အခန်း (၁၇၂)

"ဒါ တကယ့်ကို မကောင်းတော့ဘူး။ ဒါက နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ တရားထိုင်ရေပုလင်းပဲ"

ယွင်ရှန်းသည် နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော ဗလာပုလင်းခွံကို လွှင့်ပစ်လိုက်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မြို့စောင့်တပ်တွေက အခုထိ ရောက်မလာသေးဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ ဒီဇွဲကောင်းလှတဲ့ သားရဲပုရွက်ဆိတ်တွေရဲ့ ဝါးမြိုတာကို တကယ်ပဲ အရှင်လတ်လတ် ခံရတော့မယ် ထင်တယ်"

ယွင်ရှန်း တွေးတောဝေခွဲမရ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ပါးနပ်လှသော ပျံလွှားပုရွက်ဆိတ် အနည်းငယ်သည် အခွင့်ကောင်းယူကာ သူမ၏ တုန်ရီနေသော မှော်တောင်ပံများပေါ်သို့ နားလိုက်ပြီး မှော်စွမ်းအင်များကို ရက်ရက်စက်စက် ဝါးမြိုတော့သည်။ ယွင်ရှန်းသည် သတိကိုအစွမ်းကုန်မြှင့်ကာ အံတင်းတင်းကြိတ်လျက် လေဓာတ်လွင့်မျောခြင်းအတတ်ကို ထပ်မံအသုံးပြုကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ သားရဲပုရွက်ဆိတ်အုပ်ကြီးနှင့် ဝေးရာသို့ လက်မအနည်းငယ်ခန့် ပိုမိုမြင့်အောင် ပျံတက်လိုက်သည်။

မနီးမဝေးတွင်မူ မှောင်မိုက်အိမ်ရှေ့မင်းသား တူကူးရှို့သည် ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။ တိဖုန်း ထွက်ခွာသွားကတည်းက သူသည် ထိုနေရာ၌ပင် မမှိတ်မသုန် ရပ်မြဲအတိုင်းရှိနေပြီး ရန်သူကိုလည်း မကြောက်သလို ထွက်လည်းမပြေးပေ။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်လှသော သေမင်းတမျှ အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူ စိုက်ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် အနီးအနားရှိ သားရဲပုရွက်ဆိတ်များသည် မီးတောက်နှင့် တိုးသည့်အလား နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ ယွင်ရှန်းသည် ထိုအိမ်ရှေ့မင်းသားမှာ မီးတောင်အသွင်ယူထားသူ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟုပင် သံသယဝင်နေမိသည်။ အကယ်၍ ထိုပုရွက်ဆိတ်များသာ အနားတိုးကပ်လာပါက ချက်ချင်းပင် အသေခံရပေလိမ့်မည်။

ယွင်ရှန်းသည် ပုရွက်ဆိတ်အုပ်ကြီး၏အလယ်တွင် တစ်ကိုယ်တော် မာန်ထောင်နေသော အိမ်ရှေ့မင်းသားကို စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ကျိန်ဆဲနေမိသည်။

"ဝူး... ဝူး... ဝူး... ဝူး..."

ရုတ်တရက် မြေအောက်ထဲမှ ထူးဆန်းသော ပိုးမွှားတို့၏ ရွတ်ဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံမှာ မြေကမ္ဘာ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး လူတစ်ယောက် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေသည့် အသံနှင့် ဆင်တူလှသည်။ ထိုအသံကို ကြားရသူတိုင်း စိတ်ဓာတ်များ ပြန့်လွင့်သွားစေပြီး မည်သည့် စိတ်ဓာတ်ခွန်အားကိုမျှ မစုစည်းနိုင်အောင် နှောင့်ယှက်နေတော့သည်။

အသံများ ပိုမိုကျယ်လောင်လာသည်နှင့်အမျှ မြေပြင်သည် ဖောင်းကြွလာပြီး ပေါက်ကွဲထွက်သွားကာ အပုပ်နံ့များ နံစော်နေသော တွင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော သားရဲပုရွက်ဆိတ်များသည် ယခုအခါ အလွန်ပင် သတိကြီးစွာဖြင့် ထိုတွင်းဝပတ်လည်တွင် စုရုံးလာကြသည်။ အသေအချာ စူးစမ်းကြည့်လျှင် ၎င်းတို့၏ အာရုံခံအင်တင်နာများမှာ အောက်သို့ ငိုက်ကျနေကြပြီး ဧကရာဇ်တစ်ပါးကို အရိုအသေပေးနေသည့် လက်အောက်ခံများကဲ့သို့ပင်။

ခွေးပေါက်စတစ်ကောင်ခန့် အရွယ်အစားရှိသော သားရဲကြီးတစ်ကောင်မှာ မြေအောက်မှ တိုးထွက်လာသည်။ ၎င်းကို ပုရွက်ဆိတ်ဟု ခေါ်ဆိုသော်လည်း အခြားသော သားရဲပုရွက်ဆိတ်များထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုကြီးမားပြီး အနက်လေးနှင့် အရွယ်အစားချင်း တူညီသည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်ထည်တစ်ခုလုံးကို စစ်ချပ်ဝတ်တန်ဆာကဲ့သို့ ထူထဲလှသော အရေခွံမာများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။

ပို၍ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ၎င်း၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်တွင် ပုစွန်စပ်ကဲ့သို့ တွဲလောင်းကျနေသော ခြေထောက်များပင်။ အနည်းဆုံး ခြေထောက်ပေါင်း တစ်ရာခန့် ရှိနေပြီး ခြေထောက်တိုင်းမှ ပြင်းထန်သော အဆိပ်ငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ထိုခြေထောက်များအောက်ရှိ မြေကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် မင်အိုးမှောက်သကဲ့သို့ မည်းနက်သွားရခြင်းမှာ ၎င်း၏ သေစေနိုင်သော အဆိပ်ပြင်းမှုကို သက်သေပြနေခြင်းပင်။

"တပ်မှူးအဆင့်ရှိတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်ပဲ"

မှောင်မိုက်အိမ်ရှေ့မင်းသား တူကူးရှို့သည် တည်ငြိမ်သူဖြစ်သော်လည်း ယခုမြင်ကွင်းကြောင့် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဝူကျိတိုက်ကြီးတွင် ပိုးမွှားသားရဲများသည် အားနည်းသော မိစ္ဆာသားရဲများထဲတွင် ပါဝင်သည်ဟု လူသိများသော်လည်း ၎င်းတို့၏ အရေအတွက် များပြားလွန်းမှုကြောင့် မည်သူမျှ လျှော့မတွက်ရဲကြပေ။ ပိုးမွှားမျိုးနွယ်စုများ အဆင့်မြင့်လာသောအခါ ၎င်းတို့၏ ခြေတံလက်တံများ တိုးပွားလာလေ့ရှိသည်။ ပိုးမွှားသားရဲတစ်ကောင်တွင် ခြေလက်များ များပြားလေလေ ၎င်း၏ သက်တမ်းမှာ ပိုရှည်ပြီး ကျင့်ကြံဆင့်မှာ ပိုမြင့်မားလေလေ ဖြစ်သည်။

ဤသားရဲဒီရေလှိုင်းမှာ မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှမပြဘဲ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခြင်းဖြစ်ရာ အလွန်အစွမ်းထက်သော မိစ္ဆာသားရဲ ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦး၏ လက်ချက်ဖြစ်နိုင်ကြောင်း အိမ်ရှေ့မင်းသား သံသယဝင်ခဲ့သည်။ ယခင်က တိုက်ခိုက်ခဲ့သော ပုရွက်ဆိတ်များမှာ စနစ်တကျမရှိဘဲ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေခြင်း၊ အဆင့်မြင့် ပုရွက်ဆိတ်များကိုလည်း မမြင်တွေ့ရခြင်းတို့ကြောင့် ဤကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် သတ္တဝါကြီး မြေအောက်မှ ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဝူကျိတိုက်ကြီးတွင် မိစ္ဆာသားရဲများကို အနိမ့်ဆုံးမှ အမြင့်ဆုံးအထိ အဆင့် ၁ မှ ၉ အထိ ခွဲခြားထားသည်။ အဆင့် ၉ ကို ကျော်လွန်သွားပါက တပ်မှူးအဆင့်မိစ္ဆာသားရဲ ဗိုလ်ချုပ်များ ဖြစ်လာကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော သတ္တဝါများကို နယ်စားအဆင့် သို့မဟုတ် ဂိုဏ်းချုပ်အဆင့်ရှိသော မှော်ဆရာကြီးများသာလျှင် သုတ်သင်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။

ယွင်ရှန်း ယခင်က လေ့ကျင့်တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသော တတိယအဆင့်နှင့် စတုတ္ထအဆင့် သားရဲများမှာ အမြင့်ဆုံး အဆင့် ၅ သာ ရှိကြရာ အဆင့် ၉ ကို ကျော်လွန်သွားပြီဖြစ်သော ဤပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ ဖုန်မှုန့်လေးတစ်ခုကဲ့သို့သာ။

တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံး၏ လူငယ်မျိုးဆက်သစ်များထဲတွင် မှောင်မိုက်အိမ်ရှေ့မင်းသားမှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်၌ ရှိနေသူဖြစ်သော်လည်း သူ၏ကျင့်ကြံဆင့်မှာ နယ်စားအဆင့်သာ ရှိပါသေးသည်။ ထို့ကြောင့် မှော်ဆရာအဆင့်သာရှိသေးသည့် ယွင်ရှန်းနှင့် သူ၏အင်အားကို ပေါင်းစပ်

လိုက်လျှင်ပင် သောင်းနှင့်ချီသော သားရဲပုရွက်ဆိတ်များနှင့် ဤတပ်မှူးအဆင့်သားရဲဗိုလ်ချုပ်တို့ကို ယှဉ်နိုင်ရန်မှာ အလှမ်းဝေးလွန်းလှသည်။

တပ်မှူးအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်၏ ပေါ်ထွက်လာမှုကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် ယနေ့ သူတို့၏ကံကြမ္မာမှာ ကောင်းကျိုးထက် ဆိုးကျိုးဆီသို့ ပိုမိုဦးတည်နေပြီဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။

ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် ၎င်း၏မျိုးနွယ်ဝင် စစ်သည်များ မီးလောင်ကျွမ်းသေဆုံးနေသည့် အပုပ်နံ့ကို ရရှိသွားကာ ဒေါသအမျက် ချောင်းချောင်းထွက်သွားတော့သည်။ ၎င်းသည် ခွေးပေါက်စတစ်ကောင်ခန့်ရှိသော ၎င်း၏ဦးခေါင်းကို ယွင်

ရှင်ရှိရာ ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ဖူးခနဲ အသံနှင့်အတူ အဆိပ်ရည်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။

ထိုအဆိပ်ရည်များမှာ ငါးညှီနံ့နံပြီး စေးကပ်လှကာ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ လျင်မြန်လှသည်။ ယွင်ရှန်းသည် အသည်းအသန် ရှောင်တိမ်းလိုက်သော်လည်း အဆိပ်အချွဲအချို့မှာ သူမ၏ကျောပေါ်ရှိ လေတောင်ပံများပေါ်သို့ စင်ဟပ်သွားခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ လေတောင်ပံများမှာ မူလကပင် ပျက်စီးနေပြီဖြစ်ရာ ယခုအခါ မှော်စွမ်းအင်ဓာတ်များ ပြန့်လွင့်သွားသည်နှင့်အမျှ သူမသည် အောက်ဘက်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြုတ်ကျသွားပြီး ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ရောက်ရှိတော့မည့် အခြေအနေသို့ ဆိုက်ရောက်သွားတော့သည်။

သို့သော် သူမ၏ ပြုတ်ကျမှုမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ဘေးနားတွင် အရပ်ရှည်ရှည် လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ မှောင်မိုက်အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် မျက်မှောင်ကို အလွန်အမင်း ကြုတ်ထားလျက် ယွင်ရှန်း၏ အင်္ကျီကော်လာကို လှမ်း၍ ဖမ်းဆွဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်းနှင့် အိမ်ရှေ့မင်းသားတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စကားမဆိုဘဲ မျက်လုံးချင်း ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း နှစ်ဦးလုံး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် တစ်ဖက်သားအပေါ် မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အရိပ်အယောင်များကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကြပြီး မျက်နှာချင်း လွှဲလိုက်ကြတော့သည်။

အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် ယွင်ရှန်းကို မနှစ်သက်သော်လည်း သူမကို လက်လွှတ်မခံခဲ့ခြင်းမှာ တိဖုန်းအား သူမကို စောင့်ရှောက်ပေးမည်ဟု တိတ်ဆိတ်စွာကတိပေးခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ အဆိပ်ရည် တိုက်ခိုက်မှု လွဲချော်သွားသောအခါ ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်မှာ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာပြီး ၎င်း၏ပါးစပ်မှ စစ်ခရာမှုတ်သံကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော အော်ဟစ်သံကြီးကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

သားရဲပုရွက်ဆိတ်များသည် ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရူးသွပ်စွာ တက်ကြွလာကြပြီး သူတို့နှင့် အနီးဆုံးရှိနေသော ယွင်ရှန်းနှင့် အိမ်ရှေ့မင်းသားတို့ကို ပြင်းထန်စွာ စတင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ ပျံလွှားပုရွက်ဆိတ်များမှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံလာကြပြီး သားရဲပုရွက်ဆိတ် အုပ်ကြီးမှာလည်း မြစ်ရေလျှံတက်လာသကဲ့သို့ တဟုန်ထိုး တိုးဝင်လာသဖြင့် ယွင်ရှန်းမှာ စိတ်ဓာတ်ပင် ပြိုကွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

မှောင်မိုက်အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် အားမနာတော့ဘဲ ယွင်ရှန်းကို ပခုံးပေါ်သို့ ပွေ့တင်လိုက်ကာ သူ၏တစ်သက်တာတွင် အမြန်ဆုံးသော အရှိန်အဟုန်ကို အသုံးပြုလျက် တောက်ယဲ့တောင်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်သို့ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးတော့သည်။

နယ်စားအဆင့်ရှိသူတစ်ဦး၏ ခြေထောက်အင်အားမှာ သားရဲပုရွက်ဆိတ်များထက် များစွာသာလွန်လှသည်။ သို့သော် ဤမျှမြန်ဆန်လှသော အရှိန်အဟုန်မှာ တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ်ကို အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ပေါက်ကွဲစေပြီး ရရှိလာခြင်းဖြစ်ရာ ကြာရှည်စွာ ထိန်းထားနိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

မှောင်မိုက်အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းထက်လှသည်။ သူသည် ယွင်ရှန်းကို ပွေ့ချီလျက် ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှ လူသားတို့ နားမလည်နိုင်လောက်သည့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် နာရီဝက်နီးပါး ဆက်တိုက် ပြေးလွှားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ ရင်ဘတ်မှာ ပိုမိုပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်လာခြင်းက သူသည် အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

တောက်... တိဖုန်းက ဘာတွေလုပ်နေလို့ ဒီလောက် ကြာနေရတာလဲ။

အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ ခြေထောက်များမှာ ထုံကျင်လာကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဆုံးစွန်သော အတိုင်းအတာသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားနေရသည်။ သူတို့နောက်ဘက်တွင် ပုရွက်ဆိတ်အုပ်ကြီးနှင့် အကွာအဝေးတစ်ခုအထိ ဝေးကွာသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကောင်းကင်ယံတွင်မူ ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်သည် ၎င်း၏နောက်လိုက်များနှင့်အတူ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာဆဲ ဖြစ်သည်။

အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ အင်အားများ ကုန်ဆုံးလုနီးပါးအချိန်တွင် အနီးရှိတောင်ကုန်းပေါ်၌ နက်ပြာရောင် ရေကန်ကြီးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ရေကန်ပဲ"

အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် ခြေတစ်လှမ်း ထပ်လှမ်းရန်ပင် အားအင်မရှိတော့သဖြင့် သူ၏လက်ထဲမှ ယွင်ရှန်းကို ကျောက်ခဲတစ်လုံးကဲ့သို့ သဘောထားကာ မည်သို့မျှ အားမနာဘဲ ရေကန်ထဲသို့ လှမ်းပစ်လိုက်တော့သည်။

ဗွမ်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ယွင်ရှန်းမှာ ရေထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။ သူမ ရေထဲသို့ မဝင်မီ နောက်ဆုံးမြင်လိုက်ရသည်မှာ အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဂူထဲမှ ထွက်လာသော မြွေဟောက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ်များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခြင်းပင်။

သူတို့နှစ်ဦး ရေထဲသို့ ခုန်ဆင်းပြီးနောက် များမကြာမီမှာပင် သားရဲဒီရေလှိုင်းသည် ရေကန်အနားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အဆုံးအစမရှိ နက်ရှိုင်းလှသော ရေကန်ကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် သားရဲပုရွက်ဆိတ်များသည် ရှေ့သို့ ဆက်တိုးရန် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။

အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် ရေကန်အနီးတွင် ရပ်လျက် သူ၏ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော တိုက်ပွဲစွမ်းအင်များဖြင့် စွမ်းအင်ဒိုင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုဒိုင်းကို ကိုင်ဆောင်လျက် သူ၏ သွယ်လျသော ခြေတံများဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်ကာ ပုရွက်ဆိတ်အုပ်ကြီးထဲသို့ အတင်းတိုးဝင် တိုက်ခိုက်တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တောက်ယဲ့တောင် မြို့စောင့်တပ်အတွင်းရှိ မုဆိုးအဖွဲ့ချုပ်သည် တစ်မြို့လုံးရှိ အင်အားစုများကို အရေးပေါ် စုစည်းနေ၏။

"တောက်ယဲ့တောင်မှာ ရှိနေတဲ့ မုဆိုးတွေအားလုံး အမိန့်ကို နာခံကြ။ မြို့တော်ရဲ့ မိုင်တစ်ရာအတွင်းမှာ ရုတ်တရက် သားရဲပုရွက်ဆိတ်အုပ်ကြီး ပေါ်ထွက်လာတာကို တွေ့ရှိရတယ်။ ပြန်ရောက်လာတဲ့ မုဆိုးတွေရဲ့ သတင်းပေးချက်အရ ဒါဟာ သောင်းနဲ့ချီတဲ့ ပုရွက်ဆိတ်အုပ်ကြီး ဖြစ်တယ်။ မုဆိုးတွေနဲ့ မြို့သူမြို့သားတွေအားလုံး မြို့ပြင်ကို ထွက်ခွာခြင်း လုံးဝမပြုကြဖို့ တားမြစ်လိုက်တယ်"

သောင်းနှင့်ချီသော သားရဲပုရွက်ဆိတ်အုပ်ကြီးအကြောင်း သတင်းထုတ်ပြန်လိုက်သည်နှင့် တစ်မြို့လုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် သတင်းလာပို့ခဲ့သော တိဖုန်းမှာမူ မြို့ထဲမှ အသည်းအသန် ပြန်လည်ထွက်ခွာရန် ကြိုးစားနေ၏။