အခန်း (၁၁၄)

ဤကဗျာသည် ခေတ်သစ် တရုတ်လူမျိုးများနှင့် ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်သင့်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် သုံးပြည်ထောင်ခေတ်ဇာတ်လမ်းရုပ်သံဇာတ်လမ်းတွဲ၏ ဇာတ်ဝင်သီချင်းလည်း ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤကဗျာ၏ ဘာသာစကား နက်ရှိုင်းမှုနှင့် ပုံရိပ်ဖော်မှု မြင့်မားခြင်းတို့သည် အခြား ကဗျာများစွာနှင့် ယှဉ်ပြိုင်၍ မရနိုင်ပေ။

ဆုရှီ၏ ရေသံစဉ် နိဒါန်း လမင်း ဘယ်တော့ သာမည်နည်း ဆိုသော ကဗျာမှာ အမျိုးအစား မတူညီဘဲ နှစ်တစ်ထောင်တွင် တစ်ကြိမ်သာ ပေါ်ထွန်းသော လက်ရာမွန် ဖြစ်သဖြင့် နှိုင်းယှဉ်ရန် မလွယ်ကူပေ။

သို့သော် ဤကဗျာသည် ဆုရှီ၏ အခြားသော လက်ရာမွန် တစ်ခုဖြစ်သည့် ချီပီတိုက်ပွဲ အောက်မေ့ဖွယ်နှင့် တန်းတူ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

တစ်ခုက ဝမ်းနည်းဖွယ် ကောင်းပြီး တစ်ခုက သူရဲကောင်းဆန်သည်။ နှစ်ခုစလုံးသည် ယှဉ်ပြိုင်ဖက် ကင်းမဲ့သော နက်ရှိုင်းပြီး ကျယ်ပြန့်သည့် နယ်ပယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။

ထို့ပြင် ဤကဗျာတွင် ခေါင်းစဉ်၌ သတ်မှတ်ထားသော တောင်၊ ရေ၊ နေ (ယန်)၊ လ၊ နွေဦး နှင့် ဆောင်းဦး ဟူသော စကားလုံး ခြောက်လုံး စလုံး ပါဝင်နေသည်။

မေးခွန်းနှင့် ပြီးပြည့်စုံစွာ ကိုက်ညီနေရုံသာမက မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် အံ့သြဖွယ်လည်း ကောင်းနေသည်။

ထို့ကြောင့် တုပိုင် ဤကဗျာကို ဖွဲ့ဆိုပြီးသောအခါ အခြားသော ဖြေဆိုသူများ ရေးသားသည့် ကဗျာ အားလုံးသည် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရသည်။

အနည်းငယ် ချဲ့ကားပြောရလျှင် တုပိုင်၏ ကဗျာကို ဖတ်ပြီးနောက် စာစစ်မှူးများသည် အခြားလူများ၏ ကဗျာများကို အရသာမရှိဟု ခံစားရပြီး ပျို့အန်ချင်စိတ်ပင် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ကျိုးဟွီမင် နှင့် လီကျားရှင်း တို့ကဲ့သို့ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလှပဂေးများကို မြင်တွေ့ရပြီးနောက် အခြားသော သာမန် အမျိုးသမီးများကို ကြည့်လိုက်လျှင် လော့ယွီဖုန်းကဲ့သို့ မြင်တွေ့ရမည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲတွင် တုပိုင်၏ အောင်မြင်မှုသည် ပထမဆု ရယူရုံ သက်သက် မဟုတ်တော့ပေ။ ဒဏ္ဍာရီ တစ်ခု ဖြစ်လာတော့မည် ဖြစ်ပြီး နောင်လာမည့် ကာလအတော်ကြာသည်အထိ ပြည်နယ်စာမေးပွဲနှင့် စီရင်စုစာမေးပွဲတွင် ပါဝင်ခဲ့ကြသော ပါရမီရှင် ပညာရှင်များ အားလုံးသည် အရောင်မှိန်သွားရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ချန်ဖိန်သည် သဘာဝက ပေးအပ်သော ပါရမီရှင် ဖြစ်ပြီး စစ်မှန်သော ကလေး ပါရမီရှင် တစ်ဦး ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် တုပိုင်၏ စာစီစာကုံးနှင့် ယှဉ်လျှင် ဤကဗျာသည် လုံးဝကို အဆင့်အတန်း ကွာခြားလွန်းလှသည်။

မေးခွန်းအားလုံးကို ဖြေဆိုပြီးနောက် တုပိုင်သည် အဖြေလွှာကို အပ်နှံရန် မလောပေ။ နေဝင်သည်အထိ စာမေးပွဲ ပြီးဆုံးမည် မဟုတ်ပေ။ ယခုအချိန်တွင် အဖြေလွှာ အပ်လိုက်လျှင် စာစစ်မှူးသည် တုပိုင်၏ စာစီစာကုံးနှင့် ကဗျာများကို တိုက်ရိုက် ဖတ်ရှုသွားမည် ဖြစ်ရာ ထိုသို့ ဖြစ်လာရန် မသင့်တော်ပေ။

သူသည် ချွေ့နျန်နှင့် တစ်ချိန်တည်းတွင် အဖြေလွှာ အပ်နှံလိုသည်။ သို့မှသာ နှိုင်းယှဉ်မှု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ချွေ့နျန်၏ ဆောင်းပါးနှင့် ကဗျာသည် တန်ဖိုးမဲ့သွားမည် ဖြစ်သည်။ အဆင့်မြင့် စာစီစာကုံးနှင့် ကဗျာ ဖြစ်လင့်ကစား လုံးဝ ဖိနှိပ်ခံရပြီး အမှောင်ထုထဲ ရောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် တုပိုင်သည် အဖြေလွှာကို မည်သူမျှ မမြင်နိုင်စေရန် ကိုယ်အောက်တွင် ဖုံးဖိထားပြီး နောက်တစ်ကြိမ် လှဲအိပ်လိုက်ပြန်သည်။

အစမှ အဆုံးထိ သူသည် မေးခွန်းများ ဖြေဆိုရာတွင် ၁၅ မိနစ်ထက် ပိုမကြာခဲ့ပေ။ နှစ်နာရီကျော် ကြာပြီးနောက် ချွေ့နျန်သည် စာစီစာကုံးနှင့် ကဗျာကို ရေးသားပြီးစီးသွားသည်။

သူသည် ဤပြည်နယ်စာမေးပွဲတွင် ရာနှုန်းပြည့် သေချာမှုဖြင့် အောင်မြင်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။ ချန်ဖိန် ကျန်းမာနေပြီး တစ်လုံးမှ မရေးနိုင်လျှင်တောင် သူသည် သေချာပေါက် ရှုံးနိမ့်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချွေ့နျန်သည် စာမေးပွဲ မေးခွန်းများကို ကြိုတင် သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

စာစစ်မှူးချုပ် ဖြစ်သော ပညာရေးမင်းကြီးသည် ကျန်းနန်နယ်စားမင်း ဆုန်ချွဲ၏ ညီဝမ်းကွဲ ဖြစ်ပြီး သူ့ကို လာဘ်ထိုး၍ မရနိုင်သော်လည်း သူ့လူယုံများကိုမူ လာဘ်ထိုး၍ ရသည်။

ငွေတုံး ထောင်ပေါင်းများစွာ သုံးစွဲပြီးနောက် တစ်ဖက်လူသည် သခင်ကို သစ္စာဖောက်ပြီး စာမေးပွဲ မေးခွန်းများကို ခိုးယူပေးခဲ့သည်။

ထို့နောက် ချွေ့မိသားစုသည် သူတို့၏ အတော်ဆုံး ပညာရှင်များကို စုစည်းပြီး ဤခေါင်းစဉ်အပေါ် အကောင်းဆုံး စာစီစာကုံး တစ်ပုဒ်နှင့် တောင်၊ ရေ၊ နေ၊ လ၊ နွေဦး၊ ဆောင်းဦး ဟူသော စကားလုံး ခြောက်လုံးနှင့် ပြီးပြည့်စုံစွာ ကိုက်ညီသည့် ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ရေးသားခဲ့ကြသည်။

ချွေ့နျန်သည် မသမာသော နည်းလမ်း မသုံးလျှင် သို့မဟုတ် မေးခွန်းများကို ကြိုတင် မသိရှိလျှင်ပင် နိုင်မည်ဟု ခံစားနေရသည်။

သို့သော် သူသာ မသမာသော နည်းလမ်း သုံးလိုက်ပါက ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း အနိုင်ရရန် အာမခံချက် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ လုံးဝ လွဲချော်နိုင်စရာ အကြောင်း မရှိပေ။ ယခုတစ်ကြိမ် စာမေးပွဲ မေးခွန်းများ ခက်ခဲလေလေ သူ့အတွက် ပို၍ အားသာလေလေ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤစာမေးပွဲတွင် ချွေ့နျန်သည် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်နေပြီး မည်သူမျှ သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ပါရမီရှင် လူငယ် ချန်ဖိန်ဟု ခေါ်သော ကောင်လေးက သူ့ကို ယှဉ်ပြိုင်ရန် ကြိုးစားခြင်းသည် မိမိအရှက်ကို မိမိခွဲနေခြင်းသာဖြစ်သည်။

ဤစာမေးပွဲတွင် သူ၏ စာစီစာကုံးနှင့် ကဗျာသည် ပထမဆု ရရှိရုံသာမက ကွမ်ရှီးပြည်နယ် တစ်ဝှမ်းနှင့် တောင်ပိုင်း တစ်ခုလုံးတွင်ပါ ကျော်ကြားစေမည်ဟု ချွေ့နျန် ခံစားနေရသည်။

သူသည် အင်ပါယာ၏ တောင်ပိုင်းဒေသတွင် ကျော်ကြားသော ပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်လာမည့် ဂုဏ်ယူဖွယ် အခိုက်အတန့်ကို စတင် စိတ်ကူးယဉ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

‘ငါ့ရဲ့ ထူးချွန်တဲ့အရည်အချင်းတွေက ချွေ့ဖူကို လွှမ်းမိုးသွားမှာ သေချာတယ်။ ပြီးတော့ ငါက ချွေ့မိသားစုရဲ့ အထူးချွန်ဆုံး ဆက်ခံသူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။’

‘အမှိုက်ကောင် ချန်ဖိန်။ မင်းက ငါနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား။ ရယ်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။ မင်း အဆိပ်မမိထားရင်တောင် ဒီစာမေးပွဲမှာ ငါ့ဖိနပ်ကို သယ်ပေးဖို့တောင် အရည်အချင်း မရှိပါဘူးကွာ။’

ထိုအချိန်တွင် လှည့်လည် စစ်ဆေးနေသော စာစစ်မှူးသည် ထပ်မံ ရောက်ရှိလာပြီး ပါးစပ်လှုပ်ရုံဖြင့် ရေရွတ်သွားသည်။

‘အဲဒီအရူးက အိပ်နေတုန်းပဲ။ ဘာမှလည်း မဖြေဘူး။’

တုပိုင်၏ ဖြေဆိုချိန်မှာ တိုတောင်းလွန်းလှသည်။ သာမန် စာစစ်မှူး သူ့အနားသို့ တတိယအကြိမ် ဖြတ်သွားချိန်တွင် တုပိုင်သည် ပြန်လည် လှဲအိပ်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် စာစစ်မှူးသည် တုပိုင် တစ်ချိန်လုံး အိပ်နေသည်ဟု ထင်မှတ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဘယ်လို ပါရမီရှင် လူငယ်မျိုးလဲ။ အမှိုက်သက်သက်ပဲ။”

ချွေ့နျန် မထီမဲ့မြင် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ဤစာမေးပွဲတွင် ပထမဆု ရရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း မြင်ယောင်နေပြီး သရဖူသုံးခုရယူနိုင်မှု ဂုဏ်ကျက်သရေသည် သူ့ကို တဖန် လက်ယပ်ခေါ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

“ချွေ့ဖူက တကယ့်ကို အသုံးမကျတဲ့ကောင်ပဲ။ တုပိုင်လို မိန်းမစိုးတစ်ယောက်ကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့တယ်တဲ့လား။ နောက်တစ်ခါကျရင် ငါက အဲဒီ တုပိုင်ဆိုတဲ့ အခြောက်ကောင်ကို အရှက်ကွဲသွားတဲ့အထိ နှိပ်စက်ပြမယ်။”

ယုံကြည်မှု လွန်ကဲနေသော ချွေ့နျန်သည် မောက်မာလာပြီး မည်သူ့ကိုမျှ အထင်မကြီးတော့ပေ။ တစ်နာရီကျော် ကြာပြီးနောက် နေဝင်ချိန်သို့ ရောက်သောအခါ လူများသည် အဖြေလွှာများကို စတင် အပ်နှံကြသည်။

ချွေ့နျန်သည် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် အဖြေလွှာကို အပ်နှံလိုက်သည်။ သေလုမြောပါး ဖြစ်နေသော လူတစ်ယောက်အဖြစ် ရုပ်ဖျက်ထားသည့် တုပိုင်သည် မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် အဖြေလွှာကို အပ်နှံလိုက်သည်။

စာမေးပွဲ ခန်းမအ၀င်ဝတွင် ချွေ့နျန်သည် တုပိုင်ရှေ့၌ မောက်မာစွာ ရပ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ချန်ဖိန်။ ငါတို့ရဲ့ လောင်းကြေးကို မမေ့နဲ့ဦး။ မနက်ဖြန် ရလဒ်တွေ ထွက်လာလိမ့်မယ်။ ဒီညတော့ မင်း မသေစေနဲ့ဦး။ အနည်းဆုံးတော့ ပထမဆုရှင် ဖြစ်တဲ့ ငါ့ကို ဒူးထောက်ပြီး ဦးချတာ မြင်ရဖို့ မနက်ဖြန်အထိ စောင့်ပါဦး။ ပြီးမှ သေချင်သေပေါ့။”

တုပိုင် စကားမပြောဘဲ ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခုကိုသာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

“ဟီးဟီးးး။”

ထိုညနေခင်းတွင် ဤပြည်နယ်စာမေးပွဲ၏ စာစစ်မှူးချုပ်လည်းဖြစ် ကွမ်ရှီးပြည်နယ်၏မင်းကြီးလည်း ဖြစ်သူသည် လက်ထောက် စာစစ်မှူး အများအပြားနှင့်အတူ အဖြေလွှာများကို စတင် စစ်ဆေးလေသည်။

လက်ထောက် စာစစ်မှူး စုစုပေါင်း ငါးဦး ရှိသည်။ ထိုအထဲမှ သုံးဦးကို ချွေ့မိသားစုက လာဘ်ထိုးထားသည်။ သူတို့သည် ချွေ့နျန်၏ လက်ရေးကိုသာမက သူ၏ အဖြေလွှာပေါ်မှ အမှတ်အသားများကိုပါ မှတ်မိနေကြသည်။

တစ်နာရီ အကြာတွင် စာစစ်မှူး တစ်ဦးသည် နောက်ဆုံးတွင် ချွေ့နျန်၏ အဖြေလွှာကို ဖတ်ရှုလိုက်ပြီး တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိလိုက်သော်လည်း မသိသလို ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် စားပွဲကို လက်ဖြင့် ရိုက်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းလိုက်တာ။ တကယ့်ကို ထူးချွန်ပြောင်မြောက်လွန်းတယ်။ တကယ့်ကို ထူးချွန်ပြောင်မြောက်လွန်းတယ်။”

ချက်ချင်းပင် အနီးနားရှိ အခြား စာစစ်မှူး အများအပြားလည်း ဝိုင်းအုံလာပြီး ချွေ့နျန်၏ အဖြေလွှာကို ကြည့်ရှုကာ အားလုံးက ချီးကျူးလိုက်ကြသည်။

“စာစီစာကုံးကောင်း တစ်ပုဒ်ပဲ။ တကယ့်ကို စာစီစာကုံးကောင်း တစ်ပုဒ်ပဲ။”

“ခေါင်းစဉ်နဲ့ အရမ်း ကိုက်ညီမှု ရှိတယ်။ တကယ့်ကို အံ့သြစရာပဲ။”

“ဒီတစ်ခါ တက္ကသိုလ်က ထုတ်တဲ့ မေးခွန်းတွေက အရမ်း ခက်ခဲလွန်းလို့ ထူးချွန်တဲ့ အဖြေတွေ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ထားခဲ့တာ။ ဒီဖြေဆိုသူရဲ့ အဖြေက ခေါင်းစဉ်နဲ့ ကိုက်ညီမှု။ စကားလုံး အသုံးပြုမှု။ အကြောင်းအရာနဲ့ အဓိပ္ပာယ် သက်ရောက်မှု အားလုံးမှာ ဒီလောက် ထူးချွန်ပြီး အံ့သြစရာ ကောင်းလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။”

“ဟုတ်တယ်။ ဟုတ်တယ်။ ဒီလို စာစီစာကုံးမျိုးက ပြည်နယ်စာမေးပွဲမှာသာမက မြို့တော်စာမေးပွဲမှာတောင် တွေ့ရခဲတယ်။ ဒီလို စာစီစာကုံးမျိုးနဲ့ဆိုရင် ပြည်နယ်စာမေးပွဲ အောင်ဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီရုံမကဘူး။ ပထမဆုတောင် ရနိုင်တယ်။”

“ပြီးတော့ သူ့ကဗျာတွေက ဆယ်စုနှစ်များစွာ အတွင်း မမြင်ဖူးတဲ့ လက်ရာမွန်တွေပဲ။ တောင်၊ ရေ၊ နေ၊ လ၊ နွေဦး နဲ့ ဆောင်းဦး ဆိုတဲ့ စကားလုံး ခြောက်လုံးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဖတ်ရတာ ရင်ထဲကို တကယ် ထိရှစေတယ်။”

“ဟုတ်တယ်။ ဟုတ်တယ်။ ဟုတ်တယ်။ ဒီဖြေဆိုသူက ပထမဆုရှင် ဖြစ်ကို ဖြစ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် ငါတို့က ရာထူးနေရာ ယူထားပြီး ဘာမှ အသုံးမကျတဲ့သူတွေ ဖြစ်ကုန်လိမ့်မယ်။”

လက်ထောက် စာစစ်မှူးများသည် ချွေ့နျန်၏ အဖြေလွှာကို စာတော်ပြန်ပွဲ၏ ပထမဆု ပေးရန် တညီတညွတ်တည်း ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

စာစစ်မှူးချုပ် ဝူစန်းရှီသည် ချက်ချင်းပင် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဟုတ်လား။ ငါ့ကို ပေးကြည့်စမ်း။”

ထိုအချိန်တွင် အခြားသော သက်ကြီးရွယ်အို ရိုးသားဖြောင့်မတ်သည့် လက်ထောက် စာစစ်မှူး တစ်ဦးသည် တုပိုင်၏ အဖြေလွှာကို ဖတ်ရှုလိုက်မိသည်။

မေးခွန်းများသည် အလွန် ခက်ခဲသောကြောင့် ဖြေဆိုသူ တစ်ထောင်ကျော် ကောင်းမွန်စွာ မဖြေဆိုနိုင်ကြသဖြင့် ယနေ့ အဖြေလွှာ စစ်ဆေးရာတွင် သူ အတော်လေး အိပ်ငိုက်နေခဲ့သည်။

တုပိုင်၏ အဖြေလွှာကို ကောက်ယူလိုက်ပြီးနောက် ပထမဆုံးအနေဖြင့် အကြမ်းဖျင်း ဖတ်ရှုလိုက်သည်။

သို့သော် ဆယ်စက္ကန့်ခန့် အကြာတွင် ထိုသက်ကြီးရွယ်အို လက်ထောက် စာစစ်မှူးသည် လုံးဝ ကြက်သေသေသွားပြီး ဦးရေပြားများ ထုံကျင်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်လှုပ်လာလေသည်။

‘ဒီဖြေဆိုသူက ဘယ်သူလဲ။’

‘အံ့သြစရာပဲ...။ အံ့သြစရာ ကောင်းလိုက်တာ။ ဒီလောက် ထူးချွန်ပြောင်မြောက်ပြီး တောက်ပတဲ့။ လေးစားကြည်ညိုဖွယ် ကောင်းတဲ့ စာစီစာကုံးတစ်ပုဒ်ကို ရေးသားထားတာပါလား။’

‘ကွမ်ရှီးပြည်နယ်မှာ ဒီလို ပါရမီရှင်မျိုး ဘယ်တုန်းက ပေါ်ထွက်လာတာလဲ။’

‘သူ့ကိုသာ ပထမဆုရှင်အဖြစ် မရွေးချယ်ခဲ့ရင် ဒီမှာရှိတဲ့ လူတိုင်းက ကွမ်ရှီးပြည်နယ် သမိုင်းမှာ အပြစ်သားတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။’

အပိုင်း ၁၁၄ ပြီး။