အခန်း (၁၀၈)

ထို့နောက် ဆရာသခင်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “နောက်ရက်အနည်းငယ် အတွင်း မင်း ဘာမှ လုပ်စရာ မလိုဘူး။ အလွတ်ကျက်နိုင်သလောက်သာ ကျက်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ရာချီ အတွင်း ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲမှာ ထိပ်တန်း သုံးယောက် ဝင်ခဲ့တဲ့ ပညာရှင်တွေရဲ့ စာစီစာကုံးတွေ အကုန်လုံးကို အလွတ်ကျက်ထား။”

“ကျက်နိုင်သလောက် ကျက်။ အကောင်းဆုံး စာစီစာကုံးတွေကို အလွတ်ရပြီ ဆိုတာနဲ့ မင်းလည်း အလိုလို ရေးတတ်လာလိမ့်မယ်။ ဒါက အချိန်တိုအတွင်း စာစီစာကုံး ရေးသားမှု ကျွမ်းကျင်မှုကို တိုးတက်စေမယ့် အမြန်ဆုံး နည်းလမ်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို လုပ်ရင်တောင် ထိပ်တန်းအမှတ် ရဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ သေချာတာပေါ့။ မင်းက ပါရမီရှင် ဆိုရင်တော့ တစ်မျိုး ဖြစ်ချင် ဖြစ်မှာပေါ့။”

“ဟုတ်ကဲ့။” တုပိုင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဆရာသခင်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “နောက် ၆ ရက်နေရင် ငါ မင်းကို ခြေရှစ်ချောင်းစာစီစာကုံး ရေးဖို့ ခေါင်းစဉ်တစ်ခု ပေးမယ်။ မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းကို ကြည့်ပြီစာမေးပွဲမှာ ပထမဆု ရနိုင် မရနိုင် ဆုံးဖြတ်ကြတာပေါ့။ သေချာတာပေါ့။”

“ဒါက ကောင်းကင်ပေါ် တက်တာထက် ပိုခက်ခဲမှန်း ငါ သိပါတယ်။ မင်းအတွက်လည်း သေချာပေါက် ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ပါရမီရှင် မဟုတ်လား။ ရာစုနှစ် တစ်ခုမှာ တစ်ယောက် ပေါ်ထွန်းတဲ့ ပါရမီရှင်လေ။”

အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းကင်ပေါ် တက်တာထက် ပိုခက်ခဲလှသည်။ အခြား ထိပ်တန်း ပညာရှင်များသည် ၁၀ နှစ်ကျော် လေ့လာခဲ့ကြပြီး တုပိုင်သည် ၁၀ ရက်အောက်သာ လေ့လာခဲ့ရသည်။

ဤသည်မှာ ပြည်နယ်အဆင့် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲတွင် ထိပ်တန်းအမှတ် ရယူခြင်းထက် များစွာ ပိုမို ခက်ခဲသည်။

**--**--**--**--**--**--**--**

ထို့နောက် ဆရာသခင်ကြီးသည် ခြေရှစ်ချောင်း စာစီစာကုံး ပုံစံဖြင့် ရေးသားထားသော စာစီစာကုံး ရာပေါင်းများစွာကို ထုတ်ယူလာပြီး တုပိုင်အား အလွတ်ကျက်ခိုင်းလေသည်။

ဤစာစီစာကုံးများသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ရာချီ အတွင်း ထိပ်တန်း သုံးဦးဝင်ခဲ့သော ပညာရှင်များ ရေးသားခဲ့သည့် စာစီစာကုံးများ ဖြစ်ပြီး စုစုပေါင်း ရာပေါင်းများစွာ ရှိသည်။

နေ့ဘက်တွင် တုပိုင်သည် စာသားများကို လျင်မြန်စွာ လှန်လှော ကြည့်ရှုပြီး ညဘက်တွင် အိပ်မက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဦးနှောက်စွမ်းရည် ၁၀ ဆ။ အချိန် ၁၀ ဆ အသုံးပြုပြီး အလွတ်ကျက်မှတ်လေသည်။

တစ်ညတည်းဖြင့် သူသည် ဤထိပ်တန်း ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲ စာစီစာကုံး ရာပေါင်းများစွာကို အလွတ်ရနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်နေ့ နိုးလာသောအခါ ဆရာသခင်ကြီးသည် ခြေရှစ်ချောင်းစာစီစာကုံး အပုံလိုက်ကြီးကို သူ့ထံ ပို့လိုက်ရာ စာကြည့်ဆောင်ထဲတွင် တောင်ငယ်လေး တစ်လုံးသဖွယ် စုပုံနေပြီး တုပိုင် အရပ်ထက်ပင် မြင့်မားနေသည်။

“ထိပ်တန်း ပညာရှင်တွေရဲ့ စာကို ကြည့်ရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး။ ဒုတိယတန်းစား ပညာရှင်တွေရဲ့ စာတွေနဲ့ ပြည်နယ်စာမေးပွဲ အသီးသီးမှာ ပထမဆု ရခဲ့တဲ့ ပညာရှင်တွေရဲ့ စာစီစာကုံးတွေကိုပါ ကြည့်ရမယ်။”

“မင်းအတွက်တော့ ပြည်နယ်စာမေးပွဲ ပထမဆုရှင်တွေရဲ့ စာစီစာကုံးတွေကို အလွတ်ကျက်တာက ပိုအသုံးဝင်လိမ့်မယ်။” ဆရာသခင်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “သေချာတာပေါ့။ အကုန်လုံးကို အလွတ်ကျက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ နောက် ၅ ရက် အတွင်း ကျက်နိုင်သလောက် ကျက်ထား။”

‘လခွမ်း။ မနေ့ကမှ ရာဂဏန်းလောက် အလွတ်ကျက်လို့ ပြီးတာ။ ဒီနေ့ ထောင်နဲ့ချီပြီး ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီ။’

“ဆရာနင်။ ဒါတွေ ဘယ်က ရတာလဲ။” တုပိုင် အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

နင်ဇောင်ဝူက ပြောလိုက်သည်။ “မင်းတို့ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးက မထုတ်ပေးနိုင်တာ ဘာရှိလို့လဲ။”

ထို့နောက် တုပိုင်သည် မရေမတွက်နိုင်သော ခြေရှစ်ချောင်းစာစီစာကုံးများကြားတွင် မြှုပ်နှံလိုက်သည်။ နေ့ဘက်တွင် စာမျက်နှာများကို ရူးသွပ်မတတ် လှန်လှောကြည့်ရှုပြီး ညဘက် အိပ်မက်ထဲတွင် ခြေရှစ်ချောင်းစာစီစာကုံး တစ်ပုဒ်ချင်းစီကို စေ့စပ်သေချာစွာ အလွတ်ကျက်မှတ်လေသည်။

နေ့တိုင်း သူသည် နက်နဲခက်ခဲသော ခြေရှစ်ချောင်းစာစီစာကုံး တစ်ထောင်ခန့်ကို အလွတ်ကျက်ရသည်။

၅ ရက် ကြာပြီးနောက် တုပိုင်သည် ခြေရှစ်ချောင်း စာစီစာကုံး ကောင်း ၃,၀၀၀ ၄,၀၀၀ ခန့်ကို အမှန်တကယ်ပင် အလွတ်ရနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအိပ်မက်စနစ်သည် တကယ့်ကို ကောင်းကင်ဘုံကို အာခံနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

၅ ရက်လုံးလုံး စာစီစာကုံးပုဒ်ရေ ၅,၀၀၀ ကို အလွတ်ကျက်ပြီးနောက် တုပိုင်၏ ခေါင်းသည် ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

ဤနည်းလမ်းသည် တိုက်ရိုက်ကျသော်လည်း အလွန် ထိရောက်မှု ရှိသည်ဟု ပြောရပေမည်။ တုပိုင်၏ ခြေရှစ်ချောင်း စာစီစာကုံး ရေးသားမှု အဆင့်အတန်းသည် တဟုန်ထိုး တိုးတက်လာခဲ့သည်။

**--**--**--**--**--**--**--**

အချိန်ကျရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။ မနက်ဖြန်တွင် တုပိုင်သည် ချန်ဖိန်၏ အထောက်အထားဖြင့် ပြည်နယ်စာတော်ပြန်ပွဲ ဝင်ရောက်ဖြေဆိုရန် ကွေ့လင်စီရင်စုသို့ သွားရောက်ရတော့မည်။

ဆရာသခင်ကြီး နင်ဇောင်ဝူသည် တုပိုင်အား စာစီစာကုံး ရေးသားရန် ခေါင်းစဉ်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။

ဖတ်ရှုပြီးနောက် ဆရာသခင်ကြီး၏ မျက်နှာထားသည် အလွန် ရှုပ်ထွေးနေပြီး စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ တုပိုင်သည် ပါရမီရှင် ဖြစ်သော်လည်း ပါရမီရှင် ဆိုသည်မှာ အရာရာ တတ်စွမ်းနိုင်သူ မဟုတ်ပေ။

အဆုံးသတ်တွင်တော့ သေမျိုးလူသားသာဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပါးမဟုတ်ချေ။

သူ့တွင် သင်္ချာအတွက် အံ့သြဖွယ် ပါရမီ ရှိကောင်း ရှိနိုင်သော်လည်း ဤသည်မှာ အချိန်နှင့် အတွေ့အကြုံ လိုအပ်သော ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲ စာစီစာကုံး ဖြစ်ပေရာ ပါရမီ တစ်ခုတည်းဖြင့် မလုံလောက်ပေ။

ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ဆရာသခင်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “တုပိုင်။ မင်းရဲ့ ခြေရှစ်ချောင်း စာစီစာကုံးက အများကြီး တိုးတက်လာတယ်။ ဒီစာစီစာကုံးက တော်တော်လေး ထူးချွန်နေပြီ။”

“ဒါပေမဲ့။” ဆရာသခင်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလို ကျွမ်းကျင်မှု အဆင့်နဲ့ဆိုရင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲမှာ စာရင်းဝင်ဖို့ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းပဲ အခွင့်အရေး ရှိတယ်။ ပထမဆု ရဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။”

ဆရာသခင်ကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည်။ တုပိုင်သည် ပါရမီရှင် ဖြစ်သော်လည်း ခြေရှစ်ချောင်း စာစီစာကုံး ကျွမ်းကျင်မှုသည် တစ်ညတည်းဖြင့် တိုးတက်နိုင်သော အရာ မဟုတ်ပေ။

အပိုင်း ၁၀၈ ပြီး။