်းက တကယ့်ကို နှာဘူးပဲ။ မိန်းကလေးကျိုးကို မင်းလက်ထဲကနေ ငါ ကယ်ထုတ်ရမယ်" ဟု ဆုန့်ချင်းရှူးက တွေးနေသည်။

သုံးလကြာ ချိန်းဆိုမှုနှင့် ပတ်သက်၍မူ ဆုန့်ချင်းရှူးက ဂရုမစိုက်ပေ။ "အဲဒါ မင်းနဲ့ ကျောက်မိန်တို့ကြားက ကိစ္စပဲ၊ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ။ အချိန်အခါကျလာရင် ငါ ခိုးသွားပြီး မိန်းကလေးကျိုးကို ကယ်ထုတ်မယ်" ဟု သူ ကြံစည်နေသည်။

သူ ထိုသို့ တွေးနေစဉ်မှာပင် ကျန်းဆန်းဖုန်းက ဆုန့်ချင်းရှူး၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားနေသည်ကို သတိပြုမိသွားပြီး "ချင်းရှူး၊ မင်း မင်းရဲ့ ချစ်သူကို လွမ်းနေတာ ငါ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ရပ်တွေကြောင့် ဆိုးကျိုးတွေ အများကြီး ဖြစ်ခဲ့ပြီးပြီ။ နောက်တစ်ကြိမ်တော့ စိတ်မလောပါနဲ့ဦး၊ မဟုတ်ရင်တော့ အဖိုးက မင်းကို ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု သတိပေးလိုက်သည်။

ကျန်းဆန်းဖုန်းသည် များသောအားဖြင့် လူများကို ခြိမ်းခြောက်လေ့မရှိသော်လည်း ဆုန့်ချင်းရှူး အမှားများ ထပ်မလုပ်မိစေရန် တားမြစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆုန့်ယွမ်ချောင်ကလည်း ကျန်းဆန်းဖုန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဆုန့်ချင်းရှူး၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော မျက်နှာထားကို သတိထားမိသွားပြီး "ချင်းရှူး ၊ ယောက်ျားကောင်းဆိုတာ ကတိတည်ရတယ်။ ငါတို့ သဘောတူထားတဲ့အတိုင်း သုံးလပြည့်မှ ဝူကျိတို့နဲ့အတူ ဝမ်အန်းဘုရားကျောင်းကို သွားပြီး လူတွေကို ကယ်ထုတ်မယ်။ အကယ်၍ မင်းသာ ခိုးဆင်းသွားမယ်ဆိုရင် အဲဒီနေ့ကစပြီး မင်းကို ငါ့သားအဖြစ် အသိအမှတ်မပြုသလို ဝူတန်ဂိုဏ်းကလည်း မင်းကို နှင်ထုတ်ရလိမ့်မယ်" ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် ဆုန့်ချင်းရှူး၏ ကိုယ်မှာ တုန်ရင်သွားပြီး ချွေးစေးများ ထွက်လာသည်။ ကျန်းဆန်းဖုန်းနှင့် ဆုန့်ယွမ်ချောင်တို့၏ ပြင်းထန်သော သတိပေးမှုမှာ သူ့ကို အမှန်တကယ် ကြောက်လန့်သွားစေသည်။ မိမိ၏ လက်ရှိ ဂုဏ်သတင်းနှင့် အဆင့်အတန်းအားလုံးမှာ ဝူတန်ဂိုဏ်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။

ဆုန့်ချင်းရှူးသည် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ပြကာ "အဖိုးနဲ့ အဖေတို့ စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော် မိုက်မဲတာတွေ မလုပ်ပါဘူး" ဟု ကတိပေးလိုက်ရသည်။ သူသည် အခြေအနေကို ကြည့်၍သာ လုပ်ဆောင်ရတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတစ်ယောက်တည်းနှင့် လူသွားကယ်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှသဖြင့် စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ယနေ့သည် ဆုန့်ချင်းရှူးအတွက် စိတ်အညစ်ရဆုံး နေ့တစ်နေ့ပင် ဖြစ်ပါတော့သည်။