အခန်း (၁၇၅)

ဤမြေတောင်ကုန်းသည် တူကူးရှို့က သူမအား ရေထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီးနောက် တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ကူးခတ်သွားစဉ် ယွင်ရှန်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော နေရာဖြစ်သည်။

ရေကန်ထဲသို့ ပစ်ချခံလိုက်ရစဉ်က ယွင်ရှန်းသည် တူကူးရှို့အား စိတ်ထဲမှ အကြိမ်ပေါင်းရာချီ၍ ကျိန်ဆဲနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ ရေစိုရွှဲလျက် ကုန်းပေါ်သို့ တွားတက်လာချိန်တွင် ရေကန်၏ တစ်ဖက်ကမ်း၌ သိပ်သည်းလှသော တောအုပ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သားရဲဒီရေလှိုင်းသည် တောင်တန်းများအနီးရှိ တောအုပ်များကို အကြီးအကျယ် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သော်လည်း ဤတောအုပ်မှာမူ စိမ်းလန်းစိုပြည်နေဆဲဖြစ်ပြီး မည်သည့်ထိခိုက်ပျက်စီးမှုမျှ မရှိပေ။ ဤအချက်က ယွင်ရှန်းကို တစ်စုံတစ်ခု ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရစေသည်။

သားရဲဒီရေလှိုင်းက ဘာလို့ ဒီနေရာကို မတိုက်ခိုက်တာလဲ။

ဝူကျိတိုက်ကြီး၏ ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းများအရ သောင်းနှင့်ချီသော သတ္တဝါများ ပါဝင်သည့် ကြီးမားသော သားရဲဒီရေလှိုင်းတိုင်းသည် စစ်ပွဲများ သို့မဟုတ် သဘာဝလွန် ထူးခြားဖြစ်စဉ်များကြောင့်သာ ပေါ်ပေါက်လေ့ရှိသည်။ သို့သော် ယခု တောက်ယဲ့တောင်တွင် ကြုံတွေ့နေရသော သားရဲဒီရေလှိုင်းမှာ ယခင်က ဖြစ်ရပ်များနှင့် လုံးဝကွဲပြားနေသည်။

တိဖုန်းသည် စစ်ကူခေါ်ရန် မြို့စောင့်တပ်သို့ ပြန်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း သေးငယ်လှသော တောက်ယဲ့တောင် မြို့တော်အနေဖြင့် ပုရွက်ဆိတ်ဗိုလ်ချုပ်နှင့် သောင်းနှင့်ချီသော သားရဲပုရွက်ဆိတ်များကို ခုခံရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။

ယခင်ဘဝက ဆရာဝန်တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံအရ ရောဂါတစ်ခုကို ကုသရန်အတွက် အရင်းအမြစ်ကို ရှာဖွေရမည်ဖြစ်ကြောင်း ယွင်ရှန်း သိထားသည်။ ထို့အတူ ဤသားရဲဒီရေလှိုင်းကို အနိုင်ယူရန်အတွက်လည်း ၎င်း၏ မြစ်ဖျားခံရာ အကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေရမည်ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ဤထူးဆန်းသော တောအုပ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်စူးစမ်းရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် အဆိပ်မိနေသော တူကူးရှို့မှာ ရေစီးနှင့်အတူ မျောပါလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမအနေဖြင့် သူ့ကို အရင်ကယ်တင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ရပြီး ရလဒ်အနေဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးကြား အသည်းယားစရာ သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ရသည်။

တူကူးရှို့၏ ဒဏ်ရာကို ကုသပေးနေစဉ်မှာပင် ယွင်ရှန်းသည် ထူးခြားသောအချက်တစ်ခုကို သတိပြုမိခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ရွက်ဆိတ်ဗိုလ်ချုပ်၏ အဆိပ်သင့်နေသော ဒဏ်ရာအတွင်းရှိ မှောင်မိုက်မှော်ဓာတ်များမှာ သူမ အစောပိုင်းက ရရှိခဲ့သော ရုပ်ဖျက်မှော်လိပ်စာပေါ်ရှိ စွမ်းအင်များနှင့် တစ်ထေရာတည်း တူညီနေခြင်းပင်။

၎င်းက ယွင်ရှန်းအား သတိပေးချက်တစ်ခု ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ထိုရုပ်ဖျက်မှော်

လိပ်စာနှင့် ပုရွက်ဆိတ်ဗိုလ်ချုပ်တို့သည် တစ်နေရာတည်းမှ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ယွင်ရှန်းသည် ထိုအမျိုးသား ဦးဆောင်သော သင်္ချိုင်းခိုးသူများသည် မှော်ဆရာတစ်ဦး၏ ဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းရှိ တားမြစ်ချက်တစ်ခုခုကို မတော်တဆ ချိုးဖျက်မိခဲ့ကြလေသလားဟု ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။

ထိုသို့ ချိုးဖျက်လိုက်ခြင်းကြောင့်ပင် တောက်ယဲ့တောင် အနီးအနားတွင် တစ်ခါမျှ မပေါ်ပေါက်ဖူးသော ပုရွက်ဆိတ်ဗိုလ်ချုပ်မှာ လောကထဲသို့ လွတ်မြောက်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကပ်ဘေးကြီးကို ဖြစ်ပွားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ယွင်ရှန်း၏ လက်ရှိရည်မှန်းချက်မှာ ထိုဂူသင်္ချိုင်းကို ရှာဖွေရန်ပင်။

ဆူးပင်များ ထူထပ်လှသော တောနက်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ယွင်ရှန်းသည် တောင်စောင်းအနီးတွင် လူတစ်ကိုယ်စာခန့် ထူထဲသော သစ်ငုတ်တိုအချို့ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုသစ်ငုတ်များပေါ်ရှိ အမှတ်အသားများအရ လွန်ခဲ့သော ဆယ်ရက်ခန့်ကမှ ခုတ်လှဲထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ ၎င်းမှာ ယွင်ရှန်း ရုပ်ဖျက်မှော်လိပ်စာကို ရရှိခဲ့သည့် အချိန်နှင့် တစ်ထပ်တည်း ကျနေသည်။

ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ထပ်လှမ်းလိုက်သောအခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျင်းဝိုင်းကြီး ငါးခု၊ ခြောက်ခုခန့်ကို တွေ့လိုက်ရပြန်သည်။ ထိုကျင်းများမှာ တစ်မီတာခန့် ရှည်လျားပြီး အလွန်နက်ရှိုင်းလှကာ ကျင်းဝတ်လည်တွင်လည်း တူးထုတ်ထားသော မြေစာပုံများ ရှိနေသည်။ ကျင်းအားလုံးမှာ ပုံစံတူနေကြသဖြင့် ၎င်းတို့မှာ သင်္ချိုင်းခိုးသူများ တူးဆွထားခဲ့သော ကျင်းများဖြစ်ကြောင်း ယွင်ရှန်း သံသယဝင်မိသည်။

ယွင်ရှန်းသည် ဘိုဘိုကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး ထိုနက်ရှိုင်းလှသော ကျင်းများထဲသို့ ပျံဆင်းကာ အခြေအနေကို စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်သည်။

"ချစ်လှစွာသော သခင်မလေး... ဘိုဘိုက ဒီလို မှောင်မည်းနေတဲ့ ဂူထဲကို တစ်ယောက်တည်း မဝင်ချင်ပါဘူး။ ဘိုဘိုက သခင်မလေးနဲ့အတူ သွားချင်တာပါ"

ဘိုဘိုက ယွင်ရှန်းကို ပတ်ချာလည် ပျံသန်းရင်း သူ၏ ခေါင်းမာမှုကို ပြသနေသည်။

ယွင်ရှန်းက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် "မင်းလို ကြောက်တတ်တဲ့ စစ်သားရဲမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ မင်းမှာ အတောင်ပံ ရှိတယ်လေ ငါ့မှာမှ မရှိတာ။ ကျင်းက ဘယ်လောက်နက်မှန်း မသိဘဲ ငါဆင်းသွားရင် ပြုတ်ကျပြီး သေသွားမှာပေါ့"

"ဒါကို ဘယ်သူပြောတာလဲ။ ဘိုဘိုမှာ အတောင်ပံရှိရင် သခင်မလေးမှာလည်း အတောင်ပံ ရှိတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ ပေါင်းစပ်ခြင်းလုပ်လို့ ရတယ်လေ။ ဒါက ဘိုဘို လင်းလုံသားရဲမျှော်စင်ထဲမှာ မကြာသေးခင်ကမှ တတ်မြောက်ခဲ့တဲ့ စွမ်းရည်အသစ်ပဲ"

ဘိုဘိုက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ကိုယ်မှ နီရဲသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ဝှစ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ယွင်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ တိုးဝင်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

နီရဲသော အလင်းတန်းများ ဝန်းရံသွားပြီးနောက် ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ ပခုံးနှစ်ဖက်တွင် ယားကျိကျိ ခံစားမှုကို ရရှိလိုက်သည်။ ကျောဘက်ကို စမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ အဖုလေးနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာကာ နောက်ဆုံးတွင် တောင်ပံတစ်စုံအဖြစ် ဖြန့်ကားထွက်လာခဲ့သည်။

၎င်းတို့မှာ တကယ့်အစစ်အမှန် တောင်ပံများ ဖြစ်ကြသည်။ ငန်းဖြူတစ်ကောင်၏ အတောင်ပံများကဲ့သို့ ဖွေးဖြူနူးညံ့နေပြီး တိဖုန်းအသုံးပြုခဲ့သော မှော်တောင်ပံများထက်ပင် ပို၍ စစ်မှန်ပုံရသည်။

ဘိုဘို၏ အသံမှာ ယွင်ရှန်း၏ စိတ်ထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"ချစ်လှစွာသော သခင်မလေး... စိတ်ကို လျှော့ထားလိုက်ပါ။ ပျံသန်းတဲ့အပိုင်းကို ဘိုဘို တာဝန်ယူပါ့မယ်၊ သခင်မလေးကတော့ ဂူထဲမှာ စစ်ဆေးစရာရှိတာတွေကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ"

ထိုစကားအပြီးတွင် ယွင်ရှန်း၏ ကျောပေါ်ရှိ အတောင်ပံများမှာ တဖျတ်ဖျတ် လှုပ်ရှားလာပြီး သူမသည် ငှက်ကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့် နက်ရှိုင်းလှသော ကျင်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ပျံဆင်းသွားတော့သည်။

ယွင်ရှန်း၏ လက်ထဲတွင် မီးလုံးတစ်လုံးကို ထွန်းညှိလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အောက်ဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း နိမ့်ဆင်းသွားသည်။ မီတာ တစ်ရာကျော်ခန့် ဆင်းသက်ပြီးနောက် မှောင်မိုက်မှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယွင်ရှန်း၏ ခြေဖဝါးများမှာ အောက်ခြေ မြေပြင်ပေါ်သို့ နောက်ဆုံးတွင် ထိတွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ မြေပြင်ပေါ် နင်းမိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဘိုဘိုမှာ ယွင်ရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အလိုအလျောက် ပြန်လည် ခွဲထွက်လာသည်။ ဘိုဘို၏ ပထမဆုံးသော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ဖြစ်သည့် ပေါင်းစပ်ခြင်းကို အောင်မြင်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအခါမှသာ ယွင်ရှန်းသည် ဘိုဘို၏ ထူးခြားလှသော အချက်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။ အခြားသော ဆင့်ခေါ်သူများမှာ စစ်သားရဲများကို အမိန့်ပေး ထိန်းချုပ်နိုင်ရုံသာ ရှိသော်လည်း၊ စစ်သားရဲတစ်ကောင်က ဆင့်ခေါ်သူနှင့် တိုက်ရိုက် ပေါင်းစပ်နိုင်သည်ဟူသော အချက်ကို သူမ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။ ဘိုဘိုမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်ထူးခြားသည့် ဆင့်ခေါ်သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်ရပေမည်။

"ဘိုဘို... ငါ မင်းနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် မင်းရဲ့ တခြားစွမ်းရည်တွေကိုပါ ဆက်ခံလို့ရတာလား"

ယွင်ရှန်းသည် စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားသည်။ အကယ်၍ သူမသည် ဘိုဘိုနှင့် ပေါင်းစပ်စဉ် ပျံသန်းနိုင်ပါက ဘိုဘို၏ အခြားသော စွမ်းရည်များဖြစ်သည့်... ဥပမာ အလွန်အမင်း သန်မာသောခွန်အားမျိုးကိုပါ အသုံးပြုနိုင်မည်လောဟု တွေးတောမိခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘိုဘိုမှာမူ ၎င်း၏စွမ်းရည်အပေါ် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသဖြင့် ယွင်ရှန်းအနေဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် အခွင့်အရေးရလျှင် လက်တွေ့စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မီးလုံး၏ အလင်းရောင်ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဤကျင်းနက်ကြီးများမှာ သင်္ချိုင်းခိုးသူများ၏ လက်ချက်ဖြစ်ကြောင်း ယွင်ရှန်း၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ အမှန်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူမ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အသေအချာ လေ့လာကြည့်လိုက်သောအခါ ဤနေရာမှာ သူမ မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့သကဲ့သို့ ဂူသင်္ချိုင်းတစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ဤနေရာမှာ ဂူသင်္ချိုင်းတစ်ခုထက် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ရသေ့တစ်ဦး နေထိုင်ခဲ့သည့် နေရာနှင့် ပိုတူနေသည်။ အိုးခွက်ပန်းကန်များ၊ ယောက်မများနှင့် ရိုးရှင်းသော စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်များ နေထိုင်မှုအတွက် လိုအပ်သည့်အရာ အားလုံး ရှိနေသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိုပစ္စည်းများမှာ နှစ်ကာလ ကြာမြင့်မှုကြောင့် ဆွေးမြည့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

တန်ဖိုးရှိလှသော ရုပ်ဖျက်မှော်လိပ်စာကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများကိုမူ သင်္ချိုင်းခိုးသူများက လုယက်ယူငင်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ အခြေအနေအရ ကြည့်ရလျှင် နာမည်ကျော် မှော်ဆရာတစ်ဦးသည် ဤနေရာတွင် လာရောက်တောထွက် နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ဤနေရာ၌ပင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပုံရသည်။

အနီးအနားတွင် လူသားတို့၏ ခြေရာအချို့နှင့် သတ္တဝါတစ်ကောင် တွားသွားထားသည့် ထင်ရှားသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို တွေ့ရသည်။ အမှန်ပင် ပုရွက်ဆိတ်အုပ်ကြီးမှာ ဤနေရာမှ တိုးထွက်သွားခြင်း ဖြစ်ပြီး ယွင်ရှန်းသည် ထိုခြေရာများကို ခြေရာခံလျက် အတွင်းဘက်သို့ ဆက်လက်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ဂူလမ်းကြောင်း၏ အဆုံးတွင်မူ အရိုးစုတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အရိုးစုပေါ်ရှိ အဖိုးတန်ပစ္စည်းများနှင့် အဝတ်အစားများမှာလည်း သင်္ချိုင်းခိုးသူများ၏ လက်ချက်ဖြင့် ပျောက်ဆုံးကုန်ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပုရွက်ဆိတ်ဗိုလ်ချုပ်၏ အသိုက်အအုံဟု ယူဆရမည့်အရာမျိုးကိုမူ ပတ်ဝန်းကျင်၌ မတွေ့ရပေ။

"ဒီမှော်ဆရာက ရုပ်ဖျက်မှော်ပညာကို တီထွင်ခဲ့တဲ့သူလား"

ယွင်ရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် လေးစားမှုများ အလိုအလျောက် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သူသည် အဘယ်ကြောင့် ဤဂူထဲတွင် လျှို့ဝှက်စွာ သေဆုံးခဲ့ရသည်ကို မသိရသေးသော်လည်း ရုပ်ဖျက်မှော်ပညာမှာ အလွန်တန်ဖိုးရှိသော လက်ဆောင်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်မှာ အမှန်ပင်။ ဝူကျိတိုက်ကြီး၏ အစဉ်အလာအရ ထူးခြားသော မှော်ပညာကို တီထွင်သူနှင့် ဆက်ခံသူတို့မှာ ဆရာနှင့် တပည့် ဆက်ဆံရေးရှိသည်ဟု ယူဆကြသည်။

မျိုးဆက်သစ်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် အမည်မသိ ဤမှော်ဆရာ၏ အရိုးစုကို ကောင်းမွန်စွာ သင်္ဂြိုဟ်ပေးသင့်သည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ယွင်ရှန်းသည် အရိုးစုကို အကြိမ်အနည်းငယ် ဦးချပြီးနောက် ဖုန်မှုန့်များကို ခါထုတ်လိုက်ကာ မြေလှံမှော်ပညာကို အသုံးပြု၍ မြေကျင်းတစ်ခု တူးလိုက်သည်။

မြေလှံများကို အကြိမ်အနည်းငယ် အသုံးပြုပြီးနောက် မာကျောသော မြေသားများမှာ ပွလာပြီး ကျင်းကြီးတစ်ခု လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ယွင်ရှန်းက အရိုးစုကို ကျင်းထဲသို့ ရွှေ့ပြောင်းရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် အရိုးစုအောက်ရှိ မြေကြီးထဲတွင် ချွန်ထက်သော အစွန်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအရာမှာ ကျောက်ခဲမဟုတ်ဘဲ သေတ္တာတစ်လုံး၏ ထောင့်စွန်းနှင့် တူနေသည်။ ယွင်ရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာပြီးနောက် အရိုးစုကို ကျင်းထဲသို့ အသာအယာ ချထားလိုက်ကာ ထိုအစွန်းတဝိုက်ကို ဆက်လက်တူးဆွလိုက်ရာ ၎င်း၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

၎င်းမှာ ရှေးဟောင်း ကျောက်စိမ်းနက် သေတ္တာတစ်လုံးပင်။