အခန်း (၁၂၀)
Vol. 12 Ch. 120
တုပိုင်သည် ချန်ဖိန်ကို ဒူးမထောက်စေရန် ဆွဲထူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒီနေ့ အကယ်ဒမီစာမေးပွဲရဲ့ ထိပ်တန်းဂုဏ်ထူးဆောင်ဘွဲ့ရှင် ဖြစ်ရခြင်းရဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေက မင်းတစ်ယောက်တည်းနဲ့ပဲ သက်ဆိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းတာက မင်းက အဝေးကနေပဲ ကြည့်နိုင်တော့မှာ။”
“မဟုတ်ပါဘူး။ ကျော်ကြားမှုနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာက ကျွန်တော်နဲ့ သက်ဆိုင်ပေမဲ့ အောင်မြင်မှုရဲ့ ဂုဏ်ရောင်ပြောင်မြောက်ခြင်းကတော့ သခင်တုပိုင်နဲ့ပဲ သက်ဆိုင်ပါတယ်။” ချန်ဖိန် အားနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“အမှန်တိုင်း ပြောရရင် ဒီနှစ် အကယ်ဒမီစာမေးပွဲ မေးခွန်းတွေကို သိလိုက်ရပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ စာစီစာကုံးတစ်ပုဒ်နဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ရေးဖွဲ့ကြည့်ခဲ့တယ်။”
“ချွေ့နျန်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ပထမဆု ရနိုင်မယ်လို့လည်း ထင်ခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သခင်တုပိုင်ရဲ့ ဆောင်းပါးနဲ့ ကဗျာကိုတော့ ဘယ်လိုမှ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မိုးနဲ့မြေလို ကွာခြားလွန်းတယ်။ ကျွန်တော် ချန်ဖိန် တကယ်ကို ကြောက်ရွံ့မိသလို လေးစားကြည်ညိုမိပါတယ်။”
ချန်ဖိန်သည် တကယ့်ကို တုပိုင်၏ နံပါတ်တစ် ပရိတ်သတ် ဖြစ်သည်။ ဤစကားတစ်ခွန်းတည်းနှင့်ပင် သူသည် စာအုပ်ကြီးသမား မဟုတ်ကြောင်း ပြသနေသည်။
အကယ်၍ အခြားသူ တစ်ယောက်ယောက်က မိမိအစား ဝင်ရောက်ဖြေဆိုပြီး ပြည်နယ်စာမေးပွဲတွင် ပထမဆု ရရှိခဲ့လျှင် တိတ်တိတ်လေး ဝမ်းသာနေကောင်း ဝမ်းသာနေကြပေလိမ့်မည်။
သို့သော် သူတို့၏ သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းရန်နှင့် ကျောရိုးရှိကြောင်း ပြသရန်အတွက်မူ အပြင်ပန်းတွင် ဒေါသထွက်ပြကြလိမ့်မည်။ ဆဲဆိုကြလိမ့်မည်။
သို့သော် ချန်ဖိန်ကမူ ထိုဂုဏ်ပြုမှုကို တည်ငြိမ်စွာ လက်ခံခဲ့ပြီး တုပိုင်ကို အလွန် ကျေးဇူးတင်ခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ကိုယ်တိုင်လည်း ပထမဆု ရယူနိုင်စွမ်း ရှိသည်ဟု ခံစားမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
တုပိုင်က မေးလိုက်သည်။
“မင်းမျက်နှာပေါ်က သွေးကွက်တွေက ပိုများလာမှာ။ မင်းရဲ့ ရုပ်ရည်ကလည်း ပိုပြီး ရုပ်ဆိုးလာလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်စာမေးပွဲ ဖြေဆိုခွင့် လမ်းဆုံးသွားပြီ။ အခု မင်း ဘာဆက်လုပ်ဖို့ အစီအစဉ် ရှိလဲ။”
ချန်ဖိန်က ပြန်မေးလိုက်သည်။
“သခင်တုပိုင်။ မိန်းမစိုးဂိုဏ်း ဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲ။”
တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။
“မိန်းမစိုးဂိုဏ်းဆိုတာလည်း ကောင်းတဲ့သူတွေရော ဆိုးတဲ့သူတွေရော ရောထွေးနေတာပါပဲ။ အမှားအမှန် ခွဲခြားဖို့ ခက်ခဲတယ်။ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံး ငါ့အမြင်မှာတော့ မိန်းမစိုးဂိုဏ်းက တိုင်းပြည်နဲ့ ပြည်သူအတွက် ရပ်တည်ပေးပြီး အင်ပါယာအတွက် ထက်မြက်တဲ့ ဓားသွားတစ်လက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။”
ချန်ဖိန်က ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် သခင်တုပိုင်ကို လေးစားအားကျပါတယ်။ ကျွန်တော်က ချွေ့မိသားစုကို ပြစ်မှားမိခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော့်မိသားစုက သခင်တုပိုင်ရဲ့ ကာကွယ်ပေးမှုကို လိုအပ်ပါတယ်။”
“ပြီးတော့ ကျွန်တော့်မျက်နှာက ရုပ်ဆိုးသွားပြီမို့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စာမေးပွဲကို ဆက်လက် ဖြေဆိုခွင့် မရှိတော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပညာဗဟုသုတတွေကို အသုံးချပြီး ရည်မှန်းချက်တွေကို အကောင်အထည် ဖော်ချင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့်။”
အားနည်းနေသော ချန်ဖိန်သည် ပြတ်သားစွာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး နဖူးနှင့် ကြမ်းပြင် ထိသည်အထိ ဦးချကာ တုန်ယင်နေသော ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“သခင်တုပိုင်သာ ကျွန်တော် ချန်ဖိန်ကို ရိုင်းစိုင်းနုံအတယ်လို့ သဘောမထားဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် တစ်သက်လုံး သခင်တုပိုင်ကို အလုပ်အကျွေး ပြုပါရစေ။”
ဤသည်မှာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်စာမေးပွဲကို အနိုင်ရရှိခြင်း၏ နောက်ထပ် ဆုလာဘ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ချန်ဖိန်၏ သစ္စာရှိမှုကို ရရှိပြီး တစ်သက်တာ ယုံကြည်စိတ်ချရသော အရည်အချင်းရှိသည့် ဝန်ကြီးတစ်ပါး ရရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
တုပိုင် သူ့ကို ဆွဲထူရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အောက်ထပ်မှ ဆူညံသံများနှင့် အလျင်အမြန် ပြေးလွှားသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် စူးရှပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဧကရာဇ်မင်းမြတ်စာမေးပွဲဆိုင်ရာ အကြီးအကဲက စာမေးပွဲ မသမာမှု အမှုကြီးကို စုံစမ်းစစ်ဆေးနေတယ်။ ချန်ဖိန်ကို တရားဝင် ဖမ်းဆီးပြီး စစ်ဆေးမေးမြန်းနေတယ်။ မသက်ဆိုင်တဲ့သူတွေ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားကြ။”
တုပိုင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အို... နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပဲ။”
“ဖယ်ကြစမ်း။ လီကျင်းဌာနရဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို နှောင့်ယှက်တဲ့သူ ဘယ်သူမဆို ချက်ချင်း အသတ်ခံရမယ်။”
စူးရှသော အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ စုဟိုင်တည်းခိုခန်းရှိ လူများသည် ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးကြလေသည်။
ချွေ့နျန်နှင့် ပိုင်ယွီချင်းတို့သည် လီကျင်းဌာနမှ စစ်သည် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ဦးဆောင်ပြီး တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်လာကြသည်။ တုပိုင်နှင့် ချန်ဖိန်တို့၏ အခန်းရှေ့သို့ ရောက်သည်နှင့် တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်ကြသည်။
“ဘုန်း။”
ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ ခိုင်ခံ့သော သစ်သားတံခါးသည် ကွဲကြေသွားပြီး ချွေ့နျန်နှင့် ပိုင်ယွီချင်းတို့ လူစု ဝင်ရောက်လာကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် အခန်းထဲ၌ ချန်ဖိန်တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသည်။ သူသည် အလွန် အားနည်းပြီး မောပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ပေါက်နေသည်။
ချွေ့နျန်သည် သူ့မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ချန်ဖိန်။ မင်း ဒါကို မျှော်လင့်မထားခဲ့ဘူး မဟုတ်လား။ ငါ့ရဲ့ လက်စားချေမှုက ဒီလောက် မြန်မြန် ရောက်လာမယ် ဆိုတာလေ။ လီကျင်းဌာနရဲ့ ထောင်ထဲရောက်ရင် မင်းကို သေချင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားစေရမယ်။”
သို့သော် ချန်ဖိန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးကွက်များ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ များပြားနေရသနည်းဟု သူ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။
ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော လီကျင်းဌာန တပ်မှူး ပိုင်ယွီချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ လက်စားချေခြင်း ဖြစ်သည် ဆိုလျှင်တောင်မှ ဤမျှလောက်အထိ သိသာအောင် လုပ်ဖို့ လိုသည်လော။
“မင်းက ဝူကျိုးစီရင်စုက ချန်ဖိန်လား။” ပိုင်ယွီချင်း မေးလိုက်သည်။
ချန်ဖိန် အားနည်းစွာ ဖြေလိုက်သည်။ “ဟုတ်ပါတယ်။”
ပိုင်ယွီချင်းက ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက ကွမ်ရှီးပြည်နယ် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်စာမေးပွဲ မသမာမှုမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတယ်လို့ သံသယရှိတယ်။ စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ လီကျင်းဌာနကို လိုက်ခဲ့ပါ။”
ဤစကားလုံးများသည် ခမ်းနားထည်ဝါပုံ ပေါက်သော်လည်း လီကျင်းဌာနထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာရန် မလွယ်ကူတော့ပေ။ သေချင်သော်လည်း သေခွင့်မရှိ။ ရှင်ချင်သော်လည်း ရှင်ခွင့်မရှိသည့် အခြေအနေမျိုး ကြုံတွေ့ရပေလိမ့်မည်။
သေချာပေါက် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးသည်လည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်ပြီး ပို၍ပင် ရက်စက်နိုင်သည်။ ချန်ဖိန်က ပြောလိုက်သည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ ဘာပြောနေမှန်း ကျွန်တော် နားမလည်ပါဘူး။”
“နုံအသလို ဟန်ဆောင်နေလို့ အလုပ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။” ပိုင်ယွီချင်းက ပြောလိုက်သည်။ “လီကျင်းဌာနကို ရောက်တာနဲ့ မင်း အရာအားလုံးကို သိလာပြီး အကုန် ဝန်ခံလာပါလိမ့်မယ်။ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာနိုင်မလား ဆိုတာကတော့ မင်းကံတရားပဲ။”
ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော ချွေ့နျန်က ပြောလိုက်သည်။
“ချန်ဖိန်။ ငါ့အထင်တော့ မင်းရဲ့ ကံတရားက အရမ်း နိမ့်ပါးပုံရတယ်။ ဒါ မင်းကိုယ်တိုင် ရှာတဲ့ လမ်းပဲ။ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့။”
ထို့နောက် ပိုင်ယွီချင်းသည် တင်းမာစွာ အော်ပြောလိုက်သည်။ “ချန်ဖိန်ကို ဖမ်းခေါ်သွားကြ။”
“ဟုတ်ကဲ့။” ချက်ချင်းပင် စစ်သည်နှစ်ဦး ရှေ့တိုးလာပြီး ချန်ဖိန်ကို ဖမ်းချုပ်လိုက်သည်။
“နေပါဦး။” ထိုအချိန်တွင် အတွင်းခန်းတံခါး ပွင့်သွားပြီး အဝတ်အစားကြမ်းများကို ဝတ်ဆင်ထားသော တုပိုင် ထွက်လာလေသည်။
“ပိုင်ယွီချင်း။ ခင်ဗျားတို့ လုပ်ပုံကိုင်ပုံက အရမ်း ကြမ်းတမ်းတာပဲ။” တုပိုင် ရယ်မောလိုက်သည်။ “လူတိုင်း ပြောကြတယ်။ လီကျင်းဌာနက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်ကနေ လွတ်မြောက်သွားပြီး အရပ်ဘက် အရာရှိအုပ်စုရဲ့ လက်ပါးစေ ဖြစ်သွားပြီတဲ့။ အခုကြည့်ရတာ အဲဒါ အမှန်ပဲ ထင်တယ်။”
ကွမ်ရှီး လီကျင်းဌာန တပ်မှူး ပိုင်ယွီချင်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူ့ကို လက်ပါးစေဟု ဤမျှ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခေါ်ဝေါ်ရဲသူ တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။
သူ တုပိုင်ကို မမှတ်မိပေ။ တုပိုင်သည် အဝတ်အစားကြမ်းများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဈေးပေါသော စုဟိုင်တည်းခိုခန်းတွင် တည်းခိုနေသည်ကိုသာ သူ မြင်သည်။ ထို့ပြင် ချန်ဖိန်သည် နှိမ့်ချပြီး ဆင်းရဲသော နောက်ခံမှ လာသူ ဖြစ်သဖြင့် ကျောထောက်နောက်ခံ မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် တုပိုင်ကို လုံးဝ အလေးမထားပေ။
“ဟားဟားဟား။” ပိုင်ယွီချင်း ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဒါ ဘယ်သူလဲ။ အသိပညာမရှိဘဲ သတ္တိကောင်းနေလိုက်တာ။ ငါ ပိုင်ယွီချင်းကို ဒီလို ပြောရဲတယ်ပေါ့။ ငါ့ လီကျင်းဌာနရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို စော်ကားရဲတယ်ပေါ့။ တကယ် သေလမ်းရှာနေတာပဲ။”
ထို့နောက် သူ့မျက်နှာ အေးစက်သွားပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
“မင်းနဲ့ ချန်ဖိန်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဒီလောက် ကာကွယ်ပေးနေမှတော့ စာမေးပွဲ မသမာမှုမှာ ကြံရာပါတွေ ဖြစ်ရမယ်။ လီကျင်းဌာနကို လိုက်ခဲ့ကြ။ မကြာခင် လီကျင်းဌာနရဲ့ နည်းလမ်းတွေကို မင်း သိရလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ လိမ်ညာမှုတွေက ဘယ်လောက် မိုက်မဲသလဲ ဆိုတာလည်း သိရလိမ့်မယ်။ မင်း ခံစားရရုံသာမက မင်းမိသားစုနဲ့ မိဘတွေပါ ဒုက္ခရောက်ကုန်လိမ့်မယ်။”
“စစ်သည်တို့... ဒီ မောက်မာတဲ့ လူမိုက်ကောင်ကိုပါ ဖမ်းခေါ်သွားကြ။”
“ဟုတ်ကဲ့။”
အခြား စစ်သည်နှစ်ဦး ရှေ့တိုးလာပြီး တုပိုင်ကိုပါ ဖမ်းဆီးရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။
“အရူးကောင်... ငါ့နာမည် တုပိုင်ကွ။” တုပိုင် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“တုပိုင်... ဘယ်ကောင်လဲဟ...” ပိုင်ယွီချင်း မထီမဲ့မြင် ပြောလိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် သူ့လည်ပင်းအနောက်မှ အမွှေးများ ထောင်ထသွားလေသည်။
‘ဘာ... တုပိုင် ဟုတ်လား။ လီဝမ်ဟွေ့ရဲ့ အချစ်ဆုံး မွေးစားသား တုပိုင်လား။ ဒါမှမဟုတ် လီဝမ်ဟွေ့ရဲ့ ဆက်ခံသူ။ မကြာသေးမီက တက္ကသိုလ်သုံးခု ပူးပေါင်း သိုင်းပြိုင်ပွဲမှာ လီကျန်းအကယ်ဒမီနဲ့ နန်ဟိုင်သိုင်းကျောင်းတော်ကို တစ်ယောက်တည်း အပြတ်အသတ် ချေမှုန်းခဲ့တဲ့ တုပိုင်လား။’
သေချာသည်မှာ ပိုင်ယွီချင်းသည် တက္ကသိုလ်သုံးခု ပူးပေါင်းပြိုင်ပွဲတွင် တုပိုင်၏ အံ့မခန်း စွမ်းဆောင်ရည်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။
သို့သော် တုပိုင်သည် လုံးဝ ပြစ်မှား၍ မရသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း လီကျင်းဌာနရှိ လူတိုင်း သိထားကြသည်။ ကွမ်ရှီး လီကျင်းဌာန၏ တပ်မှူးချုပ်က ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောထားသည်။
“တုပိုင်ကို လုံးဝ မထိနဲ့။ သူ့ကို တွေ့ရင် ဝေးဝေးသာ ရှောင်သွားကြ။” ဤသင်ခန်းစာကို ရရှိရန် မရေမတွက်နိုင်သော အသက်များဖြင့် ပေးဆပ်ခဲ့ရသည်။
တုပိုင်အတွက် လီဝမ်ဟွေ့သည် လူပေါင်း ရာနှင့်ချီ သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးနောက် ကွမ်ရှီးပြည်နယ် တစ်ခုလုံးရှိ အင်အားစု အားလုံးသည် တုပိုင်မှာ လီဝမ်ဟွေ့၏ အသည်းနှလုံး ဖြစ်ကြောင်း သူ့ကို ထိပါက သေရမည် ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားကြသည်။
လီဝမ်ဟွေ့ မည်မျှ ကြောက်စရာကောင်းကြောင်း ထပ်ရှင်းပြနေစရာ မလိုတော့ပေ။
ဤရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လူကြီးသည် ကွမ်ရှီးပြည်နယ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ နှစ်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း မရေမတွက်နိုင်သော သေဆုံးမှုများနှင့် သွေးချောင်းစီးမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
သူသည် ကွမ်ရှီး အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး၏ တပ်မှူးသာ ဖြစ်သော်လည်း လီကျင်းဌာန၏ တပ်မှူးချုပ်ပင် သူ့ကို မစရဲပေ။
ထို့ကြောင့် တုပိုင်၏ နာမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီကျင်းဌာန တပ်မှူး ပိုင်ယွီချင်းသည် အခြေအနေကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး သူ့မျက်နှာထား ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။
“ငါ့နာမည်ကို ကြားဖူးလား။” တုပိုင် မေးလိုက်သည်။
ပိုင်ယွီချင်းက ဟန်လုပ်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “နည်းနည်းပါးပါးတော့ ကြားဖူးပါတယ်။”
“မင်းက တုပိုင် ဖြစ်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။” ဘေးနားမှ ချွေ့နျန်က ဝင်ပြောသည်။ “မင်းက မိန်းမစိုးအကယ်ဒမီက ကျောင်းသားတစ်ယောက်ပဲလေ။ တက္ကသိုလ် ၃ ခု ပြိုင်ပွဲမှာ နည်းနည်းပါးပါး လုပ်ပြနိုင်ခဲ့ရုံနဲ့။ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး တပ်မှူးရဲ့ မွေးစားသား ဖြစ်ရုံနဲ့ မင်းက ဘယ်လောက်များ ကြီးကျယ်နေလို့လဲ။ ငါတို့ရှေ့မှာ ဟန်ဆောင်ရဲသေးတယ်။”
တုပိုင်သည် ချွေ့နျန်ကို လျစ်လျူရှုပြီး ပိုင်ယွီချင်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“အခု... လူဖမ်းဦးမှာလား။”
ပိုင်ယွီချင်း အကျပ်ရိုက်သွားသည်။ သူ လီဝမ်ဟွေ့ကို တကယ် မစရဲပေ။ ထို့ကြောင့် တုပိုင်ကိုလည်း မစချင်ပေ။
‘သောက်ကျိုးနည်း... ချန်ဖိန်က တုပိုင်ကို ကျောထောက်နောက်ခံအဖြစ် ရှာထားမှန်း ဘယ်သူက သိမှာလဲ။’
သို့သော် တုပိုင်သည် မိန်းမစိုးအကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူ ကြောက်လန့်ပြီး ပြန်လှည့်သွားပါက ပိုင်ယွီချင်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာ ဘယ်ရောက်သွားမည်နည်း။ လီကျင်းဌာန၏ ဂုဏ်သိက္ခာ ဘယ်ရောက်သွားမည်နည်း။
ချက်ချင်းပင် ပိုင်ယွီချင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီချန်ဖိန်က ဧကရာဇ်မင်းမြတ်စာမေးပွဲ မသမာမှုမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတယ်လို့ သံသယရှိတယ်။ အခြေအနေက အရမ်း လေးနက်တယ်။ စစ်ဆေးမေးမြန်းဖို့ သူ့ကို လီကျင်းဌာနဆီ ပြန်ခေါ်သွားရမယ်။ တုပိုင်။ မင်း ဝင်မရှုပ်ပါနဲ့။ ဒါမှမဟုတ်ရင် ဥပဒေက ရက်စက်တယ်ဆိုပြီး အပြစ်မတင်နဲ့။”
တုပိုင် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ “သြော်။ ငါ့ဂုဏ်သတင်းက ခင်ဗျားကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့ အားနည်းလွန်းနေသေးတာပဲ။”
ပိုင်ယွီချင်း စိတ်ထဲမှ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ‘မင်းက လီဝမ်ဟွေ့ရဲ့ မွေးစားသားပဲ ရှိသေးတာ။ လီဝမ်ဟွေ့ ကိုယ်တိုင် မဟုတ်ဘူး။ ဘာတွေ လာဟန်ဆောင်နေတာလဲ။’
“စစ်သည်တို့။ ချန်ဖိန်ကို ဖမ်းပြီး စစ်ဆေးဖို့ ခေါ်သွားကြ။” ပိုင်ယွီချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့။” လီကျင်းဌာနမှ စစ်သည်နှစ်ဦး ထပ်မံ ရှေ့တိုးလာပြီး ချန်ဖိန်၏ လက်မောင်းများကို ဆွဲကာ ခေါ်ထုတ်သွားရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။
တုပိုင် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြန်ချကာ ပြောလိုက်သည်။
“သတ်...”
ချက်ချင်းပင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးမှ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် လီစန်းသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။
“ရွှပ်... ရွှပ်...”
လျင်မြန်သော ဓားချက် တစ်ချက်တည်းဖြင့် လီကျင်းဌာန စစ်သည်နှစ်ဦး၏ လက်မောင်းများသည် အရင်းမှ ပြတ်တောက်သွားလေသည်။
ထိုစစ်သည်နှစ်ဦး ကြောင်အသွားပြီးမှ ပြတ်တောက်သွားသော လက်မောင်းများမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာကာ အလွန် စူးရှသော အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လီကျင်းဌာန တပ်မှူးနှင့် ချွေ့နျန်၏ ဒုတိယဦးလေး ဖြစ်သူ ပိုင်ယွီချင်းသည် ချက်ချင်း ကြက်သေသေသွားပြီး တုပိုင်ကို မယုံနိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
ပိုင်ယွီချင်းသည် ရုတ်တရက် ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။
“တုပိုင်။ မင်းက လီဝမ်ဟွေ့ရဲ့ မွေးစားသား ဖြစ်ရုံနဲ့ ငါ့လီကျင်းဌာန စစ်သည်တွေကို သတ်ရဲတယ်ပေါ့။ မင်းက အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး ကိုယ်စား ငါ့လီကျင်းဌာနကို စစ်ကြေညာနေတာလာ။”
“တုပိုင်ကို ဝိုင်းထားကြ။ ချန်ဖိန်ကို ဖမ်း။ အမိန့်မနာခံတဲ့သူ ဘယ်သူ့ကိုမဆို သတ်ပစ်။” ပိုင်ယွီချင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် လီကျင်းဌာနမှ စစ်သည် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် အထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး တုပိုင်နှင့် ချန်ဖိန်တို့ကို လုံးဝ ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြသည်။
“ချန်ဖိန်ကို ကာကွယ်ပေးကြ။ ချန်ဖိန်ကို ထိရဲတဲ့သူ ဘယ်သူ့ကိုမဆို တွေ့တာနဲ့ သတ်ပစ်။” တုပိုင် လက်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးမှ စစ်သည် ရာပေါင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး လီကျင်းဌာန၏ စစ်သည် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ပြန်လည် ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။
ပိုင်ယွီချင်း၏ မျက်နှာထား လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီး စူးရှစွာ အော်ပြောလိုက်သည်။ “တုပိုင်... မင်းက ငါ့လီကျင်းဌာနနဲ့ စစ်ခင်းချင်တာလား။”
တုပိုင် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ပြောင်းပြန် ဖြစ်နေပြီ။ ခင်ဗျားတို့ လီကျင်းဌာနကသာ ငါ့အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးနဲ့ စစ်ခင်းချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါက တုံ့ပြန်ရုံ သက်သက်ပါ။ ဒီကိစ္စသာ ခင်ဗျားတို့ လီကျင်းဌာန တပ်မှူးချုပ်ဆီ ရောက်သွားရင် ငါ ပြောစရာ ရှိလာလိမ့်မယ်။”
ပိုင်ယွီချင်းက ပြောလိုက်သည်။ “ငါက ကွမ်ရှီးပြည်နယ် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်စာမေးပွဲ မသမာမှု သံသယရှိသူတွေကို ဖမ်းဆီးနေတာ။ မင်းတို့ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးက ဝင်စွက်ဖက်ခွင့် မရှိဘူး။”
တုပိုင် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ “မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျား ဖမ်းချင်နေတဲ့ ချန်ဖိန်က ကွေ့လင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး ဝမ်ဟုရုံးရဲ့ စာရေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေတယ်။ ခင်ဗျား ပိုင်ယွီချင်းက တကယ် သတ္တိရှိတာပဲ။ ငါ့အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးက အရာရှိတစ်ယောက်ကို ဖမ်းဆီးရဲတယ်။ ခင်ဗျား တကယ် ပြဿနာ ရှာနေတာပဲ။”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပိုင်ယွီချင်း၏ မျက်နှာ စိမ်းပုပ်သွားသည်။.ချန်ဖိန်ကဲ့သို့သော ဆင်းရဲသား ပညာရှင်တစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးခြင်းသည် လွယ်ကူပြီး မည်သူမျှ ကယ်တင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ကွေ့လင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး၏ ဝမ်ဟုရုံး စာရေးတစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးခြင်းသည် ပြဿနာ ပိုကြီးမားသည်။ ဤသည်က လီကျင်းဌာနက အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးကို စစ်ကြေညာခြင်းနှင့် တူညီသည်။
ပိုင်ယွီချင်းသည် ချွေ့မိသားစု၏ ဆွေမျိုးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပြီး လီကျင်းဌာန၏ တပ်မှူးငယ် တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့သော တာဝန်ယူမှုကို လုံးဝ ခံနိုင်ရည် မရှိပေ။
“တုပိုင်။ ငါ့ကို လာမလိမ်နဲ့။ ဒီချန်ဖိန်က ဆင်းရဲသား ပညာရှင်လေး တစ်ယောက်ပဲ။” ပိုင်ယွီချင်း အော်ပြောလိုက်သည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် တုပိုင်သည် အရာရှိခန့်အပ်လွှာ တစ်စောင်ကို ပိုင်ယွီချင်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ ထိုစာရွက်တွင် ချန်ဖိန်အား ကွေ့လင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး၏ စာရေးအဖြစ် ခန့်အပ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။
ချန်ဖိန် ကိုယ်တိုင်လည်း သူ ဤရာထူးကို ရရှိထားကြောင်း မသိခဲ့ပေ။ ခန့်အပ်လွှာကို မြင်သောအခါ ပိုင်ယွီချင်း၏ မျက်နှာ စိမ်းပုပ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ ရက်စက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“စိမ်းလန်းတဲ့ တောင်တန်းတွေ ရှိနေသရွေ့ စိမ်းလန်းတဲ့ ရေတွေ စီးဆင်းနေဦးမှာပါ။ တုပိုင်။ တစ်နေ့ကျရင် မင်း ငါ့လက်ထဲ ရောက်လာလိမ့်မယ်။ သိပ် ဘဝင်မမြင့်နဲ့ဦး။”
ထိုသို့ ကြိမ်းဝါးပြီးနောက် ပိုင်ယွီချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ပြန်ဆုတ်မယ်။”
တုပိုင်၏ မျက်နှာ အေးစက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ ထွက်သွားလို့ ရမယ် ထင်နေလား။”
ထို့နောက် တုပိုင် အေးစက်စွာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ချွေ့မိသားစုဝင် ချွေ့နျန်။ ကွမ်ရှီးပြည်နယ် စာမေးပွဲမှာ မသမာမှု လုပ်တယ်လို့ သံသယရှိတယ်။ စစ်ဆေးမေးမြန်းဖို့ ကွေ့လင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးကို ဖမ်းခေါ်သွားဖို့ အမိန့်ပေးတယ်။”
“စစ်သည်တို့။ ချွေ့နျန်ကို ဖမ်းကြစမ်း။”
အပိုင်း ၁၂၀ ပြီး။