အခန်း (၁၆၀)

"ဆရာ... သူတို့လာနေကြပြီ"

တီရှန့်က တိုးညင်းသောလေသံဖြင့် အချက်ပေးလိုက်သည်။

ထျန်းကန်းသည် ချဉ်းကပ်လာသော လှည်းတန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကျေနပ်အားရစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟိုလှည်းတွေကို ကြည့်ရတာ ကြာပန်းကျောက်စိမ်းနန်းတော်ကပဲ ဖြစ်ရမယ်"

သူက အသံတွင် အားရမှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ နောက်လိုက်များဘက်သို့ လှည့်ကာ "ဟေ့ကောင်တွေ... ဒီညတော့ ငါတို့ ကောင်းကောင်း စားရသောက်ရတော့မယ်ဟေ့"

"ဟီးဟီး... ကြားဖူးတာတော့ ကြာပန်းကျောက်စိမ်းနန်းတော်ဆိုတာ အလှလေးတွေနဲ့ ပြည့်နေတာပဲတဲ့"

ဓားပြတစ်ဦးက သူ၏အဖော်ကို တံတောင်နှင့်တွတ်ကာ ဝင်ပြောသည်။

"ငါတို့ ဆရာ့အတွက် သတို့သမီးတစ်ယောက်လောက်များ ဖမ်းပေးလိုက်ရမလား"

ထိုအကြံပြုချက်ကြောင့် ပုန်းခိုနေသော နေရာတစ်ခုလုံးတွင် ရယ်မောသံများ ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။ လူအုပ်ကြီး၏ စိတ်အားထက်သန်မှုမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင့်တက်လာပြီး သူတို့၏ လက်နက်များကို ရင်ဘတ်တွင် တဖုန်းဖုန်း ထုရိုက်ကြလေသည်။

"ဟုတ်တယ်ဟေ့ ဆရာ့အတွက် လှပတဲ့ သတို့သမီးတစ်ယောက် ဖမ်းပေးကြစမ်း"

သူတို့က တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ကြွေးကြော်ကြသည်။ အကြိမ်ကြိမ် ဟစ်ကြွေးလေလေ အသံမှာ ပိုမိုကျယ်လောင်လာလေပင်။

"နေကြဦး... မဟုတ်ဘူးလေ... ဘာသတို့သမီးလဲ"

ထျန်းကန်းက သူ၏ တပည့်များကို အတတ်နိုင်ဆုံး တားဆီးရန် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ တားမြစ်ချက်များကို မည်သူမျှ မကြားကြတော့ပေ။ သူ၏လူများမှာ စိတ်ဓာတ်များ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီး သူတို့၏ ပုဆိန်များကို ခေါင်းပေါ်တွင် ဝှေ့ယမ်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"သွားကြစမ်းဟေ့ ဆရာ့အတွက်"

တစ်ဦးက အော်ဟစ်ကာ ပုန်းနေရာမှ ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်သွားသည်။ ကျန်ရှိသော သူများကလည်း လက်နက်ကိုယ်စီဖြင့် နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားကြတော့သည်။

"ဆရာ့အတွက်…"

သူတို့က တပြိုင်တည်း ကြွေးကြော်လိုက်သဖြင့် ထျန်းကန်း၏ ကန့်ကွက်သံများမှာ ထိုဟစ်ကြွေးသံများအောက်တွင် နစ်မြုပ်သွားရသည်။

"နေကြဦးလေ... ငါက ဆရာဖြစ်နေတုန်းပဲကို..."

ထျန်းကန်းက တိုးတိုးလေး ညည်းတွဲလိုက်သော်လည်း သူ၏ တပည့်များမှာ ကြားနိုင်သည့် အကွာအဝေးထက် ကျော်လွန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာချလိုက်ပြီး သူ၏ ဧရာမပုဆိန်ကြီးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။ သူ၏ ညီအစ်ကိုများမှာ အမြဲတမ်း ဤကဲ့သို့ပင်။

သူ လိုက်ပါရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် နောက်ကျောဘက်မှ ထူးဆန်းသော မြေပြင်နှင့် ပွတ်တိုက်သံတစ်ခုကြောင့် သတိပြုမိသွားသည်။ ထျန်းကန်း လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ တီရှန့်သည် အလွန်တရာမှ တောက်ပြောင်လှပသော နားနေခုံရှည်ကြီးကို ကြမ်းတမ်းသော မြေပြင်ပေါ်တွင် ပင်ပန်းကြီးစွာ ဆွဲယူလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မျက်လုံးပြူးသွားတော့သည်။ တီရှန့်၏ နဖူးပေါ်တွင်လည်း အားစိုက်ထားရမှုကြောင့် ချွေးစက်များမှာ တဖွဲဖွဲ ကျနေရှာသည်။

"ဟို... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ထျန်းကန်းက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

တီရှန့်သည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများ လျှံထွက်

နေသည်။

"ဆရာ... စိတ်မပူပါနဲ့ ကျွန်တော် ဆရာ့ကို ထမ်းတင်သွားပါ့မယ်"

"မလုပ်နဲ့"

ထျန်းကန်းက အော်ဟစ်လိုက်ရင်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးထွက်သွားတော့သည်။ ဤလူသည် အမြဲတမ်းပင် အရာရာကို အပိုလုပ်လွန်းလှသည်။ အကယ်၍ သူသည် ထိုရယ်စရာကောင်းလှသော ခုံကြီးပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ရောက်ရှိသွားပါက ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ သိက္ခာကို ဘယ်လိုလုပ် ထိန်းသိမ်းနိုင်တော့မှာလဲ

"ဆရာ... ကျေးဇူးပြုပြီး တက်ထိုင်ပါဦး"

တီရှန့်သည် ထိုခုံကြီးကို တရွတ်တိုက်ဆွဲလျက် ထျန်းကန်းနောက်မှ ပြေးလိုက်လာသည်။

"ဒါက ဆရာ့အတွက် ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ဘဝလုံးစာ စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေတွေနဲ့ ဝယ်ပေးထားတာပါ။ ဒါမှ ဆရာ့ကို ကြည့်ရတာ ပိုပြီး ခန့်ညားပြီး ခန့်ထည်သွားမှာ"

ထျန်းကန်းသည် သူ၏ ခြေလှမ်းများကိုသာ ပိုမိုမြန်ဆန်အောင် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး အပြေးတစ်ပိုင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။ ထိုကဲ့သို့သော အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် စကားများကို မည်သူက ယုံကြည်မှာလဲ။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားပြခေါင်းဆောင်တစ်ဦးနှင့် တူမည့်အစား သူတောင်းစားတစ်ဦးနှင့်သာ တူနေပေလိမ့်မည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ခမ်းနားထည်ဝါသော လှည်းတန်းကို ဝိုင်းရံထားကြသည့် သူ၏ နောက်လိုက်များထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူတို့သည် ပုဆိန်များကို ပုခုံးပေါ်တွင် ထမ်းထားကြပြီး ယုတ်မာသော အပြုံးများဖြင့် စောင့်ကြိုနေကြသည်။

"ရှိတာ အကုန်ထုတ်ပေးရင် နင်တို့ကို လွှတ်ပေးမယ်"

တစ်ဦးက ကြွေးကြော်လိုက်သည်။

ခမ်းနားလှသော လှည်းအတွင်း၌ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦး ထိုင်နေကြသည်။ တစ်ဦးမှာ ပါးလျသော မျက်နှာဖုံးစကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူမ၏ ထူးကဲသော အလှတရားကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ကျန်တစ်ဦးမှာမူ မျက်နှာကို အတိုင်းသား ဖော်ပြထားပြီး နုနယ်သော်လည်း အရှိန်အဝါကြီးမားသော ရုပ်ရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

မျက်နှာဖုံး မစွပ်ထားသော အမျိုးသမီးဖြစ်သူ ဘင်းဟဲသည် သူမ၏ အဖော်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

"စီနီယာအစ်မရွှီ... သူတို့က တောင်ဓားပြတွေပဲ"

သူမက ထိုသို့ပြောကာ ခါးကြားရှိ လက်နက်ဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။

"ကျွန်မ သူတို့ကို ရှင်းပစ်လိုက်ရမလား"

ယန်ရွှီလျန်က ခေါင်းယမ်းပြလိုက်ပြီး ဘင်းဟဲ ဓားမထုတ်နိုင်ရန် သူမ၏ လက်ကို အုပ်ကိုင်၍ တားဆီးလိုက်သည်။

"ငါတို့ သူတို့ကို မနိုင်ဘူး"

သူမက တိုးညင်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရွှီလျန်သည် လှည်းပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ လှပသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးလုံး လှည်းပေါ်မှ ဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဓားပြအုပ်စုမှာ သူတို့၏ နတ်သက်ကြွေသကဲ့သို့ လှပသော ရုပ်ရည်များကြောင့် ခဏတာ မှင်သက်သွားကြသည်။

"မိတ်ဆွေတို့..."

သူမက ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့က ဂိုဏ်းအစည်းအဝေးတစ်ခုကို သွားနေတာဖြစ်လို့ အဖိုးတန်ပစ္စည်း အများကြီး ပါမလာပါဘူး"

သူမက အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး "ဒါကို ယူလိုက်ပါ ပြီးရင် ကျွန်မတို့ကို သွားခွင့်ပြုပါ"

ထိုသို့ပြောကာ သိုလှောင်အိတ်တစ်ခုကို ဓားပြများထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

လူတစ်ဦးက ထိုအိတ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖမ်းယူလိုက်ပြီး အတွင်း၌ ပါရှိသည်များကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။ ထို့နောက် ကျေနပ်ဖွယ်ရာ တွေ့ရှိရသဖြင့် သူ၏ အဖော်များကို ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ သို့သော် မည်သည့် သတိပေးချက်မျှ မရှိဘဲ သူသည် ပုဆိန်ကို ရွှီလျန်ဘက်သို့ ချိန်ရွယ်လိုက်တော့သည်။

"သူမ သွားနိုင်တယ်"

သူက ဘင်းဟဲဘက်သို့ လက်နက်ဖြင့် ဝေ့ယမ်းပြလျက် ကြေညာလိုက်ပြီးနောက် ပုဆိန်ကို ရွှီလျန်၏ နှလုံးသားတည့်တည့်သို့ ပြန်လည်ချိန်ရွယ်ကာ "ဒါပေမဲ့ နင်ကတော့ ဒီမှာ နေခဲ့ရမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

...

ထျန်းကန်းသည် နောက်ထပ် ဧရာမတံခါးကြီးတစ်ခုကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရိုက်ချိုးလိုက်ရာ သစ်သားစများမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။ ဤသည်မှာ သူဖျက်ဆီးခဲ့သော ပဉ္စမမြောက် တံခါးဖြစ်ပြီး အခန်းလွတ်များကိုသာ ဆက်တိုက်တွေ့ရှိနေရသဖြင့် သူ၏ စိတ်ရှည်နိုင်စွမ်းမှာလည်း ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများက အခန်းအတွင်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သည့်အရာမျှ မတွေ့ရပြန်ပေ။ ဒေါသနှင့် စိတ်ပျက်မှုများကြောင့် သူသည် အဆောက်အအုံ နောက်တစ်ခုဆီသို့ ခုန်ကူးလိုက်ရာ သူ၏ အစွမ်းထက်သော ခြေထောက်များက ထိုအကွာအဝေးကို အလွယ်တကူ ကျော်ဖြတ်ပေးလိုက်သည်။

အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားစေသည့် အရှိန်ဖြင့် ဆင်းသက်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် ဧရာမပုဆိန်ကြီးကို ပြင်းထန်သော အားဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အလှဆင်ထားသော တံခါးကြီးမှာ ပတ္တာများမှ ပြုတ်ထွက်သွားတော့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းမှာ ယခင်နှင့် ကွဲပြားနေသည်။ အထဲတွင် လူများကို တွေ့လိုက်ရသော်လည်း သူတို့၏ အခြေအနေမှာ ကြည့်ရသူ၏ သွေးကို အေးစက်သွားစေနိုင်သည်အထိ ဆိုးရွားလှသည်။

လူအချို့မှာ နံရံကို မှီလျက် လဲကျနေကြပြီး သူတို့၏ လက်ခြေများမှာ လေးလံသော သံခြေကျင်း လက်ကျင်းများဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရကာ သတိမှာလည်း မမြဲတော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေကြသည်။

သူသည် အကျဉ်းသားတစ်ဦးအနားသို့ ချဉ်းကပ်ကာ သူမ၏ မျက်နှာကို ညင်သာစွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ထိုရုပ်ရည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မှတ်မိသွားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"နင်က တတိယအကြီးအကဲ မဟုတ်လား"

သူက မေးလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် မျက်လုံးများကို အားယူကာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။ "ကျေးဇူးပြုပြီး... ဂိုဏ်းချုပ်ကို ကယ်ပေးပါ"

သူမက အားနည်းလှသော အသံဖြင့် တောင်းပန်ရှာသည်။

"ယန်ရွှီလျန် ဘယ်မှာလဲ"

ထျန်းကန်းက စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် အလောတကြီး မေးလိုက်သည်။

တတိယအကြီးအကဲသည် တုန်ယင်နေသော လက်တစ်ဖက်ကို အားယူမြှောက်လျက် အခန်း၏ အစွန်ဆုံးထောင့်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"သူမက ဟိုးထောင့်ရဲ့ တစ်ဖက်မှာ ရှိတယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမ၏ ခေါင်းမှာ ရှေ့သို့ ငိုက်ကျသွားကာ သတိပြန်လည် လွတ်မြောက်သွားပြန်သည်။

ထျန်းကန်းသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ညွှန်ပြရာအရပ်သို့ ပြေးသွားတော့သည်။ ထောင့်ကို ကွေ့လိုက်သည်နှင့် မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ဒေါသမီးများ ဟုန်းခနဲ တောက်လောင်သွားတော့သည်။

ယန်ရွှီလျန်သည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်များမှတစ်ဆင့် တွဲလောင်း ဆွဲထားခြင်း ခံနေရပြီး သံကြိုးများမှာ သူမ၏ အရေပြားထဲသို့ ရက်စက်စွာ နစ်ဝင်နေသည်။ တစ်ချိန်က ဖြူစင်လှပခဲ့သော ဝတ်ရုံများမှာ စုတ်ပြတ်နေပြီး သွေးကွက်များဖြင့် ပေကျံနေကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များမှာ အခြားအကျဉ်းသားများထက် များစွာ ပိုမိုဆိုးရွားနေသည်။ သူမ၏ ခေါင်းမှာ အားနည်းစွာ ငိုက်ကျနေပြီး တောက်ပြောင်လှပသော ဆံနွယ်များမှာလည်း သွေးစက်များဖြင့် ကပ်စေးနေသဖြင့် သူမ အသက်ရှိသေးသလား မရှိတော့ဘူးလား ဆိုသည်ကိုပင် ခွဲခြားရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ထျန်းကန်းသည် သူ၏ဒေါသအရှိန်အဟုန်အားလုံးကို စုစည်း၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ပုဆိန်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ပုဆိန်သွားသည် သူမကို ချည်နှောင်ထားသော သံကြိုးများကို ချက်ချင်းပင် ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်တော့သည်။ သူမ၏ အားမဲ့နေသော ခန္ဓာကိုယ် မြေပြင်သို့ မကျရောက်မီ သူသည် ရှေ့သို့ အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်ကာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဧရာမ လက်မောင်းကြီးများကြားတွင် သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ စိုးရိမ်ဖွယ်ရာကောင်းလောက်အောင် ပေါ့ပါးလွန်းနေသည်။

"ရွှီလျန်... နင် အဆင်ပြေရဲ့လား"

သူက စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းရင်း သူမကို ညင်သာစွာ လှုပ်နိုးလိုက်သည်။ သူမထံမှ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိသောအခါ သူ၏ နှလုံးသားမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူသည် ဝတ်ရုံလက်စွပ်အတွင်းသို့ လက်နှိုက်ကာ တောက်ပသော ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အရေးပေါ်အခြေအနေများအတွက်သာ သိမ်းဆည်းထားသော သူ၏ အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာများအနက် တစ်ခုဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုဆေးလုံးကို သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် ဂရုတစိုက် ထည့်ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် အလိုအလျောက် ဆေးကို မျိုချလိုက်သည်ကို မြင်ရသောအခါ သူ အလွန်အမင်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။ ခဏချင်းမှာပင် ပြာနှမ်းနေသော သူမ၏ မျက်နှာထက်၌ သွေးရောင်များ ပြန်လည်လွှမ်းမိုးလာသည်။ သူမ၏ မျက်တောင်များမှာ တဖျတ်ဖျတ် လှုပ်ရှားလာပြီး မျက်လုံးပွင့်လာသောအခါ ထျန်းကန်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရှာသည်။

"နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ"

သူမက မေးလိုက်သည်။

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ငါ နင့်ကို ကယ်ဖို့ လာတာပေါ့"

သူက သူ၏ ခပ်ကြမ်းကြမ်း လေသံထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ ရောယှက်လျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ သတိတရားများ ပြန်လည်ဝင်

ရောက်လာသည်။

"ပထမအကြီးအကဲ ဘယ်မှာလဲ"

သူမက မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"သူက အပြင်မှာ ရှိတယ်။ နင်တို့အားလုံးလို ဒဏ်ရာရထားတာ မဟုတ်ဘူး။ သူက ငါ့ကိုတောင် တားဖို့ ကြိုးစားသေးတယ်"

သူက ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ကျန်ရှိနေသော လေသံဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

ရွှီလျန်သည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ကာ "ပထမအကြီးအကဲရဲ့ စွဲလမ်းမှုက ဂိုဏ်းအပေါ်မှာပဲ ရှိတာဆိုတော့ သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့က လွယ်ကူလွန်းတယ်။ အဲဒါကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့" ဟု ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် မိမိခန္ဓာကိုယ်၏ လျင်မြန်သော နာလန်ထူမှုကို တိတ်တဆိတ် အံ့ဩနေမိသည်။ သူပေးခဲ့သော ဆေးလုံးမှာ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်လှပေလိမ့်မည်ပင်။ ထိုဆေးလုံးသည် သူကိုယ်တိုင်အတွက် သိမ်းဆည်းထားသော အသက်ကယ်ရတနာပင်။ ထိုကဲ့သို့ တန်ဖိုးရှိလှသော ပစ္စည်းကို သူမအတွက် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ အသုံးပြုခဲ့သည်ဟူသော အချက်က သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်မထားသော ခံစားချက်တစ်ခုကို နိုးထစေခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ၏ အတွေးများမှာ စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း ပဲ့တင်ထပ်လာသော ခြေသံများကြောင့် ပြတ်တောက်သွားရသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် သိသိသာသာ ထိတ်လန့်သွားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"မဟုတ်ဘူး... နင် ပြေးမှဖြစ်မယ်။ မြန်မြန်သွား"

သူမသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ သူ့ကို အခြားသော ထွက်ပေါက်ဆီသို့ အလောတကြီး တွန်းထုတ်ရန် ကြိုးစားတော့သည်။ သို့သော် သူသည် မည်သို့မျှ မလှုပ်မယှက်ဘဲ ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နေခဲ့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လူရိပ်တစ်ခုမှာ ထောင့်ချိုးမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရင်း အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

"ကြည့်စမ်း... ဘယ်သူတွေ ရောက်နေတာလဲ"

ထိုလူက အေးအေးဆေးဆေး မှတ်ချက်ပြုလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မထေမဲ့မြင်ပြုသော အမူအရာသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ကြွက်တစ်ကောင်ပဲ"

ထျန်းကန်း ဘာမျှ ပြန်မပြောနိုင်မီမှာပင် ထိုလူသည် မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ရှေ့တည့်တည့်၌ ချက်ချင်း ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုသူသည် လက်ဝါးဖြင့် အသာအယာ ရိုက်နှက်လိုက်ရုံဖြင့် ထျန်းကန်းနှင့် သူ၏နောက်တွင် ရှိနေသော ရွှီလျန်တို့မှာ နံရံများစွာကို ဖောက်ထွက်၍ လွင့်ထွက်သွားကြတော့သည်။

သူတို့သည် အပျက်အစီးများကြားတွင် ကျရောက်သွားကြပြီး တစ်ကိုယ်လုံး၌ နာကျင်မှုများ ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုလူသည် အေးအေးဆေးဆေး ခြေလှမ်းများဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသည်။

"ငါက နင့်ကို လာရှာဖို့ လုပ်နေတာ"

သူက လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"နင်ကိုယ်တိုင် ငါ့ဆီ လာပို့လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်မှာလဲ။ ဒါက အလုပ်ပိုပြီး လွယ်ကူသွားတာပေါ့"