အခန်း (၁၇၀)

တိဖုန်းသည် ယွင်ရှန်းကို ပွေ့ချီလျက် မြို့တံခါးကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။ နတ်သူငယ်မျိုးနွယ်ဝင် တစ်ဦး၏ ကျောပြင်ပေါ်မှ လှပလွန်းသော မြစိမ်းရောင် လေတောင်ပံများကို ယွင်ရှန်း ပထမဆုံးအကြိမ် အနီးကပ် မြင်တွေ့ခွင့်ရခြင်းပင်။

အသေအချာ စူးစမ်းကြည့်သောအခါ ထိုလေတောင်ပံများသည် သဘာဝအလျောက် ပေါက်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့သည် မှော်စွမ်းအင်ဓာတ်များကို စုစည်းကာ ဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေတိုက်နှုန်းကို စိတ်ကြိုက် ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။ ဤကဲ့သို့ ပျံသန်းရသည်မှာ ယွင်ရှန်းအတွက် လေထီးစီးရသကဲ့သို့ ချောမွေ့ငြိမ်သက်နေပြီး မည်သည့် တုန်ခါမှုကိုမျှ မခံစားရပေ။

လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသော တိဖုန်း၏ ဖျော့တော့တော့ ရွှေရောင်ဆံနွယ်များသည် လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေကြသည်။ မူလကပင် အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် ခန့်ညားလှပသော သူ၏ ရုပ်ရည်မှာ နေရောင်အောက်တွင် ပိုမိုတောက်ပကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိနေတော့သည်။ နတ်သူငယ်မျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ အမှန်တကယ်ပင် လူ့ပြည်သို့ ဆင်းသက်လာသော နတ်သားများကဲ့သို့ လှပကြပေသည်။

"လော်လီမလေး... အပေါ်ကနေ ကြည့်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက မလှဘူးလား။ မင်းက ဒီလို ဆက်ဆံမှုကို ပထမဆုံး ရရှိတဲ့သူပဲ"

တိဖုန်းက သူမကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ချစ်စနိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ နတ်သူငယ်သွေးနှောသူ ဖြစ်သဖြင့် ရှန်ကျူးနိုင်ငံ၏ တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်အများစုမှာ သဘာဝအလျောက် နုနယ်လှပသော အသွင်အပြင် ရှိကြသည်။

သို့သော် တိဖုန်းသည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲရှိ နူးညံ့ပြီး ချစ်စရာကောင်းသော လော်လီမလေးကို အထူးတလည် သဘောကျနေမိသည်။ တိဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဤအတိုင်း ဆက်လက်ပျံသန်းသွားရင်း လော်လီမလေးကို ရှန်ကျူးနိုင်ငံသို့ပင် ခိုးယူသွားချင်သည့် စိတ်ကူးများ ပေါ်ပေါက်နေသည်။

သို့သော် ပျော်ရွှင်စရာအချိန်များမှာ ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။ သူတို့နှစ်ဦး မြို့တံခါးမှ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လေထုကို ထိုးခွဲလာသော လျှို့ဝှက်ဒူးလေးမြားများ၏ တိုးညှင်းသော အသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဟောက်ချင်စစ်တပ်က အသုံးပြုလေ့ရှိသော ဆင့်ပွားပစ်ဒူးလေးများ ဖြစ်ကြသည်။

မည်းနက်ပြောင်လက်နေသော သံမဏိမြားဖျား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် တိဖုန်းမင်းသားထံသို့ ဦးတည်ကာ ပျံသန်းလာကြသည်။ တိဖုန်းသည် လျှာတစ်ချက်သပ်လိုက်ရင်း သူ၏မျက်ခုံးများမှာ စိတ်မရှည်မှုကြောင့် တွန့်ချိုးသွားသည်။ မှောင်မိုက်အိမ်ရှေ့မင်းသားမှာ တကယ်ပင် ပါးနပ်လှပေသည်။ မြို့ပြင်တွင် အလစ်အငိုက် အဆီးအတားများ ချထားလိမ့်မည်ဟု တိဖုန်း လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။

သူသည် သူဝတ်ရုံကို သာမန်ကာလျှံကာမျှ ခါယမ်းလိုက်ရာ လှပသောဝတ်ရုံအတွင်းမှ စိမ်းလန်းသော လေဆင်နှာမောင်းငယ်လေးများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာပြီး လည်ပတ်သွားတော့သည်။

ထိုလေဆင်နှာမောင်းငယ်လေးများသည် လေဓာတ်မှော်စွမ်းအင်များဖြင့် ဖန်တီးထားသော ပုံရိပ်ယောင်များဖြစ်ပြီး ပစ်ခတ်လိုက်သော သံမဏိကျည်ဆန် သို့မဟုတ် မြားဖျားများမှာ ချွင်းချက်မရှိ ထိုလေဝဲများအတွင်းသို့ စုပ်ယူခြင်းခံလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် လေဆင်နှာမောင်းများမှာ ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ ပြန်လည်တွန်းကန်လိုက်ရာ တိဖုန်းတို့ထံ ဦးတည်ခဲ့သော သံမဏိကျည်ဆန်များသည် ချောင်းမြောင်းနေသော စစ်သည်များထံသို့ပင် ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကာ စစ်သည်အချို့မှာ ကျည်ဆန်များ ရင်ဘတ်တွင် ဗလပွထိမှန်လျက် လွင့်စင်လဲကျသွားကြတော့သည်။

"တိဖုန်းမင်းသား... မင်း ဘယ်ကို ထွက်ပြေးနိုင်မယ် ထင်နေတာလဲ"

တိဖုန်းက ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်းမှာပင် မှောင်မိုက်အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် အခွင့်ကောင်းယူကာ အနားသို့ ကပ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ရွေးစင်စစ်သည်အချို့ သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်သော်လည်း အိမ်ရှေ့မင်းသားမှာ မျက်မှောင်တစ်ချက်ပင် မကြုတ်ပေ။

သူ့တွင် တိဖုန်းကဲ့သို့ လေတောင်ပံများ မရှိသော်လည်း သူ၏ တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ်မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် မြို့ရိုးကို ခြေထောက်ဖြင့် အရှိန်ယူကန်လိုက်ကာ လေထဲသို့ မီတာများစွာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

သူ၏ သန်မာလှသော လက်မောင်းများတွင် ပြင်းထန်သောအရှိန်အဟုန်ကို စုစည်းလျက် တိဖုန်း၏ ကျောပြင်ရှိ လေတောင်ပံများဆီသို့ နက်မှောင်သော ကျားသစ် နှလုံးသားနှိုက်တိုက်

ကွက်ဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

တိဖုန်းမင်းသားသည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ သူ၏ကျောပေါ်မှ တောင်ပံများကို ရုတ်တရက် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ ထိုအခါ ယွင်ရှန်းမှာ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် မောင်းနှင်နေသော ကားတစ်စီး ဘရိတ်အုပ်လိုက်သကဲ့သို့ အောက်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြုတ်ကျသွားသည့် ခံစားချက်မျိုးကို ရရှိလိုက်သည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ အလွတ်ပြုတ်ကျခြင်းကပင် မှောင်မိုက်အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ သံမဏိလက်သီးကို ရှောင်တိမ်းရန် လုံလောက်သွားခဲ့သည်။ လေထဲတွင် တစ်ဝက်ခန့် ရောက်ရှိချိန်၌ တိဖုန်းသည် လေတောင်ပံများကို ပြန်လည်ဖော်ဆောင်လိုက်ပြီး ယွင်ရှန်းကို ငုံ့ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"လော်လီမလေး... အခု မင်းကို အောက်ကို ချပေးတော့မယ်နော်"

တိဖုန်းသည် အလွန်ပင် စာနာထောက်ထားတတ်သူဖြစ်သည်။ သာမန်လူတစ်ဦးအနေဖြင့် လေနတ်သူငယ်၏ အကာအကွယ်မပါဘဲ မြင့်မားသော အမြင့်၌ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပျံသန်းရန်မှာ ခက်ခဲလှသည်။

သို့သော် ယွင်ရှန်းမှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အမူအရာဖြင့် "ခဏစောင့်ဦး... နည်းနည်းလောက် ပိုမြင့်အောင် ထပ်ပျံပေးပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"လော်လီမလေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အောက်ကို မဆင်းချင်သေးလို့လား။ ငါ့ရဲ့ ရင်ခွင်က တော်တော်လေး နွေးထွေးလို့လား"

တိဖုန်းက နောက်ပြောင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ လေတောင်ပံများကို ခတ်ထုတ်ကာ မီတာပေါင်းများစွာ ပိုမိုမြင့်မားသော နေရာသို့ ပျံတက်သွားခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်းသည် အောက်ဘက်သို့ ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားတော့သည်။ တိဖုန်းသည်လည်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

တောက်ယဲ့တောင် မုဆိုးမြို့တော်၏ ပြင်ပတွင် စိမ်းလန်းစိုပြည်သော တောအုပ်ကျယ်ကြီး တည်ရှိသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ငှက်သံတေးသံများဖြင့် တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းကာ သာယာလှပသော တောင်တန်းမြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ထိုအေးချမ်းသော တောင်တန်းမြင်ကွင်းမှာ ရစရာမရှိအောင် ပျက်စီးနေလေပြီ။

ကောင်းကင်ယံ အမြင့်ပိုင်းတွင် ရှိနေသည့်တိုင်အောင် ယခုအချိန်တွင် မြေပြင်၏ သိမ်မွေ့သော တုန်ခါမှုကို ခံစားနေရသည်။ မျက်စိတစ်ဆုံး ကြည့်လိုက်လျှင် အဝေးရှိ တောင်တန်းများပေါ်မှ စိမ်းလန်းသော အရောင်အဆင်းများသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ အရည်အသွေးညံ့သော ဆေးသုတ်ထားသည်ကို ရေဖြင့် ဆေးချလိုက်သကဲ့သို့ပင် အရာအားလုံး ကွယ်ပျောက်ကုန်သည်။

သစ်ပင်များသာမက တောင်ပေါ်ရှိ သားရဲတိရစ္ဆာန်များသည်လည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် တောက်ယဲ့တောင်ရှိရာဘက်သို့ အသည်းအသန် ပြေးလွှားနေကြသည်။ သူတို့၏ အရှိန်မှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသည်။

ထိုစဉ် မှောင်မိုက်အိမ်ရှေ့မင်းသား တူကူးရှို့လည်း ရောက်ရှိလာပြီး တိဖုန်း၏ အကြည့်အတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အကွာအဝေးမှာ အလွန်ပင် ဝေးကွာလွန်းသဖြင့် တိဖုန်းနှင့် တူကူးရှို့တို့ကဲ့သို့ အမြင်အာရုံ ထက်မြက်သူများပင်လျှင် ရှေ့တွင် အတိအကျ ဘာဖြစ်နေသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရသေးပေ။

"မြေငလျင်လား ဒါမှမဟုတ် တောင်ပြိုတာလား"

တိဖုန်းက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"နှစ်ခုလုံး မဟုတ်ဘူးထင်တယ်... ဒါက သားရဲဒီရေလှိုင်းပဲ"

တိဖုန်း၏ ရင်ခွင်ထဲမှ မိန်းကလေးငယ်၏ စကားသံကြောင့် တိဖုန်းနှင့် တူကူးရှို့တို့ နှစ်ဦးလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

သားရဲဒီရေလှိုင်းလား။

တောက်ယဲ့တောင်အနီးတွင် သားရဲဒီရေလှိုင်း တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤအနီးအနားတွင် အစုအဖွဲ့လိုက် နေထိုင်တတ်သော မိစ္ဆာသားရဲများ မရှိဘဲ သာမန်တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များသာ ရှိရာ ဤကဲ့သို့သော သားရဲဒီရေလှိုင်းက ဘယ်ကနေ စတင်လာတာလဲ။

"ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ဒါဟာ အစွမ်းထက်တဲ့ မိစ္ဆာသားရဲကြီးတွေ မဟုတ်ဘူး။ သေးငယ်တဲ့ အမျိုးအစားတွေ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ အရေအတွက်က မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလွန်းတာကြောင့် ဒီလောက်အထိ ကြီးမားတဲ့ သားရဲဒီရေလှိုင်း ဖြစ်လာတာပါ"

ဆင့်ခေါ်သူတစ်ဦးဖြစ်သော ယွင်ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။

သူတို့သုံးဦးအနက် ယွင်ရှန်း၏ ကျင့်ကြံဆင့်မှာ အနိမ့်ဆုံးဖြစ်သော်လည်း သူမသည် ထူးခြားပြောင်မြောက်သော သားရဲဘာသာစကားအာရုံခံနိုင်စွမ်းရှိရာ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်လှိုင်းများ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်ကို ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

မှော်ကမ္ဘာတွင် မိစ္ဆာသားရဲများနှင့် လူသားများ အတူယှဉ်တွဲ နေထိုင်ကြရာ သားရဲဒီရေလှိုင်း ပေါ်ပေါက်ခြင်းမှာ ထူးဆန်းသော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

ဤမျှ ကြီးမားလှသော သားရဲဒီရေလှိုင်းများသည် မိစ္ဆာသားရဲများ ဝူကျိတိုက်ကြီးမှ နှင်ထုတ်ခံရခြင်း မပြုမီအချိန်ကသာ ပေါ်ပေါက်ခဲ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းထောင်ချီအတွင်း၌မူ သားရဲဒီရေလှိုင်းများမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယွင်ရှန်းမှာမူ ယခုလာမည့် သားရဲဒီရေလှိုင်းသည် တောက်ယဲ့တောင်ကိုသာမက မဟာကျိုးနိုင်ငံ တောင်ပိုင်းတစ်ခုလုံးကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်လောက်သည့် အတိုင်းအတာရှိကြောင်း အသေအချာ ခံစားနေရသည်။ ၎င်းတို့သည် အစွမ်းမထက်သော သတ္တဝါများ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း မြေကမ္ဘာကို တုန်ဟိန်းသွားစေနိုင်သည့် အင်အားမျိုး ရှိနေသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ... ဒါမျိုး တစ်ခါမှလည်း မကြားဖူးဘူး မမြင်ဖူးဘူး။ တိဖုန်းမင်းသား... မင်းက ဒီမိန်းကလေးရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို တကယ်ပဲ ယုံနေတာလား"

မှောင်မိုက်အိမ်ရှေ့မင်းသားက မထီမဲ့မြင်ပြုသော အကြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူ၏အမြင်တွင် ယွင်ရှန်းမှာ တိဖုန်း၏နောက်ကွယ်၌ ပုန်းအောင်းနေရသော အားနွဲ့သည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး ဝါရင့်လှသော အိမ်ရှေ့မင်းသားတစ်ဦး၏ ရှေ့မှောက်၌ အခြေအမြစ်မရှိသည်များကို လျှောက်ပြောနေသည်ဟု ယူဆထားခြင်း ဖြစ်သည်။

တိဖုန်းကမူ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ရင်း "ငါလည်း မယုံချင်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ရှေ့ကို ထပ်ကြည့်လိုက်ဦး။ ဒီကလေးမလေး ပြောတာ မှန်ပုံရတယ်။ ငါတို့တော့ တကယ်ကို ကံဆိုးတာပဲ... သားရဲဒီရေလှိုင်းနဲ့ လာတိုးနေပြီ"

ထိုစဉ် မုဆိုးအချို့မှာ အသည်းအသန် ပြေးလွှားလာကြသည်။ သူတို့သည် နောက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်ရဲဘဲ ရှိသမျှ အင်အားကို အသုံးပြုလျက် တောက်ယဲ့တောင် မြို့တော်ဆီသို့ ဦးတည်နေကြသည်။ သူတို့က အော်ဟစ်နေကြသည်မှာ "သားရဲ... သားရဲဒီရေလှိုင်း... သားရဲပုရွက်ဆိတ်

တွေ... ကယ်ကြပါဦး... ကယ်ကြပါဦး"

၎င်းတို့မှာ အမှန်တကယ်ပင် သားရဲပုရွက်ဆိတ်များ ဖြစ်နေကြသည်။ တစ်ကောင်ချင်းစီမှာ အစွမ်းမထက်သော်လည်း အရေအတွက်မှာ အံ့ဩဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည်။ ၎င်းတို့သည် အဆုံးအစမရှိသော မည်းနက်သည့် ဒီရေလှိုင်းကြီးသဖွယ် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖုံးလွှမ်းလာသည့် မှောင်မိုက်သော တိမ်တိုက်ကြီးသဖွယ် ချီတက်လာနေကြသည်။

တောင်တန်းပေါင်းများစွာကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ကျော်လာပြီး ၎င်းတို့ ရောက်ရှိရာ နေရာတိုင်းရှိ သစ်ပင်များမှာ အမြစ်မှ ကျွတ်ထွက်ကုန်ကာ ကျောက်တုံးများမှာလည်း ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ အရေအတွက် များပြားလာသောအခါ ပုရွက်ဆိတ်များသည်ပင် လောကကို လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။

သားရဲပုရွက်ဆိတ် တစ်ကောင်မှာ စင်တီမီတာ အနည်းငယ်သာ ရှိသော်လည်း ဤမျှ ပြင်းထန်သော ပုရွက်ဆိတ်အုပ်ကြီး ဖြစ်လာရန်အတွက် အနည်းဆုံး သိန်းနှင့်ချီသော ပုရွက်ဆိတ်များ ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။ ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ၎င်းတို့သည် တောင်ကုန်းများ၊ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များနှင့် လူသားများကိုပါ ရူးသွပ်စွာ ဝါးမြိုပစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့နှင့် ရင်ဆိုင်ရသူ မည်သူမဆို အသက်ရှင်ရန် လမ်းမရှိသလောက်ပင်။

"သွားစို့"

တိဖုန်းသည် ယွင်ရှန်းကို ပွေ့ချီကာ ကောင်းကင်ယံသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံတက်လိုက်သည်။ မှောင်မိုက်အိမ်ရှေ့မင်းသားသည်လည်း သူ၏ တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ်ကို စုစည်းလျက် အနီးရှိ အမြင့်ဆုံး သစ်ပင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

"ဟူး... ဟူး..."

မစ်ရှင်တစ်ခုမှ ပြန်လာရင်း ကံဆိုးစွာဖြင့် သားရဲပုရွက်ဆိတ်အုပ်နှင့် တိုးခဲ့သော မုဆိုးအချို့မှာ မြို့တံခါးသို့ ရောက်ရန် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သွေးဆာနေသော ပုရွက်ဆိတ်များမှာ သူတို့၏ ခြေဖနောင့်ကို မှီလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

"ဝှစ်"

အရှိန်မမြှင့်နိုင်သော နောက်ဆုံးမှ မုဆိုးမှာ ပုရွက်ဆိတ်အုပ်အတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် လူတစ်ကိုယ်လုံးမှ အရိုးပုံတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။