အခန်း (၄၁)
Vol. 4 Ch. 41
“ဟုတ်ကဲ့...?”
မိန်းကလေးတုန်လှုပ်သွားကာ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့ရိပ်များ ယှက်သန်းနေသည်။ သူ ဘာများတောင်းဆိုလာမလဲဆိုသည်ကို သူမ စိုးရိမ်နေပုံရသည်။
“ကျွန်တော် အကူအညီတစ်ခု တောင်းချင်လို့ လာတာပါ။”
“ဘာအကူအညီလဲဟင်?”
“သီချင်းဆိုမယ့်အစား ကျွန်တော်နဲ့ စကားပြောပေးလို့ ရမလား? ဒါပေမဲ့ သီချင်းဆိုတဲ့ အချိန်အတိုင်းပဲ အခကြေးငွေ အပြည့်ပေးပါ့မယ်။”
မိန်းကလေးက သူ့စကားကို ထူးဆန်းနေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ အထီးကျန်သူများက စကားပြောဖော်ရရန် ကာရာအိုကေ အဖော်များကို ခေါ်တတ်ကြသော်လည်း၊ ရှေ့ကလူငယ်ကတော့ စကားပြောဖို့ကိုတင် အဓိကရည်ရွယ်ချက်ထားနေသည်။
“စကားပြောတာကတော့ သီချင်းဆိုရင်း၊ ကရင်းနဲ့လည်း ပြောလို့ရတာပဲလေ။”
“မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော်က လေးလေးနက်နက် စကားပြောချင်တာပါ။ အစ်မရဲ့ အလုပ်အကြောင်းတွေပေါ့။ အကယ်၍ အစ်မ စိတ်မရှိဘူးဆိုရင်ပေါ့နော်။”
“ကျွန်မအလုပ်အကြောင်း? ဘာဖြစ်လို့လဲ?”
မိန်းကလေးက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။ ဂျယ်ဂန်းသည် ဖုံးကွယ်ထား၍ မဖြစ်တော့မှန်း သိသဖြင့် အမှန်အတိုင်း ပြောလိုက်တော့သည်။
“ကျွန်တော်က စာရေးဆရာတစ်ယောက်ပါ။”
“စာရေး... ဆရာ? စာရေးဆရာ ဟုတ်လား?”
“ဟုတ်ကဲ့။”
“ကျွန်မကတော့ လျှပ်စစ်မွေ့ယာတွေ လိုက်ရောင်းတဲ့သူ ထင်နေတာ။”
“အဲ့ဒါက နောက်လိုက်တာပါ။ ကျွန်တော်က စာရေးဆရာပါ။”
ဂျယ်ဂန်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ စာရေးဆရာပါဟု အရင်ဦးဆုံး မိတ်ဆက်လေ့မရှိပါ။ ‘စာရေးဆရာ’ ဆိုသည့် အမည်နာမ၏ အလေးချိန်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ထိုအမည်နှင့် ထိုက်တန်အောင် ရင့်ကျက်ပြီဟု မယူဆသေးပါ။
“မနေ့က အစ်မနဲ့တွေ့ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် စဉ်းစားမိတယ်။ ကာရာအိုကေ အဖော်မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဇာတ်လိုက်ထားပြီး ဇာတ်ကွက်တစ်ခု ဆွဲထားတယ်လေ။”
မိန်းကလေးက မျက်လုံးအဝိုင်းသားနှင့် နားထောင်နေသည်။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ရှေ့ဆက်လို့ မရတော့ဘူး။ ဒီအလုပ်ရဲ့ အသေးစိတ်တွေကို ကျွန်တော် မသိဘူးလေ။ မသိဘဲနဲ့တော့ လျှောက်မရေးချင်ဘူး။ ဒါကြောင့် အစ်မဆီက အချက်အလက်လေးတွေ တောင်းချင်လို့ လာခဲ့တာပါ။”
ဂျယ်ဂန်း၏ စကားများကို သူမ သေချာနားထောင်နေသော်လည်း အံ့သြနေဆဲပင်။
“အခက်အခဲများရှိလို့လား အမ?”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး။”
သူမက ခေါင်းမော့လာသည်။ လက်ဖဝါးက ချွေးများကို ဘောင်းဘီတွင် ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း -
“မခက်ခဲပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ အံ့သြသွားလို့ပါ။”
“နားလည်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်လို ဖောက်သည်မျိုး ကြုံရခဲမှာပါ။”
“ဒါဆို စကားပဲ ပြောရမှာပေါ့နော်?”
“ဟုတ်ကဲ့၊ အစောက ပြောတဲ့အတိုင်းပါပဲ။”
“မေးတာတွေ ဖြေပေးရုံနဲ့ ပိုက်ဆံကတော့ အတူတူပဲပေါ့?”
“သေချာတာပေါ့။”
မိန်းကလေးက တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်း နီရဲရဲများက စွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။
“ငြင်းရင်တော့ ကျွန်မက အရူးပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။ ဒါက ကျွန်မအတွက် အမြတ်ပဲလေ။”
သူမက ဘီယာနှစ်ပုလင်းကို ဖောက်လိုက်သည်။
“ကဲ... ခွက်တိုက်မယ်။”
“တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် မသောက်...”
ဂျယ်ဂန်း ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းလိုက်သည်။ အရက်သောက်လျှင် စိတ်က မကြည်လင်တော့ဘဲ စာရေးရာတွင် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည်ကို သူ စိုးရိမ်သည်။ သို့သော် မိန်းကလေးက လက်မလျှော့ပါ။
“မသောက်ရင် စာချုပ်မချုပ်ပေးဘူး (အချက်အလက် မပေးဘူး) နော်။”
“ဒါဆို... တစ်ငုံပဲ သောက်ပါ့မယ်။”
ဂျယ်ဂန်း အလျှော့ပေးကာ ပုလင်းကို မလိုက်သည်။ မိန်းကလေးက ချက်ချင်းပင် ပျော်ရွှင်သွားပြီး -
“တစ်ကျိုက်တည်း အကုန်သောက်ကြေး။”
သူမက ဘီယာကို အားရပါးရ မော့လိုက်သည်။ ဂျယ်ဂန်းလည်း မျက်နှာရှုံ့မဲ့ကာ တစ်ကျိုက်တည်း ကုန်အောင် သောက်လိုက်ရတော့သည်။
“ဖူးးးးးးးးးး!”
ဂျယ်ဂန်း တစ်ပုလင်းလုံး ကုန်အောင် မော့ပြီးနောက် ညည်းတွားကာ ပြန်ချလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုလူပါလိမ့်?”
မိန်းကလေးက ချောင်းဆိုးနေသော ဂျယ်ဂန်းကို ကြည့်ကာ ရယ်မောသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို မီးညှိလိုက်သည်။
“အချိန်တွေ ကုန်နေပြီ။ စတော့လေ။ သိချင်တာ အကုန်မေး။”
“ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့။”
ဂျယ်ဂန်းသည် မှတ်စုစာအုပ်နှင့် ဘောပင်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ လက်တော့ပ် ပါမလာသည်ကို နောင်တရနေမိသော်လည်း ပထမဆုံး မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။
“ဒီအလုပ်ကို ဘယ်လိုစလုပ်ဖြစ်တာလဲဆိုတာ သိချင်ပါတယ်။”
မိန်းကလေးက မျက်နှာကျက်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ အထက်တန်းကျောင်းကနေ ထွက်ခဲ့တာ။ မိထွေးနဲ့ အဆင်မပြေလို့ အိမ်က ဆင်းလာခဲ့တယ်။ အလုပ်မျိုးစုံ လုပ်ပြီးမှ ဒီအလုပ်ကို တွေ့တာ။ လုပ်တာ တစ်လပဲ ရှိသေးတယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့...။”
ဂျယ်ဂန်း အံ့ဩသွားသည်။
ငွေအတွက် ဒီမှာ အလုပ်လုပ်တယ်လို့ ပြောရုံတင် မဟုတ်ဘဲ၊ သူမက သူမရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အချက်အလက်တွေကို မိမိဘာသာ ဆန္ဒအလျောက် ပြောပြခဲ့သည်။
ဒါက ဂျယ်ဂန်းအတွက် သတင်းကောင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။
အမျိုးသမီး ဇာတ်ဆောင်ကို ဖန်တီးရတာ ပိုပြီး လွယ်ကူတော့မှာ ဖြစ်သည်။
“ဘယ်လို သိခဲ့တာလဲ...?”
“အင်တာနက်ကပါ။ အဲ့ဒါကို မြင်ပြီးတဲ့နောက်၊ ဒီကလူတစ်ယောက်နဲ့ ကော်ဖီဆိုင်မှာ အင်တာဗျူး ဖြေခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ နောက်နေ့မှာပဲ အလုပ်ဆင်းခဲ့တာ။ ငါ ည ၈ နာရီမှာ လာတယ်၊ မနက် ၂ နာရီအထိပေါ့။ တစ်ခါတစ်လေ ဖောက်သည်တွေကျရင်တော့ မနက် ၄ နာရီမှလည်း အလုပ်ပြီးတတ်တယ်။”
“အာ ည ၈ နာရီကနေ မနက် ၂ နာရီပေါ့။ မုန့်ဖိုးတွေရော မရဘူးလား?”
“လာနေကျလူတွေက မုန့်ဖိုး ပေးကြပါတယ်။ လာနေကျ မဟုတ်ရင်တော့၊ အချို့လူတွေက သူတို့ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်ပေါ် မူတည်ပြီး ပေးကြတယ်။ ၁၀ ဒေါ်လာလောက် ပေးပြီး ပြဿနာ ရှာတတ်တဲ့ လူတွေလည်း အမြဲရှိတယ်။ ပင်ပန်းဖို့ ကောင်းပါတယ်။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ပင်ပန်းမှာ သေချာပါတယ်။”
ဂျယ်ဂန်းက ပြန်လည် တုံ့ပြန်နေစဉ်မှာတောင် လုံးဝ မနားနေခဲ့ပါဘူး။ စာရွက်ဖြူပေါ်မှာ စကားလုံးတွေက တဖြည်းဖြည်း ပြည့်လာခဲ့သည်။
‘ဘာလို့ ဒီလောက် တိတ်ဆိတ်နေတာလဲ?’
ကောင်တာက ဆိုင်ရှင်က ထူးဆန်းတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
အရမ်းကို တိတ်ဆိတ်လွန်းနေသည်။ အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်လွန်သွားခဲ့ပေမယ့်၊ သီချင်းသံ လုံးဝ ထွက်မလာခဲ့ပါဘူး။
‘တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာလား?’
ဒါက ထူးဆန်းတဲ့ လူတွေရှိတဲ့ လောကကြီးလေ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ထဲကို မြင်နိုင်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိပါဘူး။ စိုးရိမ်စိတ်နဲ့အတူ၊ ဆိုင်ရှင်က ဂျယ်ဂန်းရဲ့ အခန်းဆီကို သွားခဲ့သည်။
‘ဟင်? သူတို့ စကားပဲ ပြောနေကြတာပါလား။’
အထဲကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ၊ မိန်းကလေးနဲ့ ဂျယ်ဂန်းက မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်ပြီး စကားပြောနေကြသည်။ ဆိုင်ရှင်က စပ်စုချင်စိတ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ မနေ့ကမှ စတွေ့ခဲ့ကြတာတောင် ဒီလူနှစ်ယောက် ဘာတွေအဲ့လောက် အာရုံစိုက်ပြီး ပြောနေကြတာလဲ။
“ဟေ့၊ ကျွန်တော်တို့ကို နောက်ထပ် ၄ ပုလင်း ထပ်ပေးပါဦး!”
“ဟုတ်ကဲ့၊ လာခဲ့ပါ့မယ်။”
ဆိုင်ရှင်က ရေခဲသေတ္တာဆီကို တန်းတန်းမတ်မတ် ပြန်သွားခဲ့သည်။ လူတစ်ယောက်တည်းကို ဂရုစိုက်နေဖို့ထက် လုပ်စရာ အလုပ်တွေက အများကြီး ရှိနေသည်။ ဒါကြောင့် ဂျယ်ဂန်းအပေါ် သူမရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုက အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။
ညဉ့်က ပိုနက်လာခဲ့သည်။ သီချင်းဆိုတဲ့ ဖောက်သည်တွေ များပြားလာတာနဲ့အမျှ၊ ညက ပိုပြီး စည်ကားလာခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် အခန်းတစ်ခန်းကတော့ အဆုံးအထိ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
“ဟူး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။’
ဂျယ်ဂန်း ဘောပင်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ၂ နာရီခန့် ရှိသွားခဲ့ပြီ။ သူက မေးခွန်းတွေ အများကြီးအတွက် အဖြေတွေကို ရရှိခဲ့ပြီ။ သူ အနည်းငယ် ထပ်ရေးမယ်ဆိုရင်၊ သူလိုအပ်တဲ့ အချက်အလက်တွေကို ထပ်ပြီး တွေ့ရှိလာမှာ ဖြစ်သည်။ ဒီအချိန်မှာ သူ ဘယ်လို အချက်အလက်မျိုးတွေ ထပ်လိုလာမလဲဆိုတာ သူ မသိသေးပါဘူး။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီနေ့ အစ်မပေးတဲ့ အချက်အလက်တွေကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း အသုံးချပါ့မယ်။ နောက်ထပ် မေးစရာတွေ ရှိလာရင် ထပ်မေးလို့ ရမလား?”
မိန်းကလေးက နောက်ထပ် ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ထုတ်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ မျက်လုံးတွေ အထက်က သူမရဲ့ မျက်ခုံးတွေက တုန်ရီနေသည်။ မိန်းကလေးလည်း ၂ နာရီကြာ စကားပြောပြီးနောက်မှာ နည်းနည်း ပင်ပန်းနေခဲ့ပြီ။
“ငါ ၈ နာရီမှာ အလုပ်စတာဆိုတော့ ဖြစ်နိုင်သမျှ စောစောပေါ့။ နောက်ကျသွားရင်တော့၊ ငါ အရက်တွေ ပိုသောက်ဖြစ်မှာမို့လို့ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် စကားတွေ အများကြီး မပြောနိုင်တော့ဘူး။”
“နားလည်ပါပြီ။ ပင်ပန်းသွားပြီ မဟုတ်လား?”
မိန်းကလေးက သူမရဲ့ လက်ကို ခါယမ်းပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ “မဟုတ်ပါဘူး။ ပျော်စရာ ကောင်းပါတယ်။”
“ပျော်စရာ?”
“ဒီလို မေးခွန်းမျိုးတွေ အမေးခံရတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။ ငါက ကြယ်ပွင့်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားသလို ခံစားရတယ်။ အင်း အဲ့ဒီလိုမျိုးပေါ့။”
သူမက လျှာလေး ထုတ်လိုက်သည်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူမရဲ့ မျက်နှာက အရမ်းကို နုပျိုနေပုံရသည်။ မိတ်ကပ်တွေသာ မရှိဘူးဆိုရင် ဒါထက်တောင် ပိုပြီး လှပနေဦးမှာ သေချာသည်။
“ဒီနံပါတ်ကို ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ။ ဒီဆိုင်ကိုတော့ မဆက်ပါနဲ့။”
မိန်းကလေးက ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုနဲ့ 'ဒါဆော' ဆိုတဲ့ နာမည်ကို မှတ်စုစာရွက်ပေါ်မှာ ပေးခဲ့သည်။
ဂျယ်ဂန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး စိတ်ထဲကနေ ကျေးဇူးတင်နေမိသည်။ သူ့ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့ မိန်းကလေးအတွက်ပေါ့။ တကယ်ပါ။
မူကြမ်း ရေးသားမှု စတင်ခဲ့သည်။ စာရေးခြင်းနဲ့ စတင်ပြီး စာရေးခြင်းနဲ့ အဆုံးသတ်တဲ့ နေ့ရက်တွေက အလွန်မြန်မြန်ပင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ သူက တစ်နေ့ကို အနည်းဆုံး ၁၆ နာရီ စာရေးခဲ့ပေမယ့်လည်း အဆုံးသတ်နေ့ရက်ကိုတော့ မမြင်နိုင်သေးပါဘူး။
‘ငါ နားမလည်တော့ဘူး။ ဒါက အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး!’ စာအရှည်ကို ပြောတာဆိုရင်တော့ သူ ပြီးနေတာ ကြာလှပြီ။ သူ့မှာ စာကို အလွန်မြန်မြန် ရေးစေနိုင်တဲ့ ထူးခြားတဲ့ မှတ်စုစာအုပ် ရှိနေသည်။ ဒါပေမယ့် သူရေးခဲ့တဲ့ စာတွေကို သူကိုယ်တိုင် သဘောမကျခဲ့ပါဘူး။ သူ ဆက်လက်ထားရှိတဲ့ စာတွေနဲ့ သူ ဖျက်လိုက်တဲ့ စာတွေက ပမာဏခြင်း အတူတူလောက်ပါပဲ။
ဂျယ်ဂန်းက စာရိုက်နေရင်း သူ့ရဲ့ ဆရာကို မေးမြန်းလိုက်သည်။
‘ဆရာ၊ အဖော်မိန်းကလေးက သူနဲ့အတူ မိုတယ်ကို သွားတဲ့ ဒီအခိုက်အတန့်ကို ဆရာ ဘယ်လိုထင်လဲ?’
-မမေးနဲ့။ အဖြေမရှိဘူး။ စာရေးတာက နည်းနည်း များလွန်းနေတာပဲ။ အရေးကြီးတာက လူနှစ်ယောက် ဆုံတွေ့ကြတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ရေးထားတဲ့ စာလုံးတွေက အဲ့ဒါကို ဖျက်ဆီးနေတယ်။ အကုန်ဖျက်ပစ်လိုက်။
‘ဟုတ်လား။ ကျွန်တော်က စာကို အရမ်းပေါ့မသွားစေချင်ဘူး။ ကျွန်တော်က ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အချစ်ဝတ္ထု ရေးနေတာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒါက ဇာတ်ဆောင်တွေ တဖြည်းဖြည်းကြီးထွားလာတဲ့အကြောင်း ရေးတဲ့ ကြီးပြင်းမှုဆိုင်ရာ ဝတ္ထုလည်း ဖြစ်နေလို့ပါ။’
-မင်းက အရည်အသွေးကို အရမ်းဂရုစိုက်လွန်းနေတာပဲ ဒါကအန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်။ အဲ့ဒါကို စိတ်မပူနဲ့။ ရိုးသားမှုကိုပဲ စိတ်ပူ။ မင်းခေါင်းထဲကို အရင်ဆုံး ပေါ်လာတဲ့ စကားလုံးတွေကို သုံး။ အဲ့ဒါမှ စာရေးဆရာ အစစ်ပဲ။
‘ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ။ ကျွန်တော် အဲ့ဒါကို မှတ်ထားပါ့မယ်။’
ဆုဂန်းဝိုက သူ့တပည့်ကို အားသွန်ခွန်စိုက် သင်ကြားပေးနေသည်။
ဂျယ်ဂန်းကလည်း ထိုနည်းတူ အားအင်အပြည့်နဲ့ စာရေးနေခဲ့သည်။
‘အား... ငါ ထပ်ပြီးပိတ်မိနေပြန်ပြီ...! ဒီအချက်လက်တွေကမလုံလောက်သေးဘူး!’
ဂျယ်ဂန်းက ထပ်မံ တစ်ဆို့နေခဲ့ပြီး သူ့နဖူးကို သူ ကိုင်လိုက်သည်။
အမျိုးသမီး ဇာတ်ဆောင်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြဿနာတွေက အများကြီး ရှိနေတုန်းပဲ။
‘ဒါက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်နေလို့ မရဘူး။ ဇာတ်လမ်းထဲမှာ အမြဲတမ်း သီချင်းဆိုတာနဲ့ ပုလင်းအနည်းငယ် သောက်တာနဲ့တင် အဆုံးသတ်လို့ မရဘူး။ ငါ့မှာ အချက်အလက်တွေ ပိုလိုတယ်!’
ဒါမျိုး ဖြစ်လာတော့မယ်ဆိုတာ သူ ကြိုတွေးထားပြီးသားပါ။
သူ ဒါဆောနဲ့ တွေ့တုန်းက ရှက်ဖို့ကောင်းတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို မမေးခဲ့မိဘူး။
ဒါက ပထမဆုံး စကားပြောတာ ဖြစ်လို့ နောက်မှ ထပ်မေးလို့ ရနိုင်မယ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက် ရှိနေခဲ့လို့လည်းဖြစ်သည်။
‘အခုပဲ ထပ်မေးလို့ ရနိုင်မလား၊’
အချိန်က ၉ နာရီ ဝန်းကျင် ရှိပြီ။
သူမက တခြား ဖောက်သည်တွေကို ကူညီပေးနေဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေ အများကြီး ရှိနေသည်။
ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ စာတစ်စောင် ပို့ကြည့်ဖို့ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
-နေကောင်းလား၊ ကျွန်တော် အရင်က စာရေးဆရာပါ။ အရမ်းနောက်ကျသွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ တွေ့လို့ ရမလား?
အခုထိ အဆင်ပြေပြေ သွားနေတာမို့ ဂျယ်ဂန်းက အလျင်စလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူက သူမကို ဒီနေ့ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်တွေ့ပြီး သူမရဲ့ စကားတွေကို နားထောင်ချင်နေခဲ့သည်။
သူမဆီက အကြောင်းပြန်စာက ချက်ချင်း ရောက်မလာခဲ့ဘူး။
သူမ အလုပ်ရှုပ်နေမယ်ဆိုတာ သူ ပြီးသားမလို့ ဂျယ်ဂန်းက အတော်လေး စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။
တစ်နာရီလောက် စောင့်လိုက်ရသည်။
ဖုန်းက တုန်ခါလာခဲ့သည်။
ဂျယ်ဂန်းက ကြမ်းပြင်ပေါ်ကနေ ထရပ်လိုက်သည်။
-ဆောရီး၊ အလုပ်လုပ်နေလို့။ အခုလား?
-"ကျွန်တော် လာခဲ့မယ်။ ဘယ်မှာလဲ?"
- ဒီနားမှာ ဟန်ဆောင်း ဖိုချာ ရှိတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ကျွန်မ ရှိနေမယ်။
-"ဟုတ်ကဲ့၊ မိနစ် ၂၀ အတွင်း ရောက်လာခဲ့မယ်။"
ဂျယ်ဂန်းက အင်္ကျီနဲ့ ဂျင်းဘောင်းဘီ လဲပြီးနောက် ထွက်လာခဲ့သည်။ ကားမောင်းသွားဖို့ စဉ်းစားခဲ့ပေမယ့် ဒါက အရက်ဆိုင် ဖြစ်နေတာကြောင့် အဲ့ဒီမိန်းကလေးက သူ့ကို တစ်ခုခု သောက်ခိုင်းလိမ့်မယ်လို့ သူ ခံစားမိသည်။
“ဒီမှာ!”
သူ အထဲကို ဝင်သွားသည့်အခါ ဒါဆောက လက်ထောင်ပြခဲ့သည်။ သူမက ထောင့်တစ်နေရာမှာ ရှိနေသည်။
ဂျယ်ဂန်းက ခန်းမကို ဖြတ်သွားပြီး သူမဘေးမှာ ထိုင်လိုက်သည်။ ဝိုင်းစားပွဲပေါ်တွင် ပဲပင်ပေါက်ဟင်းရည် တစ်ခွက်နဲ့ ဘီယာတစ်ပုလင်း ရှိနေသည်။
“ငါတို့ သီချင်းဆိုမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတော့၊ ဒီနေရာက ပိုကောင်းပါတယ်။”
ဒါဆောက ပြောပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ မိတ်ကပ် လုံးဝ မပါသလောက်ပါပဲ။
အဝတ်အစားတွေကလည်း အရမ်းဟော့မနေတော့ပဲ သာမန်သာဝတ်ဆင်ထားသည်။ အသက် ၂၀ အရွယ် မိန်းကလေးတွေ ဝတ်လေ့ရှိတဲ့ ဂျာကင် အညိုရောင်နဲ့ ဂျင်းဘောင်းဘီ အကျပ်ကို ဝတ်ထားသည်။
‘လှလိုက်တာ။’
အစကတည်းက သူမ လှမယ်လို့ သူ ထင်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူမက တကယ်ကို လှနေတာပါ။
သူမက သဘာဝ အလှတရား ရှိသူပါ။ ဘာအကူအညီမှ မပါဘဲ သူမရဲ့ မျက်နှာတွင် အကြည်ဓါတ်ရှိသည်။
“ညစာ စားပြီးပြီလား? ငါ ဗိုက်ဆာနေလို့။”
“မစားရသေးဘူး။ အစ်မ ကြိုက်တာ မှာလို့ ရပါတယ်။”
“ငါ ကြိုက်တာ အကုန်မှာလို့ ရလား? ငါက အစပ် ကြိုက်တယ်နော်?”
“ကျွန်တော်လည်း ကြိုက်ပါတယ်။”
“ကောင်းပြီ။ ဟေး! ငါတို့ကို ကြက်စပ်ကြော် ချပေးပါဦး!”
ဒါဆောက အော်ဒါမှာပြီးနောက် ဂျယ်ဂန်းကို ခွက်တစ်ခွက် ကမ်းပေးခဲ့သည်။
ဂျယ်ဂန်းက ကားမယူလာခဲ့မိတာ ကောင်းသွားတယ်လို့ တွေးပြီး သောက်စရာကို ယူလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့ ဘာကို သိချင်နေတာလဲ?”
“ဟို... အဲ့ဒါက... အဲ့ဒါက...”
ပထမဆုံး စကားစဖို့ ခက်နေခဲ့သည်။
သူ မသောက်ချင်ခဲ့ပေမယ့် သူ့ပါးစပ်က သောက်စရာဆီကိုပဲ အလိုလို ရောက်သွားခဲ့သည်။
“သိပ်မကောင်းတဲ့ အရာတွေပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် နည်းနည်း မသင့်တော်တဲ့ အရာတွေပေါ့။”
“အဲ့ဒါက ဘာလဲ? ရှင် ပြောတာက အရမ်း ထူးဆန်းနေသလိုပဲ။”
“အဲ့ဒါက...ဘယ်လိုပြောရပါ့ ဖောက်သည်တွေက အမြဲတမ်း သီချင်းပဲ လာဆိုကြတာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား?”
“ဟင်?”
ဒါဆောက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။
ဂျယ်ဂန်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ သူ့ရဲ့ ထမင်းစားတူကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
သူ ပဲပင်ပေါက် တစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်စဉ်မှာပဲ၊ ဒါဆောက နားလည်သွားတဲ့ပုံစံနဲ့ ပါးစပ်လေး ဟပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။
“ရှင်က အဲ့ဒါကို သိချင်နေတာလား? သူတို့က မိုတယ်ကို သွားပြီး လိင်ဆက်ဆံကြသလား ဆိုတာကိုလား? ”