အခန်း (၁၀၅)
Vol. 11 Ch. 105
“သေချာတာပေါ့။ မင်း ရှုံးရင်တောင် ငါ မင်းကို လုံးဝ မောင်းထုတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။” ဆရာသခင်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ မင်း ရှုံးရင် ကွေ့လင်ကို စောစော ပြန်ရမယ်။”
စုစုပေါင်း ရမှတ်သည် ၅၀၀ ဖြစ်ပြီး စာပေကျမ်းဂန်အတွက် အမှတ် ၁၅၀ သတ်မှတ်ထားသည်။ အကယ်၍ တုပိုင်သည် ဤဘာသာရပ်တွင် ရှုံးနိမ့်ပါက သူ၏ ဘွဲ့ယူစာမေးပွဲ တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားမည် ဖြစ်သည်။ သူ လုံးဝ ရှုံးနိမ့်၍ မဖြစ်ပေ။
တုပိုင်၏ မျက်နှာထား ချက်ချင်း လေးနက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ဝင်ဖြေဖို့ဆိုရင် စီရင်စုစာမေးပွဲနဲ့ ပြည်နယ်စာမေးပွဲတွေကို အရင် အောင်မြင်ထားရမယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ဝင်ဖြေဖို့ အရည်အချင်း မရှိဘူး။”
နင်ဇောင်ဝူက ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့။”
နင်ဇောင်ဝူသည် တုပိုင်ကို နောက်ဖေးခြံဝင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားရာ ထိုနေရာတွင် ဆေးနံ့များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ကုတင်ပေါ်တွင် ပိန်လှီပြီး ရုပ်ရည်ချောမောသော လူငယ်လေး တစ်ယောက် လဲလျောင်းနေပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့ကာ ပြာနှမ်းနေပြီး အသက်ငွေ့ငွေ့သာ ရှူနေရသည်။
ထို့ပြင် ဤကောင်လေးသည် သူ့နှင့် လေးငါးပုံခန့် တူညီနေပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံလည်း ဆင်တူနေသည်။
အမျိုးသမီး တစ်ဦးသည် နင်ဇောင်ဝူ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ဒူးထောက်ကာ ဦးခိုက်ပြီး တောင်းပန်လိုက်သည်။ “ဆရာသခင်ကြီး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မ သားလေးကို ကယ်ပေးပါဦး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မ သားလေးကို ကယ်ပေးပါဦး။”
နင်ဇောင်ဝူက တုပိုင်ကို ပြောလိုက်သည်။ “ငါ တစ်ခါတုန်းက ဒီမိသားစုရဲ့ အိမ်မှာ တည်းခိုခဲ့ဖူးတယ်။ သူတို့က အရမ်းကို ဆင်းရဲကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို ဧည့်ခံဖို့ အိမ်နီးချင်းတွေဆီကနေ ဆန်သွားချေးခဲ့ကြတယ်။ သူတို့မှာ ရှိတဲ့ တစ်ကောင်တည်းသော ကြက်ကိုတောင် သတ်ပြီး ကျွေးခဲ့တယ်။ ငါ ဒီကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်ချင်တယ်။”
ထို့နောက် ဆရာသခင်ကြီးသည် တုပိုင်အား ထိုမိသားစု၏ အခြေအနေကို ပြောပြလိုက်သည်။
ဤမိသားစုသည် လယ်သမား မိသားစု ဖြစ်သော်လည်း ချန်ဖိန်ဟု အမည်ရသော အလွန် ဉာဏ်ကောင်းသည့် သားတစ်ယောက် ရှိပြီး စစ်မှန်သော ပါရမီရှင် ကလေးငယ် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
တစ်မိသားစုလုံးသည် သူ့ပညာရေးကို ထောက်ပံ့ရန် ခါးပတ်တင်း အောင့်ခံခဲ့ကြပြီး သူ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲများကို အောင်မြင်ကာ သူတို့၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်နေကြသည်။ ကောင်လေးသည်လည်း အလွန် ဉာဏ်ကောင်းပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက စာပေလေ့လာမှုတွင် ထူးချွန်ခဲ့သည်။
သူသည် အသက် ၁၆ နှစ်အရွယ်တွင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲကို ဝင်ရောက်ဖြေဆိုခဲ့ပြီး စီရင်စုနှင့် ပြည်နယ် စာမေးပွဲ နှစ်ခုစလုံးတွင် ပထမ ရရှိခဲ့ရာ ကွမ်ရှီးပြည်နယ် တစ်ခုလုံး ကျော်ကြားခဲ့သည်။
သို့သော် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲ၏ ပထမဆုံး အဓိက အတားအဆီး ဖြစ်သော ပြည်နယ်စာမေးပွဲစတင်ရန် ၁၀ ရက်သာ လိုတော့သည့် အချိန်တွင် သူသည် နားမလည်နိုင်လောက်အောင် ဖျားနာခဲ့သည်။ သူ့မိသားစုသည် သားဖြစ်သူကို ကုသရန် အကောင်းဆုံး ဆရာဝန် ငှားရမ်းဖို့ ငွေစက တစ်ဒါဇင်ကျော် ချေးငှားခဲ့သော်လည်း အရာမထင်ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သေဆုံးရန် အိမ်သို့သာ ပြန်သယ်လာခဲ့ရသည်။
လွန်ခဲ့သော နာရီအနည်းငယ်က ဆရာသခင်ကြီးသည် အညစ်အကြေး သယ်ဆောင်ခြင်း ပြီးဆုံးပြီးနောက် ရေတောင်းသောက်ရန် ဤမိသားစုထံသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ကောင်လေး သေလုမြောပါး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကြာပန်းကျောင်းတော်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကောင်လေး၏ မိခင်က ငိုကြွေးလိုက်သည်။ “ဆရာသခင်ကြီး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မ သားလေးကို ကယ်ပေးပါဦး။ သူက ၁၀ ရက်နေရင် စာမေးပွဲဖြေဖို့ ပြည်နယ်မြို့တော်ကို သွားရတော့မှာ။ ပြည်နယ်ပညာရေးကော်မရှင်နာမင်းကြီးက သူ ပထမဆု ရနိုင်တဲ့ အရည်အချင်း ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု သူက ရုတ်တရက် ထူးဆန်းတဲ့ ရောဂါ ဖြစ်ပြီး အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်နေရတယ်။ ဒါက ကျွန်မတို့ တစ်မိသားစုလုံးရဲ့ အနာဂါတ်ကိုဖျက်စီးလိုက်တာပါပဲ။”
ဆရာသခင်ကြီး ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ကောင်လေး၏ မျက်လုံးများကို စစ်ဆေးကာ ပါးစပ်ကို ဖြဲကြည့်လိုက်သည်။ သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်ပြီးနောက် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြောလိုက်သည်။
“တုပိုင်။ မင်းလည်း အခြေခံ အဂ္ဂိရတ်ပညာနဲ့ အလယ်အလတ်အဆင့် အဂ္ဂိရတ် သီအိုရီတွေကို လေ့လာထားတာပဲ။ ငါ မင်းကို စစ်ဆေးကြည့်မယ်။ သူ ဘာရောဂါ ဖြစ်နေတာလဲ။”
တုပိုင် ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး ကောင်လေး၏ မျက်ခွံကို မကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဖြူသားများထဲတွင် အနက်ရောင် အရိပ်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သေချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ဤအရိပ်များသည် အမှန်တကယ် လှုပ်ရှားနေသော အနက်ရောင် မျဉ်းပါးလေးများနှင့် တူနေသည်။
“ဆရာနင်။ ဒီလူငယ်လေးက ဖျားနေတာ မဟုတ်ဘူး။ သူ အဆိပ်ခတ် ခံထားရတာ။” တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ဒုက္ခပေးချင်နေတာ။”
ဆရာသခင်ကြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ တုပိုင်သည် အမှန်တကယ်ပင် ထူးချွန်လှသည်။ အခြေအနေအား တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သူ သိလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ကောင်လေး၏ မိခင်က ငိုယိုရင်း ပြောလိုက်သည်။ “တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်မ သားလေးရဲ့ အမှတ်ကောင်းတာကို မနာလို ဖြစ်နေတာ နေမှာ။ သူက ပြည်နယ်စာမေးပွဲမှာ ထိပ်တန်းဆု ရတော့မှာမို့လို့ အဲဒီလူရဲ့ ပထမနေရာကို မယူနိုင်အောင် တားဆီးဖို့ သူ့ကို သတ်ချင်နေကြတာ။”
တုပိုင်က မေးလိုက်သည်။ “အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ။”
“ပြည်နယ်မြို့တော် ကွေ့လင်က သခင်လေးချွေ့ ဖြစ်ရမယ်။ သူပဲ ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။ ကျွန်မသားက အမြဲ ပြောလေ့ရှိတယ်။ ဒီသခင်လေးချွေ့က သူ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ပြိုင်ဘက်ပဲတဲ့။ ဒါ့အပြင် သူတို့နှစ်ယောက်က စကားများ ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး ဒေါသထွက်နေတဲ့ အချိန်မှာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲမှာ နိုင်တဲ့လူကို ရှုံးတဲ့လူက ဦးခိုက်ပြီး အပြစ်ဝန်ခံရမယ်လို့ လောင်းကြေးထပ်ခဲ့ကြတယ်။” ကောင်လေး၏ မိခင်က ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မသား အိမ်ပြန်ရောက်လာတော့ သူ တစ်ခုခု မှားနေပြီလို့ ခံစားရပြီး ကျွန်မကို ပြောပြခဲ့တာ။”
သခင်လေးချွေ့။ ဤသည်မှာ ယခင်က တုပိုင်ကို မကောင်းကြံခဲ့သည့် ချွေ့မိသားစုပင် ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာကြီးသည် ကျဉ်းမြောင်းလှပေသည်။
စာမေးပွဲ ဝင်ရောက်ဖြေဆိုမည့်သူမှာ ချွေ့ဖူ နှင့် ချွေ့ဖိန်ထင် တို့၏ မောင်ဖြစ်သူ ကွမ်ရှီးပြည်နယ်တွင် ကျော်ကြားသော ပါရမီရှင် လူငယ် ချွေ့နျန် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ကောင်လေး၏ မိခင်က ပြောလိုက်သည်။ “နောက်တစ်ရက်ကျတော့ တစ်ယောက်ယောက် ကျွန်မတို့ အိမ်ကို ရောက်လာပြီး ငွေတစ်ထုပ် ပေးတယ်။ ကျွန်မ သားကို သူ့ပါရမီတွေကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့နဲ့ စာမေးပွဲမှာ အရမ်းကြီး မကြိုးစားဖို့ ပြောတယ်။ ကျွန်မတို့ လက်မခံလိုက်ဘူး။ အဲဒီတော့ သူက မဲ့ပြုံး ပြုံးပြီး နောင်တမရပါစေနဲ့လို့ ပြောသွားတယ်။ သုံးရက်ကြာတော့ ကျွန်မသား မတော်တဆမှု ဖြစ်တော့တာပဲ။ သူတို့ လုပ်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်။”
ချွေ့မိသားစုသည် အမှန်တကယ်ပင် စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ နိုင်လွန်းလှသည်။ ဆရာသခင်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား သားရဲ့ အဆိပ်ကို ကုလို့ ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံး လဝက်လောက် ကြာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ပြည်နယ်စာမေးပွဲက ပြီးနေလောက်ပြီ။”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကောင်လေး၏ မိခင်သည် ငိုကြွေးလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ ဒီနှစ် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲကို လွဲသွားရင် နောက်နှစ်အထိ စောင့်ရတော့မယ်။ သားလေးရဲ့ ပညာရေးနဲ့ ဆေးကုသစရိတ်အတွက် ကျွန်မတို့ မိသားစုက အကြွေးတွေ အများကြီး တင်နေပြီ။ နောက်နှစ်အထိ ဆက်မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘူး။ အကယ်၍ သားလေးသာ ဒီနှစ် စီရင်စုအဆင့် စာမေးပွဲ မအောင်ရင် သနားစရာ ကောင်းတဲ့ သမီးလေးရဲ့ ကျွန်သက်သေခံစာချုပ်က ဆုံးရှုံးသွားပြီး အဲဒီအဘိုးကြီးရဲ့ မယားငယ် ဖြစ်သွားရလိမ့်မယ်။”
ဆရာသခင်ကြီးသည် တုပိုင်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “ကဲ။ အဲဒီလောင်းကြေး ဘာလို့ ရှိနေလဲ ဆိုတာ သိပြီလား။”
ဤဆရာသခင်ကြီးသည် တုပိုင်ကို ထိုလူငယ်လေး အစား ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲဝင်ရောက်ဖြေဆိုစေပြီး ပထမဆု ရယူစေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က သူ့ပုံစံနဲ့ မတူဘူးလေ။”
ဆရာသခင်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “မင်းကို သူနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း တူအောင် လုပ်ပေးမယ့် နည်းလမ်း ငါ့မှာ ရှိတယ်။”
အပိုင်း ၁၀၅ ပြီး။