အခန်း (၉၉-၁၀၀)

ကုန်းကုန်းဧကရာဇ်။ အပိုင်း ၉၉

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Author Chang’e 🌕

စာမေးပွဲ အဖြေလွှာပေါ်ရှိ တုပိုင်၏ လက်ရေးလက်သားသည် လွန်စွာ လှပနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မီးဖူ၏ လက်ရေးပုံစံ မဟုတ်တော့ဘဲ ကျောက်ကျီး၏ ရွှေရောင် သွယ်လျလက်ရေးဖြစ်ပြီး ဆရာကြီး နင်ဇောင်ဝူကို မိနစ်ဝက်ခန့် ကြာအောင် ဖမ်းစားထားနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုကောင်စုတ်လေးက ကြွားဝါရသည်ကို နှစ်သက်သည်။ သူ စာမေးပွဲ ဖြေဆိုတိုင်း လက်ရေးပုံစံ ပြောင်းလဲလေ့ရှိပြီး အကြိမ်တိုင်းတွင် လက်ရေးလှ ပညာရှင်တစ်ဦး၏ လက်ရာမွန်ကဲ့သို့ အလွန် လှပနေတတ်သည်။

ဆရာကြီး နင်ဇောင်ဝူသည် သူကိုယ်တိုင်လည်း ကြွားဝါရသည်ကို နှစ်သက်ကြောင်း မေ့လျော့နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဆရာကြီးသည် အဖြေလွှာများကို စတင် စစ်ဆေးလေသည်။

သူ ပထမမေးခွန်း မှန်သည်။ ဒုတိယမေးခွန်း မှန်သည်။ တတိယမေးခွန်း မှန်သည်။ အမှတ် ၃၀ ဖိုးလုံး မှန်ကန်နေခြင်းအပေါ် သူ မအံ့သြမိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤမေးခွန်းများသည် အခြေခံ အဂ္ဂိရတ် သီအိုရီထဲမှ အရာများ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နောက်ထပ် အမှတ် ၅၀ စာသည် အလယ်အလတ်တန်း အဂ္ဂိရတ် သီအိုရီပါ အကြောင်းအရာများ သက်သက် ဖြစ်ပြီး တုပိုင် ဖြေဆိုနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်ပေ။ တုပိုင်သည် မနေ့ညက တစ်နာရီခန့်သာ လေ့လာခဲ့ရပြီး ထိုစာအုပ်သည် အလွန် ခက်ခဲလွန်းလှသဖြင့် ၂ မျက်နှာ ၃ မျက်နှာခန့် ဖတ်ရှုနိုင်ခဲ့လျှင်ပင် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလှသည်။

သို့သော် စတုတ္ထမေးခွန်း၊ ပဉ္စမမေးခွန်း၊ ဆဋ္ဌမမေးခွန်း… နှင့် အလယ်အလတ်တန်း အဂ္ဂိရတ် သီအိုရီနှင့် ပတ်သက်သော နောက်ထပ် မေးခွန်း ၅ ခုလုံးကို မှန်ကန်စွာ ဖြေဆိုထားပြီး အဖြေမှန်နှင့် လုံးဝ တစ်ထပ်တည်း ကျနေသည်။

‘ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲကွ။ သရဲခြောက်နေတာလား။’

‘တုပိုင်က မနေ့ကမှ အလယ်အလတ်တန်း အဂ္ဂိရတ် သီအိုရီကို တစ်မျက်နှာပဲ ဖတ်ခဲ့ရတာ။ သူ ဘယ်လိုလုပ် အကုန်လုံး မှန်အောင် ဖြေနိုင်မှာလဲ။’

‘ဘာ… ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။’

အဖြေလွှာ စစ်ဆေးခြင်း ဤအဆင့်သို့ ရောက်သောအခါ ဆရာကြီးသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူ့စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် အသည်းအသန် ကြိုးစားလိုက်ရသည်။

မျှော်လင့်ချက် အားလုံးသည် နောက်ဆုံးမေးခွန်းပေါ်တွင် မူတည်နေသည်။ ထိုမေးခွန်းသည် အခက်ခဲဆုံး ဖြစ်သည်။ အလယ်အလတ်တန်း အဂ္ဂိရတ် သီအိုရီကို အလွတ်ကျက်မှတ်ထားရုံဖြင့် မရဘဲ ပထမနှင့် ဒုတိယ အလွှာရှိ ဒြပ်ဝတ္ထု နိယာမများကိုပါ စေ့စေ့စပ်စပ် နားလည်သဘောပေါက်ထားရန် လိုအပ်သည်။

ပထမအလွှာတွင် စွမ်းအင်ဂုဏ်သတ္တိများ ပါဝင်သော်လည်း အများဆုံး ၈ မျိုး သို့မဟုတ် ၉ မျိုးသာ ရှိသည်။

ဒုတိယအလွှာရှိ ဒြပ်ဝတ္ထု နိယာမများမှာမူ နားလည်ရန် အလွန် ခက်ခဲသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော အဂ္ဂိရတ် ပညာရှင်များသည် နားလည်ရန် ဆယ်စုနှစ်များစွာ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ကြသော်လည်း အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်ရန် ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျွမ်းကျင်သော အဂ္ဂိရတ် ပညာရှင်များပင်လျှင် ဤနောက်ဆုံးမေးခွန်းကို ဖြေဆိုနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ တုပိုင်ကဲ့သို့သော စတင်လေ့လာသူ တစ်ယောက်ဆိုလျှင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိပေ။

‘မမှန်စေနဲ့… မမှန်စေနဲ့…။ မဟုတ်ရင် သူ အမှတ် ၉၀ ကျော်သွားပြီး ငါ အိမ်သာ ဆေးရလိမ့်မယ်။’

‘စိတ်မပူနဲ့… ဒီမေးခွန်းကို မှန်အောင်ဖြေဖို့ နည်းလမ်း မရှိဘူး။ ကွမ်ရှီး မိန်းမစိုး အကယ်ဒမီက အဂ္ဂိရတ် နည်းပြတွေတောင် ဖြေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ နေမင်းကြီး အနောက်အရပ်က ထွက်လာရင်တောင် ဒီအဖြေက မှန်မှာ မဟုတ်ဘူး။’

ဆရာကြီးသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး မျက်လုံးဖွင့်ကာ နောက်ဆုံး အဖြေလွှာစာရွက်သို့ လှန်လိုက်သည်။ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဆရာကြီး မှင်သက်သွားသည်။

သူ အသက်ရှူ မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် လည်ချောင်းထဲမှ ထူးဆန်းသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤနောက်ဆုံးမေးခွန်းသည် အလွန် ခက်ခဲလှသည်။ ဆယ်စုနှစ်များစွာ အတွေ့အကြုံရှိသော အဂ္ဂိရတ် ပညာရှင်များပင် မှန်ကန်စွာ မဖြေဆိုနိုင်ပေ။

သို့သော် တုပိုင်၏ အဖြေသည် မှန်ကန်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး အဖြေမှန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သော အဆင့်တွင် ရှိနေသည်။

‘မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။’

‘ဒါ လုံးဝ သရဲခြောက်တာပဲ။ ဒီလောကကြီးမှာ သရဲတစ္ဆေတွေ ရှိနေတာပဲ။’

ဆရာကြီး မျက်ရည်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ဆွံ့အပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အသံတိမ်ဝင်သွားကာ ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။

သူ အော်ဟစ်ပစ်လိုက်ချင်သည်။ “ပါရမီရှင်တွေက သူတို့ လုပ်ချင်ရာ လုပ်ခွင့် ရှိနေတာလား။ ဒီလောကကြီးမှာ တရားမျှတမှု မရှိတော့ဘူးလား။”

ထိုအချိန်တွင် တုပိုင်က ဘေးမှနေ၍ တီးတိုး မေးလိုက်သည်။ “ဆရာနင်။ ကျွန်တော့်အမှတ် ထွက်ပြီလား။”

နင်ဇောင်ဝူသည် တုပိုင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အံကြိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အဖြေလွှာစာရွက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပို၍ပင် အံကြိတ်လိုက်မိသည်။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် သူသည် လောင်းကြေးနိုင်ရန်အတွက် တုပိုင်ကို ၈၉ မှတ်သာ ပေးချင်မိသည်။

အကယ်၍ တုပိုင် အမှတ် ၉၀ ကျော်သွားပါက သူကဲ့သို့သော ဆရာကြီးတစ်ပါးသည် အိမ်သာ ၈ လုံးကို ဆေးကြောရပေတော့မည်။ အမှတ်လျော့ရသည့် အကြောင်းပြချက်လား။ ဒါက ရိုးရှင်းလွန်းသည် မဟုတ်ပါလော။ အကြောင်းပြချက် ရှာစရာပင် မလိုပေ။

ဥပမာအားဖြင့် စာရွက်စာတမ်း မသပ်ရပ်ခြင်း လက်ရေး လာကြွားခြင်း သို့မဟုတ် အဘယ်ကြောင့် စုတ်တံအသေး သုံးရသလဲ ဆိုသည်တို့ကို အကြောင်းပြပြီး ၁၁ မှတ် လျှော့ပစ်ရန် အကြောင်းပြချက် အမြဲ ရှာနိုင်သည်။

သို့သော် ဆရာကြီး နင်ဇောင်ဝူသည် မာန်မာနကြီးသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အမှတ်ပြည့် ၁၀၀ ပေးလိုက်သည်။

ကျောင်းသားများကို လိမ်ညာလှည့်စားသူများပင်လျှင် စစ်မှန်သော အရည်အချင်း လိုအပ်ပေသည်။ အလွန်အမင်း အားစိုက်လိုက်သဖြင့် အဖြေလွှာစာရွက် ဆုတ်ပြဲသွားသည်။ ဆရာကြီးသည် စုတ်တံကို ကိုင်ထားသည်ကို သတိပြုရမည်။

ထို့နောက် သူသည် ဒေါသတကြီး တောက်လောင်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် တုပိုင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

‘ကောင်စုတ်လေး… မင်း စောင့်နေလိုက်။ သင်္ချာစာမေးပွဲကျရင် မင်းကို ငါ လက်စားချေမယ်။ မင်း သင်္ချာတော်မှန်း ငါ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကြောင့်ပဲ မင်း ငါ့လက်ကွက်ထဲ ဝင်လာလိမ့်မယ်။ မင်းအတွက် ကမ္ဘာ့အဆင့် ဖြေရှင်းလို့ မရနိုင်တဲ့ ပုစ္ဆာတစ်ပုဒ် ငါ ပြင်ဆင်ထားတယ်။ နောက် သင်္ချာစာမေးပွဲမှာ မင်းကို အရှုံးမပေးနိုင်ရင် ငါ့နာမည် နင် မဟုတ်ဘူး။ မင်းကို အရှုံးပေးတတ်အောင် မသင်ပေးနိုင်ရင် ငါ ဆရာကြီး မဟုတ်ဘူး။ ကောင်စုတ်လေး။ မနက်ဖြန်ကျရင် မင်း ချီးပိဿာပေါင်း သောင်းချီ သယ်ရလိမ့်မယ်။’

ဆရာကြီး၏ အန္တရာယ်များပြီး ကျေနပ်အားရနေသော အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တုပိုင် ကျောချမ်းသွားသည်။ ‘တောက်… ဒီဘဲကြီး ငါ့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ တစ်ခုခု ကြံစည်နေတာလား။’

ဆရာကြီးနှင့် တုပိုင်တို့ အပြင်သို့ ထွက်လာကြသည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် အဘိုးအို အစေခံသည် ရေပုံးများ၊ တံမြက်စည်းများ၊ ဂေါ်ပြားများ၊ အဝတ်ကြမ်းများနှင့် အခြား ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်လာသော ဘုန်းကြီးတစ်သိုက်ကို ဦးဆောင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာကြီး။ ကျွန်တော်တို့ ပြင်ဆင်ထားတာ ကြာပါပြီ။ တုပိုင်။ သွားတော့။ အိမ်သာတွေ သွားဆေးတော့။ တစ်ခုချင်းစီကို အစွန်းအထင်း မရှိအောင် ဆေးရမယ်နော်။”

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာကြီး။ အိမ်သာဆေးရမယ့် လောင်းကြေးကို မေ့လိုက်ပါတော့။ အဲဒါက နောက်ပြောင်လိုက်တာပါ။ အတည်ယူစရာ မလိုပါဘူး။”

အဘိုးအို အစေခံက ပြောလိုက်သည်။ “နောက်ပြောင်တာ ဟုတ်လား။ မင်း စိတ်ကူးယဉ်နေတာလား။ ယောကျ်ားကောင်းတစ်ယောက်က ကတိတည်ရတယ်။ မင်း ရှုံးရင် အိမ်သာ ဆေးရမယ်။ မျက်နှာလိုက်တာမျိုး မရှိစေရဘူး။ မင်းရဲ့ ပစ္စည်းဖြတ်ထုတ်ခံထားရပေမဲ့ မင်းရဲ့ ယောင်္ကျားစိတ်ဓာတ်ကတော့ ကျန်နေသင့်တယ်။”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဆရာကြီး၏ မျက်နှာသည် ခရမ်းရောင် သန်းသွားပြီး ရေပုံးနှင့် တံမြက်စည်းကို ဆွဲယူကာ အိမ်သာရှိရာသို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

လူတိုင်း အစပိုင်းတွင် လန့်ဖျပ်သွားကြပြီးနောက် သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပေါ်လာကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သော ရလဒ်တစ်ခုကို စဉ်းစားမိလိုက်ကြသည်။

‘ဆရာကြီး ရှုံးသွားတာများလား။’ ချက်ချင်းပင် အဘိုးအို အစေခံနှင့် ဘုန်းကြီးများ အားလုံး မျက်နှာများ စိမ်းဖတ်သွားကြပြီး ရှေ့သို့ ပြေးထွက်ကာ ပြောလိုက်ကြသည်။

“ဆရာကြီး။ ဒီလို လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ လောင်းကြေးက နောက်ပြောင်မှု သက်သက်ပါ။ အတည်ယူစရာ မလိုပါဘူး။ အိမ်သာဆေးတဲ့ကိစ္စကို မေ့လိုက်ကြရအောင်ပါ။”

မိန်းမစိုးများက အရှက်မဲ့သည်။ သို့သော် ဤဘုန်းကြီးများကမူ ပို၍ အရှက်မဲနေလေ၏။

ဆရာကြီးက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ “လောင်းကြေးဆိုတာ လောင်းကြေးပဲ။ ရှုံးတဲ့သူက အိမ်သာ ဆေးရမယ်။”

အဘိုးအို အစေခံက ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင် ဒီအဘိုးကြီးက ဆရာကြီးကို ကူဆေးပေးပါမယ်။”

ဘုန်းကြီးတစ်သိုက် ဝိုင်းအုံလာကြပြီး တုပိုင်လည်း သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းကာ အားလုံးက ပြောလိုက်ကြသည်။

“ဆရာကြီး။ ကျွန်တော်တို့ကို ကူဆေးခွင့် ပြုပါ။”

“မလိုဘူးကွ။” ဆရာကြီး နင်ဇောင်ဝူက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့ဘာသာ ဆေးမယ်ဆိုပြီး သဘောတူထားတာ။ ငါ့ဘာသာပဲ ဆေးမယ်။ ဘယ်သူမဆို ငါ့ကို လာကူရဲရင် အဲဒီလူကို ငါ ရန်သူလို သတ်မှတ်မယ်။”

ယခုအခါ မည်သူမျှ ရှေ့တိုးပြီး မကူညီရဲကြတော့ပေ။

ဆရာကြီးသည် ရေပုံးတစ်ပုံးကို သယ်ဆောင်ပြီး အကြီးဆုံး အိမ်သာဆီသို့ ပြေးသွားလေသည်။ ဤဆရာကြီးသည် မာန်မာန အလွန် ကြီးလှသည်။ သူသည် ညှာတာမှုကိုပင် လက်မခံပေ။ ခေတ္တကြာပြီးနောက် သူ အိမ်သာထဲမှ ပြန်ထွက်လာပြီး တုပိုင်ကို ပြောလိုက်သည်။

“ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့။”

တုပိုင်သည် စာကြည့်ဆောင်သို့ ဆရာကြီးနောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။

နံရံပေါ်တွင် သစ်သားဆိုင်းဘုတ်များ ချိတ်ဆွဲထားပြီး တစ်ခုချင်းစီတွင် တုပိုင် ဖြေဆိုရမည့် ဘာသာရပ်များကို စာရင်းပြုစုထားသည်။ ပထမ ဆိုင်းဘုတ်မှာ ခွန်အားဖြစ်ပြီး ဒုတိယမှာ လျင်မြန်ဖျတ်လတ်မှုဖြစ်သည်။ ဆိုင်းဘုတ်နှစ်ခုစလုံးတွင် အမှန်ခြစ်များ ခြစ်ထားပြီး ဖြစ်ရာ တုပိုင် ပြီးမြောက်သွားကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

တတိယ ဆိုင်းဘုတ်မှာ အခြေခံ အဂ္ဂိရတ် သီအိုရီ၊ စတုတ္ထမှာ သင်္ချာ” ပဉ္စမမှာ စာပေကျမ်းဂန်၊ ဆဋ္ဌမမှာ ငြိမ်သက်ပစ်မှတ် မြှားပစ်ခြင်း၊ သတ္တမမှာ မြင်းစီးခြင်းနှင့် အဋ္ဌမမှာ မြင်းစီးမြှားပစ် တို့ ဖြစ်ကြသည်။

စုစုပေါင်း ဆိုင်းဘုတ် ၁၁ ခု ရှိပြီး တုပိုင်၏ ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲရှိ အဓိက ဘာသာရပ်ကြီး ၅ ခု၏ ဘာသာရပ်ခွဲ ၁၁ ခုကို ကိုယ်စားပြုသည်။ စုစုပေါင်း အမှတ် ၅၀၀ ဖိုး ဖြစ်သည်။

“မင်း ခွန်အား ဘာသာရပ်နဲ့ လျင်မြန်ဖျတ်လတ်မှု ဘာသာရပ်ကို ပြီးမြောက်သွားပြီ။”

ဆရာကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “အခု မင်း အခြေခံ အဂ္ဂိရတ် သီအိုရီ ဘာသာရပ်အတွက် အမှတ် ၂၀ ကိုလည်း ပြီးမြောက်သွားပြီ။”

“စုစုပေါင်း ဘာသာရပ် ၁၁ ခု ရှိတယ်။ ၃ ခု ပြီးသွားပြီ။ ၈ ခု ကျန်သေးတယ်။ ၁၃၅ ရက် အတွင်း အပြီးသတ်ရမယ်။”

ဆရာကြီးသည် စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်ပြီး တတိယ ဆိုင်းဘုတ်ကို အမှန်ခြစ် လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် တုပိုင်သည် လေးစားမှုတစ်ခုကို နက်ရှိုင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤဆရာကြီးသည် ကြွားဝါရသည်ကို နှစ်သက်သော်လည်းကောင်း ကျောင်းသားများကို လှည့်စားတတ်သော်လည်းကောင်း စိတ်ပြောင်းလွယ်သော်လည်းကောင်း သူသည် ခံစားလွယ်ပြီး စိတ်ဓာတ်ပြင်းထန်သူလည်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ သဘောထားသည် အလွန်တည်ကြည်ပြီး လေးနက်လှသည်။ ဆရာကြီးက ဆက်ပြောသည်။

“အခြေခံ အဂ္ဂိရတ် သီအိုရီက မူလက ၁၀ ရက် ကြာမယ်လို့ မှန်းထားတာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက တစ်ရက်တည်းနဲ့ ပြီးသွားတော့ ၉ ရက် သက်သာသွားတယ်။ ငါတို့ နောက်ထပ် သင်္ချာ ဘာသာရပ်ကို ချက်ချင်း ကူးပြောင်းမယ်။ ဒီမှာ ငါ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ သင်္ချာ မှတ်စုတွေ ရှိတယ်။ ငါ အိမ်သာ သွားဆေးနေတုန်း မင်း ဒါကို ဖတ်ထား။ မင်း နားမလည်တာ ရှိရင် ငါ့ကို မေးလို့ ရတယ်။”

“ဟုတ်ကဲ့။”

သင်္ချာရလဒ်များနှင့် ပတ်သက်သော သင်ခန်းစာ မှတ်စုများသည် စာအုပ်အထူကြီး ၃ အုပ် ရှိသည်။ နင်ဇောင်ဝူက ပြောလိုက်သည်။

“မင်း သင်္ချာ တော်မှန်း ငါ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မှတ်ထားပါ။ သင်္ချာဆိုတာ ကျယ်ပြန့်ပြီး နက်ရှိုင်းတဲ့ ဘာသာရပ်တစ်ခုပဲ။ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ အမြင် မထားဘဲ နှိမ့်ချပြီး သတိထားဖို့ သင်ယူပါ။ မဟုတ်ရင် မင်း မြောင်းထဲမှောက်သွားတဲ့အခါ ငါ ရက်စက်တယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့။”

ဆရာကြီးသည် တုပိုင်အတွက် ထောင်ချောက်တစ်ခုကို လျှို့ဝှက်စွာ ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့။” တုပိုင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

နင်ဇောင်ဝူက ပြောလိုက်သည်။ “ပြီးတော့။ မြှားပစ် ပြီးရင် မြင်းစီးခြင်း လာမယ်။ အဲဒီကျရင် မင်းမှာ မြင်းကောင်းတစ်ကောင် လိုလိမ့်မယ်။ မင်း ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီလား။”

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “သခင်ကြီး လီဝမ်ဟွေ့က မြက်ခင်းပြင်ဒေသကို လူလွှတ်ပြီး ကျွန်တော့်အတွက် ဝယ်ခိုင်းထားပါတယ်။ မျိုးကောင်းမြင်းသန့် တစ်ကောင်ပါ။”

နင်ဇောင်ဝူက ပြောလိုက်သည်။ “သူက မင်းကို အကုန် ပုံအောပေးတာပဲ။”

အကုန် ပုံအောပေးသည်ထက်ပင် ပိုလေသည်။ လီဝမ်ဟွေ့သည် မွန်ဂို တော်ဝင်နန်းတွင်းမှ မြင်းဝယ်ယူရန်အတွက် ငွေတုံး ၁၅,၀၀၀ အပြည့်နှင့်အတူ ယုံကြည်စိတ်ချရသော လူယုံ ၅ ဦးကို မြက်ခင်းပြင်ဒေသသို့ စေလွှတ်ခဲ့ကြောင်း တုပိုင်ကို မပြောခဲ့ပေ။ ဤမြင်းများသည် အလွန် ဝေးကွာသော အနောက်ဘက်ဒေသမှ သယ်ဆောင်လာသော ထိပ်တန်း အရည်အသွေးရှိ မြင်းများ ဖြစ်ကြသည်။

မြင်းတစ်ကောင်အတွက် ငွေတုံး ၁၅,၀၀၀။ ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။ ဤသည်မှတစ်ဆင့် တုပိုင်အပေါ် ဖေဖေကြီးလီဝမ်ဟွေ့၏ ယုံကြည်မှုနှင့် အလေးထားမှုအား တွေ့မြင်နိုင်သည်။

လီဝမ်ဟွေ့သည် ပုံမှန်အားဖြင့် အလွန် ရိုးရှင်းသော ဘဝဖြင့် နေထိုင်လေ့ရှိသည်။ သူ့ကိုယ်သူ ငွေတစ်ပြား သုံးရန်ပင် များလွန်းသည်ဟု ထင်တတ်သူ ဖြစ်သည်။

သူသည် ငွေတစ်ချပ်ထက် မပိုသော လက်ဖက်ရည်ကို သောက်ပြီး ငွေတစ်ချပ်ထက် မပိုသော ကြွေထည်များကို ဝယ်ယူလေ့ရှိသည်။ ရိုးရှင်းသော အစားအစာများကိုသာ စားသောက်ပြီး အရှေ့ဘက် ကွပ်ကဲရေးရုံးနှင့် မိန်းမစိုး အကယ်ဒမီမှ ထုတ်ပေးသော ဝတ်စုံများကိုသာ အများဆုံး ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသည်။ သူသည် ကိုယ်ပိုင် အဝတ်အစားသစ် ဝယ်ရန် မည်သည့်အခါမျှ ငွေမသုံးစွဲခဲ့ပေ။

သို့သော် တုပိုင်အတွက် မြင်းတစ်ကောင် ဝယ်ယူရန် ငွေတုံး ၁၀,၀၀၀ ကျော် သုံးစွဲခြင်းသည် ခေတ်သစ်ငွေကြေးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ယွမ် ၁၀ သန်းကျော်တန်ဖိုး ရှိပြီး အလွန်အမင်း ဖြုန်းတီးရာ ရောက်ပေသည်။

မြင်းကောင်းတစ်ကောင်ကြောင့် သူ၏ မြင်းစီးစွမ်းရည်သည် သိသိသာသာ တိုးတက်လာနိုင်ပြီး မြင့်မားသော အမှတ်ကို ရရှိစေနိုင်သည်။ ထို့ပြင် ဤမြင်းကောင်းသည် တုပိုင်နှင့်အတူ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် လက်တွဲသွားနိုင်ပြီး အနာဂတ်တွင် စစ်မြေပြင်၌ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော အကူအညီများ ပေးစွမ်းနိုင်မည့် တိုက်ပွဲဝင် မိတ်ဖက်တစ်ဦး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

နင်ဇောင်ဝူက ပြောလိုက်သည်။ “ဒါဆို မင်း သင်္ချာ သင်ခန်းစာ မှတ်စုတွေကို အရင်သွားဖတ်ထား။ ငါ အိမ်သာ သွားဆေးလိုက်ဦးမယ်။”

အပိုင်း ၉၉ ပြီး။

ကုန်းကုန်းဧကရာဇ်။ အပိုင်း ၁၀၀

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Author Chang’e 🌕

တစ်နေ့တာ၏ ကျန်ရှိသော အချိန်များတွင် ဤမာနကြီးသော ဆရာကြီးသည် အမှန်တကယ်ပင် အိမ်သာများကို တစ်ဦးတည်း ဒိုင်ခံ ဆေးကြောနေလေသည်။

ကြာပန်းကျောင်းတော်တွင် အရွယ်အစား အမျိုးမျိုးရှိသော အိမ်သာ ၈ လုံး ရှိပြီး ဘုန်းကြီးရာပေါင်းများစွာ၏ စွန့်ပစ်ပစ္စည်းများ စုပုံနေသည်မှာ ကြာမြင့်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူကဲ့သို့သော ဆရာကြီးတစ်ပါးသည် ဘယ်တုန်းကများ ဤမျှ ညစ်ပတ်သော အလုပ်ကို လုပ်ခဲ့ဖူးပါသနည်း။ သို့သော် လောင်းကြေးက လောင်းကြေးပင်။

သို့သော် အိမ်သာဆေးနေစဉ် ဆရာကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုကောင်စုတ်လေး တုပိုင်ကို ပြေးဆွဲပြီး အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်ချင်စိတ် ပေါင်း ဒါဇင်များစွာ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။

‘ငါက ဆရာကြီး။ ငါက ဆရာကြီး။ ငါ့အရှုံးကို ငါ လက်ခံတယ်။ ငါ့အရှုံးကို ငါ လက်ခံတယ်…’

ဆရာကြီးသည် အိမ်သာများကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေချိန်တွင် တုပိုင်သည် သူ၏ သင်္ချာ သင်ခန်းစာ မှတ်စုများကို ဝီရိယရှိရှိ ဖတ်ရှုနေသည်။

သင်္ချာ သင်ခန်းစာ မှတ်စုများဟု ဆိုသော်လည်း ဆရာကြီး၏ သင်္ချာဆိုင်ရာ ရေရှည် နားလည်သဘောပေါက်မှုများနှင့် သင်္ချာပုစ္ဆာ အမျိုးမျိုးကို ဖြေရှင်းပုံများ ရေးသားထားခြင်းနှင့် ပိုတူသည်။

ဤကမ္ဘာတွင် သင်္ချာပညာရှင်များ ရှိပြီး သင်္ချာသည် သီးခြား ဘာသာရပ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် မိန်းမစိုး အကယ်ဒမီတွင် ဖြစ်စေ အရပ်ဘက် ဝန်ထမ်း အကယ်ဒမီတွင် ဖြစ်စေ သင်္ချာ၏ အမြင့်ဆုံး အဆင့်အတန်းသည် မူလတန်းကျောင်း ပြီးမြောက်သည့် အဆင့်သာ ရှိသည်။

ခေတ်သစ် ကမ္ဘာမြေ၏ အလယ်တန်းကျောင်း အဆင့် သင်္ချာသည် တာ့နင်မင်းဆက်တွင် ထိပ်တန်း သင်္ချာဗေဒ အသိပညာအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရပြီး လူနည်းစုကြားတွင်သာ ဆွေးနွေးကြလေ့ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် နင်ဇောင်ဝူသည် သင်္ချာတွင် မည်မျှ ကျွမ်းကျင်ပါသနည်း။ အချို့သော အစိတ်အပိုင်းများသည် အဆင့်မြင့် တက္ကသိုလ် သင်္ချာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ ကျန်ကမ္ဘာကြီးထက် ခေတ်ကာလ ၂ ခုစာမျှ ရှေ့ရောက်နေသည်။

တုပိုင် အမှန်တကယ် အသက်ရှူ မှားသွားသည်။ မူလက သူ၏ သင်္ချာစွမ်းရည်သည် ဤခေတ်ကြီးကို အထင်သေးရန် လုံလောက်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ဆရာကြီး၏ သင်ခန်းစာ မှတ်စုများကို ဖတ်လိုက်သောအခါ ချွေးစေးများ ပြန်လာသည်။

စာမျက်နှာ အနည်းငယ် ဖတ်ပြီးတိုင်း ဆရာကြီး၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများကို အံ့သြရပြီး သူ့အတွေးအခေါ်များကို လေးစားမိသည်။

အပြင်ဘက်တွင် ချီးတွေကျုံးနေသော နင်ဇောင်ဝူသည် ရူးကြောင်ကြောင် နိုင်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူသည် တာ့နင်မင်းဆက်၏ စစ်မှန်သော ဆရာကြီး တစ်ပါး ဖြစ်ပြီး ဘက်စုံထူးချွန်သော ဆရာကြီး အစစ်အမှန် ဖြစ်သည်။

နင်ဇောင်ဝူသည် ထူးခြားဆန်းကြယ်သော စွန့်စားခန်း တစ်ခုခု ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်းကြောင့် ဆရာကြီး အဆင့်အတန်းသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်မည်ဟု တုပိုင် ယခု ပိုမို ယုံကြည်လာသည်။ သူ့နောက်ကွယ်တွင် ဤကမ္ဘာမှ မဟုတ်သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အင်အားစု သို့မဟုတ် လူပုဂ္ဂိုလ် တစ်ဦးဦး ရှိနေပေလိမ့်မည်။

ဤဆရာကြီးသည် ပညာရပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် သိုင်းပညာ စွမ်းရည် အားလုံးတွင် အမှန်တကယ် ကျွမ်းကျင်နှံ့စပ်သူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ့ကို လေးစားမိသည် ဆိုသော်လည်း တုပိုင်သည် သင်္ချာကို လေ့လာရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ သူသည် ၂၁ ရာစု ခေတ်သစ် ကမ္ဘာမှ လာသူ ဖြစ်ပြီး မူလတန်းမှ မဟာဘွဲ့အထိ စနစ်ကျသော သင်္ချာပညာရေးကို သင်ယူခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သူသည် သင်္ချာ ပါရမီရှင် တစ်ဦး မဟုတ်သော်လည်း အထက်တန်းကျောင်းသား ဘဝက အမျိုးသား သင်္ချာအိုလံပစ် ပြိုင်ပွဲတွင် ပါဝင်ခဲ့ဖူးပြီး တက္ကသိုလ် နောက်ဆုံးနှစ် စာမေးပွဲများတွင် သူ၏ သင်္ချာအမှတ်များ အားလုံးသည် ထူးချွန်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဤကမ္ဘာတွင် သင်္ချာသည် သူ့အတွက် အကောင်းဆုံး ဘာသာရပ် ဖြစ်သည်။ သူသည် လေ့လာရန် မလိုသလောက် ဖြစ်ပြီး ဆရာကြီး နင်ဇောင်ဝူ အပါအဝင် မည်သူ့စစ်ဆေးမှုကိုမျှ မကြောက်ရွံ့ပေ။

ညနေစောင်းသောအခါ ဆရာကြီးသည် အိမ်သာဆေးခြင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။ သူသည် ကြာပန်းကျောင်းတော်ရှိ အိမ်သာ ၈ လုံးစလုံးကို တစ်ယောက်တည်း သန့်ရှင်းရေး လုပ်ခဲ့ပြီး အညစ်အကြေး ဝန်ပေါင်း တစ်ရာကျော်ကို စုဆောင်းခဲ့သည်။ ထိုလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း သူ ၇ ကြိမ်၊ ၈ ကြိမ်ခန့် အော့အန်ခဲ့သည်။

သူသည် ဆရာကြီးဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်နှင့် အမှန်တကယ် ထိုက်တန်သူ ဖြစ်သည်။ အိမ်သာဆေးရာတွင်ပင် အခြားသူများထက် ပိုမို လျင်မြန်လေသည်။

သို့သော် သူသည် ထိုရှင်းလင်းထားသော အညစ်အကြေး ဝန်ပေါင်း တစ်ရာကျော်ကို အဘယ်ကြောင့် သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီတန်းထားရသနည်း။

ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ဆရာကြီးသည် သူ့အရေပြားများ ကွာကျမတတ် တစ်နာရီတိတိ ထပ်ခါထပ်ခါ ရေချိုးလိုက်သည်။

သို့သော် အကြောင်းရင်း တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ဆေးကြော၍ မရနိုင်သော အနံ့အသက်တစ်ခု ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကျန်ရှိနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ ဆရာကြီးအတွက် အခက်အခဲ မဟုတ်ပေ။ သူသည် အတွင်းအားကို လည်ပတ်စေပြီး ချွေးပေါက်များထဲသို့ စိမ့်ဝင်နေသော အနံ့ဆိုးများကို အတင်းအဓမ္မ ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ အတွင်းအားကို အသုံးပြုပြီး အဆိပ်ထုတ်သည်ဟု ကြားဖူးသော်လည်း ချီးနံ့နှင့် သေးနံ့ ထုတ်သည်ကိုမူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

အတိုချုပ် ပြောရလျှင် ဆရာကြီးသည် တုပိုင် ရှေ့သို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ အနံ့အသက် မရှိတော့ဘဲ သူ၏ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး တည်ကြည်သော ပုံစံကို ပြန်လည် ရရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

“တုပိုင်။ ငါ့ရဲ့ သင်္ချာ သင်ခန်းစာ မှတ်စုတွေကို ဘယ်လိုမြင်လဲ။”

နင်ဇောင်ဝူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖတ်ပြီးပါပြီ။”

နင်ဇောင်ဝူက မေးလိုက်သည်။ “မင်း ဘယ်လို ခံစားရလဲ။”

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာကြီးက တကယ့်ကို ကျယ်ပြန့်နက်ရှိုင်းတဲ့ ပညာရှင် တစ်ယောက်ပါ။ သင်္ချာ နယ်ပယ်ကလည်း တကယ်ကို ကျယ်ပြန့် နက်ရှိုင်းပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့က ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ အမြင် မရှိသင့်ဘဲ လေးစားမှု၊ နှိမ့်ချမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေရပါမယ်။”

“မင်းက အလားအလာရှိတဲ့ ကျောင်းသားပဲ။” ဆရာကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “မင်း နားမလည်တာ ရှိသေးလား။ ငါ လမ်းညွှန်ပေးလို့ ရတယ်။”

သူတို့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းသည် ချစ်ခင်ရသော ဆရာနှင့် ရိုသေသော တပည့်တို့၏ ပုံရိပ် ဖြစ်သော်လည်း တုပိုင်၏ စကားတစ်ခွန်းကြောင့် လျင်မြန်စွာ ပျက်စီးသွားသည်။

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာ။ ကျွန်တော် နားမလည်တာ ဘာမှ မရှိပါဘူး။”

ဤစကားများသည် နင်ဇောင်ဝူကို ဒေါသထွက်စေသည်။

‘တုပိုင်… မင်း အရမ်း မာန်တက်လွန်းတယ်။ ဆရာက မင်းကို နားမလည်တာ ရှိလားလို့ မေးရင် မင်း နားလည်ရင်တောင် နားမလည်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ဆရာ့ကို ရှင်းပြခိုင်းသင့်တယ်။ မင်းက နားမလည်တာ ဘာမှ မရှိဘူးလို့ ပြောထွက်တယ်ပေါ့။ အဲဒါက မင်းက ဆရာ့ထက် ပိုတော်တယ်လို့ ပြောချင်တာ မဟုတ်ဘူးလား။’

သို့သော် နင်ဇောင်ဝူ လိုချင်သည်မှာ တုပိုင်၏ မာန်မာနပင် ဖြစ်သည်။ သို့မှသာ သူ့ကို သင်ခန်းစာ ပေးရန် အခွင့်အရေး ရမည် ဖြစ်သည်။

“မင်း အကုန် နားလည်တယ်ဆိုတော့ ငါ မင်းကို သင်ပေးစရာ မရှိတော့ဘူး။” နင်ဇောင်ဝူက ပြောလိုက်သည်။ “မနက်ဖြန် သင်္ချာ စာမေးပွဲ စစ်ရင် ဘယ်လိုလဲ။”

တုပိုင်က တဲ့တိုး ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းသားပဲ။ ဒါဆိုရင် နောက်ဘာသာရပ်ကို လေ့လာဖို့ ၁၀ ရက် ထပ်သက်သာသွားတာပေါ့။”

နင်ဇောင်ဝူက ပြောလိုက်သည်။ “မင်း မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ။ ဒီနေ့ ငါ အိမ်သာဆေးပြီး အညစ်အကြေး ဝန်ပေါင်း တစ်ရာကျော် စုဆောင်းခဲ့တယ်။ အဲဒါတွေ အကုန်လုံးက ထိပ်တန်း သဘာဝမြေသြဇာတွေပဲ။ ဂျင် ၂၀,၀၀၀ အပြည့် ရှိတယ်။ အလကား မဖြစ်စေနဲ့။ ငါတို့ နောက်ထပ် လောင်းကြေးတစ်ခု ထပ်ထပ်ရအောင်။”

“မနက်ဖြန် သင်္ချာ စာမေးပွဲမှာ မင်း အမှတ် ၉၀ ကျော်ရင် မင်း အောင်တယ်။ ပြီးရင် ငါ တောင်ပေါ်ကနေ ခုန်ချပြီး ဒီ သဘာဝမြေသြဇာ ဂျင် ၂၀,၀၀၀ နဲ့ လယ်မြေတွေ ဟင်းခင်းတွေကို မြေဩဇာ ကျွေးမယ်။”

“အကယ်၍ မင်း အမှတ် ၉၀ မရရင်တော့ ဒီ အညစ်အကြေး ဂျင် ၂၀,၀၀၀ က မင်းအပိုင်ပဲ တုပိုင်။ မင်း တစ်ဂျင်မှ အလဟဿ မဖြစ်စေရဘူး။ တောင်အောက်က ဧကရာပေါင်းများစွာ ရှိတဲ့ မြေတွေကို အကုန် မြေဩဇာ ကျွေးရမယ်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက် တစ်ပင်မှ မလွတ်စေရဘူး။ ဘယ်လိုလဲ။”

ဤသည်မှာ လျှို့ဝှက် အစီအစဉ် ရှိသော လောင်းကြေး ဖြစ်ပြီး ပူးပေါင်း ကြံစည်မှု ပါဝင်သော လောင်းကြေးလည်း ဖြစ်သည်။ ဆရာကြီးသည် အနိုင်ရရှိရန်နှင့် ယနေ့ အရှက်ကွဲမှုကို လက်စားချေရန် သန္နိဋ္ဌာန် ချထားကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

“ကောင်းပြီ။ သဘောတူတယ်။” တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။

“ရှုံးတဲ့လူက အဲဒီ အညစ်အကြေး ဂျင် ၂၀,၀၀၀ ကို တောင်အောက် သယ်သွားပြီး လယ်မြေဧက ရာပေါင်းများစွာကို မြေဩဇာ ကျွေးရမယ်။”

နင်ဇောင်ဝူက ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒါတင် မကဘူး။ မင်း ငါ့ကို တောင်းပန်ရမယ်။ ပြီးရင် မင်း မှားပါတယ်။ နောက်နောင် မာန်မာန မကြီးတော့ပါဘူး။ အနာဂတ်မှာ နှိမ့်ချပြီး သတိထားပါ့မယ်လို့ ပြောရမယ်။”

“ဟုတ်ကဲ့။”

တုပိုင် ဦးညွှတ်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

နင်ဇောင်ဝူက ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် အတည်ပဲ။ ငါ အခု သွားပြီး မေးခွန်းထုတ်တော့မယ်။ မင်း မနက်ဖြန် သင်္ချာ စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ထားလိုက်။”

ထို့နောက် နင်ဇောင်ဝူ ထွက်ခွာသွားသည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းများသည် အံ့သြစရာ ကောင်းလောက်အောင် ရဲရင့် ယုံကြည်မှု ရှိနေပြီး စိတ်အားထက်သန်မှု၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် အောင်နိုင်တော့မည်ဟူသော ခံစားချက်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဆရာကြီးသည် ဤတစ်ကြိမ် သူ့ကို အနိုင်ယူရန် လုံးဝ ယုံကြည်မှု ရှိနေကြောင်း တုပိုင် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူ ဤကဲ့သို့ ပြုမူလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ခဏတာမျှ သူ စိုးရိမ်စိတ် အနည်းငယ် ဝင်သွားသည်။

အကယ်၍ ရှုံးသွားပါက ဆရာကြီးကို တောင်းပန်ရခြင်းသည် ပြဿနာ မဟုတ်သော်လည်း အမှန်တကယ် ပြဿနာမှာ ထိုသဘာဝမြေသြဇာ ဂျင် ၂၀,၀၀၀ ဖြစ်သည်။ ထိုမြေဩဇာများသည် လူများကို အနံ့ဆိုးဖြင့် သေစေနိုင်ပြီး ပင်ပန်းလွန်း၍ သေစေနိုင်သည်။

စာကြည့်ဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဆရာကြီး နင်ဇောင်ဝူသည် မေးခွန်းထုတ်ရန် မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ ဦးနှောက်ခြောက်အောင် စဉ်းစားလိုက်သည်။

သင်္ချာ ပုစ္ဆာ ၁၀ ပုဒ် ရှိပြီး တစ်ပုဒ်ချင်းစီသည် သူ၏ သင်္ချာစွမ်းရည်များကို ကုန်ခမ်းစေလုနီးပါး ဖြစ်ကာ ပုစ္ဆာတစ်ပုဒ်ချင်းစီသည် ဤကမ္ဘာရှိ လူများကို ငိုကြွေးစေနိုင်သည်။

ရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် ဤသင်္ချာ မေးခွန်းလွှာကို ကွမ်ရှီး မိန်းမစိုး အကယ်ဒမီ။ လီကျန်း အကယ်ဒမီနှင့် နန်ဟိုင် သိုင်းသင်တန်းကျောင်းတို့သို့ ပေးပို့လိုက်ပါက စုစုပေါင်း လူ ၃ ယောက်ထက် ပို၍ အမှတ် ၂၀ မရနိုင်ကြပေ။ ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းသည် သုညသာ ရကြလိမ့်မည်။

ဤခက်ခဲမှု အဆင့်သည် လက်ရှိခေတ်ကြီး၏ အတိုင်းအတာကို ကျော်လွန်နေသည်။ လုံးဝကို ကျော်လွန်နေသည်။

သို့သော် ဤမေးခွန်းများ တစ်ခုမျှ ပါရမီရှင် တုပိုင်ကို ဒုက္ခမပေးနိုင်ကြောင်းနှင့် သူ အားလုံး မှန်ကန်စွာ ဖြေဆိုနိုင်မည် ဖြစ်ကြောင်း ဆရာကြီး သိနေသည်။

မိမိကိုယ်ကို သိပြီး ရန်သူကို သိခြင်းသည် တိုက်ပွဲတိုင်းတွင် အောင်မြင်မှု၏ သော့ချက် ဖြစ်သည်။ ဆရာကြီးသည် တုပိုင်၏ သင်္ချာ စွမ်းရည်ကို အလွန် ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

သူ၏ သင်္ချာ ပါရမီကို စာတစ်ကြောင်းတည်းဖြင့် ဖော်ပြရလျှင် သူသည် လူသား တစ်ယောက် မဟုတ်သလောက်ပင်။

အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ် လူငယ်တစ်ယောက်သည် ကောင်းကင်မှ လကို ကြည့်ရုံဖြင့် လ၏ အချင်းကို တိုင်းတာနိုင်ပြီး လသည် မြေကြီးမှ မည်မျှ ဝေးကွာကြောင်း တွက်ချက်နိုင်သည်။ ထို့ပြင် အဆင့်တိုင်းသည် အလွန် တိကျသည်။ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်။ တိုတောင်း လိုရင်းရောက်သည်။

ဤကဲ့သို့ သင်္ချာ ပါရမီရှင်မျိုးက လူသားမဆန်ချေ။

သို့သော် ထိုသို့ ဖြစ်နေလျှင်ပင် ဆရာကြီးသည် တုပိုင်ကို အနိုင်ယူနိုင်မည်ဟု လုံးဝ ယုံကြည်မှု ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး မနက်ဖြန်တွင် သူ အမှတ် ၉၀ သေချာပေါက် ရမည် မဟုတ်ဟု ယုံကြည်နေသည်။ ပိုမှန်အောင် ပြောရလျှင် ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် မည်သူမျှ အမှတ် ၉၀ မရနိုင်ပေ။

သော့ချက်သည် နောက်ဆုံးမေးခွန်းတွင် ရှိပြီး အမှတ် ၂၀ အပြည့် တန်ဖိုး ရှိသည်။ သို့သော် ဤပုစ္ဆာတွင် အဖြေ မရှိပေ။

သူကဲ့သို့ ဆရာကြီးတစ်ပါးအတွက် ဖြေရှင်း၍ မရနိုင်ရုံသာမက ကမ္ဘာလောက တစ်ခုလုံးတွင် မည်သူမျှ ဖြေရှင်းနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ယခုမှ နှစ်ပေါင်း ၃၀၀ သို့မဟုတ် နှစ်ပေါင်း ၅၀၀ ကြာမှသာ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ဤကမ္ဘာ့အဆင့် ပုစ္ဆာကို ဖြေရှင်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ပြင် ဆရာကြီးသည် ဤခက်ခဲသော ပုစ္ဆာကို အနောက်တိုင်း နိုင်ငံတစ်ခုမှ သာသနာပြုတစ်ဦးထံမှ သိရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤပုစ္ဆာသည် အနောက်တိုင်း နိုင်ငံများ အားလုံးတွင် နှစ်ပေါင်း ၅၀ ကြာ တည်ရှိခဲ့သည်။

နှစ်ပေါင်း ၅၀ အတွင်း မည်သည့် အနောက်တိုင်း ပညာရှင်ကမျှ ဖြေရှင်းနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ မေးခွန်း၏ ခေါင်းစဉ်သည် အလွန် ရိုးရှင်းပြီး စာတစ်ကြောင်းတည်းသာ ပါဝင်သည်။

“၂ ထက်ကြီးသော စုံကိန်းတိုင်းကို သုဒ္ဓကိန်း ၂ လုံး ပေါင်းလဒ်အဖြစ် ရေးသားနိုင်သည်။ သက်သေပြပါ။”

ဟုတ်သည်။ ဤသည်မှာ ကမ္ဘာမြေအခြေစိုက် ဂိုးလ်ဘတ်၏ ယူဆချက်၏ စိတ်ကူးယဉ် ဗားရှင်းပင် ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ ဤကမ္ဘာတွင် ဂိုးလ်ဘတ်၏ ယူဆချက်ဟု မခေါ်ဘဲ မန်ဆိုရို၏ ယူဆချက်ဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤယူဆချက်ကို အဆိုပြုခဲ့သူမှာ လွန်ခဲ့သော ရာစုနှစ်များစွာက အနောက်တိုင်းကမ္ဘာ တစ်ခုလုံးတွင် အကြီးမြတ်ဆုံးသော ဂမ္ဘီရပညာနှင့် သင်္ချာပညာရှင်ကြီး ဖြစ်ပြီး အနောက်တိုင်း၏ ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ယဉ်ကျေးမှု တစ်ခုလုံးကို ပြောင်းလဲလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ဤယူဆချက်သည် အခြားကမ္ဘာမြေ၏ စိတ်ကူးထက် နှစ်ပေါင်း ၂၀၀ ခန့် စောနေသည်။

လူတိုင်းက ဤယူဆချက် မှန်ကန်ကြောင်း သိကြသော်လည်း မည်သူမျှ သက်သေမပြနိုင်ကြပေ။ ဤပုစ္ဆာသည် ကမ္ဘာအတွက် အဖြေမရှိသော ပုစ္ဆာတစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။

လောင်းကစားပွဲကို အနိုင်ယူရန်အတွက် ဆရာကြီး၏ ယုံကြည်မှုချက်မှာ ဤမေးခွန်းကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။

မနက်ဖြန် သင်္ချာစာမေးပွဲအတွက် မေးခွန်းများ ထုတ်ပြီးသောအခါ ဆရာကြီးသည် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

စာမေးပွဲ မစရသေးသော်လည်း သူ နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

“အာနောင်။ တုပိုင်ကို အဖြေမရှိတဲ့ ပုစ္ဆာနဲ့ စစ်ဆေးတာ ငါ နည်းနည်း လွန်သွားတယ်လို့ မထင်ဘူးလား။” ဆရာကြီးက မေးလိုက်သည်။ “အဲဒါက လိမ်ညာရာ ရောက်တယ်။ မတရားတဲ့ နိုင်ပွဲ ဖြစ်နေတယ်။”

အဘိုးအို အစေခံက ပြောလိုက်သည်။ “သခင်ကြီး။ ကျွန်တော် တုပိုင်ကို မြင်တိုင်း သူ့ကို ပြေးရိုက်ချင်စိတ် ဖြစ်မိတယ်။ ဒါကြောင့် သူ့ကို သင်ခန်းစာ ပေးဖို့အတွက်ဆိုရင် ဘယ်နည်းလမ်း ဘယ်ပုံစံမဆို တရားမျှတပါတယ်။”

နင်ဇောင်ဝူသည် ယနေ့ အိမ်သာဆေးခဲ့ရသော ငရဲခန်း အတွေ့အကြုံကို ချက်ချင်း ပြန်ပြောင်း သတိရသွားပြီး အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်။ ဒီကောင်စုတ်လေးကို သင်ခန်းစာ ပေးဖို့အတွက်ဆိုရင် ဘယ်နည်းလမ်းမဆို တရားမျှတတယ်။”

ဆရာကြီးသည် သင်္ချာ မေးခွန်းလွှာကို တံဆိပ်ခတ်လိုက်ပြီးနောက် အိပ်စက်ရန် သူ့အခန်းသို့ ပြန်သွားသည်။

သူ အိပ်မပျော်ဘဲ ဟိုလှိမ့်ဒီလှိမ့် ဖြစ်နေသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး တုပိုင် ရှုံးနိမ့်သွားသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်ရန် မနက်ဖြန် ချက်ချင်း ရောက်လာပါစေဟု ဆုတောင်းနေမိသည်။

‘ကောင်စုတ်လေး။ မင်း ရှုံးတာကိုသာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်။ မင်း ချီးနဲ့ သေး ဂျင် ၂၀,၀၀၀ ကို သယ်ရတော့မယ်။ ဟားဟားဟား။’

အဘိုးအို အစေခံသည် ဆရာကြီး အားပါးတရ ရယ်မောနေသည်ကို ကြည့်နေသည်။ တုပိုင်ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုက်ပြီးကတည်းက သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အားရပါးရ တိုက်ခိုက်နေကြသော်လည်း ဆရာကြီးသည် ပိုမို ရွှင်လန်းပြီး အကောင်းမြင်တတ်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။

အပိုင်း ၁၀၀ ပြီး။