ကမ္ဘာ့ပြိုင်ဘက်ကင်း။ သက်တန့်ရောင်ခြည်မြား။ (၁)

လူနှစ်ယောက်မှာ တစ်ယောက်က လိုက်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က ထွက်ပြေးနေသည်။ လိုက်ဖမ်းနေစဉ် စူးချန်ခုန်းက မြားကိုးချောင်း ပစ်ခဲ့ပေမယ့် ချီးခါထူရဲ့ ဧရာမပုဆိန်ကြောင့် အားလုံး တားဆီးခံလိုက်ရသည်။ စူးချန်ခုန်းက သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက်မှာ နာကျင်မှုလှိုင်းတစ်ခု ခံစားလိုက်ရပြီး အသက်ရှူသံတွေ မမှန်ဖြစ်လာကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အကန့်အသတ်ကို ရောက်နေပြီဆိုတာ သူသိလိုက်သည်။

သံမဏိစိတ်ဓာတ်နဲ့ သတ်ဖြတ်ချင်စိတ်တွေ ပြင်းထန်နေပေမယ့် သူ့ခန္ဓာကိုယ် ပြိုလဲသွားတာကို မတားဆီးနိုင်ဘဲ သူ့အသိစိတ်တွေ မှုန်ဝါးလာသည်။

ဒါပေမယ့် ဒီအချိန်မှာ စူးချန်ခုန်းက ထူးဆန်းစွာ တည်ငြိမ်နေသည်။ ဒါက သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲဖြစ်တယ်ဆိုတာ မေ့သွားပြီး သူ့စိတ်ကို ရှင်းထုတ်လိုက်သည်။ စစ်မြေပြင်ရဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေကို မေ့ထားလိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ် ပြိုလဲတော့မယ်ဆိုတာတောင် မေ့ထားလိုက်သည်။ သူ့အတွေးက လက်ထဲမှာ မြားကိုကိုင်လျက် ထွက်ပြေးနေတဲ့ ပစ်မှတ်ကို ပစ်သတ်ဖို့ပင်။

ဝှူးရှ်

စူးချန်ခုန်းရဲ့ အသက်ရှူသံတွေ တည်ငြိမ်လာပြီး သူ့ဝိညာဉ်ဟာ သူ့စိတ်နဲ့ ပေါင်းစပ်သွားပြီး ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးသဘာဝနဲ့ လိုက်ဖက်ညီတဲ့ တောက်ယင်နည်းပညာအဆင့်မှာ ရှိနေသလို လေးကြိုးကို သဘာဝအတိုင်း ဆွဲလိုက်သည်။ သူ့ပတ်လည်မှာ စီးဆင်းနေတဲ့ သဘာဝတရားရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဟာ တိတ်တဆိတ် ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရပြီး မြားထဲကို ပေါင်းစပ်သွားပုံရကာ ကြယ်ပုံစံရွှေမြားကို အနည်းငယ် လိမ်သွားစေခဲ့သည်။

“ဝှစ်”

စူးချန်ခုန်းက လေးကြိုးကို လွှတ်လိုက်တဲ့အခါ မြားက လွင့်ပျံသွားလေ၏။ လွှတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ အမြင့်ဆုံးအမြန်နှုန်းကို ရောက်ရှိသွားပြီး ပိုပြီး အံ့ဖွယ်ကောင်းတာက ပျံသန်းနေချိန်မှာ ပတ်ပတ်လည်က ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူနေတာကြောင့် မြားဟာ ပိုမြန်၍ အသံထက် အဆပေါင်းများစွာ မြန်လာပြီး အေးစက်တဲ့ သက်တံ့ရောင်စဉ်တန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ပိုးသားဖဲကြိုးလို ရှည်လျားတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ချန်ရစ်ခဲ့သည်။

“ဘာ”

ချီးခါထူဟာ နီးကပ်လာသည့် အကျပ်အတည်းကို ကြိုတင်ခံစားမိလိုက်သည်။ သူ့ရှေ့က ပုဆိန်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပေမယ့် မြားဟာ ပုဆိန်ရဲ့ ပြားချပ်ချပ် မျက်နှာပြင်ကို ထိမှန်သွားတဲ့အခါ ချီးခါထူရဲ့ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

“ဒုန်း”

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုးဖောက်နိုင်သည့်စွမ်းအားတစ်ခုသည် တစ်နေရာတည်းတွင် စုပုံနေပြီး ထိမိသည့်နေရာတွင်ပင် သက်တံရောင်စဉ်တန်းများ ပေါက်ကွဲသွားကာ မမြင်ရသောလေနှင့် မိုးကြိုးတို့သည် ပြင်းထန်စွာ ရောနှောကာ ဒေါသူပုန်ထနေသည့်နှယ်။

ချီးခါထူသည် နောက်သို့ တွန်းပို့ခံလိုက်ရပြီး သူ့ခြေထောက်များသည် မြေပြင်နှင့် ပွတ်ဆွဲလျက် ပေသုံးဆယ်ကျော်ထိ ရွေ့သွားပြီးနောက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

“တောက် တောက် တောက်”

ပုဆိန်လက်ကိုင်ကို ကိုင်ရန် အသုံးပြုခဲ့သော ချီးခါထူ၏ လက်များက တုန်ရီနေပြီး လက်မကြားတို့ စုတ်ပြဲသွားကာ သွေးများ တတောက်တောက်ကျနေ၏။

စူးချန်ခုန်းနှင့် ယခင်ကထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုများ၌ပင် သူသည် တစ်ချက်မျှ ခြစ်ရာမရခဲ့ပါ။ သို့သော် စူးချန်ခုန်းထံမှ ကောင်းကင်ဘုံ မြားတစ်စင်း၏ စွမ်းအားအောက်တွင် သူ့လက်မောင်းများ ထုံကျင်သွားလျက် ဘာမှ မခံစားချက်နိုင်တော့ဘဲ လက်မနှင့်လက်ညိုးကြား အသားတို့ စုတ်ပြဲကာ သွေးတွေ စီးကျကုန်သည်။

“ဒါ… ဒါက ဘယ်လိုမြားအတတ်မျိုးလဲ” ချီးခါထူ၏ ဦးရေပြားသည် တုန်ယင်သွားပြီး လူတစ်ယောက်၏အစွမ်းဖြင့် ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြားတစ်စင်းကို လွှတ်ထုတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

“ဆိုတော့ ဒီလိုပေါ့… သဘာဝတရားရဲ့ ရှုပ်ထွေးတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို တိုက်ရိုက်စုပ်ယူဖို့ ခက်ခဲနိုင်ပေမယ့် ကိုယ်ပိုင် သိုင်းပညာစွမ်းရည်တွေမှာ ပေါင်းစပ်လို့ရတာပဲ။” စူးချန်ခုန်းဟာ သဘာဝတရားရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို နားလည်သဘောပေါက်သွားသည်။ အသုံးချဖို့က ပြောရတာလွယ်ပေမယ့် လုပ်ရတာခက်ပါသည်။

မွေးရာပါနယ်ပယ်သိုင်းပညာရှင်များသည် သူတို့ကိုယ်သူတို့ အားကောင်းစေရန်အတွက် သူတို့၏ ကောင်းကင်ဘုံသွေးခုန်နှုန်းမှတစ်ဆင့် သဘာဝတရား၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ သန့်စင်ပေါင်းစပ်ကြသည်။ သဘာဝတရားမှ တိုက်ရိုက်သန့်စင်ခြင်းမရှိသေးသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုတာ ရှားပါသည်။

တောက်ယင်နည်းပညာကို အဆင့်ရှစ်ထိ ကျင့်ကြံပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် သဘာဝတရား၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ခံစားနိုင်သည်သာမက စုပ်ယူ၍ပါရနိုင်သည်။

လေမိုးကြိုးမြားအတတ် (နဝမနယ်ပယ် ကမ္ဘာ့ပြိုင်ဘက်ကင်းအဆင့် ၁%)

ဤသေရေးရှင်ရေးအချိန်တွင် စူးချန်ခုန်းသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို လေမိုးကြိုးမြားအတတ်နှင့် ပေါင်းစပ်ခဲ့ပြီး အဆင့်ရှစ် လေမိုးကြိုးမြားအတတ်ကို အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ၎င်းက သက်တန့်မြားနယ်ပယ်ဖြစ်သည်။

သူ၏ 'စိတ်စွမ်းအင်' ကို မြားနှင့် ချိတ်ဆက်ပြီး ပစ်လွှတ်လိုက်သောအခါ ၎င်းသည် ပျံသန်းနေစဉ် သဘာဝတရား၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူပြီး မြားအလင်းများကို သက်တန့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပေးခဲ့သည်။

လူတစ်ဦး၏ စွမ်းအားသည် အကန့်အသတ်ရှိသော်လည်း ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က အဆုံးမရှိပါပေ။

အဝေးမှ စူးချန်ခုန်းသည် လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ငြိမ်ငြိမ်လေးရပ်ကာ ဆယ့်တစ်ခုမြောက် ကြယ်ပုံစံ ရွှေမြားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထုတ်လျက် လေးကြိုးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

“ပြေး”

သူ့လက်မောင်းများ ထုံကျင်နေပြီး လက်မများ စုတ်ပြဲသွားသောကြောင့် ချီးခါထူသည် ကြောက်လန့်နေလေ၏။ စူးချန်ခုန်း နောက်ထပ်ပစ်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို မြင်တော့ ခေါင်းကျိန်းသွားပြီး အဝေးသို့ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးလေတော့သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် ချီးခါထူအား သူတို့ကြား အကွာအဝေးကို တိုးမြှင့်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ပစ်မှတ်သည် သူပစ်လွှတ်နိုင်သည့် အတိုင်းအတာ ကန့်သတ်ချက်နှင့် နီးလေလေ စွမ်းအားက ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းလေဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်၏ စီးဆင်းမှုကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် ချီးခါထူသည် သူ့မြင်ကွင်းမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ပေ။

“ဝှီး”

ချီးခါထူက ပေတစ်ရာ ပြေးသွားသောအခါ စူးချန်ခုန်း၏ ဒုတိယမြားက ရှေ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

လူအုပ်ကြီးသည် မမေ့နိုင်သော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။ မြားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် သက်တံရှည်ကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်လျက် ထွက်ပြေးနေသော ချီးခါထူကို မီသွားသည်။ ၎င်းသည် အလျင်အမြန် မြန်နှုန်းတိုးလာပြီး ခဏအတွင်း ချီးခါထူကို ပစ်ခတ်လိုက်သည်။

“အားးးးးးး”

ချီးခါထူရဲ့ ဆံပင်တွေထောင်ပြီး သေစေနိုင်တဲ့ အကျပ်အတည်းကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့လည်ချောင်းကနေ သွေးရူးတန်းရူး အော်သံ ထွက်လာပြီး ပုဆိန်ကို ဒိုင်းအဖြစ် အသုံးပြုလျက် မြားကို ရက်စက်စွာ ရိုက်ချလိုက်စဉ်တွင် ထိုမြားက သက်တံရောင်စဉ်တန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

“ချလွမ်း”

မြားရဲ့ အားက ပေါက်ကွဲသွားပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က လေမိုးကြိုးပစ်သလို မြည်ဟီးကာ ချီးခါထူ လေထဲမှာ လိမ့်သွားရင်း တဂျွတ်ဂျွတ် မြည်လျက် ကျိုးကြေကုန်သည်။ ဝံပုလွေနက်တပ်ရဲ့ စစ်သားတွေနှင့် တိုက်မိပြီး သူတို့လည်း အရိုးတွေ ကျိုးကြေကာ အရွတ်တွေ ပြတ်ကုန်သည်။ ချီးခါထူရဲ့ လက်တွေ ကျိုးသွားပြီး သူကိုင်ထားတဲ့ ဧရာမပုဆိန်လည်း ကျိုးသွားခဲ့သည်။

“ဒါက သဘာဝတရားရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ” စူးချန်ခုန်းရဲ့ အတွင်းစိတ်ထဲက တိတ်တဆိတ် ပြောလိုက်သည်။ သဘာဝတရားရဲ့ နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အများစု မသိနိုင်တာကြောင့် အသုံးပြုနိုင်ဖို့ဝေးစွပင်။ တောက်ယင်နည်းပညာကို အသုံးချပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို မြားထဲကို ဆွဲသွင်းခြင်းအားဖြင့် သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက အလွန်ပြင်းထန်ပါသည်။ ပြင်ပကမ္ဘာရဲ့ စွမ်းအားကို သူ့ကိုယ်ပိုင် စွမ်းအားထဲ ထည့်သွင်းလိုက်သလိုပါပဲ။ သူ့ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကို ကျော်လွန်တဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ဖန်တီးပေးသည်။

"ပြေး... ပြေး ပြေး နတ်... နတ်ဆိုး ဟုန်ကျန်းရှန့် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ရက်စက်ရတာလဲ။"

သူ့လက်တွေကျိုးပြီး လက်နက်တွေ ကျိုးကုန်တဲ့ ချီးခါထူဟာ ပါးစပ်ထောင့်မှာ သွေးတွေပေကျံနေပြီး မြေပြင်ကနေ ထရပ်ဖို့ ရုန်းကန်နေရသည်။ သူ့နှလုံးက ဗုံတစ်လုံးလို တဒိန်းဒိန်းခုန်နေ၏။ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် အရူးအမူး ထွက်ပြေးတော့သည်။ ​​ဟုန်ကျန်းရှန့်ဟာ ဒီလောက်ကြောက်စရာကောင်းတယ်ဆိုတာ သူ လက်မခံနိုင်ပါ။

မွေးရာပါနယ်ပယ်ထဲသို့ ယာယီအဆင့်မြင့်တင်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်တစ်ခုနဲ့တောင် ဒီတိုတောင်းတဲ့ကာလအတွင်းမှာ အဆင့်တက်ပြီး အသိအမြင်တွေ ရရှိအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။