အခန်း (၁၀၇)

နောက်နှစ်နှစ်အကြာ ပြည်နယ်စာမေးပွဲ ဝင်ရောက်ဖြေဆိုသောအခါ ချွေ့မိသားစုသည် ချွေ့နျန် ကွမ်ရှီးပြည်နယ်၏ ပထမဆုရှင် ဖြစ်လာစေရန် ပိုမို များပြားသော အရင်းအမြစ်များကို သုံးစွဲကြပေလိမ့်မည်။

အရာအားလုံး အဆင်ပြေပါက ချွေ့မိသားစုအတွက် နောက်ထပ် ထူးချွန်သော ဆက်ခံသူတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာမည် ဖြစ်သည်။ သူနှင့် ချွေ့ဖူတို့သည် ချွေ့မိသားစုအတွက် အာမခံချက် နှစ်ထပ် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ချွေ့မိသားစုသည် ကွမ်ရှီးပြည်နယ် စာတော်ပြန်ပွဲတွင် ပထမဆု ရယူရန် သန္နိဋ္ဌာန် ချထားခဲ့သည်။

မူလက ချွေ့နျန်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဩဇာအာဏာဖြင့် စာတော်ပြန်ပွဲတွင် အနိုင်ရရန် အခွင့်အလမ်း ကောင်းခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ လယ်သမား မိသားစုမှ ကြီးပြင်းလာသော အခြား ပါရမီရှင် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည့် ချန်ဖိန်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။

ချွေ့နျန်၏ အောင်မြင်မှုသည် ပါရမီကြောင့် ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းနှင့် မိသားစု ဩဇာကြောင့် ၄၀ ရာခိုင်နှုန်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလျှင် ချန်ဖိန်သည် စစ်မှန်သော ပါရမီရှင် ကလေးငယ် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူသည် လေးနှစ်သာ စာသင်ခဲ့ရသော်လည်း ယခုနှစ်တွင် ခရိုင်နှင့် စီရင်စု ကဗျာပြိုင်ပွဲများ၌ ပါဝင် ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ပြီး လွယ်ကူစွာ ပထမဆု ရရှိခဲ့သည်။ ပြည်နယ် ပညာရေးမင်းကြီး ကိုယ်တိုင်ကပင် သူ၏ အရေးအသားကို ချီးကျူးခဲ့ပြီး ကွမ်ရှီးပြည်နယ်မှ နောက်ထပ် ထူးချွန်သော ပါရမီရှင်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာကြောင်း။ ၁၀ နှစ် အတွင်း နောက်ထပ်ကျန်းရန်မင်တစ်ဦး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ချန်ဖိန်သည် ချွေ့မိသားစု၏ လမ်းခရီးတွင် အတားအဆီး တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ချွေ့နျန် ဤစာမေးပွဲတွင် ပထမဆု ရရှိရေးသည် ချွေ့မိသားစု တစ်ခုလုံး၏ သန္နိဋ္ဌာန် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် စာစစ်မှူးချုပ်ထံသို့ ဝင်ပေါက်ရှာရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း စာစစ်မှူးချုပ်မှာ ကျန်းနန်နယ်စားမင်း ဆုန်ချွဲ၏ ညီဝမ်းကွဲ ဖြစ်ပြီး ချွေ့မိသားစုနှင့် နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်း လောကကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်သူ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ဤပါရမီရှင် လူငယ် ချန်ဖိန်အပေါ် ရက်စက်သော နည်းလမ်းများ အသုံးပြုခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ဤပါရမီရှင် လူငယ်သည် သူ့ကို ပိုးပန်းနေသော လူရိုင်းမလေး တစ်ဦးကို ပြစ်မှားမိပြီးနောက် ရုတ်တရက် ဖျားနာကာ လဲကျသွားခြင်း ဖြစ်ကြောင်းမှလွဲ၍ မည်သည့် သဲလွန်စမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

**--**--**--**--**--**--**--**

“ယုတ်မာလိုက်တာ။ အရှက်မရှိလိုက်တာ။ ဒီလူတွေက သူတို့ လုပ်ချင်တာ လုပ်နေကြတာပဲ။” ဆရာသခင်ကြီး နင်ဇောင်ဝူသည် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးမှ လျှို့ဝှက် သတင်းအချက်အလက်များကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေသည်။

ယနေ့တွင် ပါရမီရှင် လူငယ်လေး ချန်ဖိန်သည် အသက်ငွေ့ငွေ့သာ ရှိတော့ပြီး အဆိပ်များသည် မျက်နှာပေါ်သို့ စတင် ပျံ့နှံ့လာကာ သွေးကွက်များစွာ ပေါ်ပေါက်လာပြီ ဖြစ်သည်။

သူ့မိဘများနှင့် ညီမလေးမှာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ငိုကြွေးနေကြသည်။ ချန်ဖိန်သည် သူတို့ မိသားစု၏ မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်သည်။

တုပိုင်က မေးလိုက်သည်။ “ဆရာနင်။ ဒီလူငယ်လေးကို တကယ် ကယ်လို့ ရလား။”

ဆရာသခင်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရင် ရလောက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ သတိရလာဖို့ အနည်းဆုံး လဝက်လောက် ကြာမယ်။ အပြည့်အဝ ပြန်ကောင်းဖို့ အနည်းဆုံး ခြောက်လလောက် ကြာမယ်။ ဒီဂူအဆိပ်က အရမ်း ပြင်းထန်တယ်။”

“ငါ ဂူကောင်ကို သတ်နိုင်ရင်တောင် ကောင်လေးရဲ့ သက်တမ်းနဲ့ ဇီဝစွမ်းအင် တစ်ဝက်လောက်ကိုတော့ စတေးရလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ဒီနှစ် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲကို သူ ဝင်ဖြေဖို့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ မင်းသာ သူ့ကို မကူညီရင် သူ့မိသားစု ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။”

ဤမိသားစု ပျက်စီးရုံသာမက ချွေ့မိသားစု၏ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုလည်း အောင်မြင်သွားမည် ဖြစ်ပြီး ချွေ့နျန်၏ ပါရမီရှင် လမ်းခရီးသည် စာတော်ပြန်ပွဲတွင် ပထမဆု ရယူခြင်းဖြင့် စတင်ပေလိမ့်မည်။

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာနင်။ ကျွန်တော် ဆရာ့ရဲ့ လောင်းကြေးကို လက်ခံပါတယ်။ ချန်ဖိန် အစား ဧကရာဇ်မင်းမြတ်စာမေးပွဲကို ဝင်ရောက်ဖြေဆိုပါ့မယ်။”

“ကောင်းတယ်။ ကောင်းတယ်။” ဆရာသခင်ကြီးသည် တုပိုင်ကို ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ငါ တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မင်းသာ အောင်မြင်ခဲ့ရင် ချန်ဖိန်ရဲ့ မိသားစု ကံကြမ္မာကို ကယ်တင်နိုင်လိမ့်မယ်။”

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ချန်ဖိန်နဲ့ ကျွန်တော်က နည်းနည်း ဆင်တူပေမဲ့ လုံးဝ ကွဲပြားနေပါသေးတယ်။ ဆရာ့ဆီမှာ ထိပ်တန်း ရုပ်ဖျက်နည်းပညာ ရှိတယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားတယ်။ ဟုတ်ပါသလား။”

ဆရာသခင်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “ရုပ်ဖျက်နည်းပညာ တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘူး။ ပိုအရေးကြီးတာက မှော်သားရဲ တစ်ကောင်ရဲ့ အရေခွံပဲ။ အဲဒါရှိမှ အပြစ်အနာအဆာ မရှိသလောက် မျက်နှာဖုံး တစ်ခု လုပ်လို့ ရမှာ။ ပြီးတော့ လူနှစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာကလည်း ကွက်တိ ဖြစ်နေရမယ်။ ဒီသားရဲအရေခွံက တန်ဖိုးဖြတ်လို့ မရဘူး။ အနောက်တိုင်း နိုင်ငံတစ်ခုရဲ့ ပင်လယ်ပြင်မှာ ငါ ရခဲ့တဲ့ ရတနာပဲ။”

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလောက် တန်ဖိုးကြီးတာဆိုတော့ ကျွန်တော် ငှားရမ်း သုံးစွဲရုံပဲ သုံးပါ့မယ်။ ဆရာနင်ရဲ့ အချစ်တော် ပစ္စည်းကို ယူမသွားပါဘူး။”

“ငါ့အတွက် အသုံးမဝင်တော့ပါဘူး။” ဆရာသခင်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “ချွေ့မိသားစုရဲ့ ယုတ်မာတဲ့ အပြုအမူကို ငါ ရွံရှာတယ်။ ဒါ့အပြင် ချန်ဖိန်ရဲ့ မိသားစုက သနားစရာ ကောင်းတယ်။ ငါ သူ့ကို တကယ် ကူညီချင်တယ်။ ဒါကြောင့် ချန်ဖိန်နဲ့ မင်းကို ကူညီဖို့ ဒီရတနာကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ငါ ဆန္ဒရှိပါတယ်။”

တုပိုင် ချက်ချင်း ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာနင်။”

“မင်းရဲ့ အရည်အချင်းက ဘယ်လောက် ကောင်းလဲ။” ဆရာသခင်ကြီးက မေးလိုက်သည်။

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “သာမန်ပါပဲ။ အောင်မှတ်ရရုံလောက်ပါပဲ။”

ဆရာသခင်ကြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒါ ပြဿနာပဲ။ ခြေရှစ်ချောင်း စာစီစာကုံးကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ဖို့ဆိုတာ တစ်ညတည်းနဲ့ ဖြစ်လာမယ့် ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ ၇ နှစ်၊ ၈ နှစ်လောက် အချိန်ယူရတယ်။ ငါတို့မှာ ၁၀ ရက်တောင် မပြည့်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ပဲလေ။ သာမန်လူတွေနဲ့ ကွဲပြားကောင်း ကွဲပြားနိုင်ပါတယ်။”

အပိုင်း ၁၀၇ ပြီး။