ကမ္ဘာ့ပြိုင်ဘက်ကင်း။ သက်တန့်ရောင်ခြည်မြား။ (၃)

စူးချန်ခုန်းဟာ ဟုန်ကျန်းရှန့်ရဲ့ခြေရာအတိုင်း လိုက်ခဲ့သည်။ အရင်က ဟုန်ကျန်းရှန့်ဟာ မသန်စွမ်းသူတစ်ယောက်ဖြစ်လာပြီး နတ်ဆိုးအမြုတေနဲ့ ပေါင်းစပ်ဖို့ သူ့အသက်ကို လောင်းကြေးထပ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး သူပြန်ကောင်းလာတဲ့အချိန်မှာ လူသားတစ်ယောက်တောင် မဟုတ်တော့ပါ။ ဒီလိုဒဏ်ရာတွေကို သာမန်ဆေးပညာနည်းလမ်းတွေနဲ့ ကုသလို့မရပေ။

စူးချန်ခုန်းဟာ ဟုန်ကျန်းရှန့်ထက် ငယ်ရွယ်ပြီး ပိုပြီးတောင် ကြောက်စရာကောင်းသည်။ သူဟာ မွေးရာပါနယ်ပယ်ထဲကို မရောက်သေးပေမယ့် မွေးရာပါနယ်ပယ်သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ကို သတ်ခဲ့သည်။ အခု သူလည်း မသန်စွမ်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီလား။

ဖေယန်လည်း ဝမ်းနည်းနေ၏။ သူ့လက်အောက်ငယ်သားတွေရဲ့ သတင်းအရ စူးချန်ခုန်းဟာ အရင်က ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေးရခဲ့ပါသည်။ ဒါပေမယ့် ချီးခါထူနဲ့ အသေအကြေ တိုက်ဖို့ ရွေးချယ်ကာ ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။

ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်မှာ တစ်ကြိမ်သာဖြစ်ပွားတဲ့ သွေးချောင်းစီးတိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး ဒီတိုက်ပွဲဟာ တကယ်ကို အံ့အားသင့်စရာပါပင်။ ဝံပုလွေရိုင်းမျိုးနွယ်စုသည် ကြီးမားသော ထိခိုက်သေဆုံးမှုများနှင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။ မည်သည့်နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာမှန်းမသိသည့် မွေးရာပါနယ်ပယ်သိုင်းပညာရှင် ချီးခါထူကို ဟုန်ကျန်းရှန့်က ချက်ချင်းသတ်ပစ်ခဲ့သည်။

‘ဟုန်ကျန်းရှန့်’ သည်လည်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပြီး သေလုမျောပါးဖြစ်နေပုံရကာ ကုသရန်ခက်ခဲသော ဒဏ်ရာများကြောင့် ပြိုလဲသွားနိုင်သည်။

“ငါ မသေသေးဘူးလား”

အချိန်သည် သုံးရက်တာကုန်ဆုံးပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် မျက်လုံးများကို ဝိုးတဝါး ဖွင့်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ပထမဆုံးအတွေးဖြစ်သည်။

နာကျင်ခြင်း..

ထို့နောက် စူးချန်ခုန်း အနည်းငယ်လှုပ်ရှားလိုက်သောအခါ သူသည် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဆေးနံ့ပြင်းပြင်းကိုလည်း သူ ရှူရှိုက်မိလိုက်သည်။ သူ့ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှုပ်လိုက်သောအခါ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် မုန့်ဖက်ထုပ်ကဲ့သို့ ပတ်တီးများဖြင့် ထုပ်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

စိတ်သည် တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်လာသည်နှင့်အမျှ စူးချန်ခုန်းသည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်အမှတ်ရပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းထက်တွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ “ဟုတ်သား… ငါ မသန်မစွမ်းဖြစ်နေတာပဲ…”

စူးချန်ခုန်း၏ စိတ်ခံစားချက်က အလွန်ရှုပ်ထွေးသည်မှာ သေချာပါသည်။ ထိုအချိန်တုန်းက ချီးခါထူကို တားဆီးပေးဖို့ စစ်သားများက သူ့အတွက် အသက်စွန့်နေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထိုအခွင့်အရေးကို အရယူပြီး ထွက်ပြေးတာက ဆင်ခြင်တုံတရားအရှိဆုံး ရွေးချယ်မှုဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် တစ်ခါတလေ လူတွေက ဆင်ခြင်တုံတရားတစ်ခုတည်းနဲ့ လုပ်ဆောင်တဲ့ သတ္တဝါတွေ မဟုတ်ကြပါ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အရာအားလုံးကို အမှန်တကယ်လျစ်လျူရှုပြီး ကိုယ်ပိုင်စိတ်ခံစားချက်ရဲ့ သက်ရောက်မှုကို မခံရဘူးဆိုရင် လူသားလို့ မခေါ်ဆိုနိုင်တော့ပေ။

စူးချန်ခုန်းဟာ ဟုန်ကျန်းရှန့်လိုပဲ သဘာဝတရားရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို စုပ်ယူဖို့၊ ချီးခါထူနဲ့ အသက်အန္တရာယ်ရှိတဲ့ တိုက်ပွဲကို တိုက်ခိုက်ဖို့ မွေးရာပါနယ်ပယ်ထဲကို ခဏတာ ဝင်ရောက်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ဒီနေ့ စူးချန်ခုန်းက နောက်ထပ်ရွေးချယ်ရမယ်ဆိုရင်လည်း အဲဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကို မချနိုင်ပါ။

ကံကောင်းထောက်မစွာနှင့် စူးချန်ခုန်းက တိုက်ပွဲမှာ အနိုင်ရခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် ပြန်ပြောင်း၍နိုင်သော တန်ဖိုးတစ်ခုကို ပေးဆပ်ခဲ့ရသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ရက်စက်ပြီး မသန့်စင်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကြောင့် ပျက်စီးသွားပြီး ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရကာ သေလုမျောပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူ အသက်ရှင်ခဲ့ပေမယ့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက်က သွေးကြောတွေ ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ဖို့ကို မဆိုနှင့် ပုံမှန်လယ်ယာလုပ်ငန်းကိုတောင် သူ မလုပ်နိုင်တော့ပါ။

သူ စိတ်မထိခိုက်ဘူးလို့ ပြောဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါ။ စူးချန်ခုန်းဟာ ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာပါစေ သူ့နှလုံးသားထဲမှာ စိတ်ပျက်အားငယ်မှု အနည်းငယ် ရှိနေပါသည်။

“ငါ… စစ်သူကြီးဟုန်လိုပဲ နတ်ဆိုးအမြုတေနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရမလား”

စူးချန်ခုန်းတောင် သူ့စိတ်ထဲမှာ ဒီအတွေးက မငြင်းဆန်နိုင်လောက်အောင် ပေါ်လာလေသည်။

နတ်ဆိုးအမြုတေနဲ့ ပေါင်းစည်းလိုက်တာနဲ့ သူဟာ ဆေးဝါးမပါဘဲ ပျောက်ကင်းသွားနိုင်ပြီး လူသားမျိုးနွယ်အတွက် မဖြစ်နိုင်တဲ့ မသေနိုင်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုကိုတောင် ပိုင်ဆိုင်သွားမှာဖြစ်ကာ သူ့ရဲ့ အရင်ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးထက် များစွာသာလွန်တဲ့ ခွန်အားတွေ တိုးလာမှာဖြစ်သည်။

“မဟုတ်ဘူး… ငါ စိတ်ငြိမ်အောင်ထားရမယ်။”

စူးချန်ခုန်းဟာ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ငြိမ်အောင်လုပ်လိုက်သည်။

နတ်ဆိုးအမြုတေနဲ့ ပေါင်းစည်းတာဟာ အောင်မြင်ဖို့ အာမခံချက်မရှိပါ။ အမှန်တော့ အောင်မြင်မှုထက် ကျရှုံးနိုင်ခြေက ပိုများပါသည်။ သူကျရှုံးခဲ့ရင် သေချာပေါက် သေဆုံးရလိမ့်မည်။ သူအောင်မြင်ခဲ့ရင်တောင် စိတ်နေစိတ်ထား ပြောင်းလဲသွားတဲ့ မိစ္ဆာနတ်ဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ဒါဆိုရင် သူကိုယ်တိုင်တောင် ဟုတ်ပါဦးမလား။

“စိတ်ဓာတ်ကျဖို့ အချိန်မဟုတ်ဘူး… ဒီလောကမှာ သိုင်းပညာရှင်တွေရှိတယ်။ မိစ္ဆာနတ်ဆိုးတွေရှိတယ်။ ပြီးတော့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်ပုံဖော်နိုင်တဲ့ သဘာဝရတနာတွေတောင် ရှိတယ်။”

စိတ်ငြိမ်အောင်လုပ်ရင်းနှင့် စူးချန်ခုန်း သူ့ဘာသာသူ ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

စူးချန်ခုန်းရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ထာဝရအသက်ရှင်နိုင်တဲ့ အမတနယ်ပယ်ကို လိုက်စားဖို့ဖြစ်သည်။ အခုအချိန်မှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အထိနာခဲ့ပေမယ့် ဒီထိုးနှက်ချက်လောက်က သူ့ကို ပြိုလဲစေတယ်ဆိုရင် သူ့မှာ ဒီလိုနယ်ပယ်ကို လိုက်စားဖို့ ဘယ်မှာ အခွင့်အရေးရှိတော့မည်နည်း။

ဒီလောကမှာ ခေါင်းဖြတ်ခံရတာတောင် မသေတဲ့ မိစ္ဆာနတ်ဆိုးတွေ ရှိနေရင် ပြတ်တောက်သွားတဲ့ သွေးကြောတွေကို ပြန်လည်ချိတ်ဆက်ဖို့ နည်းလမ်းတွေ ဒါမှမဟုတ် သဘာဝရတနာတွေ ရှိကိုရှိရမည်။

“အရင်ဆုံး ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ကုသပြီးမှ ကျန်တာတွေကို စဉ်းစားရအောင်” စူးချန်ခုန်းက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

“ကျွီ”

တစ်စုံတစ်ယောက်က တံခါးကို ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ စူးချန်ခုန်းက ဝင်လာတဲ့သူဟာ ဖေယန်ဖြစ်မှန်း ကြည့်စရာမလိုဘဲ သိလိုက်သည်။

“ဆရာစူး… နိုးပြီလား”

စူးချန်ခုန်းရဲ့ ခေါင်းအနည်းငယ်လှည့်လာတာကို မြင်တော့ ဖေယန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“အင်း” စူးချန်ခုန်းက ပြန်တုံ့ပြန်လိုက်လေ၏။

ဖေယန်က တောင်းပန်သည့်လေသံဖြင့် ဆိုသည် “ဆရာစူး၊ ကျွန်တော်က တာ့ဖုန်းသံမြင်းတပ်နဲ့ တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်က လူတိုင်းရဲ့ကိုယ်စား ဆရာစူးလုပ်ပေးခဲ့တာအားလုံးအတွက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောလိုပါတယ်။ ဆရာစူးမှာ တောင်းဆိုစရာတွေရှိရင် ကျွန်တော်ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သရွေ့ မငြင်းပါဘူး။”

ဖေယန်က စူးချန်ခုန်းကို တကယ်ကျေးဇူးတင်နေမိသည်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက စူးချန်ခုန်းသာ ချီးခါထူကို မသတ်ခဲ့ရင် အကျိုးဆက်တွေက မတွေးရဲစရာပင်။ ကြီးမားတဲ့ ရှုံးနိမ့်မှုတစ်ခု မလွဲမသွေဖြစ်လာနိုင်ပြီး ချီးခါထူမှာလည်း တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်ကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေနိုင်တဲ့ တခြားအစီအစဉ်တွေ ရှိကောင်းရှိနိုင်ပါသည်။

"ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ် နည်းနည်းပြန်ကောင်းလာရင် အိုက်ဝေ့အိမ်တော်မှာ အနားယူပါရစေ" လို့ စူးချန်ခုန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူ့ကံကြမ္မာကို ညည်းညူနေစရာ အကြောင်းမရှိပါ။ ချီးခါထူကို အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ခဲ့တာက သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်မှုကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပါပြီ။" ဖေယန်က သဘောတူတဲ့အနေနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ စူးချန်ခုန်းရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကို သူတော်တော်လေးစားသွားခဲ့သည်။

သိုင်းပညာပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကနေ သွေးကြောတွေ လုံးဝပြတ်တောက်သွားတဲ့ မသန်စွမ်းသူဖြစ်သွားတဲ့အထိ စူးချန်ခုန်းက သူ့ရဲ့တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲပင်။ စိတ်ဓာတ်ကျတဲ့လက္ခဏာ ဒါမှမဟုတ် စိတ်ပျက်အားငယ်တဲ့လက္ခဏာ မပြခဲ့။ ဒီလောက်ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ဒီလိုအောင်မြင်မှုတွေ ရဖို့ဆိုတာ သာမန်လူတွေ လုပ်နိုင်စွမ်းရည်ထက် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်းဟာ ဆည်းဆာခံတပ်ထဲမှာ တိတ်တဆိတ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး ဧည့်သည်အားလုံးကို ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် စူးချန်ခုန်းနှင့် နီးကပ်သော တိဟန်သာလျှင် သူ၏နေ့စဉ်လိုအပ်ချက်များကို ဂရုစိုက်ပေးလေ့ရှိသည်။

ဆည်းဆာခံတပ်တွင် ရှိနေစဉ်အတွင်း စူးချန်ခုန်းသည် သွေးချောင်းစီးတိုက်ပွဲကြီး ပြီးဆုံးသွားပြီဟုလည်း သိခဲ့ရသည်။ တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်သည် ဝံပုလွေရိုင်းမျိုးနွယ်စုထက် ဆုံးရှုံးမှု အနည်းငယ်သာ ရှိခဲ့သည်။ ဒါက မဟာအောင်ပွဲတစ်ခုဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။

လဝက်ခန့်ကြာပြီးနောက် စူးချန်ခုန်း၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများ အားလုံးနီးပါးပျောက်ကင်းသွားပြီး အမာရွတ်အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။ သို့သော် သူ၏ပြတ်သွားသောသွေးကြောများက အနားယူရုံဖြင့် ပျောက်ကင်းနိုင်သောအရာမဟုတ်ပါ။

ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အနည်းငယ်တိုးတက်လာပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် တိဟန်၏စောင့်ရှောက်မှုဖြင့် ဆည်းဆာခံတပ်မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာကာ တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ အိုက်ဝေ့အိမ်တော်သို့ နာလန်ပြန်ထူဖို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

“ဆရာစူး… ကျေးဇူးပြုပြီး သတိထားပါ” တိဟန်က စူးချန်ခုန်းကို ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းရန် ကူညီပေးလိုသောကြောင့် ဂရုတစိုက်ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် အဲဒီအခြေအနေမရောက်သေးပါဘူး” စူးချန်ခုန်းက ခေါင်းခါပြီး တိဟန်၏အကူအညီကို ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ သူသည် ရထားလုံးပေါ်မှ တစ်လှမ်းချင်းစီ ဆင်းလာသော်လည်း ဤရိုးရှင်းသောလှုပ်ရှားမှုသည်ပင် စူးချန်ခုန်းကို အသက်ရှူမဝစေဘဲ ခန္ဓာကိုယ်က ယိမ်းယိုင်နေသည်။

သူ့ရဲ့သွေးကြောတွေ ပြတ်တောက်သွားတဲ့အခါ လမ်းလျှောက်တာတောင် သူ့ရဲ့လုပ်နိုင်စွမ်းတွေကို စိန်ခေါ်နေသလိုပါပင်။ လှုပ်ရှားမှုကြီးကြီးမားမားတိုင်းဟာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ နာကျင်မှုလှိုင်းတွေ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

“ဆရာစူး… ကျွန်တော် ရက်အနည်းငယ်ကြာတိုင်း ဆရာစူးဆီ လာလည်ပါ့မယ်။”

စူးချန်ခုန်းကို အိုက်ဝေ့အိမ်တော်ထဲ လိုက်ပို့ပေးပြီး သူ့ခရီးဆောင်အိတ်တွေကို အိမ်ထဲရွှေ့ပြီးတဲ့နောက် တိဟန်က သူ့ကို ထိုသို့မှာကြားကာ စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ့ထက် အများကြီးငယ်တဲ့ ဒီလူငယ်လေး ဘယ်လောက် လေးစားစရာကောင်းလဲဆိုတာ သူ ကောင်းကောင်းသိပါသည်။

ထိုလူငယ်လေးဟာ ဆည်းဆာတိုက်ပွဲမှာ ပါဝင်ဖို့ ဟုန်ကျန်းရှန့်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ခဲ့ပြီး ဟုန်ကျန်းရှန့်တောင် မလုပ်နိုင်တဲ့အရာကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ရလဒ်က ဝမ်းနည်းစရာပါပင်။ တိဟန် လုပ်နိုင်တာက စူးချန်ခုန်းအတွက် ဆုတောင်းပေးဖို့သာဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့လက်ရှိအခြေအနေကို ပြောင်းလဲဖို့ အခွင့်အရေးရှာတွေ့လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်နေရုံသာ။

အိုက်ဝေ့အိမ်တော်ကို ပြန်ရောက်တော့ စူးချန်ခုန်းဟာ အကူအညီမဲ့သလို ခံစားရပြီး စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူဟာ လမ်းလျှောက်တတ်စ ကလေးငယ်တစ်ယောက်လို ဒါမှမဟုတ် နေဝင်ချိန်အရွယ်မှာ တံမြက်စည်းလှည်းတာလိုမျိုး ရိုးရှင်းတဲ့ အိမ်မှုကိစ္စတွေကိုပဲ လုပ်နိုင်တဲ့ လူအိုတစ်ယောက်လို ခံစားရသည်။

သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်ဖို့ကတော့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက် အလွန်နည်းပါးသော ကျန်းမာရေးထိန်းသိမ်းသည့် လက်သီးပင်လျှင် သူ၏ လေ့ကျင့်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် အိုက်ဝေ့အိမ်တော်တွင် စူးချန်ခုန်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာချိန်တွင် သူသည်လည်း ပျင်းရိမနေခဲ့ပါ။

“ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိခိုက်ထားပေမယ့် ငါ့ဦးနှောက်ကတော့ ကောင်းနေသေးတယ်… အဲဒီ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ပုံစံအတတ်ကို ဆင်ခြင်ကြည့်ရအောင်” စူးချန်ခုန်း တွေးလိုက်သည်။

အိုက်ဝေ့အိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်ပြီး သုံးရက်အကြာတွင် စူးချန်ခုန်းသည် ထိုင်ခုံတစ်လုံးတွင် မှီလျက် အနက်ရောင် ဘောလုံးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားရန် ရုန်းကန်နေလေ၏။

၎င်းသည် သူ မော့ယင်ကို သတ်ပြီးနောက် ရရှိခဲ့သော အမွေဆက်ခံ သလင်းကျောက်လုံးဖြစ်ပြီး နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ပုံစံ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအင်ရုပ်ပုံတို့ပါရှိသည်။ ၎င်းတွင် စွမ်းအင်ပမာဏ အကန့်အသတ်ရှိပြီး အကြိမ်အရေအတွက် အကန့်အသတ်ဖြင့်သာ စဉ်းစားဆင်ခြင်၍ရသောကြောင့် စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ စွမ်းရည်တန်ဖိုး မြင့်လာမှသာ ၎င်းကို လေ့လာဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့သည်။

ယခု သူ၏ တောက်ယင်နည်းစနစ်သည် အဆင့် ၈ သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သောကြောင့် စူးချန်ခုန်းတွင် စွမ်းရည်တန်ဖိုး ၄၂ မှတ် ရှိသည်။ သူ့မှာ အခြားဘာမှလုပ်စရာမရှိသောကြောင့် ၎င်းကို ဂရုတစိုက် လေ့လာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဘဝကြီးက ဆက်လက်လည်ပတ်မည်ဖြစ်ပြီး တိုးတက်မှုသည်လည်း ဘယ်တော့မှ ရပ်တန့်မည်မဟုတ်ပါ။