အခန်း (၁၇၃)

"ဖယ်စမ်း... ငါ့ကို ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မပြောခိုင်းနဲ့"

တိဖုန်း၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာထက်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အတိုင်းသား ဖုံးလွှမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... မြို့ပြင်ကို ထွက်လို့မရပါဘူး။ အခုလေးတင် ရရှိတဲ့ သတင်းအရ ဒီသားရဲဒီရေလှိုင်းရဲ့ အဓိကတရားခံဟာ တပ်မှူးအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲဗိုလ်ချုပ်တစ်ကောင် ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ သိရပါတယ်"

ရှန်ကျူးနိုင်ငံမှ အစောင့်အကြပ်အချို့က တိဖုန်း၏ ရှေ့တွင် မယိမ်းမယိုင် ရပ်တန့်ကာ တားဆီးနေကြသည်။

တိဖုန်း မြို့ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိချိန်တွင် မုဆိုးအဖွဲ့ချုပ်ထံ သားရဲဒီရေလှိုင်းအကြောင်း သတင်းပေးပို့ခဲ့ရာ အဖွဲ့ချုပ်မှ ချက်ချင်းပင် ဝိညာဉ်မှော်ကြိုးကြာအချို့ကို လွှတ်တင်ခဲ့သည်။

၎င်းတို့သည် အသံပို့လွှတ်ခြင်းမှော်နှင့် ပုံရိပ်ဖော်မှော်တို့ကို အသုံးပြု၍ ရေးဆွဲထားသော စက္ကူကြိုးကြာများ ဖြစ်ကြပြီး အဝေးရှိ ရန်သူ့လှုပ်ရှားမှုများကို ထောက်လှမ်းနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

မှော်စက္ကူကြိုးကြာများ၏ စူးစမ်းချက်အရ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်း မသိရဘဲ သားရဲဒီရေလှိုင်းသည် တောက်ယဲ့တောင် မြို့စောင့်တပ်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်သို့ ဦးတည်သွားကြောင်းနှင့် ၎င်းတို့အထဲတွင် တပ်မှူးအဆင့်ရှိသော အဆိပ်ပြင်းသားရဲကြီးတစ်ကောင် ပါဝင်နေကြောင်းကို သိရှိခဲ့ရသည်။

ဝူကျိတိုက်ကြီးပေါ်တွင် ဗိုလ်ချုပ်အဆင့်ရှိသော မိစ္ဆာသားရဲများ ပေါ်ထွက်ခဲ့ခြင်း မရှိသည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီ ဖြစ်သည်။ နတ်သူငယ်မျိုးနွယ်စုများသည် မှော်အစွမ်းထက်မြက်သော်လည်း သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံအရ အဆိပ်ပြင်းသားရဲများကို လူသားများထက်ပင် ပိုမိုကြောက်ရွံ့ကြသည်။

အကယ်၍ ဤစစ်သည်များသာ တားဆီးမနေပါက တိဖုန်းသည် အေးဆေးစွာ ထွက်ပြေးနိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာမူ မြို့ပြင်သို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တပ်မှူးအဆင့် သားရဲဗိုလ်ချုပ်တစ်ကောင်၏ အန္တရာယ်ကို တွေးမိတိုင်း တိဖုန်းမှာ အလွန်အမင်း နောင်တရနေမိသည်။ ထိုမိန်းကလေးငယ်ကို မြို့ပြင်၌ တစ်ယောက်တည်း ထားရစ်ခဲ့မိသည်မှာ အမှားကြီးတစ်ခုပင်။ သူမ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့လျှင် သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ တစ်သက်လုံး ခွင့်လွှတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"အရှင်မင်းကြီး... အရှင်က ရှန်ဖုန်းမျိုးရိုးရဲ့ နောက်ဆုံးသော နတ်သူငယ်ဆက်ခံသူပါ။ အရှင်ရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စတစ်ခုအတွက်နဲ့ တစ်မျိုးနွယ်စုလုံးရဲ့ မျိုးဆက်ပြတ်တောက်သွားမယ့် အဖြစ်မျိုးကို မလုပ်ပါနဲ့"

စစ်ဗိုလ်ချုပ် ဘာတူအိုက အလေးအနက် တိုက်တွန်းနေသည်။

"ဘာတူအို... နောက်ကျသွားပြီ"

တိဖုန်း၏ မျက်နှာထက်တွင် အားကိုးရာမဲ့သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ မြစိမ်းရောင် မျက်ဝန်းများတွင် နက်ရှိုင်းသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ငါ ရှန်ကျူးကနေ နောက်ဆုံးအကြိမ် ထွက်လာတုန်းက ပုရောဟိတ်ကြီး ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ ငါ့ကို ရပ်တန့်သွားစေမယ့် လူတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံလိမ့်မယ်တဲ့။ အခု ငါ အဲဒီလူကို တွေ့လိုက်ပြီလို့ ထင်တယ်"

လေဓာတ်နတ်သူငယ်များသည် နတ်သူငယ်များအကြား အတည်တကျမရှိဆုံးနှင့် အငြိမ်မသက်ဆုံး သူများ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် လေကဲ့သို့ လွင့်မြောတတ်သူပင် ဖြစ်စေကာမူ တစ်ခါကမှ မိမိကို ရပ်တန့်လိုစိတ် ဖြစ်စေသူကို တွေ့ရှိသွားပါက ထိုသူ၏ ဘေးနားတွင် အမြဲတမ်း အကာအကွယ်ပေးရင်း နေထိုင်သွားမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုသူသာ မရှိတော့လျှင် လေသည်လည်း အသက်မဲ့သွားပေလိမ့်မည်။

တိဖုန်း၏ ပုံရိပ်မှာ ဖျတ်ခနဲ လှုပ်ရှားသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ဗိုလ်ချုပ် ဘာတူအိုမှာ အသည်းအသန် ဖြစ်သွားရပြီးနောက် ခဏအကြာတွင် အားမလိုအားမရ ဖြစ်လျက် လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ ရှန်ကျူးစစ်သည်များအား တိဖုန်းမင်းသား နောက်သို့ အမြန်လိုက်ကြရန် အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း ရေကန်အနီး၌ မှောင်မိုက်အိမ်ရှေ့မင်းသားနှင့် ပုရွက်ဆိတ်ဗိုလ်ချုပ်တို့၏ တိုက်ပွဲမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။

အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် သူ၏ စွမ်းအင်ဒိုင်းကို ကိုင်ဆောင်လျက် လောက၌ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော စစ်နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ခန့်ညားလှသည်။ သူ၏ စွမ်းအင်ဒိုင်းက အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ လာသော ပုရွက်ဆိတ်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ဟန့်တားထားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ပျံလွှားပုရွက်ဆိတ်များမှာ ဒိုင်းနှင့် တိုက်မိကာ ခေါင်းကွဲ၍ သေဆုံးကုန်ကြသည်။

မြေပြင်တစ်ခုလုံးမှာ သားရဲပုရွက်ဆိတ် အလောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မိမိ၏ လက်အောက်ငယ်သားများ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သေဆုံးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ပုရွက်ဆိတ်ဗိုလ်ချုပ်မှာ ဒေါသထွက်ကာ အံကြိတ်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်ရှိ ခြေတံတစ်ရာမှာ တရွရွ လှုပ်ရှားလာပြီး စစ်မြေပြင်တွင် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားလျက် အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ တိုက်ကွက်များကို အကြိမ်ကြိမ် ရှောင်တိမ်းနေသည်။

၎င်းသည် အဆိပ်ရည်များကို ဆက်တိုက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ထိုအရည်များ ထိမှန်သည့်နေရာတိုင်းရှိ စွမ်းအင်ဒိုင်းမှာ ချက်ချင်းပင် အရည်ပျော်သွားတော့သည်။ ဤမျှ ပြင်းထန်သော အဆိပ်မျိုးမှာ မှော်စွမ်းအင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော လေတောင်ပံများကိုသာမက တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ဖန်တီးထားသော စွမ်းအင်ဒိုင်းကိုပါ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။

အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ စွမ်းအင်ဒိုင်းမှာ အဆိပ်ဒဏ်ကြောင့် လျင်မြန်စွာ ကွဲအက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဒိုင်းပျက်စီးသွားသည်နှင့် သားရဲပုရွက်ဆိတ်များမှာ အင်အားစုစည်းကာ တူကူးရှို့ထံသို့ လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်လာကြတော့သည်။

"ရှူး"

နောက်ထပ် အဆိပ်ရည်တစ်သုတ်မှာ တူကူးရှို့၏ ခြေထောက်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ ပြင်းထန်လှသော လောင်မြိုက်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး တူကူးရှို့မှာ ယိုင်တိုင်တိုင် ဖြစ်သွားကာ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးလာတော့သည်။ ဤပုရွက်ဆိတ်ဗိုလ်ချုပ်၏ အဆိပ်မှာ သူထင်

ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမိုပြင်းထန်နေသည်။

တူကူးရှို့သည် တိုက်ပွဲတွင် အချိန်ဆွဲတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆိပ်မိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်နှင့် အဆိပ်များ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ မပြန့်နှံ့သွားစေရန် ရင်ဘတ်ရှိ အရေးကြီးသော သွေးကြောအမှတ်အချို့ကို အမြန်ဆုံး ဖိနှိပ်ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် နောက်ဘက်ရှိ ရေကန်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်ရာ သူ၏ အရပ်ရှည်ရှည် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ရေအောက်သို့ နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။ အေးစက်လှသော ရေကန်ရေများသည် သူ၏ အသိစိတ်များကို ဝါးမြိုသွားခဲ့ပြီး သတိမေ့မြောမသွားမီ စက္ကန့်ပိုင်းအလိုတွင် တစ်စုံတစ်ဦးက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို တွဲကူလျက် ရေအောက်အနက်ပိုင်းသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ငုပ်လျှိုးခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

နိုးလာချိန်တွင် တူကူးရှို့၏ ပထမဆုံး သိလိုက်ရသော အာရုံမှာ 'ငါ အသက်ရှင်သေးတယ်' ဆိုသည့် အသိပင်။ ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်လာသည့် ခံစားချက်ကိုပင် အပြည့်အဝ မခံစားရသေးမီမှာပင် သူသည် တည်ငြိမ်အေးစက်လှသော မျက်ဝန်းတစ်စုံကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုမျက်ဝန်းများသည် နံနက်ခင်း၏ ကြယ်တာရာများကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။ သူ့ကို အကဲခတ်ကြည့်နေသူမှာ တိဖုန်းထားရစ်ခဲ့သော မှော်ဆရာမလေးပင်။ သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း အသေအချာ စိုက်ကြည့်မိလျှင်မူ အလွန်ပင် မှတ်မိလွယ်သော ထူးခြားသည့် မျက်ဝန်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

"ထွက်သွားစမ်း"

ယွင်ရှန်းက သူ၏ ဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ တူကူးရှို့က ကြမ်းတမ်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခြေထောက်မှ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုက တက်လာတော့သည်။ သူ၏ ပေါင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဒဏ်ရာမှာ စတင်ပုပ်ပွနေပြီ ဖြစ်သည်။ ပုရွက်ဆိတ်ဗိုလ်ချုပ်၏ အဆိပ်မှာ ပြင်းအားမြင့် ဆာလ်ဖျူရစ်အက်ဆစ်ကဲ့သို့ပင် တူကူးရှို့၏ ခြေထောက်ကို အပေါက်ကြီးဖြစ်အောင် လောင်စားနေတော့သည်။

"ရှင် ဒဏ်ရာရထားတယ် ဆေးကုသမှု ခံယူဖို့ လိုအပ်တယ်"

ယွင်ရှန်းသည် ဆရာဝန်တစ်ဦး၏ ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး အိမ်ရှေ့မင်းသားအား အဆင်ခြင်မဲ့ မလှုပ်ရှားရန် မျက်လုံးဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။ ပုရွက်ဆိတ်ဗိုလ်ချုပ်၏ အဆိပ်မှာ ထူးခြားလှသည်။ ယွင်ရှန်း စစ်ဆေးကြည့်ပြီးသလောက် ထိုအဆိပ်တွင် မှောင်မိုက်စွမ်းအင်အချို့ ပါဝင်နေသည်။ တူကူးရှို့သည် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသော်လည်း မှောင်မိုက်မှော်ဓာတ် ပါဝင်နေသောကြောင့် သူ၏ဒဏ်ရာမှာ အလိုအလျောက် ပြန်လည်ကောင်းမွန်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ အချိန်ဆွဲနေပါက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပုပ်သိုးလာပြီး သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

ယွင်ရှန်းသည် မင်ဒဲလားဆေးရည်ကို ထုတ်ယူကာ တူကူးရှို့ကို ထုံဆေးပေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း သူက သူမလက်ထဲမှ ဆေးပုလင်းကို ရိုက်ချလိုက်သဖြင့် ဆေးများမှာ ဖိတ်စင်ကုန်တော့သည်။

"ဟန်ဆောင်ပြီး ကြင်နာမပြနဲ့... ငါ မင်းရဲ့ဆေးကို မလိုအပ်ဘူး"

အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် အလွန်အမင်း သတိကြီးသူဖြစ်ရာ ယွင်ရှန်းပေးသော မည်သည့်ဆေးကိုမျှ မယုံကြည်ပေ။

"နောက်တစ်နာရီ... နောက်တစ်နာရီအတွင်း ရှင့်ရဲ့ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ဟာ လုံးဝ ပုပ်သွားလိမ့်မယ်။ နောက်ထပ် တစ်ဝက်ခန့် ကြာရင် ရှင့်ရဲ့ အောက်ပိုင်းတစ်ခုလုံး သေသွားလိမ့်မယ်။ နောက်တစ်ရက်ဆိုရင်တော့ ဒီလောကမှာ ရှင့်ကို ကယ်နိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ယွင်ရှန်းက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ တူကူးရှို့ တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။ သူသည် သားရဲအဆိပ်များအကြောင်းကို များများစားစား မသိသော်လည်း သူ၏ခြေထောက်မှ အခြေအနေမှာ အလွန်ဆိုးရွားနေကြောင်း သိသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ခြေထောက်မှာ နာကျင်မှုကိုပင် မခံစားရတော့ဘဲ ထုံထိုင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် တောက်ယဲ့တောင်သို့ တစ်ကိုယ်တည်း လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများနှင့် တော်ဝင်သမားတော်များမှာ မိုင်ပေါင်းရာချီ ဝေးကွာသော နေရာတွင် ရှိနေကြသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်မည့် တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသည့် မှော်ဆရာမလေးသာ ဖြစ်တော့သည်။

မှောင်မိုက်အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ယွင်ရှန်းက သူ၏အနားသို့ တစ်ဖန်ပြန်၍ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ကာ ခြေထောက်မှ ဘောင်းဘီစကို ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် ရှောင်တိမ်းခြင်း မပြုတော့ပေ။ သို့သော် သူ၏မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုကြောင့် သိသိသာသာ တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ခေါင်းငုံ့လျက် သူမ၏လက်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ဓားငယ်တစ်လက်ကို ကိုင်စွဲလိုက်သည်။ ထိုဓားကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် ချက်ချင်းပင် မှတ်မိသွားသည်။ ၎င်းမှာ မှော်အလင်းဝင်ရိုးပုံရိပ်ထဲတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ဟေးစစ်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖြတ်တောက်ခဲ့သော ဓားပင်။

သူမပဲ။

မှောင်မိုက်အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် ယွင်ရှန်းမှာ သွေးစွန်းသော လော်လီမလေးဟု အမည်ပြောင်ရထားသည့် အရုပ်မလေးမုဆိုးဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ တိဖုန်းက သူမကို အဘယ်ကြောင့် လော်လီမလေးဟု တတွတ်တွတ် ခေါ်နေရသည်ကိုလည်း ယခုမှ နားလည်သွားခဲ့သည်။ အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ လက်များမှာ အလိုအလျောက် တင်းကျပ်သွားသည်။

ယွင်ရှန်းမှာမူ အာရုံအပြည့်စိုက်လျက် အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ ဒဏ်ရာမှ ပုပ်ပွနေသော အသားစများကို စတင်လှီးဖြတ်နေတော့သည်။ သူမသည် အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ မျက်နှာအမူအရာနှင့် စိတ်နေစိတ်ထား ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိမမူမိပေ။

သူမ၏ လက်မှာ အလွန်ပင် ငြိမ်သက်မြန်ဆန်လှသည်။ လိပ်ပြာတစ်ကောင် ပျံသန်းနေသကဲ့သို့ ယွင်ရှန်း၏ ဓားဖျားမှာ ပုပ်နေသောအသားများပေါ်တွင် ကျွမ်းကျင်စွာ ရွေ့လျားနေသည်။ နာကျင်မှုမှာ ဦးနှောက်ထဲအထိ စူးရှသွားရာ အိမ်ရှေ့မင်းသားကဲ့သို့ သန်မာသော အမျိုးသားတစ်ဦးပင်လျှင် အံကြိတ်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရရှာသည်။

"အောင့်ထားပါဦး... မကြာခင်မှာ နာတာ ပျောက်သွားလိမ့်မယ်"

ယွင်ရှန်းသည် လူနာတစ်ဦးကို ဆက်ဆံနေသော ဆရာဝန်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင် မသိစိတ်ဖြင့် လေသံကို ပြောင်းလဲပြောဆိုလိုက်မိသည်။ သူမ၏ အသံမှာ အလွန်ပင် နူးညံ့လှပြီး ယခင်က ပြတ်သားမာထန်သော လေသံနှင့် လုံးဝကွဲပြားနေသည်။ ထိုနူးညံ့မှုမှာ မှောင်မိုက်အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ နှလုံးသားတစ်နေရာကို ထိခိုက်သွားစေကာ သူ၏ ခံစားချက်များကို မသိမသာ လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့သည်။