အခန်း (၁၀၄)
Vol. 11 Ch. 104
ဘုရားရေ။ ဆရာသခင်ကြီးသည် ထပ်မံ၍ ရှုံးနိမ့်သွားပြန်ပြီလော။ ဤသည်မှာ မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ ဤတုပိုင်သည် ဘီလူးလော။ လူသားလော။ ကိုးနာရီတိတိ ကြာမြင့်ပြီးနောက် ဆရာသခင်ကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် သဘာဝမြေသြဇာ ဂျင် ၂၀,၀၀၀ စလုံးကို တောင်အောက်သို့ သယ်ဆောင်ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။
သူသည် တစ်နာရီတိတိ ကြာအောင် ရေချိုးပြီး ချွေးပေါက်များထဲမှ အညစ်အကြေး အနံ့အသက်များကို လုံးဝ ဖယ်ရှားပစ်ရန် အတွင်းအားကို အသုံးပြုခဲ့သည်။
မှောင်ရီပျိုးစ အချိန်တွင် ဆရာသခင်ကြီးသည် ယခင် ကျရှုံးမှုများနှင့် အရှက်ရမှုများ လုံးဝမဖြစ်ပွားခဲ့သကဲ့သို့ တုပိုင် ရှေ့သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီး လောကီရေးရာ ကင်းစင်သော ကျက်သရေနှင့် သက်သောင့်သက်သာ ရှိမှုတို့ကို ပြသနေသည်။
ဤဆရာသခင်ကြီးသည် သူ့အတွက် ထောင်ချောက်တစ်ခု တူးတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း တုပိုင် အာရုံခံစားမိလိုက်သည်။
နင်ဇောင်ဝူက ပြောလိုက်သည်။ “တုပိုင်။ အခု ပြောစမ်း။ မိန်းမစိုးဂိုဏ်းအကယ်ဒမီရဲ့ ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲအတွက် မင်းရဲ့ အန္တိမ ရည်မှန်းချက်က ဘာလဲ။”
တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “ပထမဆု ရယူဖို့ပါ။ ပထမဆု မရရင် ကျွန်တော့်အသက်တောင် ဆုံးရှုံးသွားနိုင်ပါတယ်။”
နင်ဇောင်ဝူ ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ငါ နားလည်ပြီ။ ဒါဆိုရင် နောက်ဆက်တွဲ သင်ခန်းစာတွေက ပိုပြီးတော့ ခက်ခဲလာလိမ့်မယ်။ မင်း ခံနိုင်ရည် ရှိပါ့မလား။”
တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် လက်ခံနိုင်ပါတယ်။”
နင်ဇောင်ဝူက ပြောလိုက်သည်။ “ဒီနေ့ ငါတို့ နောက်ထပ် ဘာသာရပ်တစ်ခုကို စတင်ကြမယ်။ အဲဒါက စာပေကျမ်းဂန် လေ့လာခြင်းပဲ။”
စာပေကျမ်းဂန် လေ့လာခြင်း သင်ခန်းစာများသည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲ ဖြေဆိုခြင်းနှင့် အတိအကျ တူညီသည်။ ဤကမ္ဘာကြီးသည် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဟုန်ကို သယ်ဆောင်ထားဆဲ ဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲများသည် ခြေရှစ်ချောင်း စာစီစာကုံးများကို စစ်ဆေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မိန်းမစိုးဂိုဏ်းအကယ်ဒမီ၏ စာပေကျမ်းဂန် စာမေးပွဲများသည်လည်း အဓိကအားဖြင့် ခြေရှစ်ချောင်း စာစီစာကုံးများကို စစ်ဆေးလေ့ ရှိသည်။
တုပိုင်သည် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား ဘဝက စိတ်ဝင်စားမှုအရ ခြေရှစ်ချောင်း စာစီစာကုံးကို အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ လေ့လာခဲ့ဖူးပြီး အပျော်သဘော ရေးသားခဲ့ဖူးသော်လည်း ဝါသနာရှင် အဆင့်သာ ရှိသည်။ မင်မင်းဆက်နှင့် ချင်းမင်းဆက် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲမှ ထိပ်တန်း ပညာရှင်များ၏ ခြေရှစ်ချောင်း စာစီစာကုံးများနှင့် ယှဉ်လျှင် ကွာခြားချက်မှာ မိုးနှင့်မြေလို ကွာခြားလှသည်။
သို့သော် ခြေရှစ်ချောင်း စာစီစာကုံးတွင် မိမိ၏ အဆင့်အတန်းကို တိုးတက်စေရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲလှသည်။ ၁၀ နှစ်၊ နှစ် ၂၀ ခန့် ကြိုးစားအားထုတ်မှု မရှိဘဲ ထူးချွန်သော စာစီစာကုံး တစ်ပုဒ် ရေးသားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
မိန်းမစိုးဂိုဏ်းအကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသားများသည် ခြေရှစ်ချောင်း စာစီစာကုံး ကျွမ်းကျင်မှုတွင် လီကျန်းအကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသားများကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း သူတို့သည် အထူးချွန်ဆုံးများထဲတွင် ပါဝင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ထန်ယန်သည် ကွမ်တုံပြည်နယ်၏ ပထမဆုရှင် ဖြစ်ပြီး စစ်မှန်သော ခြေရှစ်ချောင်း စာစီစာကုံး ဆရာသခင် တစ်ဦး ဖြစ်ရာ ကျွမ်းကျင်မှုပိုင်းတွင် တုပိုင်ထက် များစွာ သာလွန်သည်။
ထို့ကြောင့် စာပေကျမ်းဂန် ဘာသာရပ်တွင် အောင်မှတ် ရရှိရန် တုပိုင်အတွက် မခက်ခဲသော်လည်း အမှတ်မြင့်မားစွာ ရရှိရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲပြီး ထန်ယန်ကို ကျော်ဖြတ်ရန်မှာမူ ကောင်းကင်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းရသကဲ့သို့ ခက်ခဲလှသည်။
သို့သော် တုပိုင်သည် ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲတွင် ပထမဆု ရယူလိုပါက စာပေကျမ်းဂန် စာမေးပွဲတွင်လည်း ထိပ်တန်း အမှတ်ကို ရယူရန် လိုအပ်သည်။
နင်ဇောင်ဝူက ပြောလိုက်သည်။ “တုပိုင်။ စာပေကျမ်းဂန် သင်တန်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါတို့ နောက်ထပ် လောင်းကြေးတစ်ခု ထပ်ထပ်ရင် ဘယ်လိုလဲ။”
တုပိုင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ဆရာသခင်ကြီး။ ဆရာ လောင်းကစား စွဲနေတာလား။”
နင်ဇောင်ဝူက ပြောလိုက်သည်။ “အကယ်၍ မင်း စာပေကျမ်းဂန် သင်တန်း လောင်းကြေးကို နိုင်ခဲ့ရင် ငါ မင်းကို ပြိုင်ဘက်ကင်း ရတနာတစ်ခု ပေးမယ်။ အဲဒါနဲ့ဆိုရင် မင်းမှာ ကွဲပြားတဲ့မျက်နှာနဲ့ ကွဲပြားတဲ့ အထောက်အထား တစ်ခု ရှိလာလိမ့်မယ်။ ဒီရတနာက တန်ဖိုးဖြတ်လို့ မရဘူး။”
တုပိုင် အံ့အားသင့်သွားသည်။
ဆရာသခင်ကြီးက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “နောက် ၁၀ ရက်နေရင် ကွမ်ရှီးပြည်နယ် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲ ရှိတယ်။ မင်း အဲဒီစာမေးပွဲကို ဝင်ဖြေရမယ်။ အကယ်၍ မင်း ပထမဆု ရနိုင်ခဲ့ရင် မင်း နိုင်ပြီ။ ဒါက မင်း စာပေကျမ်းဂန် သင်တန်းကို ပြီးမြောက်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်မှာ ဖြစ်သလို မိန်းမစိုးအကယ်ဒမီရဲ့ နောက်ဆုံး ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲမှာလည်း စာပေကျမ်းဂန် စာမေးပွဲကို အမှတ်မြင့်မြင့်နဲ့ ဖြေဆိုနိုင်လိမ့်မယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ မင်း ရှုံးပြီ။”
တုပိုင် လုံးဝ ကြောင်အသွားသည်။ ဤသည်မှာ နောက်ပြောင်နေခြင်းလော။ ဤသည်မှာ ပြည်နယ်အတွင်း ဒုတိယ အရေးအပါဆုံး ဖြစ်သော ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲ ဖြစ်သည်။ ကွမ်ရှီးပြည်နယ်ရှိ ထိပ်တန်း ပညာရှင်များ အားလုံး ပါဝင် ယှဉ်ပြိုင်ကြမည် ဖြစ်သည်။
ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲတွင် ပထမဆု ရရှိခြင်းသည် ခေတ်သစ် ကမ္ဘာမြေရှိ ပြည်နယ်အဆင့် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲတွင် ထိပ်တန်းအမှတ် ရယူခြင်းထက် မလျော့နည်းသော ခက်ခဲမှု ရှိသည်။
ထို့ပြင် ရှေးဟောင်း တရုတ်စာစီစာကုံး လေ့လာမှုတွင် အလွန် မြင့်မားသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် အမှန်တကယ် ၁၀ နှစ် သို့မဟုတ် နှစ် ၂၀ ကျော် အချိန်ယူရသည်။
တုပိုင်ကို ၁၀ ရက်သာ အချိန်ပေးထားရာ အိပ်မက်အချိန်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်လျှင်ပင် လအနည်းငယ်သာ ရှိသည်။
လျင်မြန်ဖျတ်လတ်မှုကဲ့သို့သော အခြား စွမ်းရည်များကို တိုးတက်စေခြင်းသည် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ခြေရှစ်ချောင်း စာစီစာကုံး ကျွမ်းကျင်မှုကို တိုးတက်စေရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။
ဥပမာအားဖြင့် တုပိုင်သည် အိပ်မက်ထဲတွင် သစ်ခွမဏ္ဍပ်ကဗျာနိဒါန်းကို ကူးယူ ရေးသားနိုင်သော်လည်း သူ၏ စစ်တုရင် သို့မဟုတ် ကူချင် စွမ်းရည်များကိုမူ လုံးဝ တိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
“ရှုံးရင် ဘာဖြစ်မလဲ။” တုပိုင် မေးလိုက်သည်။
ဆရာသခင်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “မင်း ရှုံးရင်တောင် ငါ မင်းကို အပြစ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း ရှုံးရင် ငါတို့ရဲ့ သင်ကြားရေး လုပ်ငန်းစဉ်ကို စောစောစီးစီး အဆုံးသတ်လိုက်လို့ ရပြီ။”
တုပိုင် အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲမှာ ပထမဆု မဖြစ်မနေ ရမှ ဖြစ်မယ်။ မဟုတ်ရင် အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး။ အသက်တောင် ဆုံးရှုံးနိုင်တယ်လို့ မင်း ပြောခဲ့တယ်လေ။” ဆရာသခင်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “မိန်းမစိုးအကယ်ဒမီ ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲရဲ့ စာပေကျမ်းဂန် အပိုင်းက သိုင်းပညာ အပိုင်းလိုပဲ အမှတ် ၁၅၀ အပြည့် တန်ဖိုးရှိတယ်။ အကယ်၍ မင်း ဒီဘာသာရပ်ကို ရှုံးရင် ပထမနေရာကို ဘယ်လို လုပ် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တော့မလဲ။ ထန်ယန်ကို ဘယ်လို လုပ် အနိုင်ယူနိုင်မလဲ။ ဒါကြောင့် မင်း ရှုံးရင် ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲ ကျရှုံးတာနဲ့ အတူတူပဲ။”
ဆရာသခင်ကြီးပြောသည်မှာ မှန်ပေသည်။
အပိုင်း ၁၀၄ ပြီး။