အခန်း (၁၇၆)

ကျောက်စိမ်းနက်သေတ္တာလေးမှာ ဖုန်မှုန့်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မြေအောက်၌ နှစ်ပေါင်းများစွာ မြှုပ်နှံထားခဲ့ပုံရသည်။ ကျောက်စိမ်းနက်သည် တန်ဖိုးကြီးလှသော မှော်ကျောက်သလင်းတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး အဖိုးတန်ပစ္စည်းများ၏ မှော်အစွမ်းနှင့် ဆေးစွမ်းများကို မပျက်ပြယ်အောင် ထိန်းသိမ်းရာတွင် အသုံးပြုလေ့ရှိသည်။

ဤကျောက်စိမ်းနက်တုံးမှာ သေသပ်စွာ ဖြတ်တောက်ထားပြီး မျက်နှာပြင်မှ အေးမြသောအရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေဆဲဖြစ်ရာ အလွန်ပင် တန်ဖိုးရှိလှသည်။ အမည်မသိ မှော်ဆရာ၏ အရိုးစုမှာ ဤသေတ္တာပေါ်တွင် ထိုင်လျက်သား တွေ့ရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝူကျိတိုက်ကြီး၏ အယူအဆအရ မှော်ဆရာတစ်ဦး၏ အလောင်းကို စော်ကားမိပါက ပြင်းထန်သော မှော်ကျိန်စာသင့်တတ်သည်ဟု ယုံကြည်ကြသဖြင့် သင်္ချိုင်းခိုးသူများမှာ ထိုအရိုးစုကို မထိရဲခဲ့ကြပေ။

အကယ်၍ ယွင်ရှန်းသာ ထိုမှော်ဆရာကို ကောင်းမွန်စွာ သင်္ဂြိုဟ်ပေးရန် စိတ်မကူးခဲ့ပါက ဤသေတ္တာကို မည်သည့်အခါမျှ တွေ့ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သေတ္တာပေါ်တွင် မှော်ဝင်အစီအရင် အကြွင်းအကျန်အချို့ ရှိနေသေးသော်လည်း နှစ်ကာလကြာမြင့်မှုကြောင့် အာနိသင် ပျယ်ပြယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် စိတ်ကိုတင်းထားပြီး သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"ဒါ... ဒါက ဘာကြီးလဲ"

သေတ္တာထဲမှ အရာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ယွင်ရှန်းမှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားပြီး လက်ထဲမှ သေတ္တာပင် လွတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။

ကျယ်ပြောလှသော လွင်ပြင်ကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ဝတ်ရုံနီ ဆင့်ခေါ်သူတစ်ဦးက သူ၏ ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်ယံ၌ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်နေသော နဂါးများနှင့် ဖီးနစ်ငှက်များစွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး မိစ္ဆာသားရဲ စစ်တပ်ကြီးမှာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ ထိုဟိန်းဟောက်သံများက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

ထိုပုံရိပ်ယောင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ယွင်ရှန်း၏ အကြည့်မှာ သေတ္တာထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။ သေတ္တာထဲတွင် ရှိနေသည်မှာ လက်တစ်ဖက်ဖြစ်သည်။

အတိအကျပြောရလျှင် ခြောက်သွေ့နေသော ညာလက်တစ်ဖက်ပင်။ ၎င်းမှာ ကြက်အရေခွံကဲ့သို့ တွန့်လိပ်ရှုံ့နေပြီး အသားများမှာ ခန်းခြောက်နေကာ လင်းယုန်လက်သည်းနှင့် ဆင်တူလှသည်။ အရေပြားနှင့် အရိုးသာ ကျန်တော့သည်အထိ ခြောက်သွေ့နေသော်လည်း ယွင်ရှန်း၏ ဆရာဝန်အမြင်အရ ထိုလက်မှာ အလွန်ပင် ထိန်းသိမ်းမှု ကောင်းမွန်လှပြီး ချွေးပေါက်ကလေးများကိုပင် ထင်ထင်ရှားရှား မြင်တွေ့နေရသည်။

ထိုလက်၏ လယ်သူကြွယ်တွင်မူ လေးထောင့်ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော ဆင့်ခေါ်ခြင်းလက်စွပ် အကြီးကြီးတစ်ခု စွပ်ထားသည်။ ဆင့်ခေါ်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် ယွင်ရှန်းသည် ဤလက်စွပ်ကို လျစ်လျူမရှုနိုင်ပေ။ သားရဲဘာသာစကား နားလည်သူမှသည် စစ်သားရဲ ဆင့်ခေါ်သူအထိ၊ ဆင့်ခေါ်သူလောက၏ အမြင့်ဆုံးသင်္ကေတဖြစ်သော ဝတ်ရုံနီ ဆင့်ခေါ်ဧကရာဇ်သာလျှင် ပိုင်ဆိုင်နိုင်သည့် ပတ္တမြားနီ ဧကရာဇ်လက်စွပ်ပင်။

ယွင်ရှန်း၏ လက်များမှာ မထိန်းနိုင်အောင် တုန်ရီလာပြီး နှလုံးခုန်သံများလည်း မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။ ကျောက်စိမ်းနက်သေတ္တာမှာ သူမလက်ထဲတွင် ပေါင်ချိန်တစ်ထောင်ခန့် လေးလံနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဆရာမကြီး မေလီ၏ စကားများမှာ သူမ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

"ရှစ်မျက်နှာအရပ်မှ နတ်ဘုရားလက်နက်များ..."

ဤကဲ့သို့ သာမန်သင်္ချိုင်းခိုးသူများ တူးထားသော ဂူထဲတွင် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ဆင့်ခေါ်သူတိုင်း ရူးသွပ်စွာ ရှာဖွေနေကြသည့် နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခုဖြစ်သော ပထမဆုံးသော ဆင့်ခေါ်

ဧကရာဇ်၏ ဆင့်ခေါ်ခြင်း မိစ္ဆာလက်ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

ဒဏ္ဍာရီလာ ပထမဆုံး ဆင့်ခေါ်ဧကရာဇ်၏ ညာလက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဤမိစ္ဆာလက်ကို ပိုင်ဆိုင်ခြင်းသည် ဒဏ္ဍာရီလာ ဆင့်ခေါ်သူတစ်ဦး၏ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်။ ထိုဆင့်ခေါ်ဧကရာဇ်သည် တစ်ချိန်က အစွမ်းအထက်ဆုံးသော အဓိကနတ်ဘုရားအဆင့်ရှိ မိစ္ဆာသားရဲများကိုပင် ချိပ်ပိတ်ခဲ့ဖူးသည်ဟု ဆိုကြသည်။

ဆင့်ခေါ်ခြင်း မိစ္ဆာလက်သည် သေတ္တာထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤမျှ အစွမ်းထက်လှသော နတ်ဘုရားလက်နက်ကြီးမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ လူသူမနီးသော ဂူဟောင်းထဲသို့ ရောက်ရှိနေရသနည်းဆိုသည်မှာ နက်နဲလှသော ပဟေဠိတစ်ခုပင်။

ယွင်ရှန်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းကာ သူမ၏ ရှုပ်ထွေးနေသော အတွေးများကို ပြန်လည်စုစည်းလိုက်သည်။ ခဏတာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ပုံရိပ်ယောင်အရ ဤမိစ္ဆာလက်တွင် မယုံကြည်နိုင်လောက်သော ဆင့်ခေါ်ခြင်းစွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေကြောင်း သူမ သိရှိခဲ့ရသည်။ ၎င်းကို အသုံးပြု၍ ဆင့်ခေါ်သူ၏ ကျင့်ကြံဆင့်ထက် များစွာသာလွန်သော မိစ္ဆာသားရဲများကိုပင် စာချုပ်ချုပ်ဆိုခြင်း သို့မဟုတ် အမိန့်ပေးစေခိုင်းခြင်းများ ပြုလုပ်နိုင်သည်။

"တကယ်ပဲ ကောင်းကင်က ငါ့ကို ကူညီတာပဲ။ ပုရွက်ဆိတ်ဗိုလ်ချုပ်ကို ဘယ်လိုနှိမ်နင်းရမလဲလို့ စိတ်ပူနေတာ... အခု ဒီမိစ္ဆာလက်ရှိရင်တော့ အားလုံး ပြေလည်သွားပြီ"

ယွင်ရှန်းသည် ထပ်မံ၍ တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ ကျောက်စိမ်းနက်သေတ္တာကို သားရဲဘာသာစကားလက်စွပ်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်ဂူအတွင်းမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ သင်္ချိုင်းခိုးသူများ ထပ်မံနှောင့်ယှက်ခြင်းမှ ကာကွယ်ရန်အတွက် သူမသည် မြေလှံမှော်ပညာကို အသုံးပြု၍ ဂူလမ်းကြောင်းတစ်ခုလုံးကို မြေမြှုပ်ပိတ်ဆို့ပစ်လိုက်သည်။ ဤနေရာတွင် ဒဏ္ဍာရီလာ အမည်မသိ မှော်ဆရာတစ်ဦး နေထိုင်ခဲ့ဖူးကြောင်း မည်သူမျှ သိနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ခေတ္တမျှ တရားထိုင်ကာ အားအင်ဖြည့်ပြီးနောက် ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ စစ်မှန်သော ရုပ်ရည်ကို ဖုံးကွယ်ရန် ရုပ်ဖျက်မှော်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမသည် အိုမင်းမစွမ်းသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ဘိုဘိုနှင့် ထပ်မံပေါင်းစပ်ကာ တောက်ယဲ့တောင် မြို့တော်ဆီသို့ ပျံသန်းခဲ့တော့သည်။

တောက်ယဲ့တောင် မြို့စောင့်တပ်မှာ ယခုအခါ သားရဲဒီရေလှိုင်း၏ ဝိုင်းရံမှုကို ပြင်းထန်စွာ ခံနေရပြီ ဖြစ်သည်။ သောင်းနှင့်ချီသော သားရဲပုရွက်ဆိတ်များနှင့် အစွမ်းထက်လှသော တပ်မှူးအဆင့် ပုရွက်ဆိတ်ဗိုလ်ချုပ်တို့သည် မြို့တော်၏ အပြင်ဘက်အဝန်းအဝိုင်းကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ဆို့ထားကြသည်။

ကျယ်ပြောလှသော မြေပြင်တစ်ခုလုံးတွင် သိပ်သည်းဆများလှသော သားရဲပုရွက်ဆိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ပျံလွှားပုရွက်ဆိတ်များသည် မြို့ရိုးပေါ်သို့ ပထမဆုံးတက်လှမ်းနိုင်ရန် တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ မုဆိုးအဖွဲ့ချုပ်သည် အင်အားအမြောက်အမြား ထုတ်သုံးထားရပြီး မှော်ဆရာများသည် မီးဓာတ်နှင့် ရေဓာတ်မှော်များကို အသုံးပြုကာ သိုင်းပညာရှင်များနှင့် ပူးပေါင်းလျက် သားရဲများကို သုတ်သင်နေကြသည်။ သို့သော် အဆုံးမရှိသော ပုရွက်ဆိတ်အုပ်ကြီး၏ ရှေ့တွင် လူသားတို့၏ ခွန်အားမှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိနေသည်။

နေဝင်မိုးချုပ်သည်အထိ မုဆိုးများသည် ဟိုပြေးဒီပြေးဖြင့် မောပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ အချို့သော ကြောက်ရွံ့နေသည့် မြို့သူမြို့သားများသည် မုဆိုးမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အစီအစဉ်များကို လျစ်လျူရှုကာ မြို့ပြင်သို့ အတင်းအဓမ္မ ထွက်ခွာရန် ကြိုးစားကြသည်။ သို့သော် မြို့တံခါးမှ ထွက်ခွာပြီး ၁၅ မိနစ်ပင် မပြည့်သေးမီမှာပင် ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသော ပုရွက်ဆိတ်အုပ်ကြီး၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။ မိုးသောက်ယံအချိန်တွင် မြို့တံခါးအပြင်ဘက်၌ လူနှင့်သားရဲတို့၏ အရိုးစုများမှာ ပုံတွဲလျက် ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဟွမ်ထိန်တို့ သူငယ်ချင်းသုံးယောက်မှာလည်း မြို့တော်ကို ကာကွယ်သည့် တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်နေကြသည်။ မြို့တံခါးအပြင်ဘက်မှ အရိုးဖြူပုံကြီးများကို ကြည့်ရင်း ၎င်းတို့သည် မည်သည့်အခါမှ အဆုံးသတ်မည်မှန်းမသိသော အိပ်မက်ဆိုးကြီးတစ်ခုအတွင်း ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

"ခေါင်းဆောင်... ရှန့်အာအခုထိ ပျောက်နေတုန်းပဲ"

ဝမ်ရန်ရွှီက သူ၏ ပျော့ပျောင်းသောဓားဖြင့် သားရဲပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို နှစ်ပိုင်းပိုင်းရင်း စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရှန်ကျူးက နတ်သူငယ်မှော်ဆရာ ပြောတာတော့ ရှန့်အာက မြို့ပြင်မှာရှိနေပြီး လောလောဆယ် အန္တရာယ်မရှိနိုင်ဘူးတဲ့"

ဖန်းကုက ယွင်ရှန်းတစ်ယောက် ဝေးဝေးသို့ ရောက်ရှိနေပါစေကြောင်း စိတ်ထဲမှ ဆုတောင်းနေမိသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် ယခုတစ်ကြိမ် တောက်ယဲ့တောင် မြို့စောင့်တပ်မှ အသက်ရှင်လျက် ထွက်ခွာနိုင်ပါ့မလားဆိုသည်ကို မသေချာတော့ပေ။

သူတို့၏ အဆင့် B မုဆိုးအဖွဲ့ ဂုဏ်သတင်းမှာ မွှေးပျံ့ကာစရှိသေးသော်လည်း ယခုအခါ ပုရွက်ဆိတ်အုပ်ကြီး၏ ဝိုင်းရံမှုကြောင့် သေဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်မှာ အလွန်ပင် စိတ်ပျက်စရာကောင်းလှသည်။ ဖန်းကုသည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သားရဲပုရွက်ဆိတ်များ တွားသွားနေသည့် မြို့ရိုးတစ်နေရာကို သူ၏ခြေကန်ချက်များဖြင့် လူကွဲအောင် ကန်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်... မြို့တံခါးကို ကြည့်လိုက်ဦး အဲဒါ ဘာကြီးလဲ"

အမြဲတမ်း သတ္တိကောင်းလှသော မုနန်ယန့်၏ အသံပင် တုန်ရီနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဝမ်ရန်ရွှီနှင့် ဖန်းကုတို့မှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး မြို့တံခါးရှိရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ဖြူလျော်သွားတော့သည်။

တောက်ယဲ့တောင် မြို့စောင့်တပ်၏ တံခါးမကြီးကို သားရဲဒီရေလှိုင်းသတင်း ရရှိကတည်းက ပိတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုတံခါးကြီးကို ပေါင်ချိန်သောင်းချီလေးလံသော သံရည်ပူများနှင့် အလွန်မာကျောလှသော စိန်သဲများ ရောစပ်ပြုလုပ်ထားသဖြင့် ဓား၊ လှံ၊ ရေ၊ မီး မည်သည့်အရာနှင့်မျှ ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်အောင် ခိုင်ခံ့လှသည်။ ထို့အပြင် တံခါးပေါ်တွင် ကာကွယ်ရေးမှော်အစီအရင်အများအပြားကိုလည်း တပ်ဆင်ထားရာ ခိုင်ခံ့သော ခံတပ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေသင့်သည်။

သို့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော စက္ကန့်ပိုင်းက မြေအောက်မှ ပုံမှန်မဟုတ်သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ခြေထောက်ပေါင်း တစ်ရာခန့်ရှိသော အရုပ်ဆိုးလှသည့် ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်ကြီးမှာ မြေပြင်ကို ဖောက်ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ပါးစပ်မှ အဆိပ်ရည်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ မြို့တံခါးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး မှော်အစီအရင်များကို အားပျော့သွားစေသည်။

မှော်အစီအရင်များ ပျက်ပြယ်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပုရွက်ဆိတ်ဘုရင်သည် သားရဲပုရွက်ဆိတ်အုပ်ကြီးနှင့် ပျံလွှားပုရွက်ဆိတ်များကို ဦးဆောင်ကာ မြို့တံခါးကြီးကို ဝိုင်းဝန်းကိုက်ခဲ ဖျက်ဆီးကြတော့သည်။ ခိုင်ခံ့လှသော မြို့တံခါးကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျော့အိလာပြီး အပေါက်ငယ်တစ်ခု စတင်ပေါ်ထွက်လာကာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာသည်။

"မြန်မြန် မြို့တံခါးကို ကာကွယ်ကြ။ အကယ်၍ သားရဲတွေ မြို့ထဲဝင်လာရင် ဒီနေ့ ဘယ်သူမှ လွတ်မှာမဟုတ်ဘူး"

မုဆိုးအဖွဲ့ချုပ်မှ လူကြီးက အမိန့်ပေးလိုက်ရာ မုဆိုးများသည် မြို့တံခါးတွင် အသင့်နေရာယူလျက် နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။ မြို့အတွင်း၌မူ ထိတ်လန့်နေသော ကုန်သည်များနှင့် မြို့သူမြို့သားများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ထွက်ပြေးနေကြသဖြင့် ပိုမိုဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။

"ဝုန်း"

ပြင်းထန်လှသော အသံကြီးနှင့်အတူ ပေါင်ချိန်ထောင်ချီလေးသော မြို့တံခါးကြီးမှာ သားရဲများ၏ မရပ်မနား တိုက်ခိုက်မှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ပြိုလဲကျသွားတော့သည်။ ရေလှိုင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ရူးသွပ်နေသော သားရဲပုရွက်ဆိတ်အုပ်ကြီးမှာ မြို့ထဲသို့ အလုအယက် တိုးဝင်လာကြသည်။

"တိုက်ကြ ခေါင်းဆောင်ကို အရင်ဖမ်း ပုရွက်ဆိတ်ဗိုလ်ချုပ်ကို သတ်ကြ"

မုဆိုးများမှာ ရှေ့သို့ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်သွားကြသော်လည်း မြို့တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ကြည့်

လိုက်သောအခါ ပုရွက်ဆိတ်ဗိုလ်ချုပ်၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရတော့ပေ။