အခန်း (၁၀၉)
Vol. 11 Ch. 109
“တော်ပြီ။ တော်ပါပြီ။” ဆရာသခင်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “ချန်ဖိန် ရောဂါပျောက်သွားရင်တောင် သူ့မျက်နှာ ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။ ရုပ်ဆိုးပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပုံစံနဲ့ သူ ဘယ်တော့မှ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်စာမေးပွဲ ဝင်ဖြေခွင့် ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။”
“ဒါကြောင့် ဒါက တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးပဲ။ အကယ်၍ သူသာ စီရင်စုအဆင့် စာမေးပွဲ မအောင်ရင် သူ့တစ်မိသားစုလုံး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်။ မျှော်လင့်ချက် နည်းပါးပေမဲ့ မင်း သူ့အတွက် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပေးလို့ ရပါသေးတယ်။ ဒီည ငါ မင်းကို ရုပ်ဖျက်ပေးမယ်။ မနက်ဖြန် ငါတို့ သူ့အစား စာမေးပွဲဖြေဖို့ ကွေ့လင်ကို ထွက်ခွာကြမယ်။”
တုပိုင် နိုင်သည်။ ရှုံးသည် ဆိုသည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်ပြီး ဆရာသခင်ကြီး ဆက်မပြောတော့ပေ။ သူ့အမြင်အရ တုပိုင် ပထမဆု ရရှိရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။
“စကားမစပ်။ ချန်ဖိန်ရဲ့ လက်ရေးက တော်တော်လေး ထူးခြားတယ်။ ဘာအပြစ်အနာအဆာမှ မရှိစေရဘူး။ မင်းရဲ့ လေ့ကျင့်မှု အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ။” ဆရာသခင်ကြီးက မေးလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် တုပိုင်သည် စက္ကူနှစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ နှစ်ရွက်စလုံးသည် ချန်ဖိန် ရေးသားထားသော ဆောင်းပါးများ ဖြစ်နေသည်။
တုပိုင်က မေးလိုက်သည်။ “ဆရာနင်။ ချန်ဖိန် ရေးတာက ဘယ်တစ်ခုလဲ။ ကျွန်တော် ကူးရေးထားတာက ဘယ်တစ်ခုလဲ ဆိုတာ ပြောပြနိုင်မလား။”
အိပ်မက်ထဲတွင် အခြားစွမ်းရည်များ မည်မျှ တိုးတက်လာသည်ကို မသိသော်လည်း ကူးယူအတုခိုးခြင်းနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် တုပိုင်သည် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်သည်။
ချန်ဖိန်၏ လက်ရေးကို မဆိုထားနှင့် သူသည် သစ်ခွမဏ္ဍပ်ကဗျာနိဒါန်းကိုပင် ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းကျော် တူညီအောင် တုပနိုင်စွမ်း ရှိသည်။
ဆရာသခင်ကြီးသည် စက္ကူများကို ယူလိုက်ပြီးနောက် သေချာစွာ လေ့လာကြည့်ရှုပြီး ဘယ်ဘက်လက်မှ စာရွက်ကို မြှောက်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက ချန်ဖိန် ရေးထားတာပဲ။”
တုပိုင် အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။ “ဆရာ တကယ်ပဲ ခွဲခြားနိုင်တာလား။”
ဆရာသခင်ကြီးသည် ကျေနပ်အားရစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီစက္ကူက နည်းနည်းလေး ပိုဟောင်းနေလို့ပဲ။ ဂျင်းအိုက ပိုစပ်တယ် ဆိုတာ မဟုတ်ဘူးလား။”
တုပိုင်သည် ပို၍ ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာနင်။ တကယ်တော့ နှစ်ရွက်စလုံးကို ကျွန်တော် ရေးထားတာပါ။ ဒီတစ်ရွက်အတွက် စက္ကူအဟောင်းကို တမင် သုံးထားတာ။”
ဆရာသခင်ကြီးသည် ဟန်ဆောင် ဒေါသထွက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက ငါ့ကို ကစားရဲတယ်ပေါ့လေ။ သတိထားနေ။ မဟုတ်ရင် ငါမင်းကို ရိုက်မိလိမ့်မယ်။”
ထိုအချိန်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာသခင်ကြီး။ လူငယ်လေး သတိရလာပါပြီ။”
ဆရာသခင်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “ကလေး။ သူနဲ့ တွေ့ဖို့ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့။”
**--**--**--**--**--**--**--**
ပါရမီရှင် လူငယ်လေး ချန်ဖိန် နိုးလာခဲ့သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှ တင်းတိပ်များ ပိုများလာပြီး ကိုယ်အလေးချိန် ပေါင် ၂၀ ပေါင်ခန့် ကျဆင်းသွားသဖြင့် ကြောက်စရာကောင်းသော ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူ့ဘေးနား၌ အလွန် လှပသော မိန်းမပျိုလေး တစ်ဦး ရှိနေသည်ကို တုပိုင် သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမသည် အသက် ၁၅ နှစ် ၁၆ နှစ်ခန့်သာ ရှိဦးမည်။ သူမသည် အလွန် ရှက်တတ်ပုံရပြီး တုပိုင်ကဲ့သို့ လူငယ်တစ်ဦးကို မြင်သောအခါ ယုန်ငယ်လေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခေါင်းငုံ့ကာ ခြေထောက်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ဤမိန်းကလေးသည် ချန်ဖိန်၏ ညီမလေး ချန်ရွှမ်ရွှမ် ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် သူမသည် ချမ်းသာသော ဒေသခံသူဌေးတစ်ဦးထံတွင် ကျွန်အဖြစ် မိမိကိုယ်ကို ရောင်းချခဲ့ပြီး ဆေးကုသရန် ငွေရှာခဲ့သည်။ ဤသည်က မောင်နှမသံယောဇဉ် မည်မျှ ကြီးမားကြောင်း ပြသနေသည်။
ယခုအချိန်တွင် သူမသည် ချန်ဖိန်ကို ပျားရည်များ ဂရုတစိုက် တိုက်ကျွေးနေသည်။
အားနည်းနေသော ချန်ဖိန်သည် တုပိုင် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အစပိုင်းတွင် အံ့သြသွားပြီးနောက် သူ့မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် တောက်ပလာသည်။ သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထရန် ကြိုးစားရင်း အက်ကွဲသော အသံဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။ “သခင်တုပိုင်။ သခင်တုပိုင်။”
တုပိုင် အံ့သြသွားသည်။ ဤလူငယ်က သူ့ကို သိနေသည်လော။ သခင်တုပိုင်ဟုပင် ခေါ်လိုက်သေးသည်။ သူသည် ပရိသတ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူနေသော်လည်း တုပိုင်က သူ့ကို လုံးဝ မသိပေ။
“မင်း ငါ့ကို သိလား။” တုပိုင် မေးလိုက်သည်။
ချန်ဖိန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ဆရာလောင်ယန်နဲ့အတူ တက္ကသိုလ်သုံးခု ပူးပေါင်းပြိုင်ပွဲကြီးကို လာကြည့်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ အဲဒီနေ့တုန်းက သခင်တုပိုင်ရဲ့အစွမ်းကို အခုထက်ထိ မှတ်မိနေတုန်းပါပဲ။”
‘သြော်… ဒါကြောင့်ကိုး။’
တုပိုင် ပြောလိုက်သည်။ “မင်းနဲ့ ချွေ့နျန် ဘယ်လို ရန်ငြိုးဖွဲ့ခဲ့လဲ ဆိုတာ အသေးစိတ် ပြောပြစမ်း။”
ချန်ဖိန်က ပြောပြသည်။ “အဲဒီနေ့က ဆရာလောင်ယန်က ကျွန်တော့်ကို စာအုပ်ငှားဖို့ လီကျန်းအကယ်ဒမီကို ခေါ်သွားခဲ့ပါတယ်။ ချွေ့နျန်က သခင်တုပိုင်ကို မနာလိုဝန်တိုစိတ်နဲ့ တိုက်ခိုက် ပြောဆိုနေတာကို ကျွန်တော်တို့ ကြားလိုက်ရပါတယ်။”
“သခင်တုပိုင်က တက္ကသိုလ်သုံးခုပြိုင်ပွဲမှာ မသမာမှု လုပ်ခဲ့တယ်တဲ့။ မိန်းမစိုးဂိုဏ်းဝင်တွေက ပိုတော်လေလေ ပိုသေသင့်လေလေပဲတဲ့။ လူတိုင်း ဝိုင်းသတ်သင့်တယ်လို့ ပြောနေခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော် ဒေါသထွက်ပြီး သူနဲ့ ဝင်ငြင်းခဲ့တယ်။ စကားများရင်းနဲ့ ဒေါသအလျောက် ကျွန်တော်တို့ လောင်းကြေးထပ်ခဲ့ကြတယ်။”
“အကယ်၍ ချွေ့နျန်ကစာမေးပွဲမှာ ပထမဆု ရခဲ့ရင် ကျွန်တော်က ဒူးထောက်ပြီး မိန်းမစိုးဂိုဏ်းက တိုင်းပြည်နဲ့ လူမျိုးအတွက် ကပ်ဘေးဆိုးကြီး ဖြစ်တယ်။ လူတိုင်း ဝိုင်းသတ်သင့်တယ်လို့ အော်ဟစ်ရမယ်။ ပြီးတော့ တုပိုင်က ယုတ်မာပြီး အရှက်မရှိတဲ့ကောင်။ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ဒဏ်ခတ်မှုကို ခံရသင့်တယ်လို့ ပြောရမယ်တဲ့။”
“အကယ်၍ ကျွန်တော်က စာမေးပွဲမှာ အနိုင်ရရင်တော့ ချွေ့နျန်က ဒူးထောက်ပြီး တုပိုင်က ပါရမီရှင် ဖြစ်တယ်။ လူတိုင်း လေးစားသင့်တယ်လို့ အော်ဟစ်ရမယ်။”
သောက်ကျိုးနည်း။ တုပိုင် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ဤကိစ္စသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ့ဆီ လာပတ်သက်နေသည်။ ဤပါရမီရှင် လူငယ် ချန်ဖိန်သည် သူ့ပရိသတ် ဖြစ်နေပြီး သူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်ပေးရင်း ဤကပ်ဘေးဆိုးနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ရုတ်တရက် တုပိုင်သည် သူ့ပခုံးများ ပိုမို လေးလံလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ယခင်က ချန်ဖိန် အစား ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲ ဝင်ဖြေခြင်းသည် ဆုလာဘ်ရှိသောကြောင့် တာဝန်တစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ ထိုသည်က တုပိုင်၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တာဝန်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ဆရာသခင်ကြီး ပြောခဲ့ဖူးသည်မှာ ချန်ဖိန်၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်လျှင်ပင် သူ့ရုပ်ရည် ပျက်စီးသွားလိမ့်မည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ တာ့နင်မင်းဆက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်ရည် ရှိသူများကို ဧကရာဇ်မင်းမြတ်စာမေးပွဲ ဖြေဆိုခွင့် မပြုပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤစာမေးပွဲသည် ချန်ဖိန်အတွက် အရာရှိ ဖြစ်လာရန် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။
ယခင်က တုပိုင်သည် မဖြစ်မနေ နိုင်ရမည်ဟု ခံယူထားသော်လည်း ယခု ချန်ဖိန်အတွက်ကြောင့် သူသည် အနိုင်ရရန် ပိုမို ပြင်းပြသော စိတ်ဓာတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
**--**--**--**--**--**--**--**
ထိုညတွင် ဆရာသခင်ကြီးသည် တုပိုင်ကို ရုပ်ဖျက်ပေးလေသည်။ ရုပ်ဖျက်ခြင်း၏ အနှစ်သာရသည် ပုစဉ်းရင်ကွဲ အတောင်ပံကဲ့သို့ ပါးလွှာပြီး ရေကဲ့သို့ ပျော့ပျောင်းသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် ပင်လယ်သားရဲ အရေခွံပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။
ဆရာသခင်ကြီးသည် ဦးစွာ မျက်နှာဖုံးပုံကြမ်း ရရှိရန် ချန်ဖိန်၏ မျက်နှာကို ပုံစံခွက် ရယူလိုက်သည်။
“ကံကောင်းလို့ မင်းတို့မျက်နှာက ၅၀ ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် ဆင်တူနေတာ။ မဟုတ်ရင် ရုပ်ဖျက်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။” ဆရာသခင်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် ပုစဉ်းရင်ကွဲ အတောင်ပံကဲ့သို့ ပါးလွှာသော မျက်နှာဖုံးကို တုပိုင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကပ်လိုက်သည်။
အံ့သြစရာ ကောင်းသည်မှာ မျက်နှာဖုံးသည် တုပိုင်၏ မျက်နှာနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားရုံသာမက အရေပြားထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
အပိုင်း ၁၀၉ ပြီး။