အခန်း (၄၄၂-၄၄၄)

အခန်း ၄၄၂ - သုံးလ... အစမ်းခန့်တပည့်

"ဝှစ်..."

အကြီးအကဲကျီးတုန်းယွဲ့သည် အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားရာ ခဏအတွင်းမှာပင် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ဝေးကွာသော နေရာရှိ အမည်မသိ တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်သို့ ဟွာကျင်းယန်ကို ပွေ့ချီလျက် ဆင်းသက်လိုက်၏။

အကြီးအကဲကျီးတုန်းယွဲ့ တိုက်ကျွေးလိုက်သော ကုထုံးဆေးကြောင့် ဟွာကျင်းယန်သည် တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်လည်လာသည်။

“အား... လော့ချန်... ငါ မရှုံးဘူး...”

မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ဟွာကျင်းယန်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ကို ဆတ်ခနဲ ထထိုင်လိုက်ရာ ဒဏ်ရာများဆီမှ နာကျင်မှုကြောင့် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရ၏။ စိတ်တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် ဘေးနားရှိ အကြီးအကဲကျီးတုန်းယွဲ့ကို မြင်မှသာ အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာပြီး တိုက်ပွဲမတိုင်ခင်က သူပြောခဲ့သည့် စကားများကို ပြန်တွေးမိကာ ရှက်ရွံ့စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“ဆရာ... ကျွန်တော် ရှုံးသွားခဲ့ပြီ။ ဆရာ့ရဲ့ ခရမ်းရောင်အမြုတေဆေးလုံး နှစ်လုံးကိုပါ ဆုံးရှုံးစေခဲ့မိပြီ...”

အကြီးအကဲကျီးတုန်းယွဲ့က ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ ဟွာကျင်းယန်၏ မျက်နှာမှာ အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အံကိုကြိတ်ကာ ဆိုလိုက်၏။

“ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ဆုံးအကြိမ် ရှုံးနိမ့်မှု ဖြစ်လိမ့်မယ်။ နောက်တစ်ကြိမ်တော့ ဘယ်တော့မှ ရှိလာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ နောက်တစ်ခါကျရင် လော့ချန်ဆီကနေ အရင်းရော အတိုးပါ ပြန်တောင်းပြပါ့မယ်...”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ အကြီးအကဲကျီးတုန်းယွဲ့၏ မျက်လုံးများတွင် ကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင် ပေါ်လာပြီး ဆိုလိုက်သည်။

“ဒီတိုက်ပွဲအပြီးမှာ မင်းရဲ့ ယုံကြည်မှုကို မစွန့်လွှတ်လိုက်တာ အရမ်းကောင်းတယ်။ အရင်က မင်းရဲ့ တိုးတက်မှုက အရမ်းကို ချောမွေ့လွန်းနေခဲ့တာ။ ဒီတစ်ခါ အခက်အခဲက မင်းအတွက် ဆိုးကျိုးချည်းပဲတော့ မဟုတ်ပါဘူး... လော့ချန်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ငါ မင်းကို ကူညီမှာ မဟုတ်ဘူး။ လော့ချန်ဟာ မင်းရဲ့ စိတ်ထဲက အရိပ်မည်း ဖြစ်သွားပြီ။ တကယ်လို့ မင်းက သူ့ကို ကိုယ်တိုင် အနိုင်မယူနိုင်ဘူးဆိုရင် မင်း ကြယ် ၁၀ ပွင့် စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် သိုင်းဝိညာဉ် ရှိနေရင်တောင် အနာဂတ် တိုးတက်မှုမှာ ကြီးမားတဲ့ အတားအဆီး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်...”

“သူ့ကြောင့်နဲ့တင် မင်း ကျင့်ကြံမှု လမ်းလွဲသွားတာမျိုးတောင် ဖြစ်နိုင်တယ်... ဒါကြောင့် လော့ချန်ရဲ့ အသက်ကို မင်း ကိုယ်တိုင်ပဲ ယူရမယ်။ ငါ သူ့ကို တစ်နှစ်အတွင်း ပြန်တိုက်ဖို့ ကတိတောင်းခဲ့ပြီးပြီ။ မင်း သူ့ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မလား၊ မကျော်ဖြတ်နိုင်ဘူးဆိုတာကတော့ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်...”

ဤသည်မှာ အကြီးအကဲကျီးတုန်းယွဲ့အနေဖြင့် လော့ချန်ကို လက်မထုတ်ခဲ့သည့် ဒုတိယမြောက် အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကြယ် ၁၀ ပွင့် စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့် ပါရမီရှင်ဆိုသည်မှာ လူသန်းပေါင်းများစွာတွင် တစ်ယောက်သာ ရှိတတ်သဖြင့် သူသည် ဟွာကျင်းယန်ကို လော့ချန်ကဲ့သို့ အသုံးမကျသူတစ်ဦးကြောင့် ပျက်စီးမသွားစေလိုပေ။

"ဖြောက်..."

ဟွာကျင်းယန်၏ မျက်နှာမှာ ရက်စက်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများက မြေပြင်ရှိ ကျောက်တုံးများကို အက်ကြောင်း ငါးကြောင်း ဖြစ်ပေါ်စေသည်အထိ အားဖြင့် ဖိညှစ်လိုက်၏။

“တစ်နှစ်အထိ စောင့်စရာ မလိုပါဘူး။ ခြောက်လ... မဟုတ်ဘူး... အများဆုံး သုံးလပဲ။ သုံးလအတွင်းမှာ သူ့ကို အနိုင်ယူပြမယ်...”

လော့ချန်ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ခြင်းမှာ ဟွာကျင်းယန်၏ ဘဝတွင် အကြီးမားဆုံး အရှက်ရမှု ဖြစ်သည်။ ဤအရှက်ကို တစ်နှစ်အထိ သူ လက်ကိုင်မထားနိုင်ပေ။

“သုံးလလား... ဒါက အရမ်း စောလွန်းတယ်။ သူက သုံးပုံတစ်ပုံ ဓားဆန္ဒကို နားလည်ထားတာလေ...”

အကြီးအကဲကျီးတုန်းယွဲ့ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါလိုက်၏။ သူက တစ်နှစ်ဟု သတ်မှတ်ခဲ့သည်မှာ သေချာစွာ စဉ်းစားပြီးမှ ဖြစ်သည်။ ဟွာကျင်းယန်သည် ကြယ် ၁၀ ပွင့် သိုင်းဝိညာဉ် ရှိသဖြင့် တစ်နှစ်အတွင်း လော့ချန်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မည်မှာ သေချာသော်လည်း သုံးလအတွင်းမှာမူ မသေချာလှပေ။

ဟွာကျင်းယန်၏ မျက်နှာတွင် ပြတ်သားမှုများ ပေါ်လာပြီး သူ၏ အကြည့်မှာ ထက်မြက်နေတော့သည်။

“သုံးလဆိုရင် လုံလောက်ပါတယ်... ဆရာ... ကျွန်တော့်ကို တာချီမင်းဆက်ရဲ့ မီးသင်္ဂြိုဟ်ချောက်ဆီ ခေါ်သွားပေးပါ...”

အကြီးအကဲကျီးတုန်းယွဲ့ အံ့အားသင့်သွားရ၏။

“မင်းက မီးသင်္ဂြိုဟ်ချောက်ကို သွားချင်တယ် ဟုတ်လား... မင်းရဲ့ သိုင်းဝိညာဉ် လျှို့ဝှက်စွမ်းအားက ပြင်းထန်တဲ့ မီးအငွေ့အသက်တွေကို သန့်စင်ပြီး ကျင့်ကြံမှုအရှိန်ကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်တာတော့ မှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မီးသင်္ဂြိုဟ်ချောက်ဟာ ငါတို့ လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းက မီးတောက်ချိုင့်ဝှမ်းနဲ့ မတူဘူး။ အဲ့ဒီမှာ ရှိတဲ့ မူလမီးအငွေ့အသက်တွေက အရမ်းကို ရူးသွပ်ပြီး ထိန်းချုပ်လို့ မရဘူး။ အမှားအယွင်း တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် မင်းဟာ မီးပင်လယ်ထဲမှာ သေဆုံးသွားပြီး အရိုးတောင် ရှာရမှာ မဟုတ်ဘူး...”

ဟွာကျင်းယန် အံကို ကြိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှ ထက်မြက်သော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဒါမှသာလျှင် ကျွန်တော် သုံးလအတွင်းမှာ လော့ချန်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာပါ။ ဆရာ... ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ပြီးပါပြီ။ သုံးလအတွင်းမှာ လော့ချန်ကို ချေမှုန်းပြီး အရှက်ကို ဆေးကြောပြပါ့မယ်...”

“ကောင်းပြီ... မင်းမှာ ဒီလို ရည်မှန်းချက် ရှိနေမှတော့ ဆရာက မင်းရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးရမှာပေါ့။ မင်းသာ လော့ချန်ကို အနိုင်ယူပြီး စိတ်ထဲက အရိပ်မည်းကို ဖျက်ဆီးနိုင်မယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ ပါရမီနဲ့ဆိုရင် နယ်မြေအဆင့်ဝင်သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီး ယွမ်လန်နယ်မြေစု တစ်ခုလုံးမှာ နာမည်ကျော်လာမှာ သေချာတယ်။ နောင်တစ်ချိန်မှာ မင်းသား ဒါမှမဟုတ် သူတော်စင် ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာလည်း အခွင့်အရေး ရှိနေတာပဲ...”

အကြီးအကဲကျီးတုန်းယွဲ့သည် ဟွာကျင်းယန်၏ ရည်မှန်းချက်ကို အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားပြီး သူ့ကို ခေါ်ဆောင်၍ အနောက်တောင်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း တောင်တံခါးရှေ့။

“ငါတို့လည်း ပြန်ကြတော့မယ်...”

သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းက နတ်ဆိုးတောအုပ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည့် သတင်းက အလွန်အရေးကြီးတာကြောင့် အကြီးအကဲပိကျိုးရွှေသည် လော့ရှာဂိုဏ်းသို့ အမြန်ဆုံး ပြန်လိုနေ၏။ သူမသည် သုံးရောင်ခြယ်ငှက်ကို ခေါ်လိုက်ပြီးနောက် လော့ချန်ကို လှည့်ကြည့်၍ ဆိုလိုက်သည်။

“လော့ချန်... ဟွာကျင်းယန်က ကြယ် ၁၀ ပွင့် သိုင်းဝိညာဉ်ပိုင်ရှင်ဆိုတော့ မသေးလှဘူး။ တစ်နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ မင်းကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ မပြောနိုင်ဘူး... ငါတို့ လော့ရှာဂိုဏ်းကို လာဖို့လည်း မမေ့နဲ့ဦး။ တကယ်လို့ စမ်းသပ်မှုကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ပြီး ရောင်စဉ်ခုနစ်သွယ်စမ်းချောင်းမှာ ကျင့်ကြံခွင့်ရမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ စွမ်းအားက သေချာပေါက် တိုးတက်လာမှာ ဖြစ်သလို မင်းရဲ့ ဓားဆန္ဒ ကျင့်ကြံမှုအတွက်လည်း အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်...”

“သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကြီးအကဲ... ကျွန်တော် ဆက်ဆက်လာခဲ့ပါ့မယ်...”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်လှပေ။ သူ ကျော်ဖြတ်ခဲ့သည့် လူပေါင်းက တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ရှိနေခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလော။ ထိုသူများမှာ သူ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရခြင်း သို့မဟုတ် သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ဝေးကွာစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်သာ ဖြစ်သည်။ သူ့ကို တစ်ကျော့ပြန် ကျော်ဖြတ်နိုင်မည့်သူမှာ အရင်ကလည်း မရှိခဲ့သလို အနာဂတ်တွင်လည်း ရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတွင် ဟွာကျင်းယန်လည်း ပါဝင်၏။ သို့တိုင်အောင် ရောင်စဉ်ခုနစ်သွယ် စမ်းချောင်းကိုတော့ သူ သေချာပေါက် သွားရပေလိမ့်မည်။

“လော့ချန်... နောင်မှာ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့...”

ယန်ချင်းရှုံးသည် သုံးရောင်ခြယ်ကြိုးကြာ၏ ကျောပေါ်တွင် ခန့်ညားစွာ ရပ်နေရင်း လော့ချန်ကို ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ”

"ဂီး..."

သုံးရောင်ခြယ်ကြိုးကြာငှက်သည် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လူဆယ်ဂဏန်းခန့်ကို တင်ဆောင်ကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တိမ်တိုက်များကြား၌ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ဝှစ်..."

လူအုပ်ကြီး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မဟာအကြီးအကဲချင်ကွေ့သည် လေထဲမှ ဆင်းသက်လာပြီး လော့ချန်ကို ကြည့်ကာ အလွန်ပင် ချီးကျူးသော အကြည့်ဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

“လော့ချန်... ဒီနေ့ မင်း လုပ်တာ အရမ်းကောင်းတယ်။ တကယ်ကို ကောင်းတယ်။ ငါတို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို မြှင့်တင်ပေးလိုက်တာပဲ...”

မဟာအကြီးအကဲချင်ကွေ့သည် တကယ်ကို ဝမ်းသာနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင် အကြီးအကဲကျီးတုန်းယွဲ့၏ မျက်နှာကို အကြီးအကျယ် ရှုတ်ချနိုင်ခဲ့ရုံတင်မကဘဲ ခရမ်းရောင်အမြုတေဆေးလုံး နှစ်လုံးကိုပါ အနိုင်ရခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ အရင်က သူမသည် ယွမ်မန်လီကြောင့်သာ လော့ချန်ကို အနည်းငယ် ဂရုစိုက်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယနေ့ လော့ချန်၏ စွမ်းဆောင်ရည်က သူမကို အမြင်ပြောင်းသွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲကျီးတုန်းယွဲ့ကဲ့သို့ သူတော်စင်အဆင့် သန်မာသူတစ်ဦး၏ ရှေ့မှောက်တွင်ပင် မဆုတ်မနစ်သော ဇွဲသတ္တိ ရှိနေသည်မှာ အတွင်းစည်းတပည့်များတွင်ပင် ရှားပါးလှပေသည်။

“မဟာအကြီးအကဲက ချီးမြှောက်လွန်းနေပါပြီ။ ဒါက မဟာအကြီးအကဲရဲ့ အမိန့်တော်တံဆိပ်ပါ...”

လော့ချန်က နှိမ့်ချစွာ ဆိုလိုက်ပြီး လက်ချောင်းကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ အပြာရောင် တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူ၍ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပေးအပ်လိုက်၏။ ထိုတံဆိပ်ပြားပေါ်တွင် ရေလှိုင်းပုံရိပ်များ ဝေ့ဝဲနေပြီး ချင်ကွေ့ ဆိုသည့် စာလုံးနှစ်လုံးကို ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

၎င်းမှာ မဟာအကြီးအကဲချင်ကွေ့၏ ကိုယ်ပိုင်တံဆိပ်ပြား ဖြစ်ပြီး အဓိပ္ပာယ်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။ မူလတုန်းက မဟာအကြီးအကဲချင်ကွေ့သည် လော့ချန်ကို ထုံရွှမ်နယ်ပယ်၌ ရှိနေစဉ်တွင် အတွင်းစည်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်နိုင်ရန်အတွက် ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ လော့ချန်သည် အတွင်းစည်းတပည့် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ မူလပိုင်ရှင်ထံ ပြန်လည်ပေးအပ်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မဟာအကြီးအကဲချင်ကွေ့က ပြုံးလိုက်ပြီး အမိန့်တံဆိပ်ပြားကို ပြန်မယူသေးဘဲ ဆိုလိုက်၏။

“မူလကတော့ ဒီအမိန့်တံဆိပ်ပြားကို ပြန်သိမ်းရမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဒီနေ့မှာ စွမ်းဆောင်ရည် ရှိခဲ့သလို ငါ့အတွက် ခရမ်းရောင်အမြုတေဆေးလုံး နှစ်လုံးကိုပါ အနိုင်ရအောင် စွမ်းဆောင်ပေးခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့မှာ ဒီအမိန့်တော် တံဆိပ်ပြားကို မင်းကိုပဲ အပိုင်ပေးလိုက်မယ်... ဒီအမိန့်တော် တံဆိပ်ပြား ရှိနေတာကြောင့် မင်းဟာ ငါ့ရဲ့ အစမ်းခန့်တပည့် တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီလို့ သတ်မှတ်လို့ရတယ်။ မင်း ဆက်လက်ပြီး ကြိုးစားသွားဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...”

မဟာအကြီးအကဲချင်ကွေ့၏ မျက်လုံးများတွင် အလင်းတန်းများ ဝင်းလက်သွားပြီး လက်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းကာ အမိန့်တော် တံဆိပ်ပြားကို လော့ချန်အား တရားဝင် အပ်နှင်းလိုက်တော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှိနေကြသော တပည့်များနှင့် အကြီးအကဲများ အားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြရ၏။ မဟာအကြီးအကဲ ဆိုသည်မှာ မည်မျှ မြင့်မြတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်နည်း။ အစမ်းခန့်တပည့် တစ်ယောက် ဖြစ်နေလျှင်ပင် သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ သာမန်မဟုတ်တော့ချေ။ တိုက်ရိုက်တပည့်နှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော်လည်း သာမန်အတွင်းစည်းတပည့်များထက်မူ အများကြီး သာလွန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ကောင်းကင်သို့ တစ်လှမ်းတည်းနှင့် တက်လှမ်းလိုက်ခြင်းပင်။

စဉ်းစားတတ်သူများကမူ ပို၍ပင် နက်နဲစွာ တွေးတောနေကြသည်။ လွန်ခဲ့သော တစ်ခေါက်က လော့ချန်နှင့် ချင်တို့ယွမ် အကြီးအကဲတို့၏ သေခြင်းရှင်ခြင်း တိုက်ပွဲတွင် နန်ကုန်းကျွယ်သည် လော့ချန်ကို ကိုယ်တိုင်လာရောက် အပြစ်ပေးခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

နန်ကုန်းကျွယ်နှင့် ယွမ်မန်လီတို့၏ အားပြိုင်မှုမှာ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီပင်။ လော့ချန်သည် စွမ်းအား သန်မာသော်လည်း အသုံးမကျသော သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားသဖြင့် မည်သည့်အတွင်းစည်းတပည့်နှင့်မဆို နှိုင်းယှဉ်လျှင် နိမ့်ကျနေဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း မဟာအကြီးအကဲချင်ကွေ့က သူ၏ အမိန့်တော် တံဆိပ်ပြားကို လော့ချန်အား ပေးအပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ ဤအချက်၏ နောက်ကွယ်တွင် ချီးမြှောက်မှုထက် ပို၍ နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်များ ရှိနေပေလိမ့်မည်။

“မဟာအကြီးအကဲချင်ကွေ့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

လော့ချန်ကတော့ ထိုအချက်များကို ဂရုမစိုက်လှပေ။ ဤအမိန့်တော် တံဆိပ်ပြား ရှိနေသဖြင့် သူသည် ဂိုဏ်းအတွင်း၌ အကာအကွယ်တစ်ခု ရရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ့ကို အဆင့်အတန်းဖြင့် လာရောက် ဖိနှိပ်မည့်သူ မရှိနိုင်တော့ချေ။

အခန်း ၄၄၂ ပြီးပါပြီ။

အခန်း ၄၄၃ - အရာဝတ္ထုနှင့် လူသား... ဆုလာဘ်ကို တောင်းဆိုခြင်း...

“ကဲ... အားလုံးပဲ... မင်းတို့တွေက လော့ချန်ကို စံနမူနာထားပြီး ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံကြရမယ်... ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းဆိုတာ ဆူးခက်တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ လမ်းပဲ... ရေဆန်ကို ဆန်တက်ရသလိုမျိုးဖြစ်လို့ ရှေ့ကို မတက်ရင် နောက်ကို ဆုတ်သွားလိမ့်မည်... ဘယ်လို အလျှော့ပေးမှုမျိုး၊ ပျင်းရိတာမျိုးကိုမှ ခွင့်မပြုဘူး...”

“ကျင့်ကြံတဲ့နေရာမှာ စိတ်ထားက အဓိကပဲ... စိတ်ဓာတ်နဲ့ ရည်မှန်းချက်သာ မရှိတော့ရင် ဘာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီကိစ္စတွေလည်း ပြီးပြီဆိုတော့ အားလုံးပဲ လူစုခွဲကြတော့...”

အကြီးအကဲချင်ကွေ့သည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးပြု၍ လူအများကို တိုက်တွန်းနှိုးဆော်လိုက်သည်။

"ဝှစ်..."

ရေလှိုင်းဝဲတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာပြီး သူမ၏ ကိုယ်ရိပ်ကို ဝါးမြိုကာ အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လူအများမှာ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရင်း လော့ချန်ကို ကြည့်ကာ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေကြ၏။ ယနေ့ လော့ချန်၏ စွမ်းဆောင်ရည်နှင့် အကြီးအကဲချင်ကွေ့၏ စကားများက သူတို့ကို အတွေးများစွာ ပေးလိုက်လေသည်။

လော့ချန်သည် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ချန်လင်းယူနှင့် လင်ရှောင်ယွမ်တို့ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

“ငါတို့ အရင်ဆုံး ဆရာ့ကို ပြန်ပို့ကြရအောင်...”

“ကောင်းပြီ...”

အကြီးအကဲချန်ရွှမ်သည် အကြီးအကဲကျီးတုန်းယွဲ့၏ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ဒဏ်ရာမှာ မသေးလှဘဲ အချိန်အနည်းငယ်ကြာ အနားယူရန် လိုအပ်နေသည်။ ချန်လင်းယူသည် ချန်ရွှမ်၏ ဖြူလျော်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ မကျေမနပ်ဖြစ်လျက် ဆိုလိုက်၏။

“အဲ့ဒီ ကျီးတုန်းယွဲ့က တော်တော်လွန်တာပဲ... ငါတို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းကို လာပြီးတော့ အကြောင်းမဲ့ သက်သက် လူကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်သွားတယ်... ငါတို့ ဂိုဏ်းကို သူ့နောက်ဖေးခြံလိုမျိုး သဘောထားနေတာလား... စွမ်းအားကြီးတာနဲ့ပဲ စိတ်တိုင်းကျ လုပ်လို့ရမယ်လို့ ထင်နေတာလား...”

လော့ချန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်အေးအေးထားပါ... သူ ဒီနေ့ လုပ်ခဲ့တာတွေအတွက် အနှေးနဲ့အမြန် သေချာပေါက် ပြန်ပေးဆပ်စေရမှာပါ...”

လင်ရှောင်ယွမ်မှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်မိသွားရသည်။ ချန်လင်းယူမှာ စိတ်ထားနူးညံ့သော်လည်း လော့ချန်မှာမူ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ပင်။ မည်သူ့ကိုမဆို ရင်ဆိုင်ရဲသည့် သတ္တိရှိသည်။ ထိုသေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ကုန်ခမ်းနိုင်စွမ်းမရှိသော တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များ ရှိနေသည့်နှယ်ပင်။

ကူးလင်ဖန်နှင့် ယွမ်ချီလန်တို့လည်း အနားသို့ ရောက်လာကြသည်။ သူတို့ ငါးယောက်သား အကြီးအကဲချန်ရွှမ်ကို ချင်းရွှမ်တောင်ထိပ်က အကြီးအကဲခန်းမသို့ ပြန်ပို့လိုက်ကြ၏။

ခန်းမထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် ငါးယောက်သား တောင်ပတ်လမ်းအတိုင်း လျှောက်လာရင်း မှော်အိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ မှော်အိမ်တော်၏ ပျက်စီးသွားသော အဓိကခြံဝင်းကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ယွမ်ချီလန်က ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာက မှာထားတယ်... ဒီခြံဝင်းက မင်းအတွက် အမြဲတမ်း ရှိနေမှာပါတဲ့... မင်း ပြန်လာချင်တဲ့အချိန်တိုင်း ပြန်လာနေလို့ရတယ်...”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“လော့ချန်... မင်းသားတန်းက အတွင်းစည်းမှာ အင်အား တော်တော်ကြီးတယ်... မင်း ဂရုစိုက်ရမယ်... ဒါနဲ့ မင်း အတွင်းစည်းကို ရောက်တော့ ဘယ်တောင်ထိပ်မှာ ကျင့်ကြံဖို့ ရွေးလိုက်လဲ...”

ချန်လင်းယူက မေးမြန်းလိုက်ပြီး ဆက်ပြောပြန်သည်။

“တောင်ထိပ် တစ်ခုချင်းစီမှာ ကျင့်ကြံပုံချင်း မတူကြဘူး... မင်းက ဓားသိုင်းကို အဓိကထားတာဆိုတော့ ငါ့အနေနဲ့ မင်းကို ချီကျန့်တောင်ထိပ်ကို ဝင်ဖို့ အကြံပေးချင်တယ်... အဲ့ဒီ တောင်ထိပ်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကလည်း ဓားဆန္ဒကို နားလည်ထားသလို လူကလည်း ဖြောင့်မတ်တယ်... မင်းသားတန်းနဲ့လည်း မပတ်သက်ဘူး...”

လော့ချန်က ကြားဖြတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ လောလောဆယ် မန်လီတောင်ထိပ်မှာ နေနေတာ... တခြားတောင်ထိပ်ကို ပြောင်းဖို့ အစီအစဉ် မရှိသေးဘူး...”

“မန်လီတောင်ထိပ်... အဲ့ဒါ စီနီယာ ယွမ်မန်လီရဲ့ တောင်ထိပ် မဟုတ်လား... တိုက်ရိုက်တပည့်တွေပဲ...”

ချန်လင်းယူမှာ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း လော့ချန်နှင့် ယွမ်မန်လီတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို ပြန်တွေးမိကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း အားကျသောလေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

“တကယ်ပဲ အားကျဖို့ ကောင်းလိုက်တာ... တိုက်ရိုက်တပည့်တွေနေတဲ့ တောင်ထိပ်တွေက ဂိုဏ်းရဲ့ အချက်အချာ အကျဆုံးနေရာမှာ ရှိတာလေ... အဲ့ဒီက မိုးမြေချီစွမ်းအင်တွေက အသန့်စင်ဆုံးပဲ... ကျင့်ကြံတဲ့အခါမှာလည်း သာမန်အတွင်းစည်းတပည့်တွေ နေတဲ့နေရာထက် မိုးနှင့်မြေလို ကွာခြားပြီး အဆပေါင်းများစွာ ပိုထိရောက်တယ်...”

လော့ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ယွမ်ချီလန်နှင့် ကူးလင်ဖန်တို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“နောင်ကျရင် ငါ အတွင်းစည်းထဲမှာပဲ ရှိနေမှာဆိုတော့ ဒီဘက်ကို ပြန်လာဖို့ ခဲယဉ်းလိမ့်မယ်... ဒီမှာ ထုံရွှမ်နယ်ပယ်က ကျင့်ကြံသူတွေအတွက် သင့်တော်တဲ့ ဆေးလုံးအချို့ ရှိတယ်... မင်းတို့ ကျင့်ကြံတဲ့နေရာမှာ အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်... ဒီချီစွမ်းအင်ဆေးလုံးတွေကတော့ ယွီကျုံဟွေးက မင်းတို့ကို ပေးရမည့် လျော်ကြေးတွေပဲ...”

လော့ချန်သည် ဆေးပုလင်း ဆယ်ပုလင်းကျော်နှင့် ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး တစ်ထောင်ကို ထုတ်ပေးလိုက်ရာ တစ်ယောက်ကို ငါးရာစီ ရရှိကြသည်။ ကူးလင်ဖန်သည် လော့ချန်၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို သိရှိသဖြင့် အားနာမနေဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် လက်ခံလိုက်၏။ လော့ချန်က သူတို့ကို ပစ္စည်းပေးသည်မှာ သူတို့ကို အလေးအနက်ထားပြီး သူငယ်ချင်းအဖြစ် သဘောထား၍ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဤပစ္စည်းများက သူ့အတွက် တကယ်ပင် အသုံးဝင်လှသည်။

ယွမ်ချီလန်မှာ တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ ပစ္စည်းများကို လက်ခံလိုက်သည်။ ချန်လင်းယူသည် ယွမ်ချီလန်၏ အမူအရာကို သတိထားမိလိုက်ပြီး လော့ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ ခေါင်းခါလိုက်၏။ သူမသည်လည်း မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် အခြားသူများထက် ပို၍ ရိပ်မိလေသည်။ သို့သော် အချို့သော ကိစ္စများမှာ ထုတ်မပြောဘဲ ထားခြင်းက သာ၍ ကောင်းပေလိမ့်မည်။

ထိုသူနှစ်ဦးကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လော့ချန်၊ ချန်လင်းယူနှင့် လင်ရှောင်ယွမ်တို့သည် အပြင်စည်းခန်းမကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားကြသည်။

ချန်လင်းယူက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“လော့ချန်... မင်း ငါတို့ကို ဘာပေးမလို့လဲ... အပြင်စည်းခန်းမအထိတောင် သွားရအောင်...”

လော့ချန်က သူတို့နှစ်ဦးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့တွေ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ကို ချိုးဖြတ်ဖို့ နီးစပ်နေပြီ မဟုတ်လား...”

ချန်လင်းယူက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

“စီနီယာ လင်ရှောင်ယွမ်က ပြီးခဲ့တဲ့လကတင် နတ်တံတားကို တည်ဆောက်ပြီးသွားပြီ... ငါကတော့ နည်းနည်းနှေးတယ်... မကြာသေးခင် ရက်ပိုင်းကမှ ချိုးဖြတ်နိုင်ခဲ့တာ...”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေတာပေါ့... ငါ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲမှာ ပထမရတုန်းက ဆုအနေနဲ့ သွေးကြောဖွင့်ဆေးလုံး သုံးလုံး ရထားတယ်... မင်းတို့ တစ်ယောက်ကို တစ်လုံးစီ ပေးမယ်... ဒါက မင်းတို့ သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်ကို အမြန်ဆုံး ချိုးဖြတ်နိုင်ဖို့ ကူညီပေးလိမ့်မယ်...”

“သွေးကြောဖွင့်ဆေးလုံး...”

ချန်လင်းယူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားပြီး အံ့အားသင့်သွားရသည်။ လင်ရှောင်ယွမ်ပင်လျှင် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပုံရ၏။ ဤဆေးလုံးသည် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်သို့ ချိုးဖြတ်ဝင်ရောက်နိုင်မည့် အခွင့်အလမ်းကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။ ဤဆေးလုံးသာ ရှိလျှင် သူတို့အနေဖြင့် အတိုတောင်းဆုံးအချိန်အတွင်း အဆင့်တက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤဆေးလုံးမှာ အလွန်ရှားပါးလှသဖြင့် ငွေရှိရုံနှင့် ဝယ်၍မရနိုင်ပေ။

“လော့ချန်... ဒီကျေးဇူးကို ငါ မှတ်ထားပါ့မယ်...”

လင်ရှောင်ယွမ်က အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ကြားမှာ အားနာစရာ မလိုပါဘူး...”

လော့ချန်သည် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ရင်း လင်ရှောင်ယွမ်၏ ဗလာဖြစ်နေသော ဘယ်ဘက်လက်အင်္ကျီစကို သတိထားမိသွားသည်။ ယခင်က လင်ရှောင်ယွမ်သည် သူ့အတွက်နှင့် ချီဂူးယွမ်ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သဖြင့် ဘယ်ဘက်လက် ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရကာ သူတို့ကြားတွင် ခိုင်မာသော သူငယ်ချင်းသံယောဇဉ် ရှိနေပြီးသားဖြစ်သည်။ ဆေးလုံးတစ်လုံးက ဘာမှမဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် လော့ချန်ကိုယ်တိုင်မှာလည်း ဤဆေးလုံးကို သုံးလုံးသောက်ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ထပ်မံသောက်သုံးပါက အာနိသင်မှာ ထင်သလောက် ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ခဏအကြာတွင် သူတို့သုံးယောက် အပြင်စည်းခန်းမသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ လော့ချန် ရောက်လာသည်ကို မြင်လျှင် ခန်းမထဲရှိ အသံများ ချက်ချင်း တိတ်ကျသွား၏။ အပြင်စည်း အကြီးအကဲဖြစ်စေ၊ တပည့်ဖြစ်စေ အားလုံးက ရိုသေလေးစားသော အမူအရာများ ပြသကြသည်။ ယခုတင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စများကြောင့် လော့ချန်၏ နာမည်မှာ အပြင်စည်းတွင် ဟိုးဟိုးကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လှပသော အမျိုးသမီး အုပ်ချုပ်ရေးမှူး တစ်ဦးသည် လော့ချန်ရှိရာသို့ ကိုယ်တိုင် လာရောက် ကြိုဆိုလေသည်။

“မင်းက ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲရဲ့ ဆုလာဘ်တွေကို လာထုတ်တာလား...”

အမျိုးသမီး အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် လော့ချန်၏ အတွင်းစည်းတပည့် တံဆိပ်ပြားကို ယူကြည့်ပြီးနောက် လာရသည့် အကြောင်းရင်းကို သိသွားသောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

လော့ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆိုလိုက်သည်။

“ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ... ငါ့ရဲ့ လုပ်ဆောင်မှုအမှတ်တွေကို ပယ်ဖျက်လိုက်တယ်ဆိုပေမယ့် ဒါက ပြိုင်ပွဲမစခင်ကတည်းက သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဆုလာဘ်တွေပဲလေ... ဒါက ငါ့ရဲ့ အပိုလုပ်ဆောင်မှုအမှတ်တွေနဲ့ မဆိုင်ဘူး မဟုတ်လား...”

“ဒါကတော့ ဟုတ်ပါတယ်... မင်းက ဂိုဏ်းအတွက် ဂုဏ်ဆောင်ပေးခဲ့တာဆိုတော့ ဒီဆုလာဘ်တွေက မင်း ရသင့်ရထိုက်တာတွေပါ...”

အမျိုးသမီး အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြကာ တံဆိပ်ပြားကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။

“ဒါပေမယ့် မင်းက အခု အတွင်းစည်းတပည့် ဖြစ်သွားပြီလေ... အပြင်စည်းမှာ ဒါတွေကို လာထုတ်လို့ မရတော့ဘူး... အတွင်းစည်းက အထွေထွေခန်းမမှာ သွားထုတ်ရမှာပါ...”

လော့ချန်၏ မျက်နှာမှာ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။

“ငါက အတွင်းစည်းခန်းမကနေ လာခဲ့တာလေ... အဲ့ဒီမှာက အပြင်စည်းမှာ သွားထုတ်ဖို့ ပြောလိုက်တာ...”

အမျိုးသမီးက ခေါင်းခါပြသည်။

“ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး... အတွင်းစည်းတပည့်တွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စအဝဝကို အတွင်းစည်းခန်းမမှာပဲ ကိုင်တွယ်ရတာလေ...”

ချန်လင်းယူက ကြားဝင်ပြောလိုက်သည်။

“လော့ချန်... သူပြောတာ အမှန်ပဲ... အပြင်စည်း အကြီးအကဲတွေမှာ အတွင်းစည်းတပည့် တံဆိပ်ပြားရဲ့ အခွင့်အာဏာကို ပြင်ဆင်ပိုင်ခွင့် မရှိကြဘူး...”

အမျိုးသမီး အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိသွားပုံရသည်။

“ဒါက မင်းသားတန်းရဲ့ လက်ချက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်...”

သူမသည် စကားလွန်သွားမှန်း သိလိုက်သဖြင့် အသံကို ချက်ချင်း နှိမ့်လိုက်ပြီး ဆိုလိုက်၏။

“လော့ချန်... ငါ ကြားတာတော့ အဋ္ဌမမင်းသား ကျင်းမင်က မင်းကို ကောင်းကောင်း ပညာပေးဖို့ မှာထားတယ်တဲ့...”

ထိုအမျိုးသမီးမှာလည်း လော့ချန်အတွက် စိတ်ထဲမှ မကျေမနပ် ဖြစ်နေမိသည်။ လော့ချန်သည် ပြိုင်ပွဲမှာ ပထမရရှိပြီး လျှပ်ယွမ်ဂိုဏ်းကို နှိမ်နင်းကာ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ နှစ်ရှည်လများ ခံခဲ့ရသော အရှက်ကို ဆေးကြောပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဤမျှ ကြီးမားသော လုပ်ဆောင်မှုအတွက် အခြားဆုလာဘ်များ မပေးလျှင်ပင် ရှိပြီးသား ဆုလာဘ်ကိုတောင် မပေးဘဲ တမင်သက်သက် နှောင့်ယှက်နေကြသည်မှာ တော်တော်လေး ကောက်ကျစ်လွန်းလှသည်။

“ဟားဟား... ဒီလိုလား...”

လော့ချန်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း ညိုမည်းလာသည်။ ထိုစဉ် ရင်းနှီးနေသော ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

“ဟားဟား... လော့ချန်... ငါက မင်းကို သွားရှာမလို့ပဲ... ဒီမှာ လာဆုံလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး...”

လော့ချန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အကြီးအကဲချန်းဟန် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“အကြီးအကဲချန်းဟန်...”

လော့ချန်က ခေါင်းညိတ် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

အကြီးအကဲချန်းဟန်က ရယ်မောလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“အဲ့ဒီတုန်းက မင်း သွေးလင်းယုန်ရဲ့ လုပ်ကြံတိုက်ခိုက်တာကို ခံရတယ်လို့ ကြားရတုန်းက မင်းက ကံကောင်းတဲ့သူမို့လို့ ဘာမှဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ပြောခဲ့သားပဲ... မင်းက ဘာမှမဖြစ်ရုံတင်မကဘူး... စွမ်းအားတွေကပါ ဒီလောက်အထိ တိုးတက်လာမယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားဘူး... ငါတောင် တော်တော် အံ့သြသွားရတယ်...”

ယခင်က လော့ချန်က သူ၏ တိုက်ရိုက်တပည့် လင်ချီတုန်းကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ခဲ့သဖြင့် သူက လော့ချန်ကို မကျေမနပ် ဖြစ်ခဲ့သေးသည်။ သို့သော်လည်း လော့ချန်က ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲမှာ တစ်ကိုယ်တည်းနှင့် အခြေအနေကို ပြောင်းလဲစေခဲ့ပြီး ဂိုဏ်းအတွက် ပထမဆု ယူပေးခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ သူသည် လော့ချန်ကို အထင်ကြီး လေးစားသွားခဲ့သည်။ မကြာသေးမီကပင် လော့ချန်ကို ရှာဖွေရာတွင် သူသည် အင်တိုက်အားတိုက် ပါဝင်ခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။

“အင်... ဘာဖြစ်လို့လဲ...”

အကြီးအကဲချန်းဟန်သည် အနားသို့ လျှောက်လာရင်း အခြေအနေမှာ ပုံမှန်မဟုတ်သည်ကို ရိပ်မိလိုက်သည်။

“ဒီလိုပါ အကြီးအကဲ...”

အမျိုးသမီး အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ဖြစ်ပျက်သမျှ ကိစ္စအားလုံးကို အသေးစိတ် ပြန်လည် ရှင်းပြလိုက်၏။

“ဘာ... ဒါက တော်တော်လေးကို မတရားတာပဲ...”

အကြီးအကဲချန်းဟန်မှာ မူလကတည်းက စိတ်တိုလွယ်သူ ဖြစ်ရာ ဤကိစ္စကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဒေါသမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ခန်းမထဲရှိ လူအားလုံးက သူ၏ ဒေါသကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“မင်းက ပထမရပြီး ငါတို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းအတွက် အကြီးမားဆုံးသော ဂုဏ်ကို ဆောင်ယူပေးခဲ့တဲ့ သူရဲကောင်းပဲ... အခြားဆုလာဘ်တွေ မပေးတာတောင် ထားဦး... ဒီလောက်ကလေးကိုတောင် တမင် နှောင့်ယှက်နေကြတာကတော့ တော်တော်လေး စက်ဆုပ်ဖို့ ကောင်းတယ်...”

သူသည် မင်းသားတန်း အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်မျိုးက သူ့အတွက်ပါ အရှက်ရစေသည်။ သူက လော့ချန်၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်ရင်း ပြောလိုက်၏။

“လာ... မင်း ငါနဲ့အတူ အတွင်းစည်းခန်းမကို လိုက်ခဲ့... ငါကိုယ်တိုင် မင်းအတွက် ဆုလာဘ်တွေကို ရအောင် တောင်းပေးမယ်...”

အကြီးအကဲချန်းဟန်သည် စကားများများမပြောဘဲ လော့ချန်ကို ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။ ချန်လင်းယူနှင့် လင်ရှောင်ယွမ်တို့လည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ နောက်မှ အမြန် လိုက်သွားကြလေ၏။

အခန်း (၄၄၃) ပြီးပါပြီ။

အခန်း ၄၄၄ - လော့ချန်ကို လူကျင့်ဝတ် သင်ပေးခြင်း... နဝမအကြီးအကဲ ရူးသွပ်သွားခြင်း...

“လော့ချန်... အရင်တုန်းက မင်းကို အပြင်စည်းမှာ ဆုလာဘ်သွားထုတ်ဖို့ ပြောလိုက်တဲ့ အကြီးအကဲက ဘယ်သူလဲ... နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ...”

အတွင်းစည်း အထွေထွေခန်းမသို့ သွားရာလမ်းတွင် အကြီးအကဲချန်းဟန်က ဒေါသတကြီး မေးမြန်းလိုက်၏။

လော့ချန်သည် မူလက ဤကိစ္စကို မိမိဘာသာ ဖြေရှင်းရန် စိတ်ကူးထားသော်လည်း အကြီးအကဲချန်းဟန် ကူညီပေးမည်ဆိုပါက ပြဿနာများ ထပ်မံမကြီးထွားနိုင်တော့သဖြင့် သာ၍ကောင်းမည်ဟု ပြန်လည်တွေးတောမိလိုက်သည်။

“ကျန်းမျိုးရိုးနဲ့ အကြီးအကဲတစ်ယောက်ပါ... နှုတ်ခမ်းမွေး ကားကားနဲ့ဗျ...”

“ကျန်းရှင်ရွှေ... ဒင်းကိုး... သူက ချင်တို့ယွမ်နဲ့ နှစ်ရှည်လများ ခင်မင်လာတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေလေ... မင်းကို တမင်သက်သက် နှောင့်ယှက်နေတာ မဆန်းပါဘူး...”

“ဒါပေမဲ့ မင်းနဲ့ ချင်တို့ယွမ်က တရားမျှတတဲ့ တိုက်ပွဲမှာ ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ကြတာပဲ... ဒီကိစ္စက မင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး... သူက မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲ ဆုလာဘ်တွေကို ဖြတ်တောက်ချင်ရုံတင်မကဘဲ မင်းကို ဒီလိုမျိုး လှည့်စားနှောင့်ယှက်နေတာကတော့ တော်တော်လေးကို ယုတ်ညံ့တာပဲ...”

အကြီးအကဲချန်းဟန်သည် ပြင်းထန်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ခြေလှမ်းများကို မြှင့်လိုက်တော့သည်။

အတွင်းစည်း အထွေထွေခန်းမ...

ခန်းမ၏ နောက်ဘက်တွင် ပန်းခြံကျယ်ကြီးတစ်ခု ရှိပြီး ထိုအထဲတွင် ရေကန်ငယ်လေးတစ်ခုနှင့် ရှေးဟောင်းမိုးမခပင်များ ဝန်းရံထားသည့် နားနေဆောင်လေးတစ်ခုမှာ အလွန်ပင် ကဗျာဆန်လှပေသည်။

နားနေဆောင်ထဲတွင် လူအုပ်စုတစ်စုမှာ လက်ဖက်ရည်သောက်နေကြ၏။ ထိုသူများမှာ မင်းသားတန်း အဖွဲ့ဝင်များသာ ဖြစ်ကြသည်။

အလယ်တွင် ထိုင်နေသူမှာ ကျက်သရေရှိသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကျဉ်းမြောင်းပြီး ပြားချပ်နေသဖြင့် သူ၏ ရုပ်သွင်မှာ အနည်းငယ် အေးစက်စက်နိုင်လှ၏။

ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ အဋ္ဌမမင်းသား ကျင်းမင် ပင် ဖြစ်သည်။

“ဒီလော့ချန်က တကယ်ကို ရဲတင်းလွန်းတာပဲ... စွမ်းအားလေး နည်းနည်းရှိလာတာနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်သူမှန်း မသိတော့ဘူး... အကြီးအကဲချင်တို့ယွမ်ကို လူသိရှင်ကြား သတ်ရဲရုံတင်မကဘဲ စီနီယာ နန်ကုန်းကျွယ်ကိုပါ မလေးမစား လုပ်ရဲတယ်... ငါတို့ မင်းသားတန်းရဲ့ အရှိန်အဝါကို ဒီလောက်အထိ စိန်ခေါ်နေတာကတော့ တော်တော်လေးကို စက်ဆုပ်ဖို့ ကောင်းတယ်...”

ကျင်းမင်၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော တည်ကြည်သည့် မျက်နှာထားနှင့် လူငယ်တစ်ဦးက နှာမှုတ်လျက် ဆိုလိုက်သည်။ သူသည် ဒေါသကို မထိန်းနိုင်ဘဲ လက်ထဲရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ညှစ်လိုက်ရာ ခွက်မှာ ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။

ဘေးနားရှိ နှုတ်ခမ်းမွေးကားကားနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ပိန်လှီသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ်လူမှာ အေးစက်စွာ ရယ်မောလျက် ဆိုလိုက်၏။

“သူက ဒီနေ့ အတွင်းစည်းခန်းမကို လာပြီးတော့ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲ ဆုလာဘ်တွေကို လာတောင်းနေသေးတယ်... တကယ့်ကို စိတ်ကူးယဉ်နေတာပဲ... သူ့နောက်ကွယ်မှာ ယွမ်မန်လီ ရှိနေလို့သာပေါ့... မဟုတ်ရင်တော့ ငါကိုယ်တိုင် သူ့ကို ပါးရိုက်ပြီး လူကျင့်ဝတ်တွေ သင်ပေးမိမှာ...”

“ဟွန့်... မိန်းမတစ်ယောက်ကို အားကိုးနေရတာ ဘာမှ ဂုဏ်ယူစရာ မရှိဘူး... တစ်နေ့ကျရင် သူ့ကို နောင်တရစေရမယ်...”

ထိုလူငယ်မှာ မထီမဲ့မြင်ပြုသော အမူအရာဖြင့် နှုတ်ခမ်းမွေးကားကားနှင့် အကြီးအကဲကျန်းရှင်ရွှေကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲကျန်း... ခင်ဗျား သူ့ကို ဆုလာဘ်တွေ ပေးလိုက်ပြီလား... သွေးကြောဖွင့်ဆေးလုံး သုံးလုံးနဲ့ ချီစွမ်းအင်ဆေးလုံး ရှစ်ထောင်ဆိုတာ မနည်းတဲ့ ပမာဏပဲ... အဲ့ဒီကောင်ကို ပေးလိုက်ရမှာကတော့ အရမ်း နှမြောဖို့ ကောင်းတယ်...”

“ငါက ဘယ်လိုလုပ် ပေးမှာလဲ...”

ကျန်းရှင်ရွှေက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ရင်း လှောင်ပြောင်သည့်လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

“ငါ သူ့ကို အပြင်စည်းမှာ သွားထုတ်ဖို့ လွှတ်လိုက်တာ... အဲ့ဒီ မိုက်မဲတဲ့ကောင်က တကယ် ယုံသွားတာလေ... အခုလောက်ဆိုရင်တော့ အကြီးအကျယ် မျက်နှာပျက်နေလောက်ပြီ...”

“ဟားဟားဟား...”

နားနေဆောင်ထဲတွင် ရယ်သံများ ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။ အခြား အကြီးအကဲတစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆိုလိုက်၏။

“သူ ပြန်လာတောင်းရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... ဒါက အပြီးတိုင် ဖြေရှင်းတဲ့နည်းတော့ မဟုတ်ဘူးနော်...”

ကျန်းရှင်ရွှေက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“မဟာအကြီးအကဲမင်ကျုံးက ပြောဖူးသားပဲ... သူ့ရဲ့ ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲ ပထမဆု လုပ်ဆောင်မှုတွေကို အပြစ်တွေနဲ့ ခုနှိမ်ပြီး ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီလို့လေ... ဒီဆုလာဘ်တွေ ပါဝင်သလား၊ မပါဘူးလားဆိုတာက ငါတို့ ပြောတဲ့အတိုင်း ဖြစ်သွားမှာပဲ...”

“ငါတို့က မပေးဘူးလို့ပဲ တင်းခံထားလိုက်မယ်... သူက သာမန်အတွင်းစည်းတပည့်လေး တစ်ယောက်ပဲလေ... အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ကို နိုးကြားထားတဲ့ အသုံးမကျသူတစ်ယောက်က ခံရသမျှကို ကြိတ်မှိတ်ခံရုံကလွဲလို့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ...”

“အကြီးအကဲချင်ကွေ့ က သူ့ကို ကူညီခဲ့တာကလည်း ယွမ်မန်လီရဲ့ မျက်နှာကြောင့်ပါ... သူ့အတွက်နဲ့ အရာရာကို လိုက်လုပ်ပေးနေမှာ မဟုတ်ဘူး... သူမတပည့်လည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့...”

ကျန်းရှင်ရွှေသည် စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း အလျဉ်းမရှိပေ။ မဟာအကြီးအကဲ ဆိုသည်မှာ မည်မျှ မြင့်မြတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်နည်း။ အသုံးမကျသော သိုင်းဝိညာဉ်ပိုင်ရှင် တစ်ယောက်ကို အရေးတယူ လုပ်နေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ယခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များမှာ လော့ချန်ကို အသုံးချ၍ မင်းသားတန်းအပေါ် သဘောထားကို ပြသရုံသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အလွန်အကျွံ မလုပ်လျှင် ဘာမှဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။

“ကောင်းတယ်...”

အဋ္ဌမမင်းသား ကျင်းမင် က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။

“မူလက သူက ဂိုဏ်းအတွက် ပထမဆု ယူပေးခဲ့လို့ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေမယ်ဆိုရင် ငါ ခဏလောက် လွှတ်ထားပေးမလို့ပဲ...”

“ဒါပေမဲ့ သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရေးပါလှပြီလို့ ထင်နေတယ်... ဒါဆိုရင်တော့ အတွင်းစည်းက ဘယ်သူ့နယ်မြေလဲဆိုတာ သူ သိအောင် လုပ်ပေးရမှာပေါ့... ငါတို့ မင်းသားတန်း ရှိနေသရွေ့တော့ သူ့လိုလူက ရမ်းကားလို့ မရစေရဘူး...”

ထိုလူငယ်မှာ အေးစက်သော အကြည့်နှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ထွက်ပေါ်နေလျက် ဆိုလိုက်သည်။

“ဒီလော့ချန်က သေကိုသေရမယ်... မဟုတ်ရင် ဂိုဏ်းထဲကလူတွေက ငါတို့ မင်းသားတန်းက အသုံးမကျသူတစ်ယောက်ကိုတောင် မနှိမ်နင်းနိုင်ဘူးလို့ ထင်သွားကြလိမ့်မယ်... ငါတို့ရဲ့ အရှိန်အဝါ ဘယ်မှာ ရှိတော့မလဲ...”

ကျင်းမင်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။

“သူက အခုအချိန်မှာ နာမည်ကြီးနေတဲ့အပြင် ဂိုဏ်းအတွက် ကောင်းမှုတွေ လုပ်ထားတာဆိုတော့ လူအများက စောင့်ကြည့်နေကြတယ်... နောက်ပြီး အကြီးအကဲချင်ကွေ့ တို့ကလည်း ယွမ်မန်လီကို ဂိုဏ်းချုပ်အဖြစ် တင်မြှောက်ချင်နေကြတာဆိုတော့ ငါတို့ဆီက အမှားကို စောင့်နေကြတာ... နန်ကုန်းကျွယ်က ငါတို့ကို လောလောဆယ် ဘာမှမလုပ်ဖို့ မှာထားတယ်...”

စကားပြောနေစဉ်တွင်ပင် ကျင်းမင်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြန်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့... သူလည်း ကြာကြာ မခံနိုင်ပါဘူး... လူတွေ စိတ်ဝင်စားမှု လျော့သွားတဲ့အခါမှာတော့ သူ့အသက်ကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်နေမှာလဲ... အဲ့ဒီအခါကျရင် သူ့ကို သတ်ဖို့ ငါ့မှာ နည်းလမ်း တစ်ရာမက ရှိတယ်...”

ထိုလူငယ်က မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှေးလိုက်၏။

“ဒါဆိုရင်တော့ သူ့ကို ခဏလောက် အသက်ဆက်ခွင့် ပေးထားလိုက်မယ်... ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်အတောအတွင်းမှာလည်း သူ့ကို အေးအေးဆေးဆေး မနေစေရဘူး...”

“သူ ဘယ်တောင်ထိပ်မှာ နေသလဲဆိုတာ ငါ သွားစုံစမ်းဦးမယ်... ငါတို့ မင်းသားတန်းကို စော်ကားထားတဲ့အတွက် အတွင်းစည်းမှာ သူ ခြေလှမ်းတိုင်း ခက်ခဲစေရမယ်... တစ်ရက်လေးတောင် စိတ်အေးလက်အေး မနေစေရဘူး...”

“အင်း...”

ကျင်းမင် က လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် မထီမဲ့မြင်ပြုသော အပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲမင်ကျုံးနဲ့ အကြီးအကဲချင်ကွေ့ တို့လို သူအိုကြီးတွေက ခေတ်နောက်ကျနေပြီ... ယွမ်မန်လီကို ဂိုဏ်းချုပ်တင်ချင်နေတာ... ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးမှာ သူတို့ကို ထောက်ခံတဲ့သူ ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိလို့လဲ... ယွမ်မန်လီမှာသာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိတဲ့စိတ်ရှိရင် သူမလည်း သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး...”

“အခု သူတို့က အသုံးမကျတဲ့ သိုင်းဝိညာဉ်ပိုင်ရှင် တစ်ယောက်ကို ထုတ်သုံးပြီး မြှောက်ပေးနေတာကတော့ တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းတယ်... နောက်ပိုင်းကျမှ လော့ချန်ကို ငါတို့ ရှင်းပစ်လိုက်တဲ့အခါ သူတို့မျက်နှာ ဘယ်နား သွားထားမလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့...”

ကျန်ရှိနေသော သူများမှာ ဘာမှ ဝင်မပြောကြပေ။ အဋ္ဌမမင်းသားမှာ အဆင့်အတန်း ထူးခြားသဖြင့် စိတ်ရှိသလို ပြောရဲသော်လည်း သူတို့မှာမူ မဟာအကြီးအကဲများကို ဝေဖန်ရန် မဝံ့ရဲကြပေ။

ကျင်းမင် က ထရပ်လိုက်၏။ “ကဲ... ငါလည်း မကြာခင် ကျင့်ကြံဖို့ ဂူအောင်းရဦးမယ်... လော့ချန်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ပြဿနာကြီးကြီးမားမား မတက်သရွေ့တော့ မင်းတို့ စိတ်ကြိုက် ပညာပေးလို့ ရတယ်...”

အစမှ အဆုံးအထိ ကျင်းမင်သည် လော့ချန်ကို အရေးတယူ မလုပ်ခဲ့သလို ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုအဖြစ်လည်း မသတ်မှတ်ခဲ့ပေ။ လော့ချန် အတွင်းစည်းသို့ ရောက်လာလျှင်ပင် သူ၏ မျက်စိထဲတွင်တော့ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်သာ ဖြစ်ပြီး အနည်းငယ် ပိုကြီးသော ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်သာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ယွမ်မန်လီကို အားနာစရာ မလိုပါက သူသည် အချိန်မရွေး လော့ချန်ကို ပါးရိုက်သတ်နိုင်ပေသည်။

စကားတစ်ခွန်း ချန်ထားခဲ့ပြီးနောက် ကျင်းမင်သည် တိုက်ရိုက်ပင် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ရှိနေသော လူများမှာ ပြန်မထိုင်ရသေးမီမှာပင် အတွင်းစည်း အုပ်ချုပ်ရေးမှူး တစ်ဦးသည် အလောတကြီး ပြေးဝင်လာ၏။

“အကြီးအကဲကျန်းရှင်ရွှေ... လော့ချန် ပြန်လာပြန်ပြီ... ဂိုဏ်းသုံးဂိုဏ်းပြိုင်ပွဲ ဆုလာဘ်တွေကို ထပ်တောင်းနေတယ်...”

“ဟဲဟဲ... ဒီကောင်က တကယ်ကို ဇွဲကောင်းတာပဲ... ငါ သူ့ကို တမင် လှည့်စားထားတာကို သူ မသိတာလား...”

ကျန်းရှင်ရွှေ၏ မျက်နှာတွင် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ တည်ကြည်သော လူငယ်မှာမူ ယွမ်ချီယွီ ဟု အမည်ရပြီး သူက ထရပ်လိုက်ကာ ဆိုလိုက်၏။

“အတော်ပဲ... ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို သူ သိအောင် လုပ်ပေးရမှာပေါ့... ဆုလာဘ်တွေ လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အိပ်မက်ပဲ မက်နေလိုက်...”

သတင်းလာပို့သော အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆိုလိုက်သည်။

“ဒီတစ်ခါ လော့ချန် တစ်ယောက်တည်း လာတာ မဟုတ်ဘူး... အပြင်စည်း နဝမအကြီးအကဲ ချန်းဟန် လည်း ပါလာတယ်...”

“ချန်းဟန်... သူက ငါတို့ မင်းသားတန်း လူ မဟုတ်လား...”

ကျန်းရှင်ရွှေမှာ အလွန် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဆိုလိုက်၏။

“လာ... ငါတို့ သွားကြည့်ကြတာပေါ့...”

အတွင်းစည်း အထွေထွေခန်းမ...

ပုံမှန်အားဖြင့် အလုပ်များနေသော ခန်းမကြီးမှာ ယခုတွင်မူ အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်နေ၏။ အတွင်းစည်းတပည့် အမြောက်အမြားမှာ ခန်းမထဲရှိ လူနှစ်ဦးကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ ထိုသူများမှာ လော့ချန်နှင့် အကြီးအကဲချန်းဟန် တို့ပင် ဖြစ်သည်။

“ကျန်းရှင်ရွှေ ဘယ်မှာလဲ... သူ့ကို ထွက်လာခိုင်းလိုက်စမ်း...”

အကြီးအကဲချန်းဟန်၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံမှာ ခန်းမတစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေတော့သည်။

ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူအုပ်စုတစ်စုမှာ ထွက်လာကြ၏။ ကျန်းရှင်ရွှေသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး လော့ချန်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အကြီးအကဲချန်းဟန် ကို ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်၏။

“ချန်းဟန်... မင်း ဒီမှာ ဘာတွေ အရူးထနေတာလဲ...”

အခန်း (၄၄၄) ပြီးပါပြီ။