အခန်း (၁၀၂)

တတိယတစ်ပုဒ်မှာမူ အနည်းငယ် စဉ်းစားရန် လိုအပ်သည်။ စတုတ္ထမေးခွန်းအတွက်မူ ငါးမိနစ်ခန့် စဉ်းစားလိုက်ရသည်။ အတိုချုပ် ပြောရလျှင် မေးခွန်းများသည် တစ်ပုဒ်ထက် တစ်ပုဒ် ပိုမို ခက်ခဲလာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် တုပိုင်ပင်လျှင် အနည်းငယ် တင်းမာလာပြီး နဝမမြောက် ပုစ္ဆာကို ဖြေရှင်းရန် နာရီဝက်ကျော် အချိန်ယူလိုက်ရသည်။

ဆရာသခင်ကြီးကို ပါရမီရှင်ဟု သတ်မှတ်ပြီး တုပိုင် နောက်တစ်ကြိမ် လေးစားမိပြန်သည်။ ကြောက်စရာ ကောင်းလိုက်လေခြင်း။ ဤသည်မှာ ၁၇ ရာစု မဟုတ်ပါလော။ ဤသင်္ချာ စာမေးပွဲတွင် မေးခွန်း စုစုပေါင်း ၁၀ ပုဒ် ပါဝင်သည်။ တုပိုင်သည် မေးခွန်း ၉ ပုဒ်ကို ဖြေဆိုရန် တစ်နာရီနှင့် မိနစ် ၂၀ တိတိ အချိန်ယူလိုက်ရပြီး နောက်ဆုံးမေးခွန်းကို ဖြေဆိုရန် မိနစ် ၄၀ သာ ကျန်တော့သည်။

ပထမ ၉ ပုဒ်ကပင် ဤမျှ ခက်ခဲနေပြီ ဖြစ်ရာ ဤနောက်ဆုံးမေးခွန်း မည်မျှ ခက်ခဲမည်ကို တုပိုင် စဉ်းစား၍ပင် မရနိုင်တော့ပေ။ အဓိကအချက်မှာ ပထမ ၉ ပုဒ် မှန်ကန်လျှင် အမှတ် ၈၀ သာ ရရှိမည် ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးမေးခွန်းသည် အမှတ် ၂၀ အပြည့် တန်ဖိုးရှိသည်။

တုပိုင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံး စာရွက်ကို ဖွင့်ကာ မေးခွန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးမေးခွန်းသည် အလွန် တိုတောင်းလှသည်။ စာရွက်ဖြူ တစ်ရွက်လုံးတွင် စာတစ်ကြောင်းတည်းသာ ရေးသားထားသည်။

"၂ ထက်ကြီးသော စုံကိန်းတိုင်းကို သုဒ္ဓကိန်း ၂ လုံး ပေါင်းလဒ်အဖြစ် ရေးသားနိုင်သည်။ သက်သေပြပါ။"

တုပိုင် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ကြောင်အသွားသည်။ သူက အမြဲတမ်း သူများကို အံ့သြအောင် လုပ်ခဲ့သူ ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ သူကိုယ်တိုင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ဂိုးလ်ဘတ်၏ ယူဆချက်။ ၁၇ ရာစုတွင် ဂိုးလ်ဘတ်၏ ယူဆချက်က ဤကမ္ဘာ၌ အမှန်တကယ် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်လော။ မည်သည်သို့ ဖြစ်ပျက်နေသနည်း။

နောက်ထပ် အချိန်ခရီးသွားတစ်ဦး ရှိနေပါသလော။ ဆရာသခင်ကြီးသည် အချိန်ခရီးသည် တစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်း တုပိုင် သေချာပေါက် သိထားသည်။

သို့သော် ဂိုးလ်ဘတ်၏ ယူဆချက်သည် အခြားကမ္ဘာမြေထက် နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော် စောပြီး ၁၇ ရာစု ဤကမ္ဘာတွင် ပေါ်ပေါက်လာခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှု သက်သက်ပဲလား။ သို့မဟုတ် အခြား အကြောင်းရင်း တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေပါသလော။

ဆရာသခင်ကြီးသည် အဘယ်ကြောင့် အနိုင်ရမည်ဟု အမြဲတမ်း ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်ကို ယခု သူ နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤပုစ္ဆာသည် အဖြေရှာမရနိုင်သော ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး အခြားကမ္ဘာမြေရှိ ၂၁ ရာစုတွင်ပင် အဖြေရှာမရနိုင်သလောက် ဖြစ်နေသော ပုစ္ဆာတစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တုပိုင်သည် နာကြည်းစွာဖြင့် ဆရာသခင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာထားသည် ဂျင်ဆင်းသီး စားထားသကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး ကြည်နူးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အခုနက တုပိုင်၏ ကြောင်အသွားသော မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရခြင်းသည် ဆရာသခင်ကြီးအတွက် အလွန် ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှသည်။

တုပိုင်သည် အမြဲတမ်း မာန်မာနကြီးပြီး အရာအားလုံး လုပ်ဆောင်နိုင်သလို မည်သည့် ပြဿနာကိုမဆို ဖြေရှင်းနိုင်သလို ပြုမူနေတတ်သည်။ ယခု သူ ဝဋ်လည်နေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ တကယ်ကို ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှသည်။

"ဟားဟားဟားး"

တုပိုင် အံကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာသခင်ကြီး။ ဆရာ တကယ် ရက်စက်တာပဲ။"

"ဟားဟားဟားးး။" ဆရာသခင်ကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ "အဆိပ်မရှိရင် လူစွမ်းကောင်း မဟုတ်ဘူးလေ။"

တကယ်တမ်းတွင် စိတ်သဘောထား မကြီးလျှင် ယောက်ျားကောင်း မဟုတ်ဟု ဆိုလိုမှန်း ဆရာသခင်ကြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသော်လည်း သူက တမင်သက်သက် လွဲမှားစွာ အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူသည် မိန်းမစိုး တစ်ယောက် ဖြစ်သဖြင့် မည်သို့လုပ် ယောက်ျားကောင်း ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ထို့နောက် ဆရာသခင်ကြီးက ကျေနပ်အားရစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ခုနက မင်းကို အရှုံးပေးပြီး တစ်ဝက်လျှော့မလား မေးတုန်းက မင်း လက်မခံခဲ့ဘူး။ အခုတော့ နောင်တရလည်း နောက်ကျသွားပြီ။ ဟားဟားဟားးး။"

'ငါ ဒီကောင်စုတ်လေးကို ရှုံးခဲ့တာ အကြိမ်ကြိမ်ပဲ။ အခုတော့ ငါ့လက်စားချေလို့ ရပြီ။'

ဆရာသခင်ကြီးက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း အခုပဲ အဖြေလွှာအပ်မလား။ ဒါမှမဟုတ် အချိန်ကုန်တဲ့အထိ စောင့်မလား။ နာရီဝက်လောက်တော့ လိုသေးတယ်။"

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ အရှုံးပေးမယ့်လူ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ဆုံး စက္ကန့်အထိ ကျွန်တော် လက်လျှော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဆရာသခင်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ။ ငါ မင်းကို ဒီမှာ ဆက်စောင့်ကြည့်မနေတော့ဘူး။ ဒီနောက်ဆုံးမေးခွန်းကို ဖြေဖို့ မင်း ကြိုက်တဲ့နည်းလမ်း သုံးလို့ရတယ်။ မင်းရဲ့ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေတဲ့ ရုပ်က ကြည့်ရတာ အရမ်း အရုပ်ဆိုးတယ်။ အချိန်ပြည့်ရင် မင်း လိမ်လိမ်မာမာနဲ့ အညစ်အကြေး သွားသယ်လိုက်တော့။"

ထို့နောက် ဆရာသခင်ကြီးသည် ကျောခိုင်းပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။ တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ အဘိုးအို အစေခံသည် အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးလာပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဆရာသခင်ကြီး။ ဘယ်လိုလဲ။"

ဆရာသခင်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ "ရလဒ်က ဆုံးဖြတ်ပြီးသားပဲ။ ဒီကောင်စုတ်လေး သေချာပေါက် ရှုံးပြီ။"

"ကောင်းလိုက်တာ။ ဆရာသခင်ကြီးက တကယ်ကို ထူးခြားပြောင်မြောက်တာပဲ။ ကျွန်တော် ဒီကောင်စုတ်လေး ဒုက္ခရောက်တာကို မြင်ချင်နေတာ ကြာပြီ။" အဘိုးအို အစေခံက ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအဘိုးကြီး သွားပြီးတော့ ဘုန်းကြီးတွေ အကုန်လုံးကို ခေါ်ထုတ်ပြီး တုပိုင် အညစ်အကြေး သယ်တာကို ကြီးကြပ်ခိုင်းလိုက်မယ်။ ဘယ်သူမှ သူ့ကို ဝင်ကူလို့ မရဘူး။"

ထို့နောက် အဘိုးအို အစေခံသည် ကြာပန်းကျောင်းတော် တစ်ခုလုံး ကြားအောင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ရဟန်းတို့ရေ ထွက်လာပြီး တုပိုင် အညစ်အကြေး သယ်တာကို ကြည့်ကြဟေ့။ သူက အညစ်အကြေး ဂျင် ၂၀,၀၀၀ ကို တောင်အောက်သယ်ပြီး မြေဧကရာချီကို မြေဩဇာ ကျွေးရတော့မှာ။"

ချက်ချင်းပင် ဘုန်းကြီးများ အားလုံး ပြေးထွက်လာကြပြီး ကြာပန်းကျောင်းတော်၏ ကျယ်ဝန်းသော ခြံဝင်းကြီးထဲသို့ ရောက်ရှိလာကာ တုပိုင်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်မည့် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရှုရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြသည်။ အကျိုးနည်းလှ၏။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် တုပိုင်၏ မျက်နှာပေါ်၌ ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အခြားသော အလွန် ခက်ခဲသည့် မေးခွန်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါက တုပိုင် ဖြေဆိုနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ဖြေနိုင်လျှင်ပင် အချိန်လုံလောက်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဤမေးခွန်းက ဂိုးလ်ဘတ်၏ ယူဆချက် ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။ ခေတ်သစ် ကမ္ဘာမြေမှ ရှေ့ဆောင်လမ်းပြ များစွာသည် ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည်။

နော်ဝေနိုင်ငံမှ မစ္စတာဘရောင်း၊ ဆိုဗီယက်ပြည်ထောင်စုမှ မစ္စတာဘူချာစတပ်၊ တရုတ်နိုင်ငံမှ မစ္စတာဟွာလော်ကန် နှင့် မစ္စတာချန်ကျင်းရွန်း တို့သည် ဤသင်္ချာတောင်တော် မြင့်မြတ်ရာ နေရာသို့ တဖြည်းဖြည်း တက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။

အပြည့်အဝ မပြီးစီးသေးသော်လည်း ပြီးစီးရန် မလိုအပ်ပေ။ တုပိုင် လိုချင်သည်မှာ အမှတ် ၁၀၀ မဟုတ်ဘဲ အမှတ် ၉၀ သာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် တုပိုင်သည် ဤသင်္ချာဆရာသခင်ကြီးများ၏ အောင်မြင်မှုများကို စုစည်း ပြုစုပြီး သူ၏ အဖြေကို နောက်ဆုံး စာရွက်ပေါ်တွင် ရေးသားလိုက်ရာ စာရွက်တစ်ရွက်လုံး ပြည့်သွားလေသည်။

ဤပုစ္ဆာကို အပြည့်အဝ မဖြေရှင်းနိုင်သေးသော်လည်း တုပိုင်၏ အဖြေသည် ဤကမ္ဘာရှိ သင်္ချာလောကအတွက် ခေတ်ရှေ့ပြေးပြီး ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေမည့် ထိုးဖောက်အောင်မြင်မှု တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ခမ်းနားထည်ဝါသော မှတ်တိုင်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

အမှတ် ၉၀ မပြောနှင့်။ ၉၅ မှတ် ရရန်ပင် လုံးဝ ပြဿနာ မရှိပေ။ တုပိုင်၏ အဖြေသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အဆင့်အမြင့်ဆုံးနှင့် အထူးခြားဆုံး အဖြေတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သဲနာရီထဲမှ သဲများ ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဆရာသခင်ကြီး ဝင်ရောက်လာပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ "အချိန်ပြည့်ပြီ တုပိုင်။ အညစ်အကြေး သွားကျုံးတော့။ လူတိုင်း စောင့်နေကြပြီ။ အခု ငါ မင်းကို ပြောပြဖို့ မကြောက်တော့ပါဘူး။ ဒီနောက်ဆုံးပုစ္ဆာက လုံးဝ အဖြေမရှိတဲ့ ပုစ္ဆာပဲ။ တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ ဖြေရှင်းနိုင်တဲ့သူ မရှိဘူး။ ငါက မင်းကို သင်္ချာပညာရဲ့ ကျယ်ပြန့်နက်ရှိုင်းမှုကို ပြချင်လို့ပါ။ ငါတို့က ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ အမြင် မရှိသင့်ဘူး။ နှိမ့်ချပြီး သတိထားရမယ်။"

ထို့နောက် သူသည် တုပိုင်၏ အဖြေလွှာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် တစ်ကိုယ်လုံး ကျောက်ရုပ် ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွားလေသည်။

အပိုင်း ၁၀၂ ပြီး။