အခန်း (၁၇၂)

"စီနီယာအစ်ကို"

လီယောင်းသည် အားရပါးရ အော်ဟစ်လိုက်ရင်း အထိန်းအကွပ်မရှိသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ရှန်းယွီထံသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ သူမသည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ခုန်ဝင်ကာ သူ့ကိုယ်ကို အတင်းဖက်တွယ်ထားလိုက်သည်။

ရှန်းယွီသည် သူမ အစီအရင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို သိရှိထားပြီးဖြစ်သလို သူမကို ထွက်မကြိုပါက ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို အပူတပြင်း ပတ်ရှာနေမည်ကို သိသောကြောင့် တမင်ထွက်ကြိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူမသည် သူ့ကို အတင်းဖက်ထားပြီး သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ချစ်ခင်မြတ်နိုးစွာ တိုးဝှေ့နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်းယွီသည် နောက်ထပ်လုပ်ဆောင်ရမည့်အဆင့်ကို ဂရုတစိုက် တွက်ချက်လိုက်သည်။

လောလောဆယ်တော့...

သူသည် သူမ၏ ဖက်ထားမှုကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ကာ ခေါင်းလေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ ကျေနပ်ပီတိဖြစ်နေသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရုံဖြင့် ဤအပြုအမူက သူမကို အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်စေကြောင်း သိသာလှသည်။

"ဂျူနီယာညီမလေး... မင်း ဒီလောက်အစောကြီး ပြန်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ လုပ်စရာရှိတာတွေရော အောင်မြင်ခဲ့ရဲ့လား"

သူက လေသံကို ပညာနိုင်ဆုံး ညင်သာအောင် ထိန်းထားရင်း သူတို့၏ နီးကပ်လွန်းသော အခြေအနေမှ စကားလမ်းကြောင်းလွှဲရန် မေးလိုက်သည်။

"အောင်မြင်တာပေါ့"

သူမက တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် အတည်ပြုသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက သူ၏မျက်နှာကို တစ်ချက်မလွတ်စေရဘဲ အငမ်းမရ ကြည့်ရှုနေသည်မှာ သူ၏ ရုပ်ရည်အသွင်အပြင်တိုင်းကို အလွတ်မှတ်သားနေသည့်အလားပင်။

"ကျွန်မ စီနီယာအစ်ကို့ကို တကယ်လွမ်းနေတာ။ အစ်ကိုရော ကျွန်မကို လွမ်းရဲ့လား"

သူမက မေးလိုက်သည်။

ရှန်းယွီက အားပေးသည့်အလား ပြုံးပြရင်း "လွမ်းတာပေါ့" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထိုစဉ် လီယောင်းမှာ ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် တောင့်တင်းသွားသည်။ သူမ၏ အမူအရာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားမှုကြောင့် ရှန်းယွီ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားရသည်။ သူမသည် သူ၏လည်ပင်းနားသို့ တိုးကပ်လာကာ အနံ့ခံလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာမှာ မြတ်နိုးမှုများမှသည် သံသယများအဖြစ်သို့ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"ဘာလို့ အစ်ကို့ဆီမှာ တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အနံ့ ထွက်နေရတာလဲ"

သူမက မေးလိုက်သည်။

ဓာတ်ဝိညာဉ်များအတွက် နေထိုင်စရာ နေရာစီစဉ်ပေးပြီးနောက် လီယောင်း၏ ခရီးစဉ်အကြောင်း မေးမြန်းရန် အနားသို့ လျှောက်လာသော အကြီးအကဲဟွမ်မှာ ထိုမေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမသည် မဆိုင်းမတွဘဲ ချက်ချင်းပင် နောက်လှည့်ကာ ထိုနေရာမှ အမြန်ဆုံး ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။ ဖြစ်လာတော့မည့် ဇာတ်လမ်းထဲတွင် သူမ မည်သို့မျှ ပါဝင်ပတ်သက်လိုခြင်း မရှိပေ။

ရှန်းယွီသည် အကြီးအကဲဟွမ်၏ ပါးနပ်သော ဆုတ်ခွာမှုကို စိတ်ပျက်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ သူသည် သူ၏အဒေါ်ဆရာမကို အထင်ကြီးလွန်းခဲ့ပုံရသည်။ သူမကို အားကိုးထိုက်သူဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သူ့ကို နောက်တစ်ချက်ပင် ပြန်မကြည့်ဘဲ ကံကြမ္မာလက်ထဲ ပစ်ထားခဲ့လေပြီ။ သူတို့၏ မိသားစု သံယောဇဉ်မှာ ဤမျှသာ ဖြစ်တော့သည်။

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

ရှန်းယွီက ထိတ်လန့်တကြား မေးရင်း သူမနှင့် အနည်းငယ် ဝေးရာသို့ ဆုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် လီယောင်းမှာ သူ့ကို သံကွင်းစွပ်ထားသကဲ့သို့ အတင်းဖက်ထားပြီး ပြန်လွှတ်ပေးမည့် အစီအစဉ် လုံးဝမရှိသဖြင့် သူ၏ ကြိုးစားမှုမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

"ကျွန်မ မရှိတဲ့အချိန်မှာ တခြားမိန်းကလေးတွေနဲ့ တကယ်ပဲ ပရောပရည် လုပ်နေတာလား"

သူမက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အန္တရာယ်ရှိသော လေသံဖြင့် ဖိအားပေးလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

ရှန်းယွီက အလျင်အမြန် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ငါ မင်းတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ကြိုက်တာ မင်းသိသားနဲ့ မဟုတ်လား"

ထိုသို့ပြောကာ သူမ၏ တိုးပွားလာသော သံသယကို တိုက်ရိုက်နည်းလမ်းဖြင့် ဖြေဖျောက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် လီယောင်းမှာ လုံးဝ မယုံကြည်သေးဘဲ သူ့ကို ပို၍ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဘာလို့ တခြားမိန်းကလေး အနံ့ ထွက်နေတာလဲ"

သူမက လေသံကို ပို၍ မာလိုက်ကာ ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်ပြန်သည။

ရှန်းယွီသည် ဤမျှအထိ အနံ့ခံနိုင်စွမ်းရှိသည်မှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလားဟု တွေးတောနေမိသည်။ သူသည် ရှို့ယင်းနှင့် ထိတွေ့ခဲ့သည်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်နီးပါးက ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် ဝိညာဉ်စမ်းရေတွင်းထဲတွင် နာရီပေါင်းများစွာ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း စမ်းရေ၏စွမ်းအင်များဖြင့် စင်ကြယ်ပြီးသားဖြစ်သည်။ စမ်းရေထဲမှ ထွက်လာတိုင်းလည်း အဝတ်အစားအသစ်များကို အမြဲလဲလှယ်ဝတ်ဆင်ခဲ့သည်။

အနံ့အသက်က ဘယ်လိုလုပ်ကျန်မှာလဲ။

"တကယ်တော့ မင်းထွက်သွားတုန်းက ရှို့ယင်းက..."

သူက သတိထားပြီး စကားစတင်လိုက်သည်။

"ရှို့ယင်း ဟုတ်လား"

လီယောင်းက ကြားဖြတ်မေးလိုက်ရာ သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စွမ်းအင်လှိုင်းများမှာ သိသိသာသာ တောက်လောင်လာတော့သည်။

"နာမည်ကိုတောင် ဒီလောက်ရင်းရင်းနှီးနှီး ခေါ်နေတာလား"

သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပူချိန်မှာလည်း ရုတ်တရက် ဒီဂရီအတော်များများ ကျဆင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှန်းယွီသည် သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အန္တရာယ်ရှိလောက်အောင် မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေသည်ကို ရိပ်မိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် နည်းဗျူဟာကို ချက်ချင်းပြောင်းလိုက်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်၍ သူမ၏ ပါးပြင်လေးနှစ်ဖက်ကို အသာအယာ အုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦး အကြည့်ချင်း တည့်တည့်ဆုံအောင် သူမ၏မျက်နှာကို မတင်လိုက်သည်။

"အစ်... အစ်ကို ဘာလုပ်တာလဲ"

လီယောင်းမှာ စကားများ ထစ်ငေါ့သွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရဲတက်သွားတော့သည်။

သူမ ပြန်လည်တည်ငြိမ်လာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ရှန်းယွီ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ သူမ စိတ်ပြန်မဖောက်မီ ဤအခြေအနေကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားရန် လိုအပ်သည်။

"ယောင်ယောင်..."

သူက တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို ကြည့်စမ်းပါ"

ထိုသို့ပြောကာ သူမ၏ မျက်လုံးများကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို လိမ်ပြောလိမ့်မယ်လို့ ထင်လို့လား"

သူမသည် သူ၏အကြည့်ကို ခေတ္တမျှ ရင်ဆိုင်ပြီးနောက် မျက်လုံးများ ဘေးသို့ ဝေ့ဝဲသွားကာ ရှက်သွေးများ ပိုမိုဖြာသွားတော့သည်။

"မင်း ငါ့ကို မယုံဘူးလား"

သူမ တိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် သူက ထပ်၍ ဖိအားပေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို... ဒါဆို ဘာလို့ သူမကို ရှို့ယင်းလို့ပဲ ခေါ်ရတာလဲ"

သူမက သူ၏အကြည့်ကို ရှောင်လွှဲနေဆဲဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မေးခွန်းထုတ်လာသည်။

"တကယ်တော့ ငါ သူမရဲ့ တခြားနာမည်ကို မသိလို့ပါ"

ရှန်းယွီက အခြေအနေကြည့်ကာ လျှောက်လဲချက်ပေးလိုက်သည်။

"သူမက နေမကောင်းဖြစ်နေတာနဲ့ ငါ့ရဲ့ ဆေးပညာကို စမ်းသပ်ဖို့ သူမကို အသုံးချခဲ့တာ။ မင်း ဒဏ်ရာနဲ့ ပြန်လာခဲ့ရင် ငါ ဘယ်လိုကူညီရမလဲဆိုတာ မသိမှာစိုးလို့ စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ လုပ်ခဲ့တာပါ" သူသည် ထိုနေရာတင် အဆင်ပြေအောင် ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း အမူအရာမှာမူ အလွန်ပင် စိတ်ရင်းမှန်နေဟန် ရှိသည်။

"ငါက မင်းကိုပဲ ဂရုစိုက်တာဆိုတော့ သူမရဲ့ နာမည်အပြည့်အစုံကို မှတ်ထားဖို့တောင် စိတ်မဝင်စားခဲ့ဘူး"

လီယောင်းမှာ ရှက်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ပုံမှန်အပြုအမူနှင့်မတူဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုမှာ တကယ့်ကို ဂရုစိုက်တတ်သူဖြစ်သည်ဟု သူမ တွေးမိသွားသည်။ ယခုကဲ့သို့ သူမ၏ ဆိုးနွဲ့သောဘက်ကို ပြမိသွားသဖြင့် သူ သူမအပေါ် အမြင်စောင်းသွားမလား။

သူမ ဘာလုပ်ရမလဲ။

သူမက စိုးရိမ်စိတ်လွန်ကဲပြီး တုံ့ပြန်မှုတွေ ပြင်းထန်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုမှာမူ သူမအတွက်သာ စိုးရိမ်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ရှန်းယွီသည် သူ၏ ရှင်းပြချက်က လုံလောက်မှု မရှိသေးဟု ယူဆကာ ရဲတင်းသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်သည်။ သူသည် ရှေ့သို့ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်လိုက်ပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖူးလေးကို နမ်းရှိုက်လိုက်တော့သည်။

လီယောင်းမှာ ဤမမျှော်လင့်ထားသော အနမ်းကြောင့် လုံးဝ တောင့်ခဲသွားရသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းမှ နွေးထွေးသော အထိအတွေ့မှာ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ လှိုင်းတစ်ခုအလား ပျံ့နှံ့သွားသည်။ သူ ပြန်ခွာလိုက်သည့်တိုင်အောင် သူမမှာ မှင်တက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ခုနက ဘာဖြစ်သွားတာလဲဆိုသည်ကို ဦးနှောက်က မနည်းအဖြေရှာနေရသည်။

ရှန်းယွီမှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဟန် ဆောင်ကာ မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး ပါးလေးများ ရဲနေဟန် ပြုမူလိုက်သည်။

"ပြီး... ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က မင်း ငါ့ကို အလစ်အငိုက် ဖမ်းခဲ့တယ်လေ"

သူမ ခရီးမထွက်မီ အတင်းနမ်းခဲ့သည်ကို ရည်ညွှန်း၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ငါ့ရဲ့ ကလဲ့စားချေမှုပဲ"

သူသည် ပညာနိုင်ဆုံး ကသိကအောက် ဖြစ်ဟန်ဖြင့် ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။

"အင်း..."

လီယောင်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ အနမ်း၏ အရသာထဲတွင် နစ်မြောနေဆဲဖြစ်သဖြင့် သူ့ကို အတင်းဖက်ထားသော သူမ၏ လက်များမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့သွားတော့သည်။

ရှန်းယွီသည် ရင်ထဲမှ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို တိတ်တဆိတ် ချလိုက်မိသည်။ လောလောဆယ်တော့ သူ အန္တရာယ်ဇုန်ထဲမှ လွတ်မြောက်သွားပြီဖြစ်သည်။

လီယောင်းသည် ပါးပြင်လေးများ ရဲတက်လျက် ရှန်းယွီရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ ခုနက သံသယများမှာ ဘယ်ဆီရောက်ကုန်မှန်း မသိတော့ဘဲ သူမ၏ ဦးနှောက်မှာ မမျှော်လင့်ထားသော အနမ်းကြောင့် လုံးဝ ဗရုတ်သုတ်ခ ဖြစ်နေရသည်။ စီနီယာအစ်ကိုက သူမကို တကယ်ပဲ အံ့ဩအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ကြိုတင်သတိပေးချက်မရှိဘဲ အဲဒီလိုမျိုးကြီး တိုက်ခိုက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

အခုတော့ သူမ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ။ တိတ်တိတ်ကလေး နေနေရတာက ပိုပြီး ကသိကအောက် ဖြစ်သွားမလား။ ပိုဆိုးတာက... နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်လုပ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုလိုက်ရင် စီနီယာအစ်ကိုက သူမကို အထင်သေးသွားမလား။ ခုနက အလစ်အငိုက် အမိခံလိုက်ရတာဆိုတော့ အနမ်းရဲ့ အရသာကို သေချာတောင် မခံစားလိုက်ရသေးဘူးလေ။

သူမသည် အနည်းငယ် ရှက်သွေးဖြာနေသော ရှန်းယွီကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သတ္တိကို မွေးမြူကာ သူ၏အင်္ကျီစလေးကို အသာအယာ ဆွဲလိုက်ပြီး မကြားတကြား လေသံလေးဖြင့် "နောက်တစ်ခါလောက်..." ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

သူမ၏ အလွန်တိုးလှသော စကားကို သေချာမကြားလိုက်သဖြင့် ရှန်းယွီက မေးလိုက်သည်။

လီယောင်း၏ မျက်နှာမှာ နားရွက်များအထိ နီမြန်းသွားသော်လည်း သူမကိုယ်သူမ ပြန်ထိန်းကာ သူ၏မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လျက် "နောက်တစ်ကြိမ်လောက် ထပ်လုပ်ပေးပါ" ဟု ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းယွီသည် ဤသို့သော ပုံစံဖြင့် လီယောင်းမှာ အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု တွေးမိသွားသည်။ သို့သော် သူသည် စိတ်ကို ချက်ချင်းပြန်ထိန်းလိုက်ပြီး ဤချစ်စရာကောင်းသော အပေါ်ယံရုပ်သွင်အောက်တွင် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပေါက်ကွဲသွားနိုင်သည့် အချိန်ကိုက်ဗုံးတစ်လုံး ရှိနေသည်ကို မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည်သတိပေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ"

သူက သဘောတူလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ရှေ့သို့ တိုးကပ်လိုက်ကြပြီး ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အနမ်းတစ်ခုကို ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ ပြန်ခွာလိုက်ချိန်တွင် လီယောင်းမှာ ထပ်မံတောင်းဆိုချင်နေသေးသော်လည်း ခဏခဏ တောင်းဆိုနေရန်မှာလည်း မသင့်တော်ဘူးဟု သူမ ယူဆလိုက်သည်။

လီယောင်း၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်းမှ ဤမြင်ကွင်းကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေသော ဧကရီကမူ ရှန်းယွီသည် အတော်လေး ပါးနပ်သည်ဟု တွေးနေမိသည်။ ဤနှစ်ယောက်မှာ တကယ့်ကို ကံပါလာသည့် ဖူးစာရှင်များပင်။

[ငါ နင့်ကို ခိုင်းထားတာကို သူ့ကို မေးကြည့်ဦးလေ]

ဧကရီက လီယောင်း၏ အချစ်စိတ်ကူးယဉ်မှုများကို ဖြတ်တောက်ကာ တိုက်ရိုက်ပြောပြောလိုက်သည်။

"ဒါက တကယ်ပဲ အဆင်ပြေပါ့မလား"

လီယောင်းက မဝံ့မရဲ မေးလိုက်သည်။

[အဆင်ပြေပါတယ်စိတ်မပူနဲ့]

ဧကရီက ပြန်လည်အားပေးလိုက်သည်။

လီယောင်းသည် ရှန်းယွီနှင့် အနည်းငယ် ဝေးရာသို့ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ အခြားသူများ သူမကို မည်သို့ မြင်သည်ကို ဧကရီက ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ဂရုစိုက်နေရတာလဲဟု သူမ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားမိသည်။ ထို့နောက် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး လက်ကို ဝေ့ယမ်းကာ အချက်ပြလိုက်ရာ ဧကရီ၏ ပုံရိပ်မှာ သူမ၏ဘေးတွင် တဖျတ်ဖျတ် လက်လာကာ ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

"စီနီယာအစ်ကို... ကြည့်ပါဦး"

သူမသည် သူမဘေးတွင် ရပ်နေသော ဧကရီကို လက်ညှိုးညွှန်ပြရင်း ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းယွီ၏ မျက်နှာမှာ လုံးဝ ထိတ်လန့်အံ့ဩသွားသော အမူအရာသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဧကရီကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

"မင်း... ဗီဇခွဲနည်းစနစ်တွေကို သုံးနိုင်တာလား"

သူက မယုံနိုင်သလို မေးရင်း ဧကရီကို ထောင့်ပေါင်းစုံမှ အနီးကပ် လိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

သူသည် သူမကို တစ်ပတ်ပတ်၍ လေ့လာကာ အသေးစိတ်အချက်အလက်တိုင်းကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေမိသည်။

"သူမက မင်းနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ..."