အခန်း (၁၁၂)

တုပိုင်သည် စာမေးပွဲခန်းမထဲသို့ အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်လိုက်နိုင်သည်။ မူလက အထောက်အထား စိစစ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်သည် အလွန် တင်းကျပ်သော်လည်း ချန်ဖိန်သည် ပါရမီရှင် လူငယ်လေးအဖြစ် ကျော်ကြားလွန်းခြင်းနှင့် ဖျားနာနေပုံ ပေါက်နေခြင်းတို့ကြောင့် စစ်သည်များသည် သူ့ကို အပေါ်ယံမျှသာ ရှာဖွေပြီး ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

အခြားသူများကဲ့သို့ တစ်စုံတစ်ခု ဝှက်ယူလာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဥနှစ်လုံးကို ကိုင်တွယ်စစ်ဆေးခြင်းမျိုး မပြုလုပ်ခဲ့ပေ။

ကွမ်ရှီးပြည်နယ်သည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲအတွက် အဓိက ပြည်နယ်ကြီး မဟုတ်သော်လည်း ဤပြည်နယ်အဆင့် စာမေးပွဲတွင် ဝင်ရောက်ဖြေဆိုသူ တစ်ထောင်ကျော် ရှိနေသေးသည်။

အဓိက အချက်မှာ ဤလူတစ်ထောင်ကျော်သည် ခရိုင်နှင့် စီရင်စု စာမေးပွဲများကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ကြသော အထက်တန်းလွှာများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ယှဉ်ပြိုင်မှုမှာ အလွန် ပြင်းထန်လှသည်။

ထို့ကြောင့် ပြည်နယ်စာမေးပွဲတွင် ပထမဆု ရရှိရန် မည်မျှ ခက်ခဲသနည်း။ ပြည်နယ်အဆင့် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲတွင် အနိုင်ရသကဲ့သို့ပင် ခက်ခဲလှသည်။

တုပိုင်၏ ထူးကဲသော ပါရမီဖြင့်ပင် သူသည် ခရိုင်အဆင့် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ၌ အဆင့် ၅ သာ ရရှိခဲ့သည်။

ယခုလက်ရှိတွင်တော့ တုပိုင်သည် ဤစာမေးပွဲတွင် ပထမရရန်ကြိုးစားနေလေ၏။ ဤသည်က နေ့ခင်းကြောင်တောင် အိပ်မက် မက်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် ချွေ့နျန်နှင့် လောင်းကြေးထပ်စဉ်က တုပိုင်၏ မာနကြီးသော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး အထင်မကြီးသင့်ပေ။

တကယ်တမ်းတွင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်စာမေးပွဲ၌ သူ့အရည်အချင်းနှင့်သာ ယှဉ်ပြိုင်ရမည် ဆိုပါက ချွေ့နျန်၏ ခြေမွခြင်းကို ခံရပေလိမ့်မည်။ အမှန်စင်စစ် ထိုဖြေဆိုသူ တစ်ထောင်ကျော်ထဲမှ ရာပေါင်းများစွာသော လူများသည် သူ့ကို လွယ်ကူစွာ အနိုင်ယူနိုင်ကြသည်။

**--**--**--**--**--**--**--**

စာမေးပွဲခန်းမထဲသို့ ရောက်သောအခါ လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် အခန်းငယ်လေးများ ရှိကြသည်။ အခန်းသည် အလွန် ကျဉ်းမြောင်းပြီး ၂ စတုရန်းမီတာထက် မပိုသော နေရာလေး ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင်ပင် စားသောက်ပြီး အညစ်အကြေး စွန့်ရသည်။

ကံကောင်းစွာပင် ပြည်နယ်စာမေးပွဲသည် အပိုင်းများစွာ ခွဲပြီး ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်တတ်ကာ လူကို တကယ် သေစေနိုင်သည့် ခရိုင်အဆင့် စာမေးပွဲနှင့် မတူညီပေ။

စာမေးပွဲသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ပင်မစာမေးပွဲနှင့် ဖြည့်စွက်စာမေးပွဲဟူ၍ နှစ်ပိုင်း ပါဝင်လေ့ရှိသည်။ သို့သော် လတ်တလော နှစ်များတွင် ဖြည့်စွက်စာမေးပွဲကို ဖယ်ရှားလေ့ ရှိသဖြင့် ပင်မစာမေးပွဲ တစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ယခင်နှစ်များက ပြည်နယ်စာမေးပွဲတွင် စာရေးသားခြင်း မေးခွန်းတစ်ခု ပါဝင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် အချိန်ကန့်သတ်ချက်ဖြင့် ရေးရသော စာစီစာကုံး တစ်ပုဒ်နှင့် ကဗျာတစ်ပုဒ်သာ ပါဝင်တော့သည်။

ဤနည်းအားဖြင့် မူဝါဒရေးရာ မေးခွန်းအပေါ် အခြေခံသော စာစီစာကုံး တစ်ပုဒ်တည်းကသာ အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်လာသည်။ ရလဒ်ကောင်း ရမရ ဆိုသည်မှာ ဤစာစီစာကုံး၏ အရည်အသွေးပေါ်တွင် လုံးဝ မူတည်နေပြီး ကဗျာမှာမူ အမွှမ်းတင်ရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

စာစီစာကုံး ခေါင်းစဉ်များ အနေဖြင့် စာစစ်မှူး၏ စိတ်ကြိုက်အပေါ် မူတည်ပြီး စာအုပ်ကြီးလေးအုပ် သို့မဟုတ် ကျမ်းကြီးငါးစောင် ထဲမှ ထုတ်နုတ် မေးမြန်းလေ့ ရှိသည်။

စာမေးပွဲကို ရိုးရှင်းအောင် ပြုလုပ်ထားသော်လည်း အခက်အခဲမှာမူ တိုးလာခဲ့ပြီး ယှဉ်ပြိုင်မှုမှာလည်း ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မေးခွန်းများစွာ ရှိပါက မေးခွန်းတစ်ခုကို ကောင်းစွာ မဖြေဆိုနိုင်လျှင် နောက်တစ်ခုတွင် ကောင်းစွာ ဖြေဆိုပြီး အောင်မြင်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် မေးခွန်းတစ်ခုတည်းသာ ရှိပါက မေးခွန်းတိုင်းသည် သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေ ဖြစ်သွားသည်။

ထို့ကြောင့် ဤစာစီစာကုံးတစ်ပုဒ်သည် ဖြေဆိုသူတိုင်း၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနှင့် ဘဝတစ်သက်တာ လေ့လာမှုတို့၏ အထွတ်အထိပ်ရလဒ် ဖြစ်ပေသည်။

တုပိုင်သည် မေးခွန်းလွှာကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူရင်းနှီးသော မေးခွန်းတစ်ခု ပါလာပါစေဟု ဆုတောင်းရင်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။

မျက်လုံးမှိတ်။ မေးခွန်းလွှာကို ဖွင့်။ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်ပြီး ယခုနှစ် စာမေးပွဲ၏ ပထမဆုံး မေးခွန်းနှင့် အရေးအကြီးဆုံး လက်ရှိရေးရာ မေးခွန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ရှေးခေတ်က ကိုယ်ကျင့်တရားကို ထွန်းလင်းစေပြီး ဓလေ့ထုံးတမ်းများကို တည်ဆောက်လိုသူများသည် အကြီးအသေးမရွေး မြစ်ရေစီးဆင်းမှုကို လိုက်နာကြသော်လည်း အသံထွက်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။”

ဤခေါင်းစဉ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တုပိုင် ခေါင်းမူးသွားပြီး ဦးရေပြားများ ထုံကျင်သွားသည်။

သောက်ကျိုးနည်း။ ခေါင်းစဉ်က လုံးဝ စိမ်းသက်နေရုံသာမက အဓိက အချက်မှာ ခြေရှစ်ချောင်း စာစီစာကုံးကောင်း နှစ်ထောင် သုံးထောင်ခန့်ကို အလွတ်ကျက်ထားသော်လည်း ဤခေါင်းစဉ်နှင့် တူညီသော စာစီစာကုံး တစ်ပုဒ်မှ မပါဝင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လက်ရှိတွင် သူသိသည်မှာ ဤမေးခွန်းသည် စာအုပ်ကြီးလေးအုပ်မှ မေးခွန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟုသာ။ ထို့နောက် သူသည် ထူးချွန်သော ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ် ရေးသားရန် မဆိုထားနှင့် အဓိကအချက်ကို ရောက်အောင် သွားရန်ပင် ရုန်းကန်နေရသည်။

သူ့ကိုယ်ပိုင် အရည်အချင်းကိုသာ အားကိုးရမည် ဆိုပါက ယခုနှစ် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲတွင် သေချာပေါက် ကျရှုံးမည်ဟု ပြောလျှင် စိတ်ချရသည်။ ပထမဆု ရရန် မစဉ်းစားနှင့် စာရင်းဝင်ဖို့ပင် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သေချာပေါက် ကျရှုံးပြီး နောက်ဆုံးအဆင့်သာ ရရှိပေလိမ့်မည်။

တကယ်တော့ သူသည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်စာမေးပွဲစနစ်အတွက် စနစ်တကျ ပညာသင်ကြားဖူးခြင်း မရှိဘဲ ဆောင်းပါး တစ်ထောင် နှစ်ထောင်ခန့်ကို ကြက်တူရွေးနှုတ်တိုက် အလွတ်ကျက်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ခေါင်းစဉ်က သူသိသော အရာနှင့် ကိုက်ညီပါက ကောင်းမွန်သော စာစီစာကုံး တစ်ပုဒ်ကို ရေးသားနိုင်ဦးမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ခေါင်းစဉ်က စိမ်းနေပါက သူသည် သေလမ်းရောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် ဤပြဿနာကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်ခြင်း မရှိသလို စာစီစာကုံးလည်း ရေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု မဖြစ်ပေါ်လာပါက သူသည် ဤစာမေးပွဲတွင် ကျရှုံးမည် ဖြစ်ပြီး ချွေ့နျန်နှင့် လောင်းကြေးတွင် ရှုံးနိမ့်ရန် သေချာနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဆိုးရွားစွာ ကျရှုံးမည့်သူမှာ သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပုံရသည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဖြေဆိုသူများသည်လည်း မေးခွန်းကို မြင်ပြီးနောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ညည်းညူနေကြသည်။

သိသာထင်ရှားသည်မှာ ဤမေးခွန်းသည် လူတိုင်းအတွက် အလွန် ခက်ခဲသည်။ ထို့ကြောင့် တုပိုင်သည် သူ့တွင် လမ်းနှစ်သွယ် ရှိကြောင်း သိလိုက်သည်။

ပထမ ရွေးချယ်မှုမှာ ချက်ချင်း အိပ်စက်ပြီး အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်လာမလား ကြည့်ရှုရန် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယ ရွေးချယ်မှုမှာ ချက်ချင်း အိပ်စက်လိုက်ရန် ဖြစ်သည်။ အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲ မရောက်ပါက သတိလစ်သွားသလို ဟန်ဆောင်ပြီး စာရွက်အလွတ် ပေးလိုက်ရုံသာ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေသည်ဟု ကြိုတင် နိဒါန်းပျိုးထားသဖြင့် စာရွက်အလွတ် ပေးခြင်းသည် ရှက်စရာ မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် တုပိုင်သည် ပြတ်သားစွာပင် စားပွဲပေါ် မှောက်လျက် အိပ်လိုက်သည်။

ထိုသည်ကို မြင်သောအခါ တစ်ဖက်ရှိ ဖြေဆိုသူသည် စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သနားစရာ ကောင်းလိုက်တဲ့ ပါရမီရှင် လူငယ်လေး ချန်ဖိန်။ ချွေ့နျန်ကတော့ အနိုင်ရဖို့ သေချာသွားလေ၏။

မလှမ်းမကမ်းတွင် လှည့်လည်စစ်ဆေးနေသော စာစစ်မှူးတစ်ဦး ရောက်လာပြီး တုပိုင်၏ ပခုံးကို လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “စာသင်သား။ ဘာလို့ မဖြေတာလဲ။”

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ခေါင်းမူးနေလို့ နားဖို့ လိုတယ်။”

စာစစ်မှူး ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် စာမေးပွဲခန်းမကို လှည့်လည်စစ်ဆေးဟန်ဆောင်ကာ ချွေ့နျန်ထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ဤစာမေးပွဲတွင် အနိုင်ရရန် သေချာကြောင်း အာမခံလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ဖိန်သည် စစ်ပွဲ မစခင်ကတည်းက ရှုံးနိမ့်သွားလေ၏။

ချွေ့နျန်သည် ချက်ချင်းပင် အောင်နိုင်သူအဖြစ် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

**--**--**--**--**--**--**--**

မှောက်လျက် အိပ်ပျော်နေသော တုပိုင်သည် ချက်ချင်းပင် အိပ်မက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သို့သော် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းသော ဝတ်ရုံဖြူနှင့် အဘိုးအို ရှိမနေဘဲ ဧရာမ စာကြည့်တိုက်ကြီး တစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိနေသည်။

စာကြည့်တိုက် တစ်ခုလုံးသည် အဆုံးအစ မရှိသကဲ့သို့ ကျယ်ပြောလှသော်လည်း စာအုပ်များ ပုံထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ အခြားကမ္ဘာမြေ၏ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲများမှ စာစီစာကုံးများ အားလုံး ပါရှိနေသည်။

ဆွေမင်းဆက်မှ ချင်းမင်းဆက်အထိ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် ကာလအတွင်း ပြည်နယ်၊ မြို့တော်နှင့် နန်းတော် စာမေးပွဲများအတွက် မေးခွန်းများနှင့် စာစီစာကုံးများ အားလုံးနီးပါး ပါဝင်သည်။

ဆောင်းပါးနှင့် ကဗျာ စုစုပေါင်း အရေအတွက်မှာ သောင်းနှင့်ချီ ရှိသည်။

တုပိုင် တကယ် ဒေါသထွက်သွားသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က နေ့ရောညပါ သူသည် တာ့နင်မင်းဆက် ကမ္ဘာမှ အကောင်းဆုံး ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲ စာစီစာကုံးများကို အိပ်မက်ထဲတွင် နေ့စဉ်နီးပါး ရွတ်ဆိုနေခဲ့ရသည်။

သူသည် ပထမဆုရှင်များ၏ စာစီစာကုံးများကိုသာမက ဒုတိယဆုရှင်များ၏ စာစီစာကုံးများနှင့် ပြည်နယ်စာမေးပွဲ တစ်ခုစီမှ ထိပ်တန်း သုံးဦး၏ စာစီစာကုံးများကိုပါ အလွတ်ကျက်မှတ်ခဲ့ရသည်။

ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင်းပခဲ့သော ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲများမှ စုဆောင်းထားသည့် ပြည်နယ်နှင့် မြို့တော် စာမေးပွဲ စာစီစာကုံး ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိသည်။

တုပိုင်သည် အလွတ်ကျက်ရလွန်းသဖြင့် အော့အန်ချင်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ဟု ပြောနိုင်သည်။

ယခုအခါ ကမ္ဘာမြေ၏ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်စာမေးပွဲများမှ ထူးချွန်သော စာစီစာကုံး သောင်းပေါင်းများစွာသည် အိပ်မက်ထဲတွင် ပေါ်လာပြန်သည်။

ထို့ကြောင့် ခေတ်သစ် တုပိုင်သည် ကောက်ရိုးပုံထဲတွင် အပ်ရှာသကဲ့သို့ ရှာဖွေရတော့သည်။ သူသည် သောင်းပေါင်းများစွာသော အဖြေလွှာများကြားမှ ယနေ့ စာမေးပွဲ မေးခွန်းကို ရှာဖွေရမည် ဖြစ်ပြီး ထို့နောက် တိုက်ရိုက် ကူးယူကာ မမှန်ကန်သော ဥပမာအနည်းငယ်ကိုသာ ပြုပြင်ရမည် ဖြစ်သည်။

တုပိုင်၏ ပထမဆုံး ရှာဖွေမှု ပစ်မှတ်မှာ ကမ္ဘာမြေရှိ မင်မင်းဆက်မှ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်စာမေးပွဲ စာရွက်စာတမ်းများ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကမ္ဘာ၏ အချိန်ကာလသည် ၁၇ ရာစု ဖြစ်ပြီး အခြားကမ္ဘာမြေရှိ မင်မင်းဆက်နှင့် ကိုက်ညီသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အတိုင်းအတာကို မင်မင်းဆက်အထိ ကျဉ်းမြောင်းလိုက်လျှင်ပင် ထောင်ပေါင်းများစွာသော အဖြေလွှာများ ပါဝင်နေသေးသည်။

တုပိုင်သည် ယနေ့ စာမေးပွဲ မေးခွန်း ပါဝင်သော အဖြေလွှာများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရှာဖွေတော့သည်။

“ရှေးခေတ်က ကိုယ်ကျင့်တရားကို ထွန်းလင်းစေပြီး ဓလေ့ထုံးတမ်းများကို တည်ဆောက်လိုသူများသည် အကြီးအသေးမရွေး မြစ်ရေစီးဆင်းမှုကို လိုက်နာကြသော်လည်း အသံထွက်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။”

အပိုင်း ၁၁၂ ပြီး။