အခန်း (၁၁၃)

သောက်ကျိုးနည်း ခေါင်းစဉ်ပင် ဖြစ်၏။ တုပိုင်သည် ဟုန်ဝူခေတ်မှ စတင်ပြီး ဧကရာဇ်ဟုန်ဝူ၊ ဧကရာဇ်ကျန်ဝမ်၊ ဧကရာဇ်ယုံလော့၊ ဧကရာဇ်ဟုန်ရှီး စသည်ဖြင့် ရှာဖွေလိုက်သည်။

ဤနည်းအားဖြင့် ဧကရာဇ် တစ်ပါးစီ၏ လက်ထက်တွင် ကျင်းပခဲ့သော ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲ အဖြေလွှာ တစ်ခုစီကို စစ်ဆေးခဲ့သည်။

ရာဂဏန်း၊ ထောင်ဂဏန်း၊ နှစ်ထောင်… တုပိုင်သည် မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်အထိ ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ဘာမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။

ကံကောင်းစွာပင် လက်တွေ့ဘဝမှ နာရီအနည်းငယ်သည် အိပ်မက်ထဲတွင် ရက်ပေါင်းများစွာနှင့် ညီမျှနေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ရှာဖွေရန် အချိန်လုံလောက်မည် မဟုတ်ပေ။

ဧကရာဇ်ကျင်းထိုက်လက်ထက် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်စာမေးပွဲများတွင် ဤမေးခွန်း မပါဝင်ခဲ့ပေ။

ဧကရာဇ်ချိန်ဟွာလက်ထက် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်စာမေးပွဲများတွင်လည်း ယနေ့ စာမေးပွဲနှင့် တူညီသော မေးခွန်း မရှိပေ။

ဧကရာဇ်ဟုန်ကျစ်လက်ထက် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲများကို စတင် ရှာဖွေလိုက်သည်။ ဟုန်ကျစ် နန်းစံပထမနှစ် ပြည်နယ်စာမေးပွဲနှင့် နန်းတော်စာမေးပွဲမှ စတင် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း လုံးဝ ဘာမျှ မတွေ့ရှိပေ။

ပြည်နယ်နှင့် မြို့တော် စာမေးပွဲ အဖြေများကို ရှာတွေ့ပြီးနောက် စီရင်စုအဆင့် စာမေးပွဲ အဖြေများကို စတင် ရှာဖွေလိုက်သည်။

ရွှန်းထျန်စီရင်စုမှာ မရှိ၊ ရှန်ရှီးမှာ မရှိ၊ ကျဲ့ကျန်းမှာ မရှိ၊ ကျန်းရှီးမှာ မရှိ… ထို့နောက် ရုတ်တရက် ရင်းနှီးသော စာကြောင်းတစ်ကြောင်း တုပိုင်၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

“ရှေးခေတ်က ကိုယ်ကျင့်တရားကို ထွန်းလင်းစေပြီး ဓလေ့ထုံးတမ်းများကို တည်ဆောက်လိုသူများသည် အကြီးအသေးမရွေး မြစ်ရေစီးဆင်းမှုကို လိုက်နာကြသော်လည်း အသံထွက်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။”

တုပိုင် ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် အပျော်လွန်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ထို့နောက် တုပိုင်သည် အဖြေလွှာကို အနီးကပ် ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားသည်။

ဟုန်ကျစ် နန်းစံ ၁၁ နှစ်၊ ယင်းထျန်စီရင်စု၏ ပြည်နယ်စာမေးပွဲတွင် စာအုပ်ကြီးလေးအုပ်မှ မေးခွန်းမှာ “ရှေးခေတ်က ကိုယ်ကျင့်တရားကို ထွန်းလင်းစေပြီး ဧကရာဇ်၏ ဓလေ့ထုံးတမ်းများကို တည်ဆောက်လိုသူများသည် အကြီးအသေးမရွေး မြစ်ရေစီးဆင်းမှုကို လိုက်နာကြသော်လည်း အသံထွက်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။”

စာစီစာကုံး ရေးသားသူမှာ ထန်ယင် ဖြစ်သည်။

‘ဘုရားရေ…။ ငါ ဆရာတစ်ဆူနဲ့ တွေ့ပြီ။ စစ်မှန်တဲ့ ဆရာတစ်ဆူပဲ။ လုံးဝ ပြိုင်ဘက်ကင်း ပါရမီရှင်။ ဆရာသခင်အဆင့် ပါရမီရှင်။’

ဤပုဂ္ဂိုလ်၏ စာပေ၊ ကဗျာနှင့် ပန်းချီများသည် တာ့နင်မင်းဆက် တစ်ခုလုံးတွင် ထိပ်တန်း ၁၀ ဦး စာရင်းဝင်ပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် ဤပြည်နယ်စာမေးပွဲတွင် ကြီးမြတ်သော ထန်ပေါ်ဟူသည် တောင်ပိုင်းကျီးလီဒေသ၌ ပထမဆု ရရှိခဲ့သည်။

ထိုနေရာသည် တောင်ပိုင်းကျီးလီဒေသ၏ ယင်းထျန်စီရင်စု ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲအတွက် လုံးဝ သေမင်းတမန် ထောင်ချောက် ဖြစ်သည်။

နောင်လာနောက်သား ခေတ်ကာလများတွင် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ ကျရှုံးမှုများဖြင့် ကျော်ကြားသော ဟူပေပြည်နယ်ထက်ပင် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည်။

ယင်းထျန်စီရင်စု ပြည်နယ်စာမေးပွဲတွင် ထိပ်တန်းအမှတ် ရရှိခြင်းသည် နိုင်ငံအဆင့် ပထမဆု ရယူခြင်းထက် မလျော့နည်းသော ခက်ခဲမှု ရှိသည်။

တုပိုင်သည် ပြီးပြည့်စုံသော စာစီစာကုံးတစ်ပုဒ် သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသောအခါ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူသည် အပြောင်းအလဲ အနည်းငယ် ပြုလုပ်ရုံဖြင့် ပြီးပြည့်စုံသွားမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ အနည်းငယ် စိတ်ပူမိသည်။

ထန်ပေါ်ဟူ၏ စာစီစာကုံးများသည် အလွန် အံ့သြဖွယ်ကောင်းပြီး တောက်ပလွန်းနေသည်။

အကယ်၍ တုပိုင်သာ ဤစာစီစာကုံးကို ကူးယူလိုက်ပါက ကွမ်ရှီးပြည်နယ် တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေမည် ဖြစ်ပြီး ပြည်နယ် ပညာရေးမင်းကြီး၏ ဆံပင်များကိုပင် ထောင်သွားစေလိမ့်မည်။

ချွေ့မိသားစု၏ ပါရမီရှင် လူငယ်လေး ချွေ့နျန် အတွက်မူ စိတ်မကောင်းစရာပင်။ သူ ဘယ်လို ခေတ်ပြိုင်စာစီစာကုံးမျိုးပဲ ရေးရေး။ သူ့အဖြေတွေက ဘယ်လောက်ပဲ ပြောင်မြောက်နေပါစေ သူသည် ကြီးမြတ်သော ထန်ပေါ်ဟူ သို့မဟုတ် ကြီးမြတ်သော တုပိုင်၏ ခြေမွခြင်းကို ခံရရန် ကံပါလာပြီး ဖြစ်သည်။ အစအနပင် ကျန်ရစ်မည် မဟုတ်ပေ။

ထန်ပေါ်ဟူ၏ ဤစာစီစာကုံးသည် အမှန်တကယ်ပင် လျှော့တွက်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ကောင်းမွန်လွန်းလှသည်။

သို့သော် တုပိုင် လိုချင်သည်မှာ ပြောင်မြောက်သော လက်ရာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ငြင်းခုံစရာမလိုသည့် အသာစီးရယူမှုဖြင့် ပထမဆုကို ဆွတ်ခူးရန် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် တုပိုင်သည် အိပ်မက်ထဲတွင် ထိုစာစီစာကုံးကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရွတ်ဆိုလေသည်။

အကြိမ်ပေါင်း ဆယ်နှင့်ချီ ဖတ်ရှုပြီးနောက် သူသည် ထန်ပေါ်ဟူ၏ ခြေရှစ်ချောင်းစာစီစာကုံး လက်ရာမွန်ကို ပြီးပြည့်စုံစွာ အလွတ်ရသွားခဲ့သည်။

အိပ်ရာမှ နိုးလာသောအခါ တုပိုင်သည် ဘုရားသခင်၏ အလိုကျ ဉာဏ်ပွင့်နေသကဲ့သို့ ပြည်နယ်စာမေးပွဲတွင် ထိပ်ဆုံးမှတ် ရရှိခဲ့သော ထန်ပေါ်ဟူ၏ လက်ရာမွန်ကို စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီ စာမေးပွဲ ဖြေဆိုလွှာပေါ်တွင် ချရေးလိုက်သည်။

စာလုံးတိုင်းသည် သေသပ်လှပသော စာလုံးသေး လက်ရေးမူဖြင့် လက်ရာမြောက်စွာ ရေးသားထားပြီး ဤဆောင်းပါး၏ ထိပ်တန်း အကြောင်းအရာနှင့် ပြီးပြည့်စုံစွာ လိုက်ဖက်ညီနေသည်။

အမှန်တကယ်ပင် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ရာ လက်ရာမွန်တစ်ခု မွေးဖွားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤထိပ်တန်း ပညာရှင်၏ စာစီစာကုံး ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ချွေ့နျန်သာမက အခြားသော ဖြေဆိုသူများ၏ စာစီစာကုံးများသည် အရောင်မှိန်သွားရမည်မှာ အသေအချာပင်။

စာစီစာကုံး တစ်ပုဒ်တည်းဖြင့်ပင် တုပိုင်သည် ပြည်နယ်စာမေးပွဲတွင် ချန်ဖိန်အတွက် ထိပ်ဆုံးနေရာကို သေချာပေါက် ရယူပေးနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားသူ မည်သူမဆို အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ရပေမည်။

ထို့နောက် တုပိုင်သည် ဤဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲ၏ ဒုတိယ မေးခွန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

“တောင်၊ ရေ၊ နေ၊ လ၊ နွေဦး နှင့် ဆောင်းဦး ဟူသော စကားလုံး ခြောက်လုံးကို အသုံးပြုပြီး ကဗျာတစ်ပုဒ် ဖွဲ့ဆိုပါ။”

မေးခွန်းထုတ်သော ပညာရေးမှူးသည် အတော်လေး စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သူ ဖြစ်ပုံရသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ကဗျာအတွက် မေးခွန်းများသည် စကားလုံး လေးလုံးသာ သတ်မှတ်လေ့ ရှိသော်လည်း ဤမေးခွန်းတွင် ခြောက်လုံးအထိ ပါဝင်နေသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ကဗျာတစ်ပုဒ်တွင် ဤစကားလုံး ခြောက်လုံး မဖြစ်မနေ ပါဝင်ရမည် ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ ဤအချက်သည် အဓိက ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။ အဓိကအချက်မှာ ပုံမှန် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲများတွင် စာလုံးရေ ရှစ်လုံးပါ ကဗျာများကို ရေးသားရန် လိုအပ်လေ့ရှိသည်။ သို့သော် ဤစာစစ်မှူးက သီချင်းကဗျာ ဖွဲ့ဆိုလျှင်လည်း လက်ခံနိုင်ကြောင်း အကြံပြုထားသည်။

နားလည်ထားရမည့် အချက်မှာ ဤကမ္ဘာတွင် ဆောင်မင်းဆက် မရှိခဲ့ပေ။ ကဗျာသည်သာ အဓိက ရေစီးကြောင်း ဖြစ်ပြီး သီချင်းကဗျာများ ရှိသော်လည်း ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ခေတ်မစားခဲ့ပေ။

သို့သော် ဤစာစစ်မှူးသည် သီချင်းကဗျာ ရေးသားခြင်းဖြင့် ကျော်ကြားသူ ဖြစ်သဖြင့် သူသည် သီချင်းကဗျာကို ပိုမို နှစ်သက်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

တုပိုင် မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြီး စဉ်းစားလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ မဟုတ်သေးပေ။ ရှာဖွေလိုက်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။

တောင်၊ ရေ၊ နေ၊ လ၊ နွေဦး နှင့် ဆောင်းဦး ဟူသော စကားလုံး ခြောက်လုံး ပါဝင်သည့် ကဗျာသည် မည်သည့်ကဗျာ ဖြစ်သနည်း။

ရုတ်တရက် တုပိုင်၏ စိတ်ထဲတွင် အလင်းတစ်ချက် လက်သွားပြီး အကြံတစ်ခု ရလိုက်သည်။

‘ဒါပေမဲ့ ဒီကဗျာကို တကယ် ကူးချသင့်ရဲ့လား။’

‘ဒါက သိပ်ကို ခမ်းနားလွန်းတယ်။ ထူးချွန်လွန်းတယ်။ အံ့သြစရာ ကောင်းလွန်းတယ်။’

ဤကဗျာသည် ပြည်နယ်စာမေးပွဲအတွက် ထန်ပေါ်ဟူ ရေးသားခဲ့သော စာစီစာကုံးအောက် မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ နိမ့်ကျခြင်း မရှိဟု ပြောနိုင်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကဗျာကို ရေးသားသူသည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲ ဖြေဆိုနိုင်စွမ်းနှင့် စာပေပါရမီ နှစ်ခုစလုံးတွင် ထန်ပေါ်ဟူထက်ပင် ပိုမို ထူးချွန်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထန်ပေါ်ဟူသည် ပြည်နယ်စာမေးပွဲတွင် ပထမဆုရှင် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ဤပညာရှင်ကြီးသည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲတွင် ပထမဆုရှင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ထန်ပေါ်ဟူသည် မင်မင်းဆက်၏ ကျော်ကြားသော ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤထူးကဲသော ပါရမီရှင်မှာမူ မင်မင်းဆက် တစ်ခုလုံး၏ ပါရမီရှင်ကြီး သုံးဦးတွင် ထိပ်ဆုံးအဆင့် သတ်မှတ်ခြင်း ခံထားရသူ ဖြစ်သည်။

မင်မင်းဆက်၏ နှစ်ပေါင်း သုံးရာနီးပါး ကာလအတွင်း သူသည် ပါရမီရှင် ပညာရှင်များ အားလုံး၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ရှိနေခဲ့ပြီး ရှဲ့ကျင် နှင့် ရွှီဝေ တို့၏ အထက်တွင်ပင် ရှိနေခဲ့ရာ သူ မည်မျှ ထူးခြားကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

မှန်ပေသည်။ သူသည် ကျားကျင်းခေတ်တွင် အသက် ၂၄ နှစ်အရွယ်ဖြင့် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲတွင် ပထမဆု ရရှိခဲ့သော မင်မင်းဆက် အမတ်ချုပ်ကြီး၏ သား ယန်ရှန် ဖြစ်သည်။

တုပိုင် အသုံးပြုချင်သော ကဗျာမှာ လင်းကျန်းရှန်၏ ယန်စီမြစ်ရေ အရှေ့သို့ စီးဆင်း ဟူသော ကဗျာဖြစ်သည်။

သန်မာထွားကြိုင်းသော ယန်စီမြစ်ကြီး အရှေ့ဘက်သို့ စီးဆင်းသွားရာ လှိုင်းတံပိုးများကြားတွင် ရှေးခေတ်သူရဲကောင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားရ၏။

အမှားနှင့်အမှန်၊ အောင်မြင်မှုနှင့် ကျရှုံးမှု၊ အရာအားလုံး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။

စိမ်းလန်းသော တောင်တန်းများသာ ကျန်ရစ်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော နေဝင်ချိန်များကို သက်သေပြုနေကြသည်။

မြစ်ကမ်းဘေးရှိ ဆံပင်ဖြူ တံငါသည်များနှင့် ထင်းခုတ်သမားများသည် ဆောင်းဦးလမင်းနှင့် နွေဦးလေညင်းကို ကျင့်သားရနေကြပြီ။

ဝိုင်အရက်တစ်အိုးသည် သူတို့၏ မမျှော်လင့်ထားသော ဆုံစည်းမှုများကို ပျော်ရွှင်စေသည်။

အတိတ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန်မှ အဖြစ်အပျက် များစွာတို့သည် ယခုအခါ အပြုံးနှင့် ပြောပြသော ပုံပြင်များသာ ဖြစ်ကျန်ရစ်တော့သည်။

အပိုင်း ၁၁၃ ပြီး။