ငါတို့အားလုံးရဲ့ သူရဲကောင်းချူလျန်။

လွန်ခဲ့သောအချိန်က…

လူမျက်နှာရှောင်သည် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အလျဉ်းမရှိဘဲ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ချူလျန် မျှော်လင့်ထားခဲ့သော အခြေအနေ မဟုတ်ပေ။

အစပိုင်းတွင်၊ သူတို့သည် ဖန်တင်း၏ နောက်တွင် အတော်လေး ပြတ်ကျန်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက်၊ ဖန်တင်းတစ်ယောက် ကြီးမားသော သစ်ကိုင်းကြီး၏ ရိုက်ခတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး၊ မြေကြီးပေါ်သို့ လွင့်စင်ကျသွားသည်ကို ချူလျန် မြင်လိုက်ရသည်။

လင်းပေ့၏ အော်ဟစ်လိုက်သံကိုလည်း ကြားလိုက်ရသည်။ "အား… စီနီယာအစ်ကိုဖန်က အဲဒီ မိစ္ဆာကောင်ကို အမီလိုက်နိုင်တော့မယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး... ငါတို့ တာဝန် ကျရှုံးတော့မယ်..."

ချူလျန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး၊ တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဟင်း… စီနီယာအစ်ကိုဖန် မလုပ်နိုင်မှတော့... ကျွန်တော် ကြိုးစားကြည့်ရတော့မှာပေါ့..."

"ဟမ်..."

သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသော လင်းပေ့သည် ချူလျန်၏ စကားများကို အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက်၊ ချူလျန်တစ်ယောက် အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခု ထုတ်ယူလိုက်သည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

အမှန်စင်စစ်အားဖြင့်၊ အကယ်၍ ဖန်တင်းသာ လူမျက်နှာရှောင်ကို အမီလိုက်နိုင်ခဲ့ပါက၊ စေတီတော်ဖြူမှ ပေးသနားထားသော တစ်ခုတည်းသော အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို သူ ဖြုန်းတီးပစ်မည် မဟုတ်ပေ။

ဝိညာဉ်ကြောင် ခုန်ပျံအဆောင်…

၎င်းသည် လျင်မြန်ဖျတ်လတ်မှုကို သိသိသာသာ မြှင့်တင်ပေးနိုင်သော အာနိသင်ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။

ချူလျန်သည် အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ဘယ်လက်မှ လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကြားတွင် ညှပ်ထားလိုက်ပြီး၊ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

မီးတောက်များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခုလုံး လောင်ကျွမ်းသွားသည်။

ဖောက်...

အဆောင်လက်ဖွဲ့ အသက်ဝင်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက်၊ ချူလျန်သည် ကြောင်ဝိညာဉ်တစ်ကောင် သူ၏ အတွင်း၌ နိုးထလာသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလိုအလျောက် မျဉ်းဖြောင့်အတိုင်း စတင်ရွေ့လျားလာတော့သည်။

အနည်းငယ်မျှ အားစိုက်ထုတ်လိုက်ရုံဖြင့်၊ သူသည် မီတာပေါင်းများစွာသို့ အလွယ်တကူ ခုန်ပျံနိုင်ပြီး၊ ကျက်သရေရှိစွာ လှလှပပ ပြန်လည် ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်ကြောင် ခုန်ပျံအဆောင်သည် အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားဆန်းပြားလှချေသည်။

၎င်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုသည် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာ သာလွန်လှသည်။

အကယ်၍ စေတီတော်ဖြူတွင် ဖောက်သည်များမှ သုံးသပ်ချက်ပေးနိုင်သောစနစ်သာ ရှိခဲ့ပါက၊ သူသည် ဤအဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ကြယ်ငါးပွင့် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ပေးမိမည်မှာ သံသယ ဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ။

ဤစွမ်းအားနှင့် အသားကျစေရန် လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ် ပြုလုပ်လိုက်ရသည်။

ထို့နောက် သူသည် စွမ်းအင်အားလုံးကို အသုံးပြုလိုက်ပြီး၊ လူမျက်နှာရှောင်နောက်သို့ လိုက်ရန် သူ၏ ကိုယ်ဖော့ပညာကို အပြည့်အဝ အသက်သွင်းလိုက်တော့သည်။

အကယ်၍ အပေါ်စီးမှ ကြည့်လိုက်လျှင်၊ အနက်ရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုနှင့် အဖြူရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုတို့သည် အံ့ဩဖွယ်အမြန်နှုန်းဖြင့် ပြေးလွှားနေသည်ကိုသာ တွေ့မြင်ရပေလိမ့်မည်။ အမှန်စင်စစ်အားဖြင့်၊ သူတို့နှစ်ဦးကြား အကွာအဝေးသည် လျင်မြန်စွာ ကျဉ်းမြောင်းလာနေပြီ ဖြစ်သည်။

တဖြည်းဖြည်းချင်း သူသည် လူမျက်နှာရှောင်ကို အမီလိုက်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ ခံစားချက်တစ်ခုက သူ့အပေါ် လွှမ်းမိုးသွားသည်။ လိုက်လံဖမ်းဆီးရသည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူ၏အတွင်းရှိ ကြောင်ဝိညာဉ် စိတ်အားထက်သန်လာနေသည်ကိုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့်၊ အဆောင်လက်ဖွဲ့၏ အာနိသင်သည် (၁၅)မိနစ်သာ ကြာရှည်ခံမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထို့ထက်ပိုပြီး ကြာရှည်သွားပါက၊ သူသည် ဆိုးကျိုးအချို့ကို ခံစားရနိုင်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ...

လူမျက်နှာရှောင်တစ်ယောက် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ၎င်း၏ မျက်နှာကြီးတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော အမူအရာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...

ချူလျန်သည် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ၊ မသိစိတ်၏ တွန်းအားကြောင့် လက်ဖဝါးကို လျှာဖြင့် လျက်လိုက်မိတော့သည်။

သူ မသိလိုက်သည်မှာ၊ ထိုနူးညံ့သော လျက်လိုက်မှုသည် လူမျက်နှာရှောင်ငယ်လေး၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို ကြီးမားစွာ ထိခိုက်စေခဲ့ခြင်းပင်။

ဤလူသားတွင် ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုခု ရှိနေကြောင်း လူမျက်နှာရှောင် သတိထားမိပြီး ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ရှေ့ကိုသာ ဆက်လက် အာရုံစိုက်ထားပြီး၊ လျင်မြန်စွာ လွတ်မြောက်နိုင်ရန်အတွက် အပို ခြေထောက်တစ်စုံ ရှိပါစေဟု အသည်းအသန် ဆုတောင်းနေမိတော့သည်။

သို့သော်… ၎င်း လွတ်မြောက်နိုင်ပါမည်လော။

အတော်လေး ခက်ခဲပေလိမ့်မည်…။

၎င်းကို ဆက်လက် စနောက်လိုစိတ်အား မနည်းနှိပ်ကွပ်လိုက်ပြီး၊ ချူလျန်သည် ဓားကို ကိုင်ဆွဲလျက် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ (၃)ပေခန့် ရှည်လျားသော အလင်းရောင်ခြည်တစ်ခု ဖြာထွက်လာသည်။

လူမျက်နှာရှောင် သတိထားမိပုံ ရ၏။ ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်သည် ဝေဝါးသွားပြီး ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်သော အခြေအနေသို့ ပြောင်းလဲသွားကာ၊ ဤအနီးကပ် တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

ဤသတ္တဝါသည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်ဖျတ်လတ်သော်လည်း၊ ၎င်း၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်မှာ မမြင့်မားလှပေ။ ၎င်း၏ တစ်ခုတည်းသော တန်ခိုးစွမ်းရည်မှာ အရာဝတ္ထုများကို ဖြတ်သန်းနိုင်ရန် ခေတ္တမျှ ရုပ်ခန္ဓာပျောက်ကွယ်နိုင်ခြင်းသာ ဖြစ်၏။

ထိုနည်းလမ်းဖြင့်၊ ဖန်တင်း၏ ဓားချီဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လှောင်အိမ်ထဲမှ တွားသွားထွက်လာနိုင်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကံဆိုးစွာဖြင့်၊ ၎င်း၏ ရုပ်ခန္ဓာ ပျောက်ကွယ်နိုင်စွမ်းသည် ခေတ္တမျှသာ ကြာရှည်ခံသည်။

၎င်း၏ အမြန်နှုန်းကို ယှဉ်နိုင်သော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးအတွက်မူ၊ ဤစွမ်းရည်သည် အရေးမပါလှပေ။

၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန် ပြန်လည်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ချူလျန်သည် ဘယ်လက်ကို မြှောက်ထားပြီး ဖြစ်လေသည်။ အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ၏ အင်္ကျီလက်စထဲမှ ပျံထွက်သွားသည်။

မိစ္ဆာချုပ်ကြိုး…

သူသည် လူမျက်နှာရှောင်နှင့် အလွန်တရာ နီးကပ်နေသဖြင့်၊ လူမျက်နှာရှောင်ခမျာ ရှောင်တိမ်းရန် နည်းလမ်း လုံးဝ မရှိတော့ချေ။

ထို့အပြင်၊ လူမျက်နှာရှောင်သည် လူယောင်ဖန်ဆင်းထားသော ပုံစံဖြင့် ရှိနေသဖြင့်၊ လိပ်ခွံပုံစံ တင်းကျပ်သော ချည်နှောင်မှုသည် ထိုအခိုက်အတန့် အတွင်းမှာပင် ပြီးဆုံးသွားတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ မြင်းကောင်ရေတစ်ထောင်က ၎င်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဒုန်းစိုင်းပြေးနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ အသံတစ်ခုက ပဲ့တင့်ထပ်နေချေတော့သည်။

'သောက်ကျိုးနည်း…'

'ငါ သိတယ်... သေချာပေါက် ဒီကောင်က နှာဘူးကောင်ဆိုတာ ငါ သိသားပဲ…'

'ငါလေးတော့ ဘဝပျက်ပါပြီ…'

ရေတွက်၍ မကုန်နိုင်သော မိစ္ဆာများနှင့် မကောင်းဆိုးဝါးများသည် ဤ တောင်ပိုင်းခံတပ်တောင်တန်း၏ သစ်တောများတွင် နေထိုင်ကြပြီး၊ မိစ္ဆာသတ္တဝါတိုင်းသည် အချိန်မရွေး သေဆုံးနိုင်မည့် အလားအလာအတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားကြသည်။

သို့သော်ငြား...

လူမျက်နှာရှောင်သည် သေခြင်းတရားကို လက်ခံနိုင်သော်လည်း၊ ဤကဲ့သို့ အရှက်ရဖွယ်ရာ နည်းလမ်းဖြင့် သေဆုံးရမည်ကိုမူ လက်ခံရန် အလွန် ခက်ခဲနေရသည်။

သို့သော်၊ ဘဝဆိုသည်မှာ ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်သည် မဟုတ်လော။

လက်မခံနိုင်သော ကိစ္စများစွာသည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဖြစ်ပျက်လာစမြဲသာ ဖြစ်၏။

ဆောင်းလေပြင်းကြောင့် ပန်းပွင့်တစ်ရာ ညှိုးနွမ်းသွားရသကဲ့သို့၊ မြစ်ကြီးတစ်စင်းသည် ကွယ်လွန်သွားသော ဝိညာဉ်များကို အရှေ့ဘက်သို့ သယ်ဆောင်သွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ဤကျယ်ပြောလှပြီး ဂရုမစိုက်တတ်သော လောကကြီးတွင်၊ သက်ပြင်းချပြီး ဖြစ်လာသမျှကို လက်ခံလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်ပေသည်။

အမှောင်ထု မကျရောက်လာမီ၊ လူမျက်နှာရှောင် မြင်တွေ့လိုက်ရသော တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ ဓားအလင်းရောင်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

လူမျက်နှာရှောင်ခမျာ ချည်နှောင်ခံလိုက်ရပြီးနောက် ချက်ချင်း အသတ်ခံလိုက်ရလေသည်။

ရွှပ်...။

...

ချူလျန်တစ်ယောက် လူမျက်နှာကျောက်စိမ်းပန်းပွင့်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်လျက် ပြန်ရောက်လာသည်ကို အဖွဲ့သားများ မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ သူတို့၏ မျက်လုံးများကိုပင် မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

တကယ့်ကို မမျှော်လင့်ထားသော ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။

ဤတာဝန် ကျရှုံးတော့မည်ဟု သူတို့ ထင်မှတ်ထားချိန်တွင်၊ သူသည် ရှေ့ထွက်လာပြီး အခြေအနေကို ကယ်တင်လိုက်သူ ဖြစ်သည်။

ဖန်တင်းသည် လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဂျူနီယာညီအစ်ကိုချူ... မင်း ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ..."

ရွှီဇီချင်သည်လည်း ဝမ်းသာအားရ အံ့ဩသွားကာ သူမ မေးလိုက်မိသည်။ "စီနီယာအစ်ကိုချူ... အစ်ကို ဒီလောက် စွမ်းအားကြီးမယ်လို့ မထင်ထားဘူး... ဘာလို့ ကျွန်မတို့ကို အစက မပြောပြတာလဲ..."

လင်းပေ့က လေးစားအားကျစွာ မေးလိုက်သည်။ "ညီအစ်ကိုချူ... မင်းရဲ့ လက်စွမ်းက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ကျွမ်းကျင်နေရတာလဲ... ကျွတ်... ကျွတ်... ငါ့ကိုရော အဲဒီနည်းစနစ်တွေ သင်ပေးလို့ ရမလား..."

"ဟင်..." ရွှီဇီချင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး လင်းပေ့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ရှင်က ဘာနည်းစနစ်တွေ ပြောနေတာလဲ..."

ထင်ရှားသည်မှာ၊ မိန်းမငယ်လေးသည် ဤမိစ္ဆာချုပ်ကြိုး၏ ထူးခြားဆန်းပြားမှုကို သတိမပြုမိလိုက်ပေ။

"အဲ... ငါဆိုလိုတာက ကိုယ်ဖော့ပညာလေ… အဟဲ.. ဟုတ်တယ်.. ခန္ဓာကိုယ်ရွေ့လျားမှုကို…" လင်းပေ့ အလျင်အမြန် စကားပြင်ပြောလိုက်ရသည်။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး..." ချူလျန် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က တော်တော်လေး စွမ်းအားကြီးတဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို သုံးလိုက်ရုံပါ... သုံးလိုက်ရတော့ ကုန်သွားပြီ... အင်း.. နှမြောဖို့တော့ ကောင်းသား..."

"သြော်... အဲဒါကြောင့်ကိုး..." လူတိုင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။

ဤသည်မှာ သူတို့ ခန့်မှန်းထားသည့် အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်အသိအမြင်အဆင့် အစောပိုင်းသာ ရှိသေးသော ချူလျန်အနေဖြင့်၊ ထိုကဲ့သို့သော ကိုယ်ဖော့ပညာများကို ပြသရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ အကယ်၍ သူ့တွင် ထိုကဲ့သို့သော တန်ခိုးစွမ်းရည်များ ရှိခဲ့ပါက၊ လျှို့ဝှက်ထားမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့်၊ သူသည် အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်အတွက် သိမ်းဆည်းထားသော ဆေးလုံးများ သို့မဟုတ် အဆောင်လက်ဖွဲ့အချို့ကို အသုံးပြုခဲ့ရမည်ဟု သူတို့ ခန့်မှန်းလိုက်ကြသည်။

ဤအဆောင်လက်ဖွဲ့၏ မူလအစနှင့် ပတ်သက်၍မူ၊ မည်သူကမျှ မေးခွန်းတစ်ခွန်းမျှ မမေးမြန်းကြပေ။

အင်မော်တယ်ကျင့်ကြံခြင်း လောကတွင်၊ လူတစ်ဖက်သားအား သူတို့၏ မှော်ဝင်ကိရိယာများ၊ အဆောင်လက်ဖွဲ့များ၊ ဆေးလုံးများနှင့် တန်ခိုးရှင်ပစ္စည်းများအကြောင်း မေးမြန်းခြင်းသည် တားမြစ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ယုတ္တိဗေဒမှာ အတော်လေး ရိုးရှင်းသည်။ လူတစ်ဦး၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သည် မြင်သာထင်သာ ရှိပြီး၊ သိသာထင်ရှားသော ကွာဟချက်မရှိလျှင် ဖုံးကွယ်ထားရန် ခက်ခဲသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ဤသို့သော ပစ္စည်းများကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပြီး၊ အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်များတွင် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ကွာခြားချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သည်။

လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိတတ်ကြပြီး၊ အချို့ကို မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် အသုံးပြုကြသည်။ သဘာဝကျစွာပင် သူတို့သည် အခြားသူများကို အသိပေးလိုခြင်း မရှိကြပေ။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် သတင်းအချက်အလက် အသေးအဖွဲလေးတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းသည် အသက်ကယ်တင်နိုင်သော သော့ချက် ဖြစ်လာနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

ရတနာများ၏ ဇာစ်မြစ်နှင့် ပတ်သက်၍၊ ရှုတောင်ဂိုဏ်းကဲ့သို့သော နာမည်ကြီးပြီး ကောင်းမွန်သော ဂိုဏ်းများအတွက် ပြဿနာ သိပ်မရှိလှပေ။

သို့သော်ငြား၊ သိုင်းလောကရှိ ဂိုဏ်းအဖွဲ့အစည်း မရှိသော ကျင့်ကြံသူ အများအပြားသည်မှာမူ ပစ္စည်းတစ်ခုကိုမျှ တရားဝင် နည်းလမ်းသက်သက်ဖြင့် ရရှိထားခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူတို့ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်ဖြစ်စေ၊ ဤကိစ္စရပ်များကို တိုက်ရိုက် မေးမြန်းခြင်းသည် လိမ္မာပါးနပ်မှု မရှိရာ ရောက်ပေသည်။

ထို့အပြင် ချူလျန်သည် ငွေဓားတောင်ထွတ်၏ တစ်ဦးတည်းသော တပည့်ဖြစ်ပြီး၊ ငွေဓားတောင်ထွတ်၏ တောင်ထွတ်သခင် ပေးသမျှ အရင်းအမြစ်အားလုံးသည် သူ့အတွက်သာ ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလော။

ထို့ကြောင့်၊ သူ၏ဆရာသခင်က သူ့ကို ဘေးကင်းစေရန် တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းအချို့ ပေးသနားထားခြင်းသည် လုံးဝ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ ကျင့်ကြံသူများသည် ထိုအဆောင်လက်ဖွဲ့၏ တန်ဖိုးကို တွေးတောနေကြသည်။

အကယ်၍၊ ဤအဆောင်လက်ဖွဲ့သည် တတိယအဆင့်ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သော ချူလျန်အား၊ စတုတ္ထအဆင့်ကျင့်ကြံသူ ဖန်တင်းထက်ပင် ပိုမို လျင်မြန်အောင် ပြုလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့သည် ဆိုခြင်းကြောင့်၊ ၎င်းသည် အလွန်တရာ တန်ဖိုးကြီးမားရပေမည်။

၎င်းသည် သူ သိမ်းဆည်းထားသော အသက်ကယ်ပစ္စည်းပင် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင်၊ ဤတာဝန်မှ ရရှိမည့် ဓားဒင်္ဂါးပြားများသည် ထိုကဲ့သို့သော အဆောင်လက်ဖွဲ့မျိုး ဝယ်ယူရန် လုံလောက်မည် မဟုတ်ပေ။

အဖွဲ့၏ အောင်မြင်မှုအတွက်၊ သူသည် ဤအဖိုးတန်ရတနာကို နှမြောတသစွာဖြင့် တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိဘဲ အသုံးပြုခဲ့ရသည်။

ဤခရီးစဉ်တိုလေးအတွင်း၊ ငွေဓားတောင်ထွတ်နောက်ခံကြောင့် ချူလျန်အပေါ် အစပိုင်းတွင် ရန်လိုမုန်းထားခဲ့သူများသည် ယခုအခါ သူ့အပေါ် အမြင်များ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သူ၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ဆွဲဆောင်မှုကို သက်သေပြလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ရှုတောင်ဂိုဏ်းသည် စံပြတပည့်တစ်ဦးကို ယခုချိန်၌ ရွေးချယ်မည် ဆိုပါက၊ သူတို့သည် ချူလျန်ကို တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိ မဲပေးကြမည်မှာ သေချာပေသည်။

စာနာတတ်သော မိန်းမငယ်လေး ရွှီဇီချင်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "စီနီယာအစ်ကိုချူ... အစ်ကိုက ဒီလောက် တန်ဖိုးရှိတဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို သုံးလိုက်ရတာဆိုတော့... အစ်ကို့ရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုကို ကာမိစေဖို့ ဒီတာဝန်အတွက် ရမယ့် ညီမရဲ့ ဆုလာဘ်ဝေစုကို ယူလိုက်ပါ..."

သူမကို စောင့်ရှောက်ပေးမည့် ဆရာသခင်နှင့် အစ်ကိုကြီး ရှိနေသဖြင့်၊ သူမသည် ဆုလာဘ်ကို အမှန်တကယ် ဂရုမစိုက်ပေ။ တာဝန်များ ထမ်းဆောင်ရခြင်း၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ အတွေ့အကြုံ ရယူရန်သာ ဖြစ်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ ချူလျန် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါ မသင့်တော်ပါဘူး..."

ဖန်တင်းသည်လည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "မှန်တယ်... ဒီတာဝန် အောင်မြင်ဖို့အတွက် မင်း အများကြီး စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံခဲ့တယ်... ငါတို့ လုပ်ပေးနိုင်တဲ့ အနည်းဆုံးအရာကတော့ မင်း အရှုံးမများစေဖို့ သေချာအောင် လုပ်ပေးတာပဲ... ငါ့ရဲ့ ဆုလာဘ်ဝေစုကိုလည်း ယူလိုက်ပါ..."

သူ ဤတာဝန်တွင် လိုက်ပါလာရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ရွှီဇီချင်ကို အဖော်ပြုပေးရန်သာ ဖြစ်ပြီး၊ ဆုကြေးငွေကို များစွာ ဂရုမစိုက်ပေ။

ထို့အပြင်၊ လူမျက်နှာရှောင် လူမျက်နှာကျောက်စိမ်းပန်းပွင့်ကို ခိုးယူသွားစဉ်က၊ သူ အရှက်ကွဲရတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ရသည်။ ချူလျန်၏ သူရဲကောင်းဆန်သော ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုသည်သာ သူတို့အဖွဲ့ကို အမှန်တကယ် ကယ်တင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချူလျန်အပေါ် သူ၏ ကျေးဇူးတင်ရှိမှုသည် စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြ၍ ရနိုင်မည်ပင် မထင်ချေ။

ချူလျန် ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်၊ လင်းပေ့က ကြားဖြတ် ပြောလိုက်သည်။ "ညီအစ်ကိုချူ... မင်း မငြင်းသင့်ဘူး.. မင်းရဲ့ ပံ့ပိုးကူညီမှုတွေ ဘယ်လောက် ကြီးမားလဲဆိုတာ ငါတို့အားလုံး မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်… မင်းက ငါတို့ရဲ့ သူရဲကောင်းပဲ... မင်းရဲ့ တန်ဖိုးကို အသိအမှတ်မပြုဘဲနဲ့ ထွက်သွားခွင့်ပြုဖို့ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... လုရန်ရဲ့ ဆုလာဘ်ဝေစုကိုပါ ငါ ပေးမယ်.. တကယ်လို့ မင်း လက်မခံရင်... ငါတို့ကို သူစိမ်းတွေလို သဘောထားရာ ရောက်လိမ့်မယ်"

"အာ..." ချူလျန် ထပ်မံ ပြုံးလိုက်မိပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် သူ ပြောလိုက်ရသည်။ "အားနာစရာကြီးဗျာ..."

လုရန်သည်လည်း ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။

သူ တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း၊ ပါးစပ်ဟလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ခု ထူးဆန်းနေသည်ဟု ထင်လိုက်ရသည်။ သူ တစ်ခုခု ပြောစရာ လိုအပ်တော့မည့်ပုံ မပေါ်တော့ပေ။

"သောက်ကျိုးနည်း..."