အခန်း (၁၇၁)

မရေမတွက်နိုင်သော သားရဲပုရွက်ဆိတ်များသည် ကျဆုံးသွားသော မုဆိုးများ၏ အလောင်းများပေါ်တွင် တရွရွ တက်လာကြသည်။ တစ်ကောင်ချင်းစီမှာ လက်မဝက်ခန့် အရွယ်အစားရှိပြီး စိမ်းဖန့်ဖန့် မျက်လုံးများဖြင့် သူတို့၏ ထက်မြက်လှသော ပုရွက်ဆိတ်လက်သည်းများကို တဖျတ်ဖျတ် လှုပ်ရှားနေကြသည်။

ပို၍ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသည်မှာ ဤပုရွက်ဆိတ်အုပ်ထဲတွင် အတောင်ပံပါသော ပျံလွှားပုရွက်ဆိတ်များလည်း ပါဝင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ကျိုင်းကောင်များကဲ့သို့ပင် အတောင်ပံများကို တုန်ခါလျက် သစ်ပင်များပေါ်သို့သာမက ကောင်းကင်ယံသို့ပါ ခုန်တက်ကာ ပျံသန်းလာကြသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းနေသော တိဖုန်းပင်လျှင် ဤဘေးမှ မလွတ်ကင်းဘဲ အသည်းအသန် ရှောင်တိမ်းနေရသည်။ ပျံလွှားပုရွက်ဆိတ်များသည် တိဖုန်း၏ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ထူးခြားသည့် ရနံ့ကို ရရှိလိုက်သည်နှင့် ပျားရည်နံ့ရသော ပျားများကဲ့သို့ပင် အုပ်စုလိုက် ပျံသန်းလာကြတော့သည်။ ကျန်ရှိသော ပုရွက်ဆိတ်များမှာမူ မှောင်မိုက်အိမ်ရှေ့မင်းသား ခိုအောင်းနေသော သစ်ပင်ကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

ဟေးဆန်းအပါအဝင် အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ လက်အောက်ငယ်သား တစ်ဦးမျှ ဤဘေးမှ မလွတ်မြောက်ခဲ့ကြပေ။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ရူးသွပ်နေသော သားရဲပုရွက်ဆိတ်များ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ခဏချင်းမှာပင် ဖြူဖွေးသော အရိုးပုံများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

တိဖုန်းသည် လေဓားစက်အမြောက်အမြားကို ပစ်လွှတ်ကာ ခုခံသော်လည်း မရေမတွက်နိုင်သော ပုရွက်ဆိတ်အုပ်ကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ပျံလွှားပုရွက်ဆိတ်အချို့မှာ အခွင့်ကောင်းယူကာ တိဖုန်း၏ လေတောင်ပံများပေါ်သို့ နားလိုက်ကြသည်။

"ငါ ဒီလောက်ဆိုးတဲ့အရာမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ဒါတွေက ဘာတွေလဲ ဘယ်ကနေ ရောက်လာကြတာလဲ"

တိဖုန်းသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏ လေတောင်ပံများကို ဖွဲ့စည်းထားသော မှော်စွမ်းအင်ဓာတ်များကို ထိုပုရွက်ဆိတ်ငယ်လေးများက တမြုံ့မြုံ့ ဝါးမြိုနေကြခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ မှော်စွမ်းအင်များကိုပင် ဝါးမြိုနိုင်သည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ယုတ်မာလွန်းလှသည်။

၎င်းကြောင့် တိဖုန်းမှာ ကောင်းကင်ယံတွင် ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ခုကဲ့သို့ ဟန်ချက်မညီဘဲ ယိမ်းထိုးနေရတော့သည်။

"ငါတို့ ဒီအတိုင်း ခုခံနေရုံနဲ့တော့ ကြာရှည်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီပုရွက်ဆိတ်တွေရဲ့ ဦးတည်ချက်က တောက်ယဲ့တောင် မြို့တော်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲ။ ငါတို့ထဲမှာ နင်က အမြန်ဆုံးမို့ မြို့ထဲကို အရင်သွားပြီး မုဆိုးအဖွဲ့ချုပ်နဲ့ မြို့စောင့်တပ်တွေကို အမြန်သတိပေးပါ"

ယွင်ရှန်းသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာသော သားရဲဒီရေလှိုင်းကို ကြည့်ရင်း ယနေ့တွင် အလွယ်တကူ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် တိဖုန်းကို အကြံပြုလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ မိတ်ဆွေများဖြစ်သော ဟွမ်ထိန်အဖွဲ့သားများ၊ လင်းယောင်အာနှင့် အခြားသူများ မြို့ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် သူတို့ကို ပစ်မထားနိုင်ပေ။

"မဖြစ်ဘူး... ငါ မင်းကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့လို့ မရဘူး"

တိဖုန်းသည် ရှန်ကျူးနိုင်ငံမှ သူ၏ ရဲဘော်များအတွက် စိုးရိမ်နေသော်လည်း သူသာ ထွက်ခွာသွားပါက သွေးစွန်းသော လော်လီမလေးမှာ တစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ခန့်မှန်းရခက်သော မှောင်မိုက်အိမ်ရှေ့မင်းသားက နောက်ကျောကို ဓားဖြင့်ထိုးမည်ကိုလည်း သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။

မိမိကိုယ်မိမိပင် သတိမထားမိဘဲ ယွင်ရှန်းအား သူ၏ ရဲဘော်များထက်ပင် ပိုမိုအရေးကြီးသူအဖြစ် သတ်မှတ်နေမိကြောင်း သိလိုက်ရချိန်တွင် တိဖုန်းကိုယ်တိုင်ပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်းကမူ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်မိသည်။ သူမ၏ သွေးစွန်းသော လော်လီမလေးဟူသော ဘွဲ့အမည်မှာ အပျော်အပျက် ပေးထားသည်ဟု သူ ထင်နေတာလား။ စကားဖြင့် သက်သေပြနေမည့်အစား လုပ်ရပ်ဖြင့်သာ သက်သေပြရန် သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမသည် တိဖုန်း၏ ကျောပြင်မှ လေတောင်ပံများကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း "အဲဒီအရာမျိုး... ကျွန်မအတွက် တစ်စုံလောက် လုပ်ပေးလို့ ရမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

တိဖုန်း၏ မျက်နှာကြွက်သားများမှာ သိသိသာသာပင် တုန်ခါသွားတော့သည်။ အကယ်၍ ဤစကားကို အခြားသူတစ်ဦးက ပြောဆိုခဲ့ပါက တိဖုန်းသည် လေဓားစက်ဖြင့် ထိုသူအား အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်တောက်လိုက်မည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော် ပြောသူမှာ ယွင်ရှန်း ဖြစ်နေသဖြင့် သူ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရသည်။

လေတောင်ပံများသည် မည်မျှ အဖိုးတန်ကြောင်း ကောင်းကင်ဘုံကသာ သိပေလိမ့်မည်။ ကောင်းကင်အဆင့်မှော်ဆရာများမှလွဲ၍ နတ်သူငယ်မျိုးနွယ်စုဝင်များသာ ဤမှော်တောင်ပံများကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယွင်ရှန်း၏ လေသံမှာမူ ဂေါ်ဖီထုပ် တစ်ကီလိုလျှင် ကြေးပြားမည်မျှပေးရသလဲဟု မေးနေသကဲ့သို့ အေးဆေးလွန်းလှသည်။

အမှန်စင်စစ် လေတောင်ပံများသည် မှော်စွမ်းအင်ဓာတ်များကို စုစည်းထားခြင်းဖြစ်ရာ တိဖုန်းအနေဖြင့် သူမအတွက် တစ်စုံ ဖန်တီးပေးရန် နည်းလမ်းရှိပါသည်။ တိဖုန်းသည် ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူ၏ လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်အကြားတွင် စစ်မှန်သော လေဓာတ်မှော်စွမ်းအင်များကို စုစည်းလိုက်သည်။

သူသည် ယွင်ရှန်း၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ သူ၏ လက်ဖဝါးများကို အသာအယာ တင်လိုက်ရာ အေးမြပြီး ပေါ့ပါးသော မှော်စွမ်းအင်များမှာ ယွင်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။ ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ လေဓာတ်ဝိညာဉ်မှာ ရုတ်တရက် နိုးကြားတက်ကြွလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ယွင်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပြောင်းလဲမှုများကို ခံစားမိလိုက်သောအခါ တိဖုန်းသည် သူမအား အံ့ဩတကြီးဖြင့် ဘေးတစောင်း ကြည့်လိုက်မိတော့သည်။

မူလက ယွင်ရှန်းသည် မီးဓာတ်မှော်ဆရာတစ်ဦးသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တိဖုန်းက ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခြေအနေအရ သူမသည် ဓာတ်မျိုးစုံသုံး မှော်ဆရာတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။

ယွင်ရှန်းသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုမိုပေါ့ပါးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ ကျောပြင်ထက်တွင် လိပ်ပြာတောင်ပံများကဲ့သို့ လှပလှသော လေတောင်ပံတစ်စုံမှာ တဖြည်းဖြည်း ဖြန့်ကားထွက်ပေါ်လာသည်။ ယခင်ကပင် ယွင်ရှန်းသည် အခြေခံ လေဓာတ်လွင့်မျောခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြုနိုင်သူဖြစ်ရာ ယခုအခါ လေတောင်ပံများ၏ အကူအညီဖြင့် သူမ၏ စွမ်းအားမှာ ပိုမိုပြောင်မြောက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် မှော်တံကို မြှောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာဖြင့် မန္တန်ကို ရွတ်ပြောလိုက်သည်။

"မီးဓာတ်စွမ်းအင်... အရာရာကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော မီးလျှံဆင့်ပွား ပေါက်ကွဲမှု"

မှော်တံကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ နွဲ့နှောင်းသော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ နွေဦးလေပြေထဲမှ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းရှိ မိုးမခကိုင်းများကဲ့သို့ လေထဲတွင် လှပစွာ ယိမ်းနွဲ့နေသည်။ သူမ ကိုင်

ဆောင်ထားသော လျှို့ဝှက်ဆန်းပြား အရိုးမှော်တံပေါ်မှ အနီရောင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးထက်တွင် လေဓာတ်မှော်အငွေ့အသက်များ ဝန်းရံလျက် ရှိနေသည်။

ဤအငွေ့အသက်မှာ... လေနတ်သူငယ်၏ အသက်ရှူသံပင်။

ဤလော်လီမလေး၏ ပထမဆုံးသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးသည် နတ်သူငယ်တစ်ဦး၏ ကောင်းချီးပေးခြင်းကို ခံထားရလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမှာလဲ။ လူသားတစ်ဦးအပေါ် ဤကဲ့သို့သော ဆက်ဆံမှုမျိုးမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် ပေါ်ပေါက်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ တိဖုန်းအနေဖြင့် သူမကို စတင်တွေ့ရှိချိန်ကတည်းက ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု တစ်ခုကို အဘယ်ကြောင့် ခံစားခဲ့ရသည်ကို ယခုမှပင် အဖြေပေါ်သွားတော့သည်။

တိဖုန်းမှာ အံ့အားသင့်နေစဉ်မှာပင် ပို၍ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။ မှော်တံထိပ်မှ ပြင်းထန်လှသော မီးလုံးများမှာ အမြောက်ဆန်များကဲ့သို့ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ပစ်ထွက်လာသည်။

"ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း"

ပြင်းထန်လှသော မီးလျှံပေါက်ကွဲမှု သုံးခုသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ ထိုပေါက်ကွဲမှုများမှ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများနှင့် အပူလှိုင်းများမှာ သားရဲပုရွက်ဆိတ်အုပ်ကြီးဆီသို့ လှိမ့်ဝင်သွားတော့သည်။ ဒီဂရီ ထောင်ချီ၍ ပူပြင်းလှသော မီးလျှံများသည် သားရဲပုရွက်ဆိတ်ငယ်များကို ချက်ချင်းပင် ပြာကျသွားစေခဲ့ပြီး ရှေ့သို့ အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်လာသော ပုရွက်ဆိတ်အုပ်ကြီးကိုလည်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

ကောင်းကင်တစ်ခွင်တွင် မီးလျှံများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ပျံလွှားပုရွက်ဆိတ်များ၏ အတောင်ပံများကို မီးထိလိုက်သည်နှင့် ၎င်းတို့သည် ချက်ချင်းပင် လောင်ကျွမ်းသွားကာ တောက်ပသော ပိုးစုန်းကြူးများအသွင် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

မီးလျှံများ၏ ဖိအားကြောင့် ပုရွက်ဆိတ်အုပ်ကြီးမှာ အစုလိုက်အပြုံလိုက် လောင်ကျွမ်းသေဆုံးကုန်ကြပြီး အနည်းငယ်သာ မြေကြီးထဲသို့ တိုးဝင်ပုန်းအောင်းနိုင်ကြတော့သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော သားရဲပုရွက်ဆိတ်များ လွှမ်းမိုးခဲ့သည့်နေရာ၌ ယခုအခါ ပြာပုံအတိဖြစ်နေသော တွင်းကြီးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ရှေ့သို့ တိုးဝှေ့လာနေသော သားရဲပုရွက်ဆိတ်များသည်လည်း သေမင်း၏အနံ့အသက်ကို ရရှိသွားကြပြီး မီးလျှံပေါက်ကွဲမှု၏ ကြောက်မက်ဖွယ် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းကြောင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားကြသည်။ သို့သော် ဤဟန့်တားနိုင်မှုမှာ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်ကြောင်း ယွင်ရှန်း ကောင်းစွာနားလည်သည်။ မီးရှိန်လျော့သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပုရွက်ဆိတ်များသည် သေချာပေါက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး တောက်ယဲ့တောင်ဆီသို့ ဆက်လက်ချီတက်ကြပေလိမ့်မည်။

ပိုးမွှားနှင့် ပုရွက်ဆိတ်များသည် မီးကို အကြောက်ဆုံးဖြစ်သည်။ ယွင်ရှန်း၏ မီးဓာတ်စွမ်းအင်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှရာ ဤသားရဲပုရွက်ဆိတ်များအတွက် သဘာဝဘေးရန်သူပင်။

အကယ်၍ ဤအချိန်တွင် သူမ၏ဖခင် ယန်ခန်းဟိုင်သာ ဤနေရာ၌ရှိနေပြီး သူ၏ အထွတ်အထိပ် အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေပါက ဤသားရဲဒီရေလှိုင်းကို အမြစ်ပြတ် မမောင်းထုတ်နိုင်လျှင်ပင် ပုရွက်ဆိတ်အုပ်ကြီးအား အကြီးအကျယ် ပျက်စီးဆုံးရှုံးစေမည်မှာ အသေအချာပင်။

နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ သူမ၏ ကျင့်ကြံဆင့်မှာ အကန့်အသတ်ရှိနေခြင်းပင်။ မီးလျှံဆင့်ပွား ပေါက်ကွဲမှုကို သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် အသုံးပြုပြီးနောက် သူမ၏ အစွမ်းမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မီးဓာတ်မှော်စွမ်းအင်များ ခန်းခြောက်သွားခဲ့သည်။ နောက်ထပ် မီးလျှံတိုက်ကွက်များကို အသုံးမပြုမီ သူမအနေဖြင့် သားရဲစကားလက်စွပ်အတွင်းရှိ တရားထိုင်ရေကို အသုံးပြုကာ မှော်စွမ်းအင်များကို အမြန်ဆုံး ဖြည့်တင်းရမည်ဖြစ်သည်။

ဤအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တိဖုန်းသည် ယွင်ရှန်းအနေဖြင့် အခြေအနေကို ခဏတာ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ လေတောင်ပံများကို ရုပ်သိမ်းကာ မှောင်မိုက်အိမ်ရှေ့မင်းသားရှိရာ သစ်ပင်အောက်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး "တူကူးရှို့... ငါ

ဒီမိန်းကလေးကို မင်းဆီမှာ ခဏအပ်ထားမယ်။ အကယ်၍ သူမမှာ အနာအဆာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ငါ မင်းကို သွေးကြွေးဆပ်ခိုင်းမယ်ဆိုတာ မှတ်ထားပါ"

တိဖုန်း ဤစကားကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူ၏မျက်နှာထက်၌ နောက်ပြောင်ကျီစယ်လိုသော အမူအရာများ လုံးဝမရှိတော့ပေ။ သူ၏ နက်မှောင်သော စိမ်းရောင်မျက်ဝန်းများတွင် မကြုံစဖူးသော လေးနက်တည်ကြည်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

အိမ်ရှေ့မင်းသား တူကူးရှို့သည်လည်း ယွင်ရှန်း၏ မီးလျှံတိုက်ကွက်များကြောင့် အံ့အားသင့်နေမိပြီး ဤမိန်းကလေးမှာ အစွမ်းမနိမ့်ကြောင်း တွေးတောနေမိသည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ နားမလည်နိုင်သည်မှာ သူမကိုင်ဆောင်ထားသော မှော်တံတွင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ခုတည်းသာ ရှိနေခြင်းပင်။ စည်းမျဉ်းအရဆိုလျှင် သူမသည် သာမန်မှော်ဆရာအဆင့်သာ ဖြစ်သင့်

သည်။ သို့သော် သူမ၏ တိုက်ကွက်ပြင်းအားနှင့် မန္တန်ရွတ်ဆိုနိုင်စွမ်းမှာ မဟာမှော်ညွှန်ကြားရေးမှူးများထက်ပင် ပိုမိုပြောင်မြောက်နေသည်။

သူမက ဘယ်သူလဲ။ တကယ်ပဲ မဟာကျိုးနိုင်ငံက သာမန်မုဆိုးမလေးတစ်ယောက် ဟုတ်ရဲ့လား။

တူကူးရှို့သည် မည်သည့်စကားမျှ ပြန်မပြောဘဲ နှာခေါင်းတစ်ချက်သာ ရှုံ့လိုက်သည်။ တိဖုန်းကမူ သူ၏ အလေ့အကျင့်ကို သိထားသဖြင့် ၎င်းမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ သဘောတူလိုက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။

တိဖုန်းသည် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ စိမ်းရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်ယံမှ ပျောက်ကွယ်သွားသော ကြယ်တံခွန်တစ်ခုကဲ့သို့ တောက်ယဲ့တောင် မြို့စောင့်တပ်ရှိရာသို့ အရှိန်ကုန် ပျံသန်းသွားတော့သည်။

နာရီဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ယွင်ရှန်းမှာမူ သူမ၏ ကိုးပုလင်းမြောက် တရားထိုင်ရေကို သောက်သုံးပြီး ဖြစ်လေသည်။