အခန်း (၁၁၅)

စာစစ်မှူးသည် တုပိုင်၏ အဖြေလွှာကို အဖိုးတန် ရတနာတစ်ပါးကဲ့သို့ တယုတယ ကိုင်တွယ်ကာ တစ်လုံးချင်း ဖတ်ရှုနေသည်။ တကယ့်ကို ကြည်နူးစရာ ကောင်းလှသည်။

အစောက ဖတ်ရှုခဲ့ရသည့် ပျင်းရိဖွယ်ကောင်းပြီး သာမန်ကာလျှံကာ စာစီစာကုံးများသည် ဤအခိုက်အတန့် အတွက်သာ ဖြစ်ပုံရသည်။ ထိုစာစီစာကုံးများသည် စုတ်ချာလွန်းပြီး စာရွက်များကို ဖြုန်းတီးသည်ဟုပင် သတ်မှတ်ရပေမည်။

ဤကဲ့သို့သော စာစီစာကုံးမျိုး ပြည်နယ်အဆင့် စာမေးပွဲတွင် ပါဝင်လာခြင်းသည် ကြက်ခြံထဲသို့ ဖီးနစ်ငှက်ဥ ကျရောက်လာသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ဧကရာဇ်မင်းမြတ်စာမေးပွဲ အလွန်တင်းကျပ်သည်ဟု နာမည်ကြီးသော ကျန်းဆူးပြည်နယ်တွင်ပင် ဤကဲ့သို့သော စာစီစာကုံးမျိုးက ပြည်နယ်အဆင့် ပထမဆုရရန် လုံလောက်လေသည်။

စာစီစာကုံးက လှပလွန်းသည်။ စာလုံးတိုင်းက အလွန်လှပသည်။ အသံထွက် ဖတ်လိုက်လျှင်ပင် ရနံ့သင်းပျံ့ ကျန်ရစ်မည့်အလား ခံစားရသည်။ စာလုံးရေ တစ်ထောင်မပြည့်သော စာစီစာကုံးကို သူဖတ်ရှု၍ ပြီးဆုံးသွားသည်။

စာစစ်မှူးသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ထိုအရသာကို ထပ်ခါထပ်ခါ ခံစားနေမိသည်။ ထို့နောက် တောင်၊ ရေ၊ နေ၊ လ၊ နွေဦး နှင့် ဆောင်းဦး ဟူသော စကားလုံး ခြောက်လုံးကို အခြေခံ၍ ရေးဖွဲ့ရသည့် ဒုတိယမေးခွန်း ဖြစ်သော ကဗျာကို ကြည့်ရှုရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

သူ့နှလုံးသားထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသလို ကြောက်ရွံ့မှုများလည်း ရှိနေသည်။ ရှေ့ပိုင်းမှ စာစီစာကုံးသည် အလွန်တရာ ထူးချွန်လွန်းသဖြင့် ကဗျာအပိုင်းတွင် အားနည်းသွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခင် စာစီစာကုံးနှင့် လိုက်ဖက်ညီသော ကဗျာတစ်ပုဒ် ရေးစပ်ရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

စာစီစာကုံး ဆိုသည်မှာ လူတစ်ဦး၏ စုဆောင်းထားသော ဗဟုသုတရလဒ် ဖြစ်သော်လည်း ကဗျာမှာမူ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသော ဉာဏ်ကွန့်မြူးမှုအပေါ် ပိုမို မှီခိုရသည်။

ထို့ကြောင့် ဤအဖြေလွှာပေါ်ရှိ တုပိုင်၏ ကဗျာသည် ထူးချွန်မည် မဟုတ်ဟု သူ စိုးရိမ်နေမိခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် မှင်သက်သွားပြန်သည်။ လုံးဝကို ဆွံ့အသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျောချမ်းသွားရုံသာမက ဆံပင်များပါ ထောင်ထသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

“သန်မာထွားကြိုင်းသော ယန်စီမြစ်ကြီး အရှေ့ဘက်သို့ စီးဆင်းသွားရာ။ လှိုင်းတံပိုးများကြားတွင် ရှေးခေတ်သူရဲကောင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားရ၏။ အမှားနှင့် အမှန်၊ အောင်မြင်မှုနှင့် ကျရှုံးမှု၊ အားလုံးက မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ စိမ်းလန်းသော တောင်တန်းများသာ ကျန်ရစ်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော နေဝင်ချိန်များကို သက်သေပြုနေကြသည်။ မြစ်ကမ်းဘေးရှိ ဆံပင်ဖြူ တံငါသည်များနှင့် ထင်းခုတ်သမားများသည် ဆောင်းဦးလမင်းနှင့် နွေဦးလေညင်းကို ကျင့်သားရနေကြပြီ။ ဝိုင်အရက်တစ်အိုးသည် သူတို့၏ မမျှော်လင့်ထားသော ဆုံစည်းမှုများကို ပျော်ရွှင်စေသည်။ အတိတ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန်မှ အဖြစ်အပျက် များစွာတို့သည် ယခုအခါ အပြုံးနှင့် ပြောပြသော ပုံပြင်များသာ ဖြစ်ကျန်ရစ်တော့သည်။”

‘ဘုရားရေ...။ ဘယ်လောက်တောင် လှပပြီး နက်ရှိုင်းလိုက်သလဲ။ ဘယ်လောက်တောင် ခမ်းနားထည်ဝါပြီး အချိန်ကာလကို ကျော်လွန်နေလိုက်သလဲ။’

ဤကဲ့သို့သော ကဗျာမျိုးသည် ဗဟုသုတ စုဆောင်းရုံသက်သက်ဖြင့် ရေးသား၍ မရနိုင်ပေ။ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ပါရမီနှင့် အကန့်အသတ်မဲ့သော စိတ်ဓာတ်ပြင်းပြမှုတို့ လိုအပ်သည်။

အတိုချုပ် ပြောရလျှင် ဤကဗျာသည် ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာမှ တစ်ကြိမ်သာ ပေါ်ထွန်းတတ်သော ဂန္ထဝင် လက်ရာမွန် တစ်ခု ဖြစ်သည်။

စာစစ်မှူးသည် ဤကဲ့သို့သော ခေတ်ပြိုင် စာစီစာကုံးများနှင့် ကဗျာများကို အမှတ်ပေးခွင့် ရသည့်အတွက် မိမိကိုယ်ကို အလွန် ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားမိလိုက်သည်။

သူသည် မှတ်ချက်ပေးရန် အရည်အချင်း မရှိကြောင်း နက်ရှိုင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချွေ့မိသားစု၏ လာဘ်ထိုးခြင်းကို ခံထားရသော စာစစ်မှူး ၃ ဦးသည် ချွေ့နျန်၏ အဖြေလွှာကို ထောက်ခံရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေကြပြီး ပထမနေရာ ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြသည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးလည်းဖြစ် စာစစ်မှူးချုပ်လည်းဖြစ်သော ဝူစန်းရှီသည် ချွေ့နျန်၏ အဖြေလွှာကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားသည်။

ကောင်းသည်။ အလွန် ထူးချွန်သည်။ တကယ့်ကို ထိပ်တန်း အရေးအသားပင်။ အရေးအသားသည် လက်ရာမြောက်သော အတတ်ပညာအဆင့်တွင် ရှိနေပြီး အလွန်ကောင်းမွန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဒုတိယမေးခွန်း ဖြစ်သော ကဗျာသည်လည်း ထပ်တူပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလေသည်။ အနည်းငယ် ဟန်လုပ်ထားသော အငွေ့အသက် ရှိသော်လည်း စကားလုံးတိုင်းကို အလွန် သင့်လျော်စွာ အသုံးပြုထားသဖြင့် တစ်လုံးချင်း စီစီရီရီ ရေးဖွဲ့ထားသော ထိပ်တန်းကဗျာလက်ရာ တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

စာစစ်မှူးချုပ် ဝူစန်းရှီသည် ချွေ့နျန်၏ လက်ရေးကို မှတ်မိနေသည်။ သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် ချွေ့မိသားစုကို မနှစ်သက်သော်လည်း ဤစာမေးပွဲတွင် ချွေ့နျန်၏ ဖြေဆိုမှုမှာ အခြားသူများထက် များစွာ သာလွန်နေသဖြင့် သူ့ကို ပထမနေရာ ပေးရန်အတွက် အငြင်းပွားစရာ မရှိသလောက်ပင်။

ဤအဖြေလွှာပါ စာစီစာကုံးများနှင့် ကဗျာများကို ဧကရာဇ်မင်းမြတ်စာမေးပွဲ အောင်မြင်ထားသော ပညာရှင်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်ရာ မည်သို့ မကောင်းဘဲ နေမည်နည်း။

လာဘ်စားထားသော စာစစ်မှူး ၃ ဦးက မြှောက်ပင့် ပြောဆိုလိုက်ကြသည်။

“ဟားဟားဟား။ ကွမ်ရှီးပြည်နယ်ကနေ နောက်ထပ် ပါရမီရှင် လူငယ်လေးတစ်ယောက် ပေါ်ထွန်းလာပြန်ပြီပဲ။ ဒီအဖြေလွှာကတော့ ငြင်းခုံစရာ မလိုတဲ့ ပထမဆုရှင်ပဲ။”

ထိုအချိန်တွင် တုပိုင်၏ အဖြေလွှာကြောင့် ကြည်နူးမှု အရိပ်အယောင်များ ကျန်ရှိနေသေးသော သက်ကြီးရွယ်အို ရိုးသားဖြောင့်မတ်သည့် စာစစ်မှူးသည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားတို့ ဘယ်သူ့အဖြေလွှာကို ကိုင်ထားတယ် ဆိုတာ ကျုပ် ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ထိပ်ဆုံးနေရာ ပေးမယ်ဆိုရင်တော့ ကျုပ် သဘောတူမတူ အရင်မေးလိုက်ပါဦး။”

လာဘ်စားထားသော စာစစ်မှူး ၃ ဦး ချက်ချင်း မဲ့ရွဲ့လိုက်ကြသည်။ ဤလူအိုကြီးသည် အိမ်သာတွင်းထဲက ကျောက်တုံးကဲ့သို့ မာကျောပြီး ခေါင်းမာလှသည်။ ချွေ့မိသားစုက သူ့ကို လာဘ်မထိုးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ လာဘ်ထိုး၍ မရခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့တွင် လူအင်အား ပိုများသဖြင့် လုံးဝ မကြောက်ကြပေ။ ဒုတိယအချက်မှာ ချွေ့နျန်၏ အဖြေလွှာကို ပြည်နယ်အဆင့်နှင့် ဧကရာဇ်အဆင့် စာမေးပွဲ အောင်မြင်ထားသော ထိပ်တန်းပညာရှင်များက ဖန်တီးပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤစာမေးပွဲတွင် လုံးဝ ပြိုင်ဘက်ကင်းနေပြီး အခြားသော ဖြေဆိုသူများထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။

ထို့ကြောင့် မည်သူကမျှ ချွေ့နျန်၏ ပထမနေရာကို လုယူနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ လာဘ်စားထားသော စာစစ်မှူးက ပြောလိုက်သည်။

“အမတ်မင်းရှု။ ကျွန်တော် ကိုင်ထားတဲ့ အဖြေလွှာက ပထမ မရဘူးဆိုရင် ဘယ်သူ့အဖြေလွှာက ပထမ ရမှာလဲ။”

ရိုးသားဖြောင့်မတ်သော စာစစ်မှူး အမတ်မင်းရှုက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “သေချာတာပေါ့။ ကျုပ်လက်ထဲက အဖြေလွှာပဲ ရမှာပေါ့။”

လာဘ်စားထားသော စာစစ်မှူးက ပြောလိုက်သည်။

“အမတ်မင်းရှု။ ခင်ဗျား ကောင်းမွန်တဲ့ စာစီစာကုံးတွေကို တစ်ခါမှ မဖတ်ဖူးတာလား။ ဒါမှမဟုတ် အသက်ကြီးပြီး မျက်လုံးတွေ မှုန်ဝါးနေပြီလား။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ဆီက အဖြေလွှာတွေကိုတောင် မကြည့်ရသေးဘဲနဲ့ ခင်ဗျားလက်ထဲကဟာက အကောင်းဆုံးလို့ ဘာကြောင့် ထင်နေရတာလဲ။”

အမတ်မင်းရှုက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ကြည့်စရာ မလိုဘူး။ တခြားအဖြေလွှာတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းနေပါစေ ကျုပ်လက်ထဲက ဟာနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် အားလုံးက အမှိုက်တွေပဲ။”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စာစစ်မှူး ၃ ဦး ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားကြသည်။ ပညာရေးမှူး ဝူစန်းရှီပင်လျှင် အမတ်မင်းရှုက ဝါရင့်မှုကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ချဲ့ကားပြောဆိုလွန်းသည်ဟု ထင်မြင်ကာ နေရခက်သွားသည်။

ချွေ့နျန်၏ အဖြေလွှာမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှရာ သာလွန်ဖို့ နေနေသာသာ ယှဉ်နိုင်ဖို့ပင် ခက်ခဲလှသည်။ သို့သော် အမတ်မင်းရှုက လုံးဝ အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူနိုင်သည်ဟု ပြောဆိုနေသည်။

“ခင်ဗျားတို့ဘာသာ ကြည့်ကြစမ်း။”

အမတ်မင်းရှုသည် တုပိုင်၏ အဖြေလွှာကို လူတိုင်းရှေ့သို့ ပစ်ချပေးလိုက်သည်။

အပိုင်း ၁၁၅ ပြီး။