အခန်း (၁၁၀)

“ပျင်းနေပြီလား။” ဆရာသခင်ကြီးက မေးလိုက်သည်။

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “အစတုန်းက နည်းနည်း ပျင်းဖို့ကောင်းပေမဲ့ အခုတော့ အဆင်ပြေလာပါပြီ။”

ဆရာသခင်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “ဒီမျက်နှာဖုံးက လေဝင်လေထွက် ကောင်းတယ်။ နောက်တစ်ဆင့် အနေနဲ့ ငါက မင်းမျက်နှာပေါ်က အမွှေးအမျှင် တစ်ပင်ချင်းစီကို မျက်နှာဖုံးကနေ ဖောက်ထွက်လာအောင် လုပ်ရမယ်။”

ဤသည်မှာ အချိန်ကြာပြီး အသေးစိတ်သော လုပ်ငန်းစဥ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ နှစ်နာရီကြာပြီးနောက် ဆရာသခင်ကြီးသည် တုပိုင်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမွှေးအမျှင်များကို တစ်ပင်ချင်းစီ စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဆွဲထုတ်ပေးခဲ့သည်။

နောက်တစ်ဆင့်မှာ မျက်ခုံးမွှေး တက်တူးထိုးခြင်း ဖြစ်ပြီး ချန်ဖိန်၏ မျက်ခုံးနှင့် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်အောင် ဖန်တီးရသည်။

ထို့နောက် ပါးစပ်ပုံစံကို ပြုပြင်ခြင်း ချန်ဖိန်၏ လည်ပင်းရှိ မှဲ့ကို ထည့်သွင်းခြင်းနှင့် ချန်ဖိန်၏ ဆံပင်ပုံစံအတိုင်း ပြင်ဆင်ခြင်းတို့ ပြုလုပ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ့အရေပြားကို ဖယောင်းကဲ့သို့ အဝါရောင် သုတ်လိမ်းခြင်း မျက်နှာပေါ်တွင် တင်းတိပ်များ ဖန်တီးခြင်းနှင့် မျက်လုံးထဲသို့ အထူးဆေးရည် ခတ်ခြင်းတို့ ပြုလုပ်လိုက်ရာ တုပိုင်၏ မျက်လုံးများသည် သွေးကြောများ ယှက်သန်းပြီး နာမကျန်းဖြစ်ကာ မောပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ပေါက်သွားသည်။

“မျက်နှာဖုံး တပ်ထားရင်တောင် အတိအကျ တူဖို့ ခက်တယ်။ ဒါကြောင့် မင်းကို သေလုမျောပါး ဖျားနာနေတဲ့ပုံ ဖမ်းထားရမယ်။ ဒါမှ မင်းအသံက အက်ကွဲနေပြီး ဟာကွက် မပေါ်မှာ။” ဆရာသခင်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “ပြီးတော့ ချွေ့မိသားစုက ချန်ဖိန်ကို အဆိပ်ခတ်ထားတာဆိုတော့ သူက သေခါနီး ဖြစ်နေရမှာပဲ။ မင်းသာ ဘာမှ မဖြစ်သလို ကျန်းကျန်းမာမာကြီး သွားရပ်နေရင် သူတို့ သံသယဝင်သွားလိမ့်မယ်။”

သုံးနာရီ ကြာပြီးနောက် ဆရာသခင်ကြီးသည် ရုပ်ဖျက်ခြင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး မှန်တစ်ချပ် ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

တုပိုင် မြင်လိုက်သောအခါ ချက်ချင်း အံ့သြမှင်သက်သွားသည်။ တကယ့်ကို တူလွန်းလှသည်။ မည်သည့်အပြစ်အနာအဆာမှ မရှိပေ။

တကယ်တမ်းတွင် ဟာကွက်များ ရှိနေသေးပြီး အများဆုံး ၈၅ ရာခိုင်နှုန်းသာ တူညီသော်လည်း ဆရာသခင်ကြီး၏ ဉာဏ်ကြီးရှင်ဆန်သော စိတ်ကူးဖြစ်သည့် သေလုမျောပါး လူမမာပုံစံ ဖန်တီးလိုက်ခြင်းက ဟာကွက်အားလုံးကို ဖုံးကွယ်သွားစေသည်။

ဤမျက်နှာဖုံးသည် အမှန်တကယ် ထူးခြားလှသည်။ ဤမျက်နှာဖုံးကြောင့် တုပိုင်သည် အခြားမျက်နှာတစ်ခုနှင့် အခြားဝိသေသလက္ခဏာ တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်သွားသည်။

“ဆရာနင်။ ဒီလို မျက်နှာဖုံးမျိုး ရှိမှန်း ဘယ်သူ သိသေးလဲ။” တုပိုင် မေးလိုက်သည်။

နင်ဇောင်ဝူ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “သိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက အနောက်တိုင်းနိုင်ငံတွေမှာတောင် အရမ်း ရှားပါးတယ်။ တာ့နင်မင်းဆက်မှာ ဘယ်သူမှ မြင်ဖူးမှာ မဟုတ်ဘူး။ တာ့နင်မင်းဆက် တစ်ခုလုံးမှာ အနောက်တိုင်းနိုင်ငံတွေကို ရောက်ဖူးတဲ့သူက လက်ချိုးရေလို့ ရတယ်။”

တုပိုင် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ချန်ဖိန်က ကျွန်တော့်ကြောင့် ဒီလို ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတာပါ။ သူ ပြည်နယ်စာမေးပွဲ အောင်မြင်ပြီး ဘွဲ့ရဖို့ ကူညီပေးတာက ကျွန်တော့် တာဝန်လို့ ခံယူပါတယ်။ ဒါက သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးပဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ခေါင်းစဉ်တစ်ခု ထပ်ပေးပါ။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော့် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး ဘယ်လောက် ကောင်းလဲဆိုတာ ပြပါ့မယ်။”

နင်ဇောင်ဝူ ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ။”

ထို့နောက် နင်ဇောင်ဝူသည် တုပိုင်အား ခေါင်းစဉ်တစ်ခု ထပ်ပေးပြီး စာစီစာကုံး ရေးခိုင်းလိုက်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် တုပိုင်သည် အမှန်တကယ်ပင် သူ့နှလုံးသားနှင့် ဝိညာဉ်ကို နှစ်မြှုပ်ကာ ဦးနှောက်ခြောက်မတတ် စဉ်းစားပြီး ဤဆောင်းပါးကို ပြီးမြောက်ရန် သုံးနာရီကျော် အချိန်ယူခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ တုပိုင်၏ အရည်အချင်း အကန့်အသတ်ပင် ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူသည် အိပ်မက်ထဲတွင် ထူးချွန်သော ခြေရှစ်ချောင်း စာစီစာကုံး ထောင်ပေါင်းများစွာကို အလွတ်ကျက်မှတ်ခဲ့ပြီးနောက် သူတို့ကို မိမိကိုယ်ပိုင် ရေးသားမှုထဲသို့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရာ ဤအဆင့်ထိ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖတ်ရှုပြီးနောက် ဆရာသခင်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “အရင်ကထက် အများကြီး ပိုကောင်းလာတယ်။ ပြည်နယ်စာမေးပွဲ အောင်မြင်ဖို့ အခွင့်အလမ်း ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် ရှိတယ်။”

တုပိုင် ခါးသီးစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ပထမဆု ရဖို့ မျှော်လင့်ချက် မရှိဘူး။ ဟုတ်တယ်မလား။”

ဆရာသခင်ကြီး ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “လုံးဝ မျှော်လင့်ချက် မရှိဘူး။”

တုပိုင် မေးလိုက်သည်။ “ဒီလို အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် ဟန်လင်းအကယ်ဒမီရဲ့ စာပေကျမ်းဂန် စာမေးပွဲမှာ အမှတ် ဘယ်လောက် ရမလဲ။”

ဆရာသခင်ကြီး ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဟန်လင်းအကယ်ဒမီရဲ့ စာမေးပွဲက ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲလောက် မခက်ခဲဘူး။ မင်းရဲ့ စာစီစာကုံးက အမှတ် ၈၀ လောက် ရနိုင်တယ်။”

တုပိုင် ပြောလိုက်သည်။ “ပထမဆု ရဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလား။”

ဆရာသခင်ကြီး ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်။ “လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ထန်ယန်က ကွမ်တုံရဲ့ ပထမဆုရှင်ပဲ။ သူ့ရဲ့ ခြေရှစ်ချောင်း စာစီစာကုံးတွေက မင်းထက် အဆင့် တစ်ဆင့်မက သာလွန်တယ်။”

ယခုအခါ တုပိုင်သည် အိပ်မက်စနစ်၏ အကန့်အသတ်ကို နားလည်သွားသည်။ ကူးယူခြင်းသည် ပြဿနာ မရှိပေ။

မှတ်ဉာဏ်သည် ပြဿနာ မရှိသော်လည်း ဆောင်းပါး ရေးသားခြင်း သို့မဟုတ် ဂီတတူရိယာ တီးခတ်ခြင်းနှင့် စစ်တုရင် ကစားခြင်းကဲ့သို့ နှစ်နှင့်ချီ ရာစုနှစ်နှင့်ချီ လေ့ကျင့်ရန် လိုအပ်သော အရာများကို အိပ်မက်ထဲတွင် တစ်ညတည်းဖြင့် ပြီးမြောက်အောင် မလုပ်နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် တုပိုင်သည် အိပ်မက်များမှတစ်ဆင့် ခြေရှစ်ချောင်း စာစီစာကုံး ဆရာတစ်ဆူ ဖြစ်လာရန်နှင့် ပြည်နယ်စာမေးပွဲတွင် ပထမဆု ရရှိရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူ့အရည်အချင်းနှင့် ဆိုလျှင် ပြည်နယ်စာမေးပွဲတွင် ပထမဆု ရယူပြီး ချွေ့နျန်ကို အနိုင်ယူရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် အခြားသော အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ် တစ်ခုကိုသာ မျှော်လင့်ရတော့မည်။

ဆရာသခင်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။ “မင်း အကောင်းဆုံးသာ ကြိုးစားပါ။ အတင်းအကျပ် ဖြစ်အောင် လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။”

နောက်တစ်နေ့တွင် တုပိုင်သည် ပါရမီရှင် လူငယ်လေး ချန်ဖိန်အဖြစ် ရုပ်ဖျက်ပြီး ပြည်နယ်စာတော်ပြန်ပွဲ ဖြေဆိုရန် ကြာပန်းကျောင်းတော်မှ ထွက်ခွာကာ ကွေ့လင်သို့ သွားရောက်လေသည်။

ကွေ့လင်စီရင်စုသို့ ရောက်ရှိရန် သုံးရက် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်သည်။

အပိုင်း ၁၁၀ ပြီး။