အခန်း (၁၀၁)

(စာဖတ်သူတွေ အားပေးကြမ်းလို့ နောက်ထပ်တစ်အုပ် Free ချပေးလိုက်ပါတယ်ဗျ။ အားပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ။ 🖤)

တုပိုင်သည် သူ၏ သင်္ချာစွမ်းရည်အပေါ် အလွန် ယုံကြည်မှု ရှိသော်လည်း ဆရာသခင်ကြီး၏ ပြတ်သားသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာမိသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤပုဂ္ဂိုလ်ကြီးသည် ဘက်စုံထူးချွန်သော ဆရာသခင်ကြီး တစ်ပါးဖြစ်ပြီး လျှော့တွက်၍ မရနိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် မနက်ဖြန် မေးမြန်းမည့် မေးခွန်းများကို အိပ်မက်ထဲတွင် ကြိုတင်မြင်တွေ့နိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် သူ စောစောစီးစီး အိပ်ရာဝင်ခဲ့သည်။

သို့သော် အိပ်မက်စနစ်က ဤစာမေးပွဲကို အရေးမကြီးဟု ယူဆပြီး တုပိုင် ဖြေဆိုနိုင်မည်ဟု ထင်နေသည်လော။ သို့မဟုတ် တုပိုင်အနေဖြင့် အညစ်အကြေး ဂျင် ၂၀,၀၀၀ ကို သယ်ဆောင်ခြင်းသည် ကိစ္စကြီး မဟုတ်ဟု ယူဆနေသည်လော။ သို့မဟုတ် အိပ်မက်စနစ် ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဆရာသခင်ကြီးကဲ့သို့ပင် တုပိုင်ကို သင်ခန်းစာ ပေးချင်နေသလား ဆိုသည်ကိုတော့ မသိရပေ။

အတိုချုပ် ပြောရလျှင် တုပိုင်သည် တစ်ညလုံး အိပ်မက်မမက်ဘဲ မိုးလင်းသည်အထိ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ နိုးလာသောအခါ ဆရာသခင်ကြီး၏ အဘိုးအို အစေခံသည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“နိုးပြီလား။ ဆရာသခင်ကြီးက မင်းကို မြန်မြန် မျက်နှာသစ်ပြီး မနက်စာ စားစေချင်နေတယ်။ ပြီးရင် သင်္ချာစာမေးပွဲ စဖြေရမယ်။” အဘိုးအို အစေခံက ပြောလိုက်သည်။

ဆရာသခင်ကြီးကဲ့သို့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက ဤမျှ စိတ်မရှည် ဖြစ်နေခြင်းကို ထောက်ရှုပါက သူသည် နိုင်မည်ဟု ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း သေချာနေပုံရသည်။

ယခုအခါ တုပိုင်ကိုယ်တိုင်လည်း ဆရာသခင်ကြီးက နောက်ဆုံး စိန်ခေါ်မှုအဖြစ် မည်ကဲ့သို့သော မေးခွန်းမျိုး မေးမြန်းမည်ကို သိချင်စိတ် ပြင်းပြလာသည်။ တုပိုင် လုံးဝ ဖြေဆိုနိုင်မည် မဟုတ်ဟု ဆရာသခင်ကြီး ယုံကြည်ထားလောက်အောင် မည်သည့်မေးခွန်းမျိုး ဖြစ်နေမည်နည်း။

လွန်ခဲ့သည့် အကြိမ်ကမေးခွန်းများသည် လုံလောက်စွာ ခက်ခဲပြီး အံ့သြဖွယ် ကောင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လမင်းသည် ကမ္ဘာမြေမှ မည်မျှ ဝေးကွာသနည်းဆိုသည့် ပုစ္ဆာသည် ဤခေတ် ဤကမ္ဘာတွင် အလွန်တရာ ခက်ခဲသော မေးခွန်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး သင်္ချာသမိုင်းတွင် ထာဝရစဥ်တည်ရှိနေမည့် အခန်းကဏ္ဍတစ်ခု အဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားနိုင်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဆရာသခင်ကြီးက ပိုမို အံ့သြဖွယ်ကောင်းပြီး ပိုမို ခက်ခဲသော မေးခွန်းကို ပြင်ဆင်ထားသည့် ပုံရသည်။

တုပိုင်၏ နှလုံးသားသည် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် လျင်မြန်စွာ မျက်နှာသစ်ပြီး မနက်စာ စားကာ ဆရာသခင်ကြီး ပြင်ဆင်ထားသော ယာယီ စာသင်ခန်းသို့ သွားလိုက်သည်။

**--**--**--**--**--**--**--**

ဆရာသခင်ကြီး နင်ဇောင်ဝူသည်တော့ ယနေ့ သင်္ချာစာမေးပွဲ မေးခွန်းလွှာ ပါဝင်သော စာအိတ်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ထိုနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေလေ၏။

သူသည် အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေရသနည်း။ တုပိုင် ရှုံးနိမ့်သွားသည်ကို မြင်တွေ့ရန် ဤမျှလောက်ပင် စိတ်အားထက်သန်နေပါသလော။

ဆရာသခင်ကြီး တစ်ပါးအနေဖြင့် တည်ငြိမ်မှု ကင်းမဲ့လှချေသည်။ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက် အလောတကြီး ဖြစ်နေရသနည်း။

“တုပိုင်။ ဆရာက မင်းကို အနိုင်ကျင့်တယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့။ အကယ်၍ မင်း ကြိုပြီး အရှုံးပေးမယ်ဆိုရင် အညစ်အကြေး ဂျင် ၂၀,၀၀၀ ထဲက တစ်ဝက်ကိုပဲ တောင်အောက် သယ်သွားပြီး မြေဩဇာကျွေးရမယ်။ ကျန်တဲ့တစ်ဝက်ကို ဘုန်းကြီးတွေကို သယ်ခိုင်းလိုက်မယ်။” ဆရာသခင်ကြီးက ရယ်မောလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ယခင်က အသုံးပြုခဲ့ဖူးသည့် လက်နက်ချလျှင် တစ်ဝက်လျှော့ပေးမည် ဟူသော လှည့်ကွက်ဟောင်းကြီးသာ ဖြစ်ပေသည်။

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “မလိုအပ်ပါဘူး။”

ဆရာသခင်ကြီးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက ဒီလောက်တောင် ဘဝင်မြင့်နေတာလား။ ငါ မင်းကို ပြောလိုက်မယ်။ နေမင်းကြီး အနောက်ဘက်က ထွက်လာရင်တောင်၊ ပင်လယ်တွေ ပြောင်းပြန်လှန်သွားရင်တောင်၊ တောင်တွေ မြစ်တွေ နေရာချင်းလဲသွားရင်တောင်၊ ကြယ်တွေ ကြွေကျလာရင်တောင် မင်း အမှတ် ၉၀ ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းဘဝ မင်းဖျက်ဆီးနေတာကို ငါ တကယ် မမြင်ချင်ပါဘူးကွာ။”

တုပိုင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ အမှန်တကယ်ပင် ထိုမျှလောက် ပုံကြီးချဲ့ရန် လိုအပ်ပါသလော။ နေမင်းကြီး အနောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်ခြင်းနှင့် ပင်လယ်များ ပြောင်းပြန်လှန်ခြင်းတို့ ဟုတ်ပါသလော။ ဆရာသခင်ကြီးက မည်သို့သော မေးခွန်းမျိုး ထုတ်ထားသနည်း။

“ကျွန်တော့်ရဲ့ သင်္ချာစွမ်းရည်အပေါ် ကျွန်တော် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိပါတယ်။” တုပိုင် ပြောလိုက်သည်။

ဆရာသခင်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီလေ။ မင်းသေတွင်း မင်းတူးတာပဲ။ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့။”

ထို့နောက် သူသည် ပြင်ဆင်ထားသော သင်္ချာမေးခွန်းလွှာကို ဖွင့်ဖောက်ထုတ်ယူလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်တွင် တင်ကာ လေးလေးနက်နက် ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။ ဤသို့ ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်ပါသလော။

အမှန်တကယ်တော့ ဆရာသခင်ကြီးသည် စာမေးပွဲ မေးခွန်းလွှာကို ဦးညွှတ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကမ္ဘာ့သင်္ချာဆရာသခင်။ အနောက်တိုင်း ယဉ်ကျေးမှု၏ မီးရှူးတန်ဆောင်သဖွယ် ဖြစ်သော ဂမ္ဘီရပညာရှင် မန်ဆိုရိုကို ဦးညွှတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အခမ်းအနား ပြီးဆုံးပြီးနောက် ဆရာသခင်ကြီးသည် သင်္ချာမေးခွန်းလွှာကို တုပိုင်အား ပေးအပ်လိုက်ပြီး သဲနာရီကို ပြောင်းပြန်လှန်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“သင်္ချာစာမေးပွဲ ဖြေဆိုချိန်က နှစ်နာရီပဲ။ စကြစို့။”

တုပိုင်သည် မေးခွန်းလွှာကို ယူလိုက်သော်လည်း အစမှ အဆုံးထိ ဖတ်ရှုခြင်း မပြုဘဲ မေးခွန်းများကို တိုက်ရိုက် စတင်ဖြေဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် တုပိုင်သည် ဆရာသခင်ကြီးကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ အံ့အားသင့်သွားရပြန်သည်။

ဤမေးခွန်းများသည် အမှန်တကယ်ပင် ယခင်တစ်ခေါက်ကထက် ပိုမို ခက်ခဲပြီး ကမ္ဘာကြီးအတွက် စာပေတော်လှန်ပြောင်းလဲမှုဆိုင်ရာ မှတ်တိုင်တစ်ခု ဖြစ်ကာ ခေတ်ကာလ တစ်ခုထက်မက ပိုမို ရှေ့ရောက်နေပေသည်။

ခေတ်သစ် ကမ္ဘာမြေတွင်ပင် ဤမေးခွန်းများသည် အထက်တန်းကျောင်း အဆင့် သို့မဟုတ် ထိုထက်မြင့်မားသော သင်္ချာပုစ္ဆာများ ဖြစ်နေသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် တက္ကသိုလ်အဆင့် သင်္ချာပုစ္ဆာများတွင်သာ တွေ့ရလေ့ရှိသော မေးခွန်းများပင် ပါဝင်လာသည်။

သို့သော် တုပိုင်သည် မေးခွန်းတစ်ခုချင်းစီကို အောင်မြင်စွာ ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့သည်။ ပထမတစ်ပုဒ်ကို လွယ်ကူစွာ ပြီးစီးခဲ့သည်။ ဒုတိယတစ်ပုဒ်ကို လွယ်ကူစွာ ပြီးစီးခဲ့သည်။

အပိုင်း ၁၀၁ ပြီး။