သူတို့နှစ်ဦးမှာ သိုင်းပညာဖလှယ်နေကြခြင်းလော သို့မဟုတ် အချစ်ရေးအကြောင်း ပြောဆိုနေကြခြင်းလော

ကျန်းဝူကျိသည် မြစ်ကမ်းနားတွင် ရပ်လျက် ဝါဂွမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးကို ကြည့်နေမိသည်မှာ မျက်တောင်မခတ်နိုင်အောင်ပင် ဖြစ်၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် အံ့ဩချီးကျူးရိပ်များ ထင်ဟပ်နေသည်။ သူ ချီးကျူးမိသည်မှာ အခြားမဟုတ်ဘဲ ထိုအမျိုးသမီး၏ ထူးခြားလှပသည့် ရုပ်အဆင်းနှင့် လူ့လောကပြင်ပမှ နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ မြင့်မြတ်စင်ကြယ်သည့် အငွေ့အသက်များကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော နတ်မိမယ်တစ်ပါးကဲ့သို့ အဆင်းအပြင်မှာ အမျိုးသားတစ်ဦးအတွက် အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည့် အဆိပ်တစ်ခွက်ကဲ့သို့ ဖြစ်ရာ စိတ်ထဲမှ ထုတ်ပစ်ရန် ခဲယဉ်းလှပေသည်။

ကျန်းဝူကျိက မိမိအား စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့သောအခါ ဝါဂွမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးက သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ကျန်းဂိုဏ်းချုပ်၊ ရှင်က ဘာလို့ ကျွန်မကို ခဏခဏ စိုက်ကြည့်နေရတာလဲ"

ကျန်းဝူကျိမှာ ရိုးသားသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင် အလေးအနက် ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက အရမ်းလှလို့ပါပဲ"

ဝါဂွမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးမှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ထူးခြားသည့် လေသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"ရှင်က ကျွန်မကို မျက်စိနဲ့ လိုက်ကစားနေတာလား"

သူမသည် စိတ်ခံစားချက် အလွန်အမင်း ပြင်းထန်သူမဟုတ်သော်လည်း မြေခွေးမလေး ကဲ့သို့ လောကကြီးနှင့် လုံးဝအဆက်ပြတ်နေသူတော့ မဟုတ်ပေ။ ကျန်းဝူကျိ၏ စိတ်ဝင်စားဖွယ် စကားလုံးများကြောင့် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းဝူကျိက ခေါင်းခါလျက် ဆိုသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါက အမှန်အတိုင်း ပြောတာပါ။ အလှအပကို မြတ်နိုးတာဟာ လူသားတို့ရဲ့ သဘာဝပဲလေ။ ငါက အလှအပ မက်မောတဲ့သူ တစ်ယောက်ပါ။ မင်းက ဒီလောက်လှနေတာကို ငါက မကြည့်ဘဲ နေရင်မှ ထူးဆန်းနေဦးမယ်"

ဝါဂွမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ကျွန်မက လောကကြီးထဲမှာ သိပ်မသွားလာဖူးပေမဲ့ လူကြီးလူကောင်းတွေရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုကိုတော့ သိပါတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အလှအပ မက်မောသူပါလို့ ဗြောင်ကျကျ ပြောပြီး လူကြီးလူကောင်း အမူအရာ လုံးဝမရှိတဲ့သူကို ရှင်နဲ့မှပဲ ပထမဆုံး တွေ့ဖူးတော့တယ်"

"လူကြီးလူကောင်း အမူအရာ ဟုတ်လား၊ အဲဒါက ဘာသုံးစားလို့ရလို့လဲ"

ကျန်းဝူကျိက အထင်အမြင်သေးသည့် လေသံဖြင့် ဆိုသည်။

"လူကြီးလူကောင်း လုပ်ရတာက အရမ်းပင်ပန်းပါတယ်။ သူတို့ထဲက အများစုဟာ လူတော်လူကောင်းယောင် ဆောင်ထားကြတဲ့ အရေခြုံတွေပဲ။ တကယ်တမ်းကျတော့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်ရပ်တွေပဲ လုပ်နေကြတာ။ သူတို့က လူကောင်းတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ ကျန်းဝူကျိကတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး။ ငါက ဗြောင်ကျကျ အလှအပ မက်မောတဲ့သူပဲ၊ အဲဒါ ဘာမှားလို့လဲ။

အစ်မ ရန် ၊ မင်းကို ကြည့်ရတာ ရွှံ့နွံထဲမှာ မညစ်နွမ်းတဲ့ နတ်သမီးလေးလိုပဲ။ မင်းမှာလည်း ကိုယ်ပိုင် အမြင်ရှိမှာပါ။ လူ့နှလုံးသားဆိုတာ ခန့်မှန်းရ ခက်ပါတယ်။ လူကြီးလူကောင်းလို့ ခေါ်တဲ့သူတွေက အမှားသေးသေးလေး လုပ်မိရင်တောင် ခွင့်မလွှတ်နိုင်စရာ ဖြစ်သွားတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက ဘယ်တုန်းကမှ လူကြီးလူကောင်း မဟုတ်ခဲ့ဘူး၊ လူတွေက ငါ့ကို မိစ္ဆာခေါင်းဆောင်လို့တောင် သတ်မှတ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက ကောင်းမှုတစ်ခုလောက် လုပ်လိုက်ရင်ပဲ လောကက လူတွေအားလုံးက ငါ့ကို ချီးကျူးကြပြန်ရော။ ဒါဟာ ထူးဆန်းတယ်လို့ မင်းမထင်ဘူးလား"

မိမိ၏ မတော်တဆ ပြောလိုက်သည့် စကားတစ်ခွန်းကို ကျန်းဝူကျိက ဤမျှအထိ ရှည်ရှည်ဝေးဝေး ပြန်ပြောလိမ့်မည်ဟု ဝါဂွမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးက မထင်ထားမိပေ။ သို့သော် သေချာနားထောင်ပြီးနောက် သူမက ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်၊ ရှင်ပြောတာက အများကြီး ယုတ္တိရှိပါတယ်"

ဝါဂွမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ရှင်က အရာရာကို ဒီလောက်အထိ အတွေးအခေါ် နက်နက်နဲနဲ ရှိမယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။ အခုလို ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ ရနေတာ မထူးဆန်းတော့ပါဘူး"

ကျန်းဝူကျိက လက်ကို ဝေ့ယမ်းလျက် ပြုံးကာ ဆိုသည်။

"ဒါက ကိစ္စအသေးအဖွဲပါ၊ အလေးအနက်ထားနေစရာ မလိုပါဘူး။ အဲဒီတော့ အစ်မ ရန် ၊ အခုတော့ ငါပြောတာ မှားတယ်လို့ မင်းမထင်တော့ဘူး မဟုတ်လား။ မင်းက လှတယ်၊ မင်းကို ကြည့်ရတာ ငါ့ကို ပျော်ရွှင်စေတယ်၊ အဲဒါကြောင့် ငါက ပိုပြီး ကြည့်ချင်တာပေါ့။ အဲဒါက ပြစ်မှုမှ မဟုတ်တာ။ ငါ့ရဲ့ ရင်ထဲက အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် မင်းကို လက်ထပ်ပြီး အိမ်ကို ဇနီးအဖြစ် ခေါ်သွားချင်သေးတာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းစိတ်ဆိုးမှာ စိုးလို့ အဲဒါကိုတော့ မပြောတော့ဘူး"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝါဂွမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးမှာ ဒေါသအနည်းငယ် ထွက်သွားပြီး စိတ်ထဲမှ ကြိတ်၍ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ရှင်ကတော့ တကယ်ကို အတင့်ရဲနေတာပဲ၊ နည်းနည်းလောက် ချီးကျူးလိုက်တာနဲ့ ဘဝင်မြင့်နေတော့တာပဲလား”

သူမက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကျန်းဂိုဏ်းချုပ်က တခြားလှပတဲ့ အမျိုးသမီးတွေကို တွေ့ရင်လည်း ဒီလိုပဲ လုပ်တာလား"

"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါ ဟုတ်ပါတယ်"

ကျန်းဝူကျိက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီလောကကြီးမှာ လှပတဲ့ အမျိုးသမီးဆိုတာ ရှာရခက်ပါတယ်။ ငါ့မျက်စိထဲ ကျတဲ့သူဆိုတာ ပိုတောင် ရှားသေးတယ်။ ဒီနေ့အထိတော့ အနည်းငယ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ အခုတော့ အစ်မ ရန် က အဲဒီစာရင်းထဲမှာ ပါဝင်လာပြီပေါ့"

ဤမျှ တိုက်ရိုက်ကျသည့် စကားများကြောင့် ဝါဂွမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးမှာ ပြောစရာ စကားမဲ့သွားရသည်။ ဤမျှ မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး အလျှော့မပေးသည့် လူစားမျိုးကို သူမ ဘာပြောရဦးမည်နည်း။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်မက တကယ်ပဲ ဂုဏ်ယူသင့်တာပေါ့"

သူမက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။ ကျန်းဝူကျိက သူမအား တမင်သက်သက် ထိခိုက်စေလိုသည့် ဆန္ဒမရှိမှန်း သိသော်လည်း သူ၏ စကားလုံးများမှာ နားဝင်မချိုလှပေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ရှီဟော်လုံနှင့် ကျန်နှစ်ဦးမှာလည်း ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေကြသည်။ အဘယ်သို့ ဖြစ်ပျက်နေသနည်း။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ သိုင်းပညာ ဖလှယ်ကြရမည် မဟုတ်ပါလား။ ယခုတော့ အဘယ်ကြောင့် အချစ်ရေးအကြောင်းများ ပြောနေကြသနည်း။

သူတို့သည် အနည်းငယ် ဝေးကွာသည့် နေရာတွင် ရှိနေကြသော်လည်း ကျန်းဝူကျိနှင့် ထိုအမျိုးသမီးတို့၏ စကားများကို ကြားနိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။ ကျန်းဝူကျိ၏ ယခင် လုပ်ရပ်များသည် သူရဲကောင်း ဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦး၏ အမူအရာနှင့် ပြည့်စုံခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အဘယ်ကြောင့် လမ်းဘေးလူရမ်းကား တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုမူနေရသနည်းဟု သူတို့က စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်နေကြသည်။

တကယ်တမ်းတွင်တော့ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ လမ်းဘေးလူမိုက်များ၏စကားမှာ အနှစ်သာရကင်းမဲ့သော်လည်း ကျန်းဝူကျိ၏ စကားများမှာ ရှင်းလင်းပြီး အကျိုးအကြောင်း ခိုင်လုံလှသည်။ သူ၏ စကားများမှာ အနည်းငယ် ကလိန်ကကျစ် ကျသော်လည်း လူလေလူလွင့် တစ်ဦးထက် များစွာ သာလွန်ပေသည်။

ဝါဂွမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးက အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

"စကားအပိုတွေ တော်ပါတော့။ ကျန်းဂိုဏ်းချုပ်မှာ ဘယ်လောက် အရည်အချင်း ရှိသလဲဆိုတာ ကျွန်မကို ကြည့်ခွင့်ပေးပါဦး"

စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် ကျန်းဝူကျိထံသို့ ချက်ချင်း တိုးဝင်သွားပြီး ပြင်းထန်လှသည့် လက်ဝါးချက်ဖြင့် ရိုက်နှက်လိုက်သည်။

"လာစမ်းပါ"

ကျန်းဝူကျိက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ခုနစ်ချက်ဒဏ်ရာ လက်သီးသိုင်းဖြင့် ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

“ဝုန်း.....”

လက်သီးနှင့် လက်ဝါး ရိုက်ခတ်မိသောအခါ နှစ်ဦးစလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်များ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။ ကျန်းဝူကျိ၏ ခြေထောက်များမှာ မြေကြီးထဲသို့ လက်မအနည်းငယ် နစ်ဝင်သွားပြီး ဝါဂွမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးမှာမူ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားရသည်။ သူမသည် လှပစွာ ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ပြင်လိုက်ပြီးနောက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ဤစမ်းသပ်သည့် အကွက်တွင် ကျန်းဝူကျိက အသာစီးရခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

"တကယ်ကောင်းမွန်တဲ့ လက်သီးသိုင်းပဲ"

ဝါဂွမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးက ချီးကျူးလိုက်သည်။ သူမသည် အစွမ်းကုန် အသုံးမပြုခဲ့သော်လည်း ကျန်းဝူကျိ၏ နက်ရှိုင်းလှသည့် အတွင်းအားကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ လက်သီးချက်မှာ တည်ငြိမ်ပြီး အစွမ်းထက်လှရာ သိုင်းလောက၏ ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး၏ အမူအရာနှင့် ပြည့်စုံလှပေသည်။

"ချီးကျူးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အစ်မရန်၊ ကျွန်တော့်ကို ဆက်ပြီး သင်ပြပေးပါဦး။ မင်းက ကျွန်တော့်ကို ရိုက်နှက်ရင်တောင် ကျွန်တော်က ပျော်နေဦးမှာပါ"

ကျန်းဝူကျိက ရယ်မောလိုက်ပြီး ခြေထောက်တွင် အားယူကာ ခုန်တက်လိုက်သည်။ ဝါဂွမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီး၏ ဘေးတွင် ဆင်းသက်လိုက်ပြီးနောက် ပေါ့ပါးလှသည့် လက်သီးတစ်ချက်ကို ထိုးလိုက်သည်။

ထိုလက်သီးမှာ ရိုးရှင်းလှသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမျိုးသမီးက မြင်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားသည်။ ကျန်းဝူကျိ၏ လက်သီးတွင် အလွန်ပြင်းထန်လှသည့် အားအင်များ ပါဝင်နေပြီး အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာတစ်ခု ဖြစ်မှန်း သိသာလှသဖြင့် လျှော့တွက်၍ မရပေ။

ထို့ကြောင့် ဝါဂွမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးက သူမ၏ သိုင်းကွက်ကို ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ကျန်းဝူကျိ၏ ထိုက်ကျိလက်ဝါးသိုင်းကို တန်ပြန်ရန် နူးညံ့လှပသည့် လက်ဝါးသိုင်းကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

ထိုက်ကျိလက်ဝါးသိုင်းမှာ နူးညံ့သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ အသုံးပြုသည့်အခါတွင်မူ နောက်မှလိုက်သော်လည်း အရင်ရောက်သည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်ပြီး တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်လှရာ အမျိုးသမီးမှာ ခုခံရန်သာ တတ်နိုင်ပြီး တန်ပြန်တိုက်စစ် မဆင်နိုင်တော့ပေ။

ခဏအတွင်းမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ သိုင်းကွက်ပေါင်း သုံးဆယ်ကျော် ဖလှယ်ပြီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းဝူကျိ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ နှေးကွေးပြီး ညင်သာမှု ရှိသော်လည်း အမျိုးသမီး၏ အကွက်တိုင်းကို တိကျစွာ ခုခံနိုင်ခဲ့သည်။ ဝါဂွမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးမှာ နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ ပေါ့ပါးလှပနေသော်လည်း မည်သို့မျှ အသာစီးမရရှိခဲ့ပေ။

ရှီဟော်လုံနှင့် သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး အလွန်အံ့ဩနေကြသည်။ ကျန်းဝူကျိသည် ငယ်ရွယ်ပြီး ကံကောင်းမှုများစွာ ရှိခဲ့သဖြင့် မင်ဂိုဏ်းကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ကာ ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်လာခဲ့သည်ဟုသာ သူတို့ ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း သူ၏ သိုင်းပညာမှာ ဤမျှအထိ ကျွမ်းကျင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

ကျန်းဝူကျိနှင့် ထိုအမျိုးသမီးတို့မှာ လက်ရှိတွင် အင်အားချင်း ညီမျှနေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ကျန်းဝူကျိမှာ တိုက်စစ်ကို အစွမ်းကုန် မဆင်နွှဲဘဲ ထိန်းထားခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း ရှီဟော်လုံက ရိပ်မိလိုက်သည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက ဤအမျိုးသမီးမှာ မကြာမီ ရှုံးနိမ့်သွားပေလိမ့်မည်။

"တကယ်ပါပဲ၊ နောက်လှိုင်းက ရှေ့လှိုင်းကို တွန်းထုတ်နေပြီပဲ"

ရှီဟော်လုံက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ကျန်းဝူကျိ ပြသနေသည့် သိုင်းပညာမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် မယှဉ်နိုင်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကွင်းပြင်ထဲတွင် ကျန်းဝူကျိနှင့် ဝါဂွမ်းရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးတို့မှာ အကွက်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော် ထပ်မံဖလှယ်လိုက်ကြပြန်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ကျန်းဝူကျိက အသာစီးရနေသော်လည်း သူမအား အတင်းအကျပ် မတိုက်ခိုက်ဘဲ အင်အားအချို့ကို ချန်ထားသည်ကို သူမ ခံစားလိုက်ရရာ စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်လာသည်။

ထို့ကြောင့် သူမက သိုင်းကွက်များကို ပြောင်းလဲလိုက်ရာ အကွက်တိုင်းမှာ ပြင်းထန်ပြီး ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲလာသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမ၏ လက်ဝါးမှာ လက်သည်းကဲ့သို့ ကွေးညွှတ်သွားပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် လက်ဝါးလေလှိုင်းများမှာ တဝုန်းဝုန်း မြည်ဟည်းနေကာ အကွက်တိုင်းမှာ နက်ရှိုင်းလှသည့် သိုင်းပညာများ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုသို့သော အကွက်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းကျော်ပြီးနောက် ကျန်းဝူကျိမှာ ချက်ချင်းပင် ခုခံသည့် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အနည်းငယ် ခက်ခဲလာသည်။

ကျန်းဝူကျိက စိတ်ထဲမှ တွေးမိလိုက်သည်။ 'ဒါဟာ ကိုးပါးယင်သိုင်းကျမ်းထဲက သိုင်းပညာတွေပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီအမျိုးသမီးက စောစောက ငါ့ကို စမ်းသပ်နေတာမို့လို့ အစွမ်းကုန် မသုံးခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ဖိနှိပ်မှုကို ခံလိုက်ရတော့မှ သူမရဲ့ ဝှက်ဖဲကို ထုတ်သုံးတော့တာပဲ'

သို့သော် ကျန်းဝူကျိမှာ အလောတကြီး မဖြစ်ပေ။ ထိုက်ကျိလက်ဝါးသိုင်းမှာ ထိုကဲ့သို့သော ကောက်ကျစ်သည့် သိုင်းကွက်များကို ကိုင်တွယ်ရန် အနည်းငယ် ခက်ခဲသော်လည်း သူက စိုးရိမ်ခြင်း မရှိပေ။ သူသည် သိုင်းပညာများကို တစ်လှည့်စီ ပြောင်းလဲအသုံးပြုခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထိုက်ကျိလက်ဝါးသိုင်းကို အသုံးပြု၍ တုံ့ပြန်မှု နှေးသော်လည်း အရင်ရောက်အောင် လုပ်ခဲ့ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် စကြဝဠာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း အတတ်ကို အသုံးပြု၍ အမျိုးသမီး၏ လက်ဝါးအားကို လွှဲဖယ်ပစ်ခဲ့သည်။

ခဏမျှအတွင်းတွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အင်အားချင်း ဆက်လက် ညီမျှနေခဲ့ကြသည်။

---