အခန်း (၇၇-၇၈)

ကုန်းကုန်းဧကရာဇ်။ အပိုင်း ၇၇

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Author Chang’e 🌕

ကွေ့လင်မှ ဝူကျိုးစီရင်စုသို့ လီ ၆၀၀ ခန့် ဝေးကွာသည်။ လီဝမ်ဟွေ့နှင့် တုပိုင်တို့သည် ၂ ရက်နှင့် ၃ ညကြာ ခရီးနှင်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ကွေ့မင်းသား၏ စံအိမ်တော် တည်ရှိရာ ဖြစ်သော်လည်း ဝူကျိုးစီရင်စုသည် ကွေ့လင်နှင့် နန်နင်းတို့ထက် များစွာ သေးငယ်လေသည်။ ကွေ့လင်၏ သုံးပုံနှစ်ပုံအောက်သာ ရှိပြီး လူဦးရေမှာလည်း ၂ သိန်းခန့်သာ ရှိသည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် သူ၏အစ်မ တုဖိန်အာ၏ ခင်ပွန်းဘက်မှ မိသားစုသည်လည်း ဝူကျိုးစီရင်စု၊ မုန်ဆန်းစီရင်စုခွဲတွင် နေထိုင်ကြသည်။

ကွေ့မင်းသားအိမ်တော်သည် ဝူကျိုးမြို့ထဲတွင် မဟုတ်ဘဲ မြို့၏မြောက်ဘက် လီ ၃၀ ခန့်အကွာတွင် တည်ရှိသည်။

“ဒါ ကွေ့မင်းသားအိမ်တော်လား။” တုပိုင်သည် သူ့ရှေ့ရှိ ကြီးမားခမ်းနားသော အိမ်တော်ကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

ကွေ့မင်းသားအိမ်တော် တစ်ခုလုံးသည် ဧကရာပေါင်း ၁,၀၀၀ နီးပါး ကျယ်ဝန်းပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော မဏ္ဍပ်များ၊ လသာဆောင်များ၊ တံတားများနှင့် စီးဆင်းနေသော ရေတံခွန်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။

ထို့ပြင် အိမ်တော်အဝင်ဝရှိ အစောင့်များသည် သံချပ်ကာများ ဝင်းလက်တောက်ပနေပြီး ကြီးမားသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။

မြင့်မားသော အနီရောင်ရဲတိုက်ရိုးကြီးများသည် အိမ်တော်အတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး လျှို့ဝှက်နက်နဲမှုနှင့် ဖိနှိပ်မှု အငွေ့အသက်တို့ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

“အဖေ။” လီဝမ်ဟွေ့ မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် လူရိပ်တစ်ခု ပြေးလာပြီး မြေကြီးပေါ် ဒူးထောက်ကာ ရိုသေစွာ ဦးခိုက်လိုက်သည်။ “သား လီလင်း။ အဖေကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”

ဤသူသည် ကွေ့မင်းသားအိမ်တော်၏ ဒုတိယအိမ်တော်ထိန်းဖြစ်ပြီး လီဝမ်ဟွေ့၏ မွေးစားသား လီလင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ငယ်ရွယ်ပြီး အသက် ၂၈ နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးသည်။ သူသည် အလွန်ချောမောပြီး နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပသည်။ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မျက်ဝန်းများနှင့် တည်ငြိမ်သော်လည်း ရန်လိုခြင်းမရှိသော အမူအရာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သူသည် မိန်းမစိုးတစ်ဦးနှင့် လုံးဝမတူပေ။

မှောင်မိုက်သော အငွေ့အသက်များ မရှိဘဲ နွေးထွေးမှုနှင့် တက်ကြွလန်းဆန်းမှုတို့သာ ရှိနေသည်။ လီဝမ်ဟွေ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို လုံးဝ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ လီဝမ်ဟွေ့ကို ကြည်ညိုလေးစားသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။

တုပိုင်နှင့် ယှဉ်လျှင် လီလင်းနှင့် လီဝမ်ဟွေ့တို့၏ ကံကြမ္မာသည် ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ ဆက်စပ်နေသည်။

လီလင်းသည် သနားစရာကောင်းပြီး ကံဆိုးသော ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ အသက် ၁၀ နှစ်သား အရွယ်တွင် မိဘများ အနိုင်ကျင့် အသတ်ခံခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် မိဘများအတွက် လက်စားချေရန် သူသည် မိမိကိုယ်ကို သင်းကွပ်ပြီး နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူ အမှောင်ထုထဲသို့ မကျရောက်မီ လီဝမ်ဟွေ့ ပေါ်လာပြီး သူ့မိဘများအတွက် လက်စားချေပေးကာ တရားမျှတမှုကို ယူဆောင်ပေးခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် လီလင်းသည် မိမိကိုယ်ကို သင်းကွပ်ပြီးဖြစ်၍ သာမန်လူတစ်ယောက် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် လီဝမ်ဟွေ့သည် သူ့ကို ခေါ်ယူပြီး မွေးစားသားအဖြစ် မွေးစားခဲ့သည်။

မွေးစားသားဟု ခေါ်သော်လည်း လီဝမ်ဟွေ့သည် သူ့ကို သားအရင်းကဲ့သို့ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သည်။

“ဒါ မင်းရဲ့ ညီလေး တုပိုင်ပဲ။” လီဝမ်ဟွေ့၏ မျက်လုံးများတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော နူးညံ့မှုများ ပေါ်လာပြီး လီလင်း၏ ခေါင်းကို ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ကို ဆွဲထူပြီး တုပိုင်နှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

“မင်္ဂလာပါ အစ်ကိုကြီး။” တုပိုင် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

“မင်္ဂလာပါ ညီလေး။” လီလင်းသည် တုပိုင်ကို ဖော်ရွေသော အပြုံးဖြင့် ကြည့်ကာ သေချာစွာ အကဲခတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ပြောလိုက်သည်။ “အဖေက မွေးစားသားတစ်ယောက် လက်ခံလိုက်တယ်ဆိုလို့ အစ်ကို အံ့သြသွားပေမဲ့ အရမ်းလည်း ဝမ်းသာမိတယ်။ ပထမအချက်က အဖေ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်မယ့်သူ ရှိသွားပြီ။”

“ဒုတိယအချက်က အစ်ကိုက အဖေ့ရဲ့ အမွေကို မဆက်ခံနိုင်တဲ့ အသုံးမကျတဲ့သူမို့လို့ အခု ညီလေး ရောက်လာတော့ အစ်ကိုလည်း စိတ်သန့်သန့်နဲ့ ဆက်ပြီး အသုံးမကျနေလို့ ရသွားတာပေါ့။”

တုပိုင်သည် လူကဲခတ် အလွန်တော်သူဖြစ်ရာ သူ့အစ်ကိုကြီး၏ စကားများသည် ရိုးသားမှန်ကန်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တွင် တုပိုင်သည် ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးများကို တွေ့ဖူးသည်။ ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးများသည် သဘာဝအတိုင်း ကြင်နာမှုနှင့် စေတနာကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ကြီးမားသော ယုံကြည်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။

ယခုအခါ လီလင်းသည် ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ပြီး သိုင်းပညာ မြင့်မားသော်လည်း အဘယ်ကြောင့် လီဝမ်ဟွေ့၏ ခြေရာကို မဆက်ခံနိုင်ရသနည်း ဆိုသည်ကို တုပိုင် နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ လီလင်းသည် ဖြောင့်မတ်လွန်းပြီး ကြင်နာတတ်လွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဖြောင့်မတ်သော်လည်း ယုတ်မာပြီး ရက်စက်တတ်သော တုပိုင်နှင့် လုံးဝ မတူပေ။

လီလင်းသည် ကွေ့မင်းသားအိမ်တော်၏ ဒုတိယအိမ်တော်ထိန်းအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေပြီး ရာထူးကြီးမြင့်ကာ အာဏာရှိပုံ ပေါက်သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ အင်ပါယာအာဏာနှင့် လုံးဝ ကင်းကွာနေသည်။

အခြားသော နယ်စားမင်းများကဲ့သို့ပင် ကွေ့မင်းသားသည် ဘုရားစင်ပေါ် တင်ထားခံရသော တော်ဝင်ဆင်းတုတော်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ် အာဏာမရှိပေ။ သူပိုင်ဆိုင်သော နယ်မြေမှ ထွက်ခွာရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

ကွေ့မင်းသားအိမ်တော်၏ ဒုတိယအိမ်တော်ထိန်းအနေဖြင့် လီလင်းသည်လည်း ဒေသခံ အာဏာပိုင်အဖွဲ့အစည်းများနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံခဲပြီး တသီးတခြား နေထိုင်လေ့ရှိသည်။

“အဖေ။ အဖေရောက်နေကြောင်း မင်းသားကို သွားလျှောက်တင်လိုက်ပါမယ်။” လီလင်း ပြောလိုက်ပြီးနောက် လီဝမ်ဟွေ့နှင့် တုပိုင်တို့ကို အိမ်တော်ထဲ ဝင်ရောက်တည်းခိုရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ တိုက်တွန်းလေသည်။

“မလုပ်နဲ့။” လီဝမ်ဟွေ့ ပြောလိုက်သည်။ “ငါက အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးရဲ့ အကြီးအကဲလေ။ အမိန့်တော်မရှိဘဲ တာဝန်မရှိဘဲနဲ့ ဒေသခံ မင်းသားတွေနဲ့ သွားပတ်သက်လို့ မဖြစ်ဘူး။”

“ဟုတ်ကဲ့။” လီလင်း ပြောလိုက်သည်။ “အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် မင်းသားက အဖေ့ကို အရမ်း သတိရနေတာပါ။ အဖေနဲ့ ဆရာသခင်ကြီးတို့ဆီမှာ ဓားသိုင်းသင်ခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေက မင်းသားရဲ့ ဘဝမှာ အပျော်ရွှင်ဆုံး အချိန်တွေပါပဲတဲ့။”

လီဝမ်ဟွေ့ ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒီတုန်းက သူက အိမ်ရှေ့စံပဲ ရှိသေးတာလေ။ စည်းမျဉ်းတွေ သိပ်မများသေးဘူး။ အခုတော့ မရတော့ဘူး။”

ထို့နောက် လီဝမ်ဟွေ့ ဆက်ပြောသည်။ “ငါ ဒီကိုလာရတဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းက ဆရာသခင်ကြီးဆီ တုပိုင်ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်လို့ပဲ။ မင်းဝင်သွားပြီး လီဝမ်ဟွေ့ ရောက်နေကြောင်း ဆရာသခင်ကြီးကို လျှောက်တင်ပေးပါ။”

လီလင်း ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာသခင်ကြီး အိမ်တော်မှာ မရှိပါဘူး။ ကြာပန်းတောင်ပေါ်မှာ တရားစခန်းဝင်နေပါတယ်။ သူ့ဆီမှာ တပည့်ခံချင်လို့ လာတဲ့လူတွေက များလွန်းအားကြီးတယ်။”

“တစ်ယောက်ထက် တစ်ယောက် ရာထူးတွေ ဂုဏ်တွေကလည်း ကြီးကြတယ်။ နယ်စားမင်းတွေရဲ့ သားတွေ၊ မင်းသားတွေရဲ့ သားတွေ၊ အစိုးရအဖွဲ့ အကြီးအကဲတွေရဲ့ သားကြီးတွေ စသဖြင့်ပေါ့။ ဆရာသခင်ကြီးက အာရုံနောက်လွန်းလို့ အခု ကြာပန်းတောင်ပေါ်မှာ ပုန်းနေတာပါ။”

ဤဆရာသခင်ကြီး၏ အမည်မှာ နင်ဇောင်ဝူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ယခင်က ဧကရာဇ်၏ ဆရာအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖူးပြီး မြို့တော်တွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူ့ထံ လာရောက်သူ များပြားလွန်းသဖြင့် ဝေးလံခေါင်ဖျားသော ကွမ်ရှီးပြည်နယ်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာပြီး ကွေ့မင်းသားအိမ်တော်တွင် ခိုလှုံခဲ့သည်။

တာ့နင်မင်းဆက်တွင် အရာရှိများနှင့် စစ်ဗိုလ်ချုပ်များသည် မင်းသားများနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ မဆက်ဆံရဟူသော သံမဏိစည်းမျဉ်း ရှိသောကြောင့် နင်ဇောင်ဝူသည် ကွေ့မင်းသားအိမ်တော်တွင် အေးချမ်းစွာ နေနိုင်မည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။

သို့သော် သူထင်ထားသလို မဟုတ်ဘဲ ကွေ့မင်းသားအိမ်တော်တွင် ပုန်းနေလျှင်ပင် လူများက ဂါရဝပြုရန် ဆက်လက် ရောက်ရှိလာကြသည်။

ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ အသိမပေးဘဲ ပိုမို ဝေးလံခေါင်ဖျားသော ကြာပန်းတောင်ပေါ်သို့ ထွက်ပြေးပုန်းရှောင်နေရလေသည်။

လီဝမ်ဟွေ့ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို ငါ တုပိုင်ကို ခေါ်ပြီး ကြာပန်းတောင်ကို သွားလိုက်မယ်။ မင်း ပြန်ဝင်တော့။”

လီလင်းသည် နှမြောတသဖြစ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “အဲလိုမှ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် အဖေတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်လေ။”

သူနှင့် လီဝမ်ဟွေ့ မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ အချိန်ပိုမို ကုန်ဆုံးချင်သည်မှာ အမှန်ပင်။

“မင်းက တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတာလေ။ ခွင့်မပြုဘဲ ဘယ်လိုလုပ် ထွက်လာလို့ ရမလဲ။” လီဝမ်ဟွေ့ ဆူပူလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ အဖေ။” လီလင်း ချက်ချင်း ဦးညွှတ်ပြီး တောင်းပန်လိုက်သည်။

“ငါ့သားက တုံးလိုက်တာ။” လီဝမ်ဟွေ့ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလိုလုပ်ကွာ။ ငါ ကွေ့လင်ကို မပြန်ခင် နောက်တစ်ခေါက် ဝင်လာခဲ့မယ်။ အဲကျမှ သားအဖတွေ ထမင်းလက်ဆုံစားကြတာပေါ့။”

“ဟုတ်ကဲ့။” လီလင်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။

ကြာပန်းတောင်သည် ကွေ့မင်းသားအိမ်တော်မှ မိုင်တစ်ရာကျော် ဝေးကွာသဖြင့် တုပိုင်နှင့် လီဝမ်ဟွေ့တို့သည် မြင်းပေါ်တက်ပြီး ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။

“မင်းအစ်ကိုကြီးက ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ပြီး သိုင်းပညာလည်း အရမ်းတော်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးတာက သူ့စိတ်ထားက သိပ်ဖြူစင်လွန်းတယ်။” လီဝမ်ဟွေ့ ပြောလိုက်သည်။ “တုပိုင်။ နောက်ပိုင်း ငါအသက်ကြီးသွားတဲ့အခါ ဒီအစ်ကိုကြီးက မင်းအကူအညီကို လိုလိမ့်မယ်။”

တုပိုင် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် အစ်ကိုကြီးကို အစ်ကိုအရင်းလို သဘောထားပြီး စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်။”

လီဝမ်ဟွေ့ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက ယုတ်မာပြီး ရက်စက်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ မင်းရဲ့ မိသားစုနဲ့ ဆွေမျိုးတွေအပေါ်ထားတဲ့ စိတ်ထားကတော့ လီလင်းလိုပဲ ဖြူစင်ပါတယ်။ မင်းအသက်ကို စွန့်ပြီး နို့ထိန်းအမေကို ပြန်ကယ်တုန်းက မင်းက ကလေးကောင်းတစ်ယောက်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်။”

တုပိုင် မနေနိုင်ဘဲ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မီတာရာချီ ဝေးကွာသော နေရာတွင် လီလင်းသည် ခြေဖျားထောက်လျက် လီဝမ်ဟွေ့၏ ကျောပြင်ကို မျှော်ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ တုပိုင် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူက ပြုံးပြပြီး လက်လှမ်းပြလေသည်။

ကံကြမ္မာသည် အလွန် ဆန်းကြယ်လှသည်။ ခဏတာအတွင်းမှာပင် သူသည် အစ်ကိုတစ်ယောက် ရရှိလာလေသည်။

အပိုင်း ၇၇ ပြီး။

ကုန်းကုန်းဧကရာဇ်။ အပိုင်း ၇၈

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Author Chang'e 🌕

ကြာပန်းတောင်သည် မမြင့်မားသော်လည်း လုံလောက်အောင် ဝေးလံခေါင်ဖျားသည်။ တောင်ပေါ်တွင် ကြာပန်းကျောင်းတော် ရှိပြီး ဆရာသခင်ကြီး နင်ဇောင်ဝူနှင့် သူ့တပည့်များ ခိုလှုံနေကြသည်။

တုပိုင်နှင့် အခြားသူများ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေကြပြီး လီဝမ်ဟွေ့က တောင်တံခါးဝသို့ သွားကာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"မိုက်မဲတဲ့ တပည့် လီဝမ်ဟွေ့။ ဆရာသခင်ကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်။" လီဝမ်ဟွေ့သည် တောင်တံခါးဝရှေ့တွင် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

သို့သော် တောင်တံခါးမှာ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပေ။

လီဝမ်ဟွေ့သည် အလွန် ဂရုတစိုက်ဖြင့် ထပ်မံ ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မိုက်မဲတဲ့ တပည့် လီဝမ်ဟွေ့။ ဆရာသခင်ကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်။"

ကြာပန်းကျောင်းတော် အတွင်းမှ အသံတစ်စက်မျှ ထွက်မလာပေ။ လီဝမ်ဟွေ့ လုံးဝ စိတ်ဓာတ်မကျပေ။ သူသည် ခါးကို ကိုင်းလျက် မတ်တတ်ရပ်ကာ မိနစ်တိုင်း ဂါရဝပြုနေလေသည်။

တစ်နာရီ... နှစ်နာရီ... သုံးနာရီ...။

နေ့တစ်ဝက် ကုန်ဆုံးသွားပြီး လီဝမ်ဟွေ့သည် ရာပေါင်းများစွာ ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုပြီး ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အထဲမှ စိတ်ပျက်လက်ပျက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "လာလမ်းအတိုင်း ပြန်ကြစမ်းပါ။ ငါ ဘယ်နေရာမှာမှ မရှိဘူး။ ငါ ဒီလောက်ထိ ပုန်းနေတာတောင် မင်းတို့က ရှာတွေ့သေးတယ်ပေါ့။ လွန်လွန်းနေပြီ မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းတို့က ငါ့ကို သတ်ချင်နေတာလား။"

ဤသည်မှာ ဆရာသခင်ကြီး နင်ဇောင်ဝူ ဖြစ်သည်။ ယခင်က ဧကရာဇ်၏ ဆရာ၊ ရှေးဟောင်းစာပေ၊ သိုင်းပညာ၊ အဂ္ဂိရတ်ပညာ၊ မြင်းစီးပညာ အစရှိသည်တို့တွင် ကျွမ်းကျင်သော ပညာရှင်ကြီး ဖြစ်သည်။

သိုင်းလောကတွင် သူ၏ အဆင့်အတန်းသည် ကျန်းရန်မင်ထက် ပိုမြင့်မားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းရန်မင်သည် သိုင်းပညာ မတတ်သော စာပေပညာရှင် သက်သက်သာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ဤကမ္ဘာတွင် သိုင်းပညာသည် ပိုမို အလေးသာလေသည်။

လီဝမ်ဟွေ့ ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာသခင်ကြီး။ ကျွန်တော့်မှာ ဆရာသခင်ကြီးရဲ့ သွေးပေးမှုကို စောင့်မျှော်နေတဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ရတနာတစ်ပါး ပါလာပါတယ်။ ပြီးတော့ ဆရာသခင်ကြီးကလည်း တစ်ချိန်တုန်းက ကျွန်တော်တို့ မိန်းမစိုးဂိုဏ်းဝင် တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတာပဲ။ မိန်းမစိုးဂိုဏ်းအတွက် ပါရမီရှင်တစ်ယောက် မွေးထုတ်ပေးရတာ ဝမ်းသာစရာ ကောင်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးလား။"

"လာလမ်းအတိုင်း ပြန်ကြ။" နင်ဇောင်ဝူ ပြောလိုက်သည်။ "မပြန်ရင် မင်းတို့ကို ငါလာရိုက်တော့မယ်။"

ဤဆရာသခင်ကြီးသည် စိတ်မြန်ပြီး အလွန် စိတ်ကြီးသူ ဖြစ်သည်။ လီဝမ်ဟွေ့ ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာသခင်ကြီး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မွေးစားသားက တကယ်ကို ရာစုနှစ်တစ်ခုမှာ တစ်ယောက် ပေါ်ထွန်းခဲတဲ့ ဉာဏ်ကြီးရှင်ပါ။ ဆရာသခင်ကြီး သူ့ကို လွဲချော်သွားရင် အရမ်း နှမြောစရာ မကောင်းဘူးလား။"

"ဟေ့ကောင်တွေ။ ငါလက်မခံဘူးပြောနေတယ်လေ။ ခုချက်ချင်း ထွက်သွား။" ဆရာသခင်ကြီးက ဆဲရေးတိုင်းထွာ လိုက်သည်။

လီဝမ်ဟွေ့ ခဏတာ တွေဝေသွားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာသခင်ကြီး။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်ကျော်က ကျွန်တော် ပြောဖို့ မေ့နေတဲ့ ကိစ္စလေး တစ်ခု ရှိပါတယ်။ ဝမ်ဟွိုင်းရှို ဆိုတဲ့ မိန်းမလှလေး တစ်ယောက်က ဆရာသခင်ကြီးကို ပြောပေးဖို့ မှာလိုက်တာက...။"

"တော်တော့။ ပါးစပ်ပိတ်ထား...။" နင်ဇောင်ဝူ၏ ဒေါသတကြီး အသံကြီး အထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး တောင်တံခါး ပွင့်သွားကာ ဆံပင်ဖြူသော်လည်း မျက်နှာနုနယ်သည့် ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူသည် လောကီနှင့် ကင်းကွာသော အငွေ့အသက် ရှိသော်လည်း ရိုင်းစိုင်းသော စိတ်ဓာတ်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူသည် အကြမ်းထည် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "လီဝမ်ဟွေ့။ မင်း သေချင်နေတာလား။"

ဤဆရာသခင်ကြီး နင်ဇောင်ဝူသည်လည်း မိန်းမစိုးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပြီး လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကျော်က လျှို့ဝှက်သော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ရှိခဲ့သည်။

ထို့ပြင် ဤဆက်ဆံရေးသည် ဂုဏ်ယူစရာ မဟုတ်သဖြင့် နင်ဇောင်ဝူ၏ နှလုံးသားထဲမှ မည်သူမျှ မသိသော လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ယခု လီဝမ်ဟွေ့က သူ့ကို ဆွပေးရန် ထိုကိစ္စကို ထုတ်ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီဝမ်ဟွေ့ ချက်ချင်း ဒူးထောက် ဦးခိုက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မိုက်မဲတဲ့ တပည့် လီဝမ်ဟွေ့က ဆရာသခင်ကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်။"

နင်ဇောင်ဝူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး လီဝမ်ဟွေ့ကို ဆွဲထူကာ ပြောလိုက်သည်။ "မလုပ်နဲ့။ ငါက မင်းဆရာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းလို တပည့်မျိုးလည်း ငါ့မှာ မရှိဘူး။"

လီဝမ်ဟွေ့သည် တုပိုင်ကို ဆွဲခေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာသခင်ကြီး။ ကျွန်တော့် မွေးစားသား တုပိုင်က ရာစုနှစ်တစ်ခုမှာ တစ်ယောက် ပေါ်ထွန်းခဲတဲ့ ဉာဏ်ကြီးရှင်ပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံပေးပါ။ သူက ဆရာသခင်ကြီးရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာ ဖြစ်လာမှာပါ။"

"ဉာဏ်ကြီးရှင်။ ဘယ်လောက်တောင် ဉာဏ်ကြီးနေလို့လဲ။ ငါ့တစ်သက်မှာ ဉာဏ်ကြီးရှင်ဆိုတဲ့ ကောင်တွေကို မြင်ရလွန်းလို့ ရိုးနေပြီ။ လာမပြောနဲ့။" ဆရာသခင်ကြီး နင်ဇောင်ဝူ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ဒီကို ပုန်းရှောင်လာတာ အေးအေးဆေးဆေး နေချင်လို့။ အခုတောင် ဟိုကောင်တွေ ငါ့ဘေးနားကို တပည့်လေးယောက် လာထည့်ပေးထားပြီးပြီ။ မင်းက နောက်တစ်ယောက် ထပ်ထည့်ချင်နေသေးတာလား။ မင်းမျက်နှာက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးနေလို့လဲ။"

လီဝမ်ဟွေ့ ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ နင်ဇောင်ဝူ့ထံတွင် တပည့်လေးယောက် ရှိနေပြီဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သေချာသည်မှာ သူတို့အားလုံးသည် အလွန် အာဏာရှိသော နောက်ခံများ ရှိကြပြီး အနည်းဆုံး လီဝမ်ဟွေ့ထက် ပိုမို အာဏာရှိသူများ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် နင်ဇောင်ဝူ ငြင်းဆန်၍ မရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ပြန်ကြတော့။ ငါ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ဘူး။" နင်ဇောင်ဝူ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ဆက်ပြီး ပြောနေရင် ငါ ရိုက်နှက်မိတော့မယ်။ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ ဉာဏ်ကြီးရှင်တွေက ဘယ်ကနေ အဲလောက်တောင် ထွက်လာကြတာလဲ။ ဘာလို့ အားလုံးက လေလုံးထွားနေကြတာလဲ။"

ဤဆရာသခင်ကြီး နင်ဇောင်ဝူသည် အကျိုးအကြောင်း နားမဝင်သူ ဖြစ်သည်။ လီဝမ်ဟွေ့သည် ဦးစွာ ခါးကိုင်း၍ လေးလေးနက်နက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာသခင်ကြီး။ ဝမ်ဟွိုင်းရှိုလို့ ခေါ်တဲ့ အမျိုးသမီး ဒုက္ခရောက်နေပါတယ်။"

နင်ဇောင်ဝူသည် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "လီဝမ်ဟွေ့။ မင်း ဘာစကား ပြောတာလဲ။ မင်း တကယ်ပဲ သေချင်နေတာလား။"

လီဝမ်ဟွေ့ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှန်ရှီးပြည်နယ်က ကုန်သည်ကြီးများအသင်းက မြောက်ပိုင်းတာတာတွေ၊ ဂျာချင်လူမျိုးတွေနဲ့ ပေါင်းပြီး တရားမဝင် ကုန်သွယ်မှုတွေ လုပ်နေကြပါတယ်။"

"ဆား၊ သံ၊ လက်နက်နဲ့ သံချပ်ကာတွေကို မှောင်ခိုကူးနေကြတာပါ။ အခုတော့ အမှန်တရား ပေါ်ပေါက်လာပါပြီ။ ဝမ်ဟွိုင်းရှိုရဲ့ ယောက္ခမ မိသားစုက ဓားစာခံအဖြစ် အသုံးချခံလိုက်ရတယ်။ နောက်တစ်လမပြည့်ခင်မှာပဲ တစ်မိသားစုလုံး ကွပ်မျက်ခံရတော့မယ်။ သူနဲ့ သူရဲ့ကလေးတွေလည်း လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

နင်ဇောင်ဝူ၏ မျက်နှာထား ချက်ချင်း တည်ကြည်လေးနက် သွားလေသည်။ ဤကိစ္စသည် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး၏ လုပ်ကြံဇာတ်လမ်း မဟုတ်ဘဲ အရပ်ဘက်အရာရှိများနှင့် ကုန်သည်အုပ်စုကြား အားပြိုင်မှု၏ ရလဒ်ဖြစ်ကြောင်း ယုံမှားသံသယ ဖြစ်စရာ မလိုပေ။

ဝမ်ဟွိုင်းရှို၏ မိသားစုကို ကယ်တင်ရန်မှာ ကြီးမားသော တန်ကြေး ပေးဆပ်ရမည် ဖြစ်သည်။ မိန်းမစိုးဂိုဏ်း တစ်ခုတည်းသာလျှင် သူမကို ကယ်တင်နိုင်စွမ်း ရှိသလို ကယ်တင်လိုစိတ်လည်း ရှိပေသည်။

နင်ဇောင်ဝူသည် ဧကရာဇ်၏ ဆရာဟောင်း ဖြစ်ခဲ့ဖူး၍ ဩဇာအာဏာ ကြီးမားသော်လည်း ဝမ်ဟွိုင်းရှိုသည် သူ့အတွက် နာကျင်စရာ အတိတ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူ ပြန်မတွေးချင်သော ချစ်သူဟောင်း တစ်ဦးဖြစ်၏။

သူမအတွက် သူတစ်ပါးကို အကူအညီတောင်းရန်မှာ လက်တွေ့မကျပေ။ မည်သူက သူ့အတွက် တန်ကြေးကြီးကြီးမားမားပေးဆပ်ကာ ကူညီလိုသနည်း။

ထို့ကြောင့် သူသည် မိန်းမစိုးဂိုဏ်းကိုသာ အားကိုးရတော့မည်။

"ဝမ်ဟွေ့။" နင်ဇောင်ဝူ ပြောလိုက်သည်။ "ဝမ်ဟွိုင်းရှိုအပေါ်ထားတဲ့ ငါ့သံယောဇဉ်က မင်းထင်သလောက် မနက်ရှိုင်းပါဘူး။ မင်း သူမနဲ့ ကလေးကို ကယ်တင်နိုင်ရင် ကယ်လိုက်ပါ။ မကယ်နိုင်ရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့။ အားလုံးက ကံတရားပါပဲ။"

လီဝမ်ဟွေ့သည် ထပ်မံ၍ လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာသခင်ကြီး။ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ပဲ ပေးဆပ်ရပါစေ ဝမ်ဟွိုင်းရှိုကို သေချာပေါက် ကယ်တင်ပါ့မယ်။"

"ဒီနေ့ ဆရာသခင်ကြီး ကျွန်တော့်ကို ငြင်းလွှတ်လိုက်ရင်တောင် ကျွန်တော် သူမကို ကယ်တင်မှာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက ဆရာသခင်ကြီးနဲ့ အတိတ်ဇာတ်လမ်း ရှိခဲ့ဖူးသလို ဆရာသခင်ကြီးကလည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆရာအဖြစ် ရက်အနည်းငယ်ကြာ ရှိခဲ့ဖူးတာပဲ။"

"ကျွန်တော့်ဘေးက ဒီကလေးက တကယ်ကို ရာစုနှစ်တစ်ခုမှာ တစ်ယောက် ပေါ်ထွန်းခဲတဲ့ ဉာဏ်ကြီးရှင်ပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို အခွင့်အရေး ပေးပါဦး။"

ပြောပြီးသည်နှင့် လီဝမ်ဟွေ့သည် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ပြန်မထတော့ပေ။

"ဉာဏ်ကြီးရှင်။" နင်ဇောင်ဝူ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့တစ်သက်မှာ ဉာဏ်ကြီးရှင်ဆိုတဲ့ကောင်တွေကို မြင်ရလွန်းလို့ ရိုးနေပြီ။ ရှားမှမရှားတာ။ ပြီးတော့ ဉာဏ်ကြီးရှင်ဆိုတဲ့ကောင်တွေက လေလုံးထွားတာကလွဲရင် ဘာမှ သုံးစားမရဘူး။"

လီဝမ်ဟွေ့ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီကလေးက ကျွန်တော်တို့ မိန်းမစိုးဂိုဏ်းရဲ့ အနာဂတ်ကို ကိုယ်စားပြုနေတာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်တောင်းဆိုမှုကို လိုက်လျောပေးပါ ဆရာသခင်ကြီး။"

လီဝမ်ဟွေ့သည် ဒူးထောက်လျက် ဆက်ရှိနေပြီး ထရန် ငြင်းဆန်နေသည်။

"ငါ့မှာ တပည့်လေးယောက် ရှိပြီးသား။ တော်တော်လေးကို ရှုပ်နေပြီ။" နင်ဇောင်ဝူ ပြောလိုက်သည်။ "တပည့်တစ်ယောက်က ငါ့အတွက် အပြစ်ကြွေးတစ်ခုပဲ။"

"မင်းက ငါ့ကို နောက်ထပ် တပည့်တစ်ယောက် ထပ်လက်ခံခိုင်းတာက နောက်ထပ် အပြစ်ကြွေးနဲ့ တာဝန်တစ်ခုကို ထမ်းခိုင်းလိုက်တာပဲ။ ငါ ဘယ်တော့မှ လွတ်လပ်တော့မှာလဲ။ ငါ အသက် ၆၀ ကျော်နေပြီ။ အေးအေးဆေးဆေး နေချင်လှပြီ။"

လီဝမ်ဟွေ့ ရိုသေစွာဖြင့် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်တောင်းဆိုမှုကို လိုက်လျောပေးပါ ဆရာသခင်ကြီး။"

"ဟူးးးး။" နင်ဇောင်ဝူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "မင်းက ဒီကလေးကို ရာစုနှစ်တစ်ခုမှာ တစ်ယောက် ပေါ်ထွန်းခဲတဲ့ ဉာဏ်ကြီးရှင်လို့ ပြောနေမှတော့ ငါသူ့ကို အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးလိုက်မယ်။"

လီဝမ်ဟွေ့ ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာသခင်ကြီး။"

"သိပ်မပျော်နဲ့ဦး။" နင်ဇောင်ဝူ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့တပည့် ဖြစ်ချင်တဲ့သူတိုင်း ငါ့ရဲ့ စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုရမယ်။"

"မေးခွန်းတွေက အမျိုးမျိုးအထွေထွေ ဆန်းကြယ်ပြီး အလွန်ခက်ခဲတယ်။ အောင်မှတ်က ၆၀ ပဲ။ ငါ့ရဲ့ ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို ပါရမီအရှိဆုံး လူငယ်ထောင်ချီ ဖြေဆိုခဲ့ကြပေမဲ့ နှစ်ယောက်ပဲ အောင်မြင်ပြီး ငါ့တပည့် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။"

နင်ဇောင်ဝူ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ မင်း ငါ့ကို အကျပ်ကိုင်တာ ငါ သိပ်မကျေနပ်ဘူး။ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ မွေးစားသား စာမေးပွဲအောင်ချင်ရင် အမှတ် ၈၀ ကျော် ရမှဖြစ်မယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ ဒီကိစ္စ ဒီမှာတင် ရပ်လိုက်ကြစို့။"

လီဝမ်ဟွေ့ အံ့သြသွားရသည်။ နင်ဇောင်ဝူက အလွန်ခက်ခဲသည်ဟု ပြောမှတော့ ကောင်းကင်ပေါ် တက်ရသကဲ့သို့ ခက်ခဲမည်မှာ သေချာသည်။

ပါရမီရှင် လူငယ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ဖြေဆိုခဲ့ကြသော်လည်း အမှတ် ၆၀ ကျော်သူ နှစ်ဦးသာ ရှိခဲ့သည်။ ထိုလူငယ်များသည် တာ့နင်မင်းဆက် နေရာအနှံ့အပြားမှ လာကြသူများ ဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ် ထူးချွန်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် ဆရာသခင်ကြီး နင်ဇောင်ဝူ၏ စာမေးပွဲသည် တက္ကသိုလ်သုံးခု ပူးပေါင်းပြိုင်ပွဲထက် များစွာ ပိုခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

တက္ကသိုလ်သုံးခု ပူးပေါင်းပြိုင်ပွဲ ဆိုသည်မှာ ဂီတ၊ စစ်တုရင်၊ စာရေးအလှ၊ ပန်းချီ စသည့် အနုပညာရပ်များကိုသာ ယှဉ်ပြိုင်ခြင်း ဖြစ်ပြီး ကွမ်ရှီးပြည်နယ် အဆင့်သာ ရှိသေးသည်။

အပိုင်း ၇၈ ပြီး။