အခန်း (၁၆၃)

ထိုသူသည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေသော မျက်နှာထားဖြင့် လီယောင်းဘက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လီယောင်းကမူ သူ့ကို ပြုံးပြလျက် လက်ကလေးဝှေ့ယမ်းပြကာ "ဘာပြောမလို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဧကရီ၏ ဆန်းစစ်ချက်အရ ဤသူသည် အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်၏ အစောပိုင်းအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးကြောင်း သူမ သိရှိထားသည်။ ခေတ္တမျှ တိုက်ခိုက်ကြည့်ပြီးနောက် သူမသည် မိမိ၏ အရည်အချင်းမှာ မည်သည့်အဆင့်တွင် ရှိနေသည်ကို နောက်ဆုံး၌ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်၏ အလယ်အလတ်ပိုင်း ခန့်တွင် ရှိနေဟန်တူသည်။

ဤသည်မှာ ကောင်းမွန်သောအချက် ဖြစ်သော်လည်း လုံလောက်မှုမရှိသေးဟု သူမ ယူဆသည်။ ထို့ပြင် ဤသည်မှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုစွမ်းရည်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်များကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲဟူသော နည်းလမ်းကို သူမ ရှာဖွေရန် လိုအပ်နေသေးသည်။ ဧကရီသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသော ဝိညာဉ်များကို တိုက်ခိုက်

နိုင်သော်လည်း ဝိညာဉ်ပင်လယ်၏ အပြင်ဘက်ရှိ ဝိညာဉ်များကိုမူ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။

[ဝိညာဉ်ပင်လယ်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာဆိုရင်တော့ ငါ သိပ်ပြီး ဝင်မစွက်ဖက်နိုင်ဘူး။ မဟုတ်ရင် သူတစ်ပါးရဲ့ သတိထားမိတာကို ခံရလိမ့်မယ်]

ဧကရီက ပြောလိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် ဧကရီသည် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်သူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာတိုင်းတွင် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ကောင်းကင်ဘုံလမ်းစဉ်စည်းမျဉ်းများ ရှိကြသည်။ အကယ်၍ သူမက ဤကမ္ဘာရှိ အဆင့်မြင့် ပညာရှင်များကို အကြောင်းမဲ့ လိုက်လံသတ်ဖြတ်နေပါက ဤကမ္ဘာကြီးကိုယ်တိုင်က လက်ခံလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် လီယောင်း ရရှိထားသော ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကံကြမ္မာကောင်းများကိုပါ ထိခိုက်စေနိုင်သဖြင့် သူမက ထိုသို့မဖြစ်စေရန် ရှောင်ရှားလိုခြင်းဖြစ်သည်။

[တကယ်တော့ နင် ငါ့ရဲ့အကူအညီကိုတောင် လိုမှာမဟုတ်တော့ပါဘူး]

ဧကရီက ဆက်ပြောသည်။

လီယောင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော်လည်း ထုံးစံအတိုင်း ဧကရီက မည်သည့်အရာကိုမျှ ထပ်မံရှင်းပြခြင်းမရှိဘဲ အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်သွားပြန်သည်။ လီယောင်းသည်လည်း ဤအမူအရာကို အသားကျနေပြီဖြစ်ရာ ထပ်ပြီး မမေးမြန်းတော့ဘဲ အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"စိတ်မကောင်းပါဘူး... ငါက အလျင်လိုနေတာမို့ နင်နဲ့အတူ လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားနေဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူး"

ထိုသို့ပြောကာ သူမ၏ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ထိုသူသည် သူမအတွက် အစစ်အမှန် စိန်ခေါ်မှုတစ်ရပ် မပေးနိုင်တော့သဖြင့် သူ့ကို အသက်ချမ်းသာပေးထားခြင်းမှာ အချိန်ဖြုန်းခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လီယောင်းက ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါ ထိုသူ၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူ ရှောင်တိမ်းလိုသော်လည်း ဓားသွားမှာ မြန်လွန်းလှသဖြင့် သူ လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။ ဓားသွားသည် အထက်မှ ကျဆင်းလာကာ သူ၏ ဦးခေါင်းတည့်တည့်မှ ဖောက်ထွက်သွားပြီး ကိုယ်ခန္ဓာကို နှစ်ခြမ်း တိတိကျကျ ကွဲသွားစေသည်။ မြင့်မားလှသော ကောင်းကင်ယံမှ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအစိတ်အပိုင်းများ ပြုတ်ကျသွားသည့်တိုင် လီယောင်းသည် သတိကို လျှော့မချသေးပေ။ အခြားသော လှည့်ကွက်များ ရှိနိုင်သေးသဖြင့် သူမက အသင့်ပြင်ထားဆဲဖြစ်သည်။

အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်နှင့် ထိုထက်မြင့်သော အဆင့်များတွင် ရန်သူ၏ ဝိညာဉ်ကို မသတ်နိုင်ပါက သူတို့သည် အမြဲတမ်း ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်နိုင်ကြသည်။ သူမ၌ ဝိညာဉ်ကို တိုက်ခိုက်နိုင်သော နည်းလမ်းမရှိသော်လည်း သူ့ကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် တားဆီးရန် ကြိုးစားရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ စောင့်ဆိုင်းနေသော်လည်း ဘာမျှဖြစ်မလာပေ။ သူမသည် သူမ၏ မေးစေ့ကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ဟင်း... ထူးဆန်းလိုက်တာ။ ဘာလို့ ဘာမှမဖြစ်တာလဲ"

အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင်တိုင်းမှာ ဝိညာဉ် မရှိကြတာလားဟု သူမ တွေးမိသော်လည်း ၎င်းမှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့်၏ အဓိက အနှစ်သာရမှာ ဝိညာဉ်ပင်။ ၎င်းကို အမည်ကိုယ်တိုင်က ဖော်ပြနေသည် မဟုတ်ပါလား။

"ဒါက ပုံမှန်ပဲလား"

သူမက ဧကရီကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

[ဘယ်သူသိမှာလဲ]

ဧကရီက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

လီယောင်းသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လျှာတစ်ချက်သပ်လိုက်မိသည်။ ဧကရီသည် လျှို့ဝှက်ချက်များ ထားရှိရသည်ကို အလွန်ပင် နှစ်သက်ပုံရသည်။

"နင်ကတော့ တကယ်ပဲ..."

သူမ၏ စိတ်ပျက်မှုကို စကားဖြင့် မဖော်ပြမီမှာပင် နောက်ကျောဘက်မှ ချဉ်းကပ်လာသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ရုတ်တရက် အာရုံခံမိလိုက်သည်။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်စဉ်မှာပင် ထိုသူမှာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာတွင် အမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်နေသည်။ သူသည် ထွားကျိုင်းလွန်းလှသည်မဟုတ်သော်လည်း ကြွက်သားများမှာမူ ကျစ်လျစ်သန်မာနေသည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ ပထမဦးစွာ အောက်ဘက်ရှိ သေဆုံးနေသော အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် ပညာရှင်ထံသို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက် လီယောင်း၏ မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံရန် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုသူသည် အလွန်ပင် ထူးဆန်းနေသည်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက သူမကို တစ်မျိုးကြီးသော ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းနေသည်။

[သတိမလွတ်စေနဲ့]

ဧကရီက သတိပေးလိုက်သည်။

ဧကရီ၏ တည်ငြိမ်လေးနက်သော လေသံကြောင့် ဤရန်သူသည် လျှော့တွက်၍မရကြောင်း သူမ ပိုမိုခိုင်မာစွာ ယုံကြည်သွားတော့သည်။

"ဒါဆို နင်က လီယောင်းပေါ့"

ထိုသူက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲကာ စတင်ပြောပြောလိုက်သည်။

လီယောင်းသည် သူ့ကို သေချာစွာ ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်သည်။

"နင်က ဘယ်သူလဲ"

အဖြေက သူမ၏ နောက်ကျောဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်... ငါ့ကိုယ်ငါ မိတ်ဆက်ဖို့ မေ့သွားတယ်"

လီယောင်းသည် သူ့ဘက်သို့ မျက်နှာမူရန် လျင်မြန်စွာ လှည့်လိုက်သည်။ သူသည် ပြုံးလျက် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ပြလိုက်သည်။

"ငါ့နာမည်က ကောင်းအိုထျန်းပါ"

သူက ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော သူမ၏ မျက်နှာထားကို မြင်သောအခါ "ဒါပေမဲ့ နင်ကတော့ ငါ့ကို ဂိုဏ်းချုပ်လို့ပဲ သိထားလိမ့်မယ် ထင်တယ်" ဟု ထပ်လောင်းပြောပြောလိုက်သည်။

"ဒါကတော့ အစောပိုင်းက အဆင့် ၆ ခံစစ်အစီအရင်ရဲ့ အဖော်ဖြစ်တဲ့ တိုက်စစ်အစီအရင်ပါပဲ"

ရှန်းယွီက ထိုသို့ပြောကာ အစီအရင်ချပ်ပြားများကို သူ၏ အဒေါ်ဆရာမဖြစ်သူထံသို့ ဂရုတစိုက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် အကြီးအကဲဟွမ်မှာ မည်သည့်အရာကိုမျှ အံ့ဩခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူမသည် အစီအရင်ချပ်ပြားများကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်ခံလိုက်ပြီး သဋတို့၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရေးထိုးထားသော ရှုပ်ထွေးနက်နဲသည့် ပုံစံများကို ကြည့်ရှုရင်း မျက်ဝန်းများတွင် မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်များ ဝင်းပနေသည်။

"ငါ အခုချက်ချင်းသွားပြီး ဒါကို တပ်ဆင်လိုက်ဦးမယ်"

သူမက စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆိုကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ ရှန်းယွီ မျက်တောင်တစ်ချက် မခတ်မီမှာပင် သူမသည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအလား ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ကျွန်တော်တို့ အစောပိုင်းက ပြောထားတာကို မမေ့ပါနဲ့ဦး"

ရှန်းယွီက ဝေးကွာသွားသော သူမ၏ ကျောပြင်ကို လှမ်းအော်ပြောလိုက်သော်လည်း သူမမှာမူ ထိုသတိပေးချက်ကို ကြားနိုင်သည့် အကွာအဝေးထက် ကျော်လွန်သွားပြီဖြစ်သည်။

သူသည် သူ၏ဆရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝင်းအတွင်း၌ သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

"ဆရာ... မိန်မိန်နဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့..."

ရှန်းယွီက အစပျိုးကာ ဂရုတစိုက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

အကြီးအကဲကော်သည် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အကြီးအကဲဟွမ် တကယ်ပဲ ထွက်သွားပြီလားဆိုသည်ကို အနီးနားတစ်ဝိုက် ဝေ့ကြည့်၍ အတည်ပြုလိုက်သည်။ သူမ မရှိတော့ကြောင်း သေချာသွားသောအခါမှ သူ၏ တပည့်ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။

"ဘာမိန်မိန်လဲ။ ငါ ကျင့်ကြံဖို့ ပြန်တော့မယ်"

သူက အလောတကြီး ပြောကာ ခပ်မြန်မြန်ပင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ ဤကလေးသည် တစ်နေ့တွင် သူ့ကို တကယ်ပဲ ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်လိမ့်မည်ဟု သူ ထွက်သွားရင်း စိတ်ထဲမှ တွေးနေမိသည်။

ရှန်းယွီသည် သူ၏ဆရာ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ထိုလူမှာ ဤမျှအထိပင် ဒုက္ခရောက်နေရသလားဟု တွေးတောနေမိသည်။ သူ၏ အဒေါ်ဆရာမမှာမူ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် အလွန်ပင် တက်ကြွလန်းဆန်းနေပုံရသည်။ သူသည် ချစ်သူများကြားရှိ ရှုပ်ထွေးလှသော ဆက်ဆံရေး သဘောတရားများကို မည်သည့်အခါမျှ နားလည်နိုင်မည်မဟုတ်သဖြင့် ထိုအကြောင်းကို ဆက်၍ မတွေးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဆက်ဆံရေးများအကြောင်း ပြောရမည်ဆိုလျှင် သူ၏အတွေးများမှာ သူနှင့် သူ၏ ဂျူနီယာညီမလေးတို့၏ အခြေအနေဆီသို့ သဘာဝအလျောက် ရောက်ရှိသွားသည်။ သူမ မထွက်ခွာမီ သူ့ကို နမ်းခဲ့သည့် အမှတ်တရမှာ သူ၏ အာရုံထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ သူမ ပြန်လာမည့်အချိန်ကို အရာအားလုံးထက် ပို၍ မျှော်လင့်နေသော်လည်း သူမ အမှန်တကယ် ပြန်ရောက်လာသောအခါ သူမကို ဘယ်လို ရင်ဆိုင်ရမလဲဆိုသည်ကို သူ ရိုးသားစွာ မသိပေ။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ သူ မဟန်ဆောင်နိုင်ပေ။

သူသည် ဤရှုပ်ထွေးမှုများအတွင်းသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ မည်သို့ ပြန်လည်ဖြေရှင်းရမည်ကိုပင် မသိတော့ပေ။ အတိတ်ကို ပြန်တွေးကြည့်မိသောအခါ ဤအရာအားလုံးက မည်သည့်နေရာကနေ စတင်ခဲ့တာလဲ။ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် သာမန် ဂိုဏ်းတူမောင်နှမ ဘဝမှသည် ဤမျှအထိ ရှုပ်ထွေးလှသော အခြေအနေသို့ မည်သည့်အချိန်က ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာလဲ။

သူသည် သက်ပြင်းကြီးစွာ ချလိုက်ပြီး "မျက်စိရှေ့မှာ မရှိရင် စိတ်ထဲမှာလည်း မရှိတော့ဘူး" ဟူသော မူကို ကျင့်သုံးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ဤအတွေးများဖြင့် မိမိကိုယ်မိမိ နှိပ်စက်နေခြင်းမှာ အပိုအလုပ်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ယခုအခါ သူ၏ သွေးမျိုးဆက် နိုးထစေသည့် အခမ်းအနားအတွက် အချိန်တန်ပြီဖြစ်သည်။

သူသည် ညစာစားပြီးသား ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြုလုပ်ဖူးသည့် အလေ့အထအတိုင်း အလိုအလျောက်ပင် အလျင်အမြန် ဆေးကြောသန့်စင်လိုက်သည်။ အရာအားလုံး အစီအစဉ်တကျ ဖြစ်သွားသောအခါ ဆက်ဆံရေးများနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများအားလုံးကို စိတ်ထဲမှ ထုတ်ပစ်လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်သွေးကြောတည်ရှိရာသို့ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။