အခန်း (၄၄)
Vol. 4 Ch. 44
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ။ ဒီမှာပါ။”
တက္ကစီသည် သူ၏အိမ်ရှေ့သို့ ဆိုက်ရောက်လာပြီး ဂျယ်ဂန်းနှင့် ဆူဟီးတို့ ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ကြသည်။
ဂျယ်ဂန်းက ရှေ့မှသွား၍ သူမအတွက် တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်၏။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသော ရီခါသည် ဂျယ်ဂန်းထံသို့ လျှောက်လာပြီး အမြီးလေးကို ထောင်ပြလိုက်သည်။
“အေးအေးဆေးဆေး နားနေရဲ့လား။ ဒီနေ့တော့ ငါ ဆူဟီးနဲ့အတူ ပြန်လာတယ်ဟေ့။”
“ရီခါ၊ နေကောင်းလား။ ငါ့ကို မှတ်မိသေးရဲ့လား။”
ဂျယ်ဂန်း၏နောက်မှ လိုက်ဝင်လာသော ဆူဟီးက လှမ်း၍ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။
ရီခါ့မျက်နှာမှာ ဆူဟီးကို မုန်းတီးနေသည့်ပုံစံမျိုး မဟုတ်သော်လည်း အလွန်အမင်း ကြည်ဖြူနေသည့်ပုံလည်း မပေါ်ပါချေ။ သူမသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ထွက်သွားပြီးနောက် ကြောင်မျှော်စင်အတွင်းသို့ ဝင်သွားလေသည်။
“သူ ကျွန်မကို မကြိုက်ဘူး ထင်တယ်နော်။”
“ဒါက ကြိုက်တယ်လို့ ပြောတာပါဗျာ။ သူက လူရွေးတာ နည်းနည်း စည်းကမ်းကြီးလို့ပါ။ ဝင်ခဲ့လေ။”
“အိုကေ။”
ဆူဟီးသည် သူမ၏ ဘွတ်ဖိနပ်ကို ချွတ်၍ အထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။
ဂျယ်ဂန်းက တံခါးကို အမြန်ပိတ်ကာ လက်ပ်တော့ကို ဖွင့်လိုက်၏။ သူသည် စာအုပ်မူကြမ်းကို စခရင်ပေါ်တွင် တင်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ဖိနပ်ကို ပြန်စီးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဘီယာနဲ့ စားစရာ တစ်ခုခု သွားဝယ်လိုက်ဦးမယ်။ ကျွန်တော် မရှိတုန်း ဒါလေးကို ဖတ်ထားပေးဦးနော်။”
“အနားမှာ ဆိုင်ရှိလို့လား။”
“အဆင်ပြေတဲ့ စတိုးဆိုင်တော့ မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စူပါမားကတ် အသေးလေးတစ်ခုတော့ ရှိတယ်။ အခုပဲ ပြန်လာခဲ့မယ်။”
“အင်းပါ၊ သွားလေ။”
သူထွက်သွားသောအခါ အိမ်ထဲ၌ ရီခါနှင့် ဆူဟီး နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဆူဟီးသည် လက်ပ်တော့ရှေ့ရှိ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ရီခါ့ကို လှမ်းပြောလိုက်၏။
“ရီခါ ဒီနေ့ ပျင်းနေမှာပဲ။ သူက စာရေးဖို့ပဲ သိတာ၊ နင်နဲ့ ကစားမပေးဘူး မဟုတ်လား။”
ဆူဟီးက အကြည့်ကို လက်ပ်တော့ဆီသို့ ပြောင်းလိုက်သည်။ ဂျယ်ဂန်း၏ ဇာတ်လမ်းများက စခရင်ပေါ်တွင် ပြည့်နှက်နေ၏။ သူမသည် ပုခုံးပေါ်မှ အိတ်ကို ချလိုက်ပြီး ပထမဆုံး စာပိုဒ်မှ စတင်ကာ ဖတ်ရှုလေတော့သည်။
“ဟင်... ဒါက ဘာလဲ။ ဇာတ်လိုက်က ပတ်ဂျောင်ဂျင်းနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲလား။”
အစပိုင်းမှာတင် ဇာတ်လမ်းအတွင်းသို့ စွဲမက်စွာ ဆွဲခေါ်သွားခံရသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ စာမျက်နှာ အနည်းငယ် ဖတ်ပြီးချိန်မှာပင် ဆူဟီးသည် ဇာတ်လမ်းထဲ၌ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နစ်မျောသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အရက်အနည်းငယ် သောက်ထားသည့်အပြင် နွေးထွေးသော အခန်းထဲသို့ ရောက်လာခြင်းကြောင့် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေသော်လည်း၊ ဇာတ်လမ်းကမူ သူမကို တစ်ချိန်လုံး စွဲဆောင်ထားနိုင်ခဲ့သည်။
“ဘယ်လိုနေလဲ။”
စာမျက်နှာ ၅၀ ခန့် ဖတ်ပြီးချိန်တွင် ဂျယ်ဂန်းက အိတ်တစ်လုံးနှင့် ပြန်ရောက်လာ၏။ ဆူဟီးက ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။
“သူတို့ ဆုံတဲ့အခန်းအထိ ဖတ်ပြီးပြီ၊ တကယ်ကို ကောင်းတယ်နော်။”
“တကယ်လား။”
“အင်း... ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့လေ...”
ဆူဟီးက စကားကို ခဏတန့်လိုက်ပြီးမှ ဂရုတစိုက် ဆက်ပြော၏။
“ရှင့်ဆီက ကြိုကြားထားလို့လည်း ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ဇာတ်လိုက်အမျိုးသမီးရဲ့ ပုံစံက တကယ်ပဲ နည်းနည်း ထူးဆန်းနေသလိုပဲ။ အချို့နေရာတွေမှာ ကျွန်မက မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ကို သိပ်ပြီး ခံစားလို့ မရဘူး ဖြစ်နေတယ်။”
“အာ... အဲလိုလား။”
ဂျယ်ဂန်းသည် သက်ပြင်းချရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ ထိုင်ချလိုက်သည်။ ဆူဟီးသည်လည်း ပရော်ဖက်ဆာ ဟန်ဟဲဆန်းကဲ့သို့ပင် ထပ်တူပြောလာပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဤသည်မှာ ရှောင်လွှဲ၍မရသော ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်နေလေပြီ။
“စိတ်ကို အေးအေးထားပြီး ပြန်ပြင်ကြည့်ပါဦး။ ရှင်က စာရေးတာ တော်တာပဲကို။”
“ကျေးဇူးပါ၊ ပြင်ရမှာပေါ့... ဒါပေမဲ့...”
ဂျယ်ဂန်းသည် ကြမ်းပြင်ကြီး ပြိုကျသွားမတတ် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်၏။ ဆူဟီး၏ အားပေးစကားက ကောင်းသော်လည်း အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ၎င်းက သိပ်ပြီးတော့ အထောက်အကူ မဖြစ်ခဲ့ချေ။
‘ကြည့်စမ်းပါဦး ရီခါရာ။ သူက ငါ့ကို ဒီအထိ ခေါ်လာပြီးတော့ စာရေးဖို့ပဲ တွေးနေတာ။ ငါပြောတာ မှန်တယ်မလား။ သူ့ခေါင်းထဲမှာ စာရေးဖို့ပဲ ရှိတယ်။’
ဆူဟီးသည် စိတ်ထဲမှ ဂျယ်ဂန်းကို အပြစ်တင်ရင်း သူဝယ်လာသော ဘီယာဘူးကို ယူလိုက်သည်။ သူမသည် ယဉ်ကျေးမှုအရ တစ်ဘူးလောက် သောက်ပြီးလျှင်တော့ ပြန်ရန် စဉ်းစားရမည်။
‘ငါ အလကား လိုက်လာမိတာပဲ။’
ဂျယ်ဂန်းသည် စာရေးဖို့အတွက်သာ အာရုံစိုက်နေသလို ခံစားရသဖြင့် သူမ ဤနေရာ၌ ရှိနေခြင်းက သူ့ကို အာရုံများစေသလားဟုပင် သူမ တွေးမိလာ၏။ ဆူဟီးသည် ဘီယာဘူးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ကြောင်မျှော်စင်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ ရီခါသည် သူမကို ကျောပေး၍ လှဲနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
‘သူ ငါ့အပေါ် ဘာခံစားချက်မှ မရှိတာလား။’
သူမ မကြားချင်သော အဖြေမျိုး ရလာနိုင်သည့် မေးခွန်းကို တွေးတောရင်း ဆူဟီးသည် ဘီယာတစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ အတိအကျ အဲဒီအချိန်မှာပင်...
ရီခါသည် သူမ၏ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လိုက်၏။ ရီခါ့မျက်ဝန်းအစုံထဲ၌ ဂျယ်ဂန်းနှင့် ဆူဟီးတို့၏ ပုံရိပ်များက ပေါင်းစပ်ကာ ပေါ်လာသည်။ ၎င်းပုံရိပ်တို့သည် စက္ကန့်နှင့်အမျှ ပိုမိုထင်ရှားပြတ်သားလာလေသည်။
“အာ... ဒါ... ဒါက?!”
ဂျယ်ဂန်းသည် သူ့ခေါင်းကို အမြန်မော့လိုက်သည်။ သူသည် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ရီခါနှင့် ဆူဟီးကို လှည့်ကြည့်နေမိတော့၏။
“ဂျယ်ဂန်း၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ခေါင်းကိုက်လို့လား။”
“ခဏ... ခဏလေး စောင့်ဦး။”
ဂျယ်ဂန်းသည် နဖူးကိုဖိထားရင်း လက်ပ်တော့ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှောက်သွား၏။ သူ၏မျက်ဝန်းအစုံမှာ ကြောင်မျှော်စင်ပေါ်ရှိ ရီခါ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
‘ငါတို့ ချိတ်ဆက်မိသွားတာလား။ ဒါက ဆူဟီးလား။’
ရီခါ့မျက်နှာမှာ ပြုံးနေသယောင် ရှိသကဲ့သို့ ဂျယ်ဂန်း၏ မျက်နှာတွင်လည်း အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။
“ဆူဟီး၊ ကျွန်တော့်ကို အကူအညီတစ်ခုလောက် ပေးပါဦး။”
“အကူအညီ?”
“ဇာတ်လိုက်အမျိုးသမီးအကြောင်း ဘယ်လိုရေးရမလဲဆိုတဲ့ နည်းလမ်းကို ကျွန်တော် စဉ်းစားမိသွားပြီ။ နှစ်နာရီ... မဟုတ်ဘူး တစ်နာရီလောက်ပဲ စောင့်ပေးပါ။ ကျွန်တော် အမြန်ဆုံး အပြီးသတ်ပြီး မင်းကို ပြပါ့မယ်။”
“အဲလို မလုပ်ပါနဲ့။ အာရုံစိုက်ပြီးသာ ရေးပါ။ ကျွန်မ ပြန်တော့မယ်လေ။”
“မပြန်ပါနဲ့ဦး!”
ဂျယ်ဂန်း၏အသံမှာ မသိလိုက်ဘဲ ကျယ်လောင်သွားသည်။ သူသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ သူမ၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်၏။
“မင်း ဒီမှာရှိနေဖို့ လိုအပ်တယ်!”
“ကျွန်မ... ဘာလို့လဲ။”
“မင်းကိုကြည့်ရင်း ကျွန်တော် စဉ်းစားမိသွားတာ။ မင်းကြောင့် ဘယ်လိုရေးရမလဲဆိုတာ သိသွားပြီ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရှိနေပေးပါ။ မင်း ဒီမှာရှိနေပေးရုံနဲ့တင် ကျွန်တော့်အတွက် တကယ့်ကို အထောက်အကူဖြစ်လို့ပါ။ တကယ်ပြောတာပါ။”
ဂျယ်ဂန်း၏မျက်နှာမှာ ပြတ်သားကာ ယုံကြည်မှုအပြည့် ရှိနေသဖြင့် ဆူဟီးသည် သူ့ကို ငေးမောစွာ ကြည့်နေမိရှာသည်။
“ကျွန်မက...”
ဆူဟီးသည် အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်၏။
“ဒီမှာရှိနေပေးရုံနဲ့... အထောက်အကူ ဖြစ်တယ် ဟုတ်လား။”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကူညီပေးပါဦး။”
ဂျယ်ဂန်း၏ လက်နှစ်ဖက်က ပို၍ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လာသည်။ ဆူဟီးသည် သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို အောက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း နှိမ့်ချလိုက်၏။ သူမ၏ ခြေဖဝါးများကို ငေးကြည့်ရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ။”
သူမ ထိုသို့ပြောလိုက်သောအခါ ဂျယ်ဂန်းက တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်၏။
“နှစ်နာရီလောက်ဆို ရပါပြီ။”
“ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်ဗျာ။ စိတ်အေးအေးထားပြီး အနားယူနေပါ။ တီဗီကြည့်ချင်လည်း ကြည့်၊ ဟိုဘက်မှာလည်း လက်ပ်တော့အသစ် ရှိသေးတယ်။ အဲဒါနဲ့ အင်တာနက်သုံးနေလို့ ရတယ်။”
“ကျွန်မ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လုပ်နေပါ့မယ်။ ရှင်သာ စာစရေးတော့။”
ဆူဟီးက သူ့ကို လက်ပ်တော့ရှိရာသို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။ ဂျယ်ဂန်းသည် အံဆွဲကိုဖွင့်ကာ ဆုဂန်းဝို၏ မျက်မှန်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ ထို့နောက် ရီခါ့ကို ကြည့်ကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပြီးအားပေးလိုက်သည်။
‘နှစ်နာရီပဲ! ငါ့အစွမ်းရှိသမျှ အကုန်ထုတ်သုံးရမယ်! ဆူဟီး ဒီမှာရှိနေတုန်း စာကြောင်းတိုင်းကို ပြန်ပြင်ဆင်ရမယ်! စကြစို့!’
ကလစ်! ကလစ်! ကလစ်! ကလစ်! ကလစ်! ကလစ်! ကလစ်!
သူ့လက်ချောင်း ဆယ်ချောင်းသည် ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် ကပြနေတော့သည်။ ဆူဟီး၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ခံစားချက်အားလုံးမှာ ဇာတ်လမ်းထဲရှိ ဇာတ်လိုက်အမျိုးသမီးဆီသို့ ဦးတည်စီးမျောသွား၏။
မိုးများကျဆင်းနေသည့် မီးခိုးရောင် ညနေခင်းနေဝင်ချိန်တစ်ခု၊ မိမိတွေ့ချင်သော သူကို ရှာဖွေနေသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေသော မျက်ဝန်းအစုံ၊ အသင့်အတင့် ရင်ခုန်စရာကောင်းကာ စစ်မှန်သော ခံစားချက်တို့သည် ဇာတ်လမ်း၏ ဝန်းကျင်နှင့် အပြည့်အဝ ကိုက်ညီသွားသည်။
ဂျယ်ဂန်းသည် ဆူဟီး၏ အကူအညီဖြင့် သူဖန်တီးလိုက်သော ကမ္ဘာငယ်လေးထဲသို့ အလုံးစုံ နစ်မျောသွားတော့၏။
‘ရီခါ၊ ဒါက တကယ်ကောင်းတယ် မဟုတ်လား။’
ဆူဟီးသည် ထိုင်လျက်သားလေး ပြုံးနေမိသည်။ ကြည်နူးဖွယ် ခံစားချက်နှင့်အတူ ဂျယ်ဂန်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်နေသော သူမ၏ အကြည့်များမှာသူ့ထံမှမခွာနိုင်တော့ပါ။
အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်မသိ။
‘ဟင်...?’
ဆူဟီး၏ မျက်ဝန်းအစုံ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာသည်။ မီးရောင်က လင်းထိန်နေဆဲပင်။ ဆူဟီး ကိုယ်ကို ကြွလိုက်၏။
‘ကြည့်စမ်းပါဦး။’
သူမ၏ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သောအခါ အချိန်မှာ ၂ နာရီ ကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကြမ်းပြင်မှာ နွေးနေသဖြင့် သူမ အိပ်ပျော်သွားခြင်း ဖြစ်မည်။ ၎င်းမှာ လတ်တလော အလုပ်ခွင်တွင် ပင်ပန်းထားသမျှ အရှိန်များစုလာခြင်း၏ ရလဒ်လည်း ဖြစ်သည်။ ဆူဟီးသည် သူမ၏ ပုံစံမပျက်ဘဲ အိပ်ပျော်နေခဲ့မိသလားဟု စိုးရိမ်ရင်း ဂျယ်ဂန်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
ဂျယ်ဂန်းသည် လက်နှစ်ဖက်ပေါ် ခေါင်းတင်ကာ သေလူတစ်ဦးကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေသည်။ သူသည်လည်း စာရေးရင်း အိပ်ပျော်သွားခြင်း ဖြစ်မည်။
“ဂျယ်ဂန်း၊ ကုတင်ပေါ်မှာ သွားအိပ်လေ။”
“အင်း...”
“ထပါဦး။ ကုတင်ပေါ်မှာ သွားအိပ်စမ်းပါ။ အခုချက်ချင်း။”
ဆူဟီးက ဂျယ်ဂန်း၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ ထူမပေးလိုက်သည်။ ဂျယ်ဂန်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်သော်လည်း အမှန်တကယ် နိုးလာခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ သူသည် တစ်လှမ်း၊ နှစ်လှမ်းခန့် လျှောက်ကာ ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်လဲကျသွားတော့သည်။
‘သူ တကယ် ပင်ပန်းနေမှာပဲ။ အရက်လည်း သောက်ထားသေးတယ်လေ။’
သို့သော် သူ ပင်ပန်းနေရခြင်းမှာ အရက်ကြောင့်သာ မဟုတ်သည်ကို သူမ သိနေခဲ့ပါသည်။
ရီခါနှင့် ချိတ်ဆက်ရသည့် စွမ်းအားက ဂျယ်ဂန်း၏ အင်အားတို့ကို အမှန်တကယ်ပင် ကုန်ခမ်းသွားစေခဲ့၏။ သူသည် ဆုဂန်းဝို၏ မတ်ခွက်ဖြင့် ရေတစ်ငုံပင် မသောက်နိုင်တော့ဘဲ အိပ်ခြင်းဆီသို့ ရောက်ရှိသွားရှာသည်။
‘အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးသွားရမယ်။’
ဆူဟီးသည် ဂျယ်ဂန်းကို ထူပေးစဉ်က ပြုတ်ကျသွားသော ခြေအိတ်များကို ကောက်ယူကာ သန့်ရှင်းရေး စတင်လေတော့သည်။ ရီခါသည်လည်း ဆူဟီးကို ယခုမှ သဘောကျသွားသော အကြည့်မျိုးဖြင့် လိုက်လံကြည့်ရှုနေ၏။
‘သူ မနက်ကျရင် ခေါက်ဆွဲပဲ ပြုတ်စားမှာ သေချာတယ်။’
ဆူဟီးသည် ထမင်းအိုးထဲ၌ ဆန်ထည့်ကာ ချက်ပေးခဲ့သလို၊ ရေခဲသေတ္တာထဲတွင် စားစရာ သိပ်မရှိသဖြင့် တူနာ-ကင်ချီ ဟင်းရည်တစ်ခွက် ချက်ပေးကာ ကြက်ဥများလည်း ကြော်ပေးခဲ့ပြီး အုပ်ဆောင်းဖြင့် ဖုံးအုပ်ပေးခဲ့သည်။
‘ကောင်းကောင်းအိပ်ပါဦး။ ဒီဇာတ်လမ်းက သေချာပေါက် အောင်မြင်မှာပါ။’
ဆူဟီးက စောင်ကို အသာအယာ လွှမ်းခြုံပေးလိုက်သည်ကိုပင် ဂျယ်ဂန်းတစ်ယောက် မသိရှာပေ။ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ငန်းစဉ် အားလုံးပြီးမြောက်သွားသောအခါ ဆူဟီးသည် မီးအိမ်အသေးလေးမှလွဲ၍ ကျန်မီးများကို အကုန်ပိတ်ကာ အိမ်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။
“ဟာဂျယ်ဂန်းဆိုတဲ့ နာမည်က အလကားတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ။”
“... ဗျာ?”
မြောင်ဂယောင် ကောလိပ်ဘေးရှိ ရုံးခန်းအမှတ် ၄၀၃။
ကော်ဖီသောက်ရန် ပြင်နေသော ဂျယ်ဂန်းမှာ ကြောင်သွားရသည်။ ပရော်ဖက်ဆာ ဟန်ဟဲဆန်းက သူ့ရှေ့တွင် ပြုံးပြုံးကြီး ထိုင်နေပြီး ပြောလိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။
“ဒီဝတ္ထုက နင်ရေးခဲ့သမျှထဲမှာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ဇာတ်လမ်းရဲ့ ပြီးပြည့်စုံမှုက မြင့်မားသလို ဖျော်ဖြေမှုအပိုင်းမှာလည်း တကယ်ကောင်းတယ်။ ဒါမှာ စာပေလောကအတွက် လုံလောက်တဲ့ အရည်အသွေးပါရှိတယ်။”
“ကျွန်တော် ဘာပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။”
ဒါသည် ဂျယ်ဂန်း၏ စစ်မှန်သော ခံစားချက်ပင် ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း တော်တော်လေး ကောင်းအောင် ရေးနိုင်ခဲ့သည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ ချီးမွမ်းခဲလှသော ပရော်ဖက်ဆာ ဟန်ဟဲဆန်းထံမှ ဤမျှအထိ အသိအမှတ်ပြုခံရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
“နင် တကယ် ကြိုးစားခဲ့တာပဲ။ နင် အများကြီး ရင့်ကျက်လာပြီ။ နင့်ကို လူကြီးတစ်ယောက်လို မြင်နေရပြီ။ စာရေးဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ နင် ကြီးထွားလာတာကို ဆရာမ အထင်အရှား မြင်နေရတယ်။”
ဟန်ဟဲဆန်းက ဂျယ်ဂန်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်ရင်း ဆက်လက်ပြောကြားသည်။ ဂျယ်ဂန်းမှာ ခေါင်းငုံ့ကာ နှုတ်ဆိတ်နေမိ၏။ သူ့နှာခေါင်းထဲတွင် တစစ်စစ် ဖြစ်လာရကာ မျက်ရည်ပင် ဝဲချင်လာရသည်။ တပည့်များအပေါ် ထားရှိသော ပရော်ဖက်ဆာ၏ မေတ္တာကို သူ အမှန်တကယ်ပင် ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။
“ဒါလေး ကြည့်လိုက်ပါဦး။”
ဟန်ဟဲဆန်းက သူမ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ စခရင်ပေါ်မှ အကြောင်းအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဂျယ်ဂန်းက အံ့သြတကြီးဖြင့် ပရော်ဖက်ဆာကို ကြည့်လိုက်မိ၏။
“ပရော်ဖက်ဆာ... ဒါက...”
“ဝင်ပြိုင်ကြည့်လိုက်။”
ဂျယ်ဂန်း တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်မိသည်။ သူမ ပြသလိုက်သည်မှာ ခေတ်သစ်လူငယ် စာပေပြိုင်ပွဲ ပင် ဖြစ်၏။ ၎င်းသည် သမိုင်းကြောင်း အစဉ်အလာ အလွန်ကြီးမားသော ပြိုင်ပွဲဖြစ်ပြီး တစ်နှစ်လျှင် ဆုရှင်တစ်ဦးတည်းကိုသာ ရွေးချယ်ခြင်းဖြစ်သည်။ အဆိုပါပြိုင်ပွဲမှ ဆုရရှိသော စာအုပ်များသည် အောင်မြင်ကျော်ကြားသည့်အပြင် ရုပ်ရှင်နှင့် ဒရာမာများအဖြစ် ဖန်တီးခြင်းကိုပင် ခံရတတ်သည်။ ဆုကြေးငွေမှာလည်း ဒေါ်လာ ၃၀,၀၀၀ နီးပါးရှိသဖြင့် အလွန်စံနှုန်းမြင့်သော ဆုတစ်ခုပင် ဖြစ်၏။
“ဒီမှာသာ ဆုရခဲ့ရင်နင် မြို့တော်သတင်းစာထက်တောင် ပိုပြီး နာမည်ကျော်ကြားသွားလိမ့်မယ်။ သားရဲ့လက်ရာက ဆုရနိုင်တဲ့ အရည်အသွေးရှိတယ်လို့ ဆရာမ ထင်တယ်။”
“ပရော်ဖက်ဆာ... ကျွန်တော်က ကျော်ကြားမှုကို မမက်မောပါဘူး။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်မှာ ဒစ်ဂျစ်တယ်စာပေဆုလည်း ရှိနေပြီပဲကို...”
“တို့နိုင်ငံက စာရေးဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ဘယ်လောက် အလေးထားလဲဆိုတာ သိရက်နဲ့ သားက ဒီလိုပြောတာလား။”
“...”
“ကျွန်မက ရှင့်ကို စာပေလောကမှာ အကြီးအကျယ် နာမည်ကြီးအောင် လုပ်ခိုင်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ သားရဲ့လက်ရာတွေကို လူတွေ ပိုဖတ်လာစေချင်လို့ပါ။ ဆုရထားတဲ့ လက်ရာကို ဖတ်မိတဲ့လူတွေက သားရဲ့ တခြားစာအုပ်တွေကိုလည်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖတ်ကြလိမ့်မယ်။ စာပေဆု မရရင် မဖတ်ဘူးဆိုပြီး စာအုပ်တွေကို လွှတ်ပစ်တတ်တဲ့ လူမျိုးတွေတောင်မှပေါ့။”
“ဟုတ်ကဲ့ ပရော်ဖက်ဆာ... ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ။”
ဂျယ်ဂန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ပရော်ဖက်ဆာ၏ တိုက်တွန်းချက်ကြောင့် သူ ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာသွားခဲ့ပြီ။
“ဒါနဲ့ သားမှာ ခေါင်းစဉ် မရှိသေးဘူးလား။ ဆရာမ ကြည့်တာ မကျန်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ခေါင်းစဉ် မတွေ့မိလို့၊ သား မရွေးရသေးတာလား။”
ဟန်ဟဲဆန်းက စာမူကို ဖတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။ ဂျယ်ဂန်းက လက်ဆေးကန်ဘက်သို့ လျှောက်သွားရင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“ဒီကိုလာတဲ့ လမ်းမှာပဲ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပါ။”
“ဪ... ဘာတဲ့လဲ။”
“မုန်တိုင်းနဲ့ လေပြင်းပါ။”
ဟန်ဟဲဆန်းက ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေ၏။ ဂျယ်ဂန်းက လက်ဆေးကန်ကို ကျောပေးထားရင်း ယုံကြည်မှု သိပ်မရှိသော လေသံဖြင့် ဆက်လက်ရှင်းပြသည်။
“ကာရာအိုကေ အဖော်မိန်းကလေးကို တိုက်ခတ်လာတဲ့ လေပြင်းတစ်ခုလိုမျိုး တင်စားပြီး ပေးလိုက်တာပါ။ ဇာတ်လမ်းရဲ့ အငွေ့အသက်နဲ့လည်း လိုက်ဖက်မယ်လို့ ထင်လို့ပါ။ အဲဒါ ထူးဆန်းနေလားဟင်။”
“ဟား...!”
ဟန်ဟဲဆန်းက အနည်းငယ် ရယ်မောလိုက်၏။ သူမ၏ ရယ်သံက ပိုကျယ်လာပြီး ကိုယ်ကို ရှေ့သို့ ကိုင်းသည်အထိ အားရပါးရ ရယ်မောလေတော့သည်။
“အဲဒီလောက်တောင် ထူးဆန်းနေလို့လား ပရော်ဖက်ဆာ။”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲလို မဟုတ်ဘူး။ သားနဲ့ တကယ်လိုက်ဖက်လို့ပါ။ ဟာဂျယ်ဂန်းနဲ့ တကယ်ကို လိုက်ဖက်တဲ့ နာမည်မျိုးပဲ။”
ဟန်ဟဲဆန်းက ရယ်တာကို ခဏရပ်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြ၏။ သူမက မျက်မှန်ကို ပြန်ပြင်တပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို လက်မထောင်ပြလိုက်ရင်း -
“ဆရာမကတော့ သဘောကျတယ်။ ကဲ... မုန်တိုင်းနဲ့ လေပြင်းလိုပဲ ရှေ့ကို ဆက်တိုးပေတော့။”
ဂျယ်ဂန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ကြည်နူးပီတိဖြစ်နေသော ရင်ဘတ်နှင့်အတူ သူသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကြည်ညိုဆုံးဖြစ်သော ပရော်ဖက်ဆာကို အရိုအသေပေးကာ ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ပါတော့သည်။