မြစ်စောင့်နတ်ဆိုးအား သုတ်သင်ခြင်း

"အား"

မြစ်စောင့်နတ်သည် သူမ၏အဆီတဝင်းဝင်း တောက်နေသော မျက်နှာကို ကာကွယ်ရင်း တံငါသည်အများအပြား၏ကြောင်ငေးနေသော အကြည့်များမှ ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားနေချေ၏။

သူမသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်ပေသည်။

ဤနယ်မြေကို ကာကွယ်ရန် လှိုင်းတံပိုးများကို စီးနင်းသောမြစ်စောင့်နတ် ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် စူးရှသော အော်ဟစ်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ မရေမတွက်နိုင်သော ရေစက်များ စုစည်းလာပြီး မြှားများကဲ့သို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ကာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဟိန်းသံများ ကောင်းကင်အနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်သွားချေ၏။

ရှန်းယီ၏ခြေလှမ်းများသည် သွက်လက်နေပြီး မြစ်စောင့်နတ်နှင့် တစ်ပေအကွာတွင်သာ ကပ်လျက် နေနေပေသည်။

သူ၏သွယ်လျသော လက်ချောင်းငါးချောင်းသည် နက်နဲဆန်းကြယ်သော လမ်းကြောင်းများဖြင့် အဆက်မပြတ် ရိုက်နှက်နေပေသည်။

ထိလိုက်သည့် နေရာတိုင်းတွင် သွေးကြောများ ပြတ်တောက်သွားပြီး နတ်ဆိုးစွမ်းအားများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့၏။

ဘုန်း

ဘုန်း

ဘုန်း

မြစ်စောင့်နတ်၏တင့်တယ်သော ခန္ဓာကိုယ်သည် တဖြည်းဖြည်း ဖောင်းပွလာပြီး အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံကို ဖောက်ထွက်လုမတတ် နွားသိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားလာချေ၏။

သူမသည် ရေနဂါး/မြစ်နဂါး ကြောင့် သူမ၏ အနှစ်သာရအများစုကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ကျောက်စိမ်းအဆင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နှင်းရေးအရာရှိ နှစ်ဦးကို တစ်ဦးတည်း အနိုင်ယူခဲ့ရပြီး လီမူကျင်းမှာ နည်းလမ်းကုန်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း မြစ်စောင့်နတ် ကိုယ်တိုင်လည်း စွမ်းအင်များစွာ ကုန်ခမ်းနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါ သူမ၏အဓိက ပင်မမရီဒျန်များသည် သွေးကြောဖြတ်နဂါးဖမ်းသိုင်းကဲ့သို့သော နက်နဲသည့် သိုင်းပညာဖြင့် ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရချေပြီ။

နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်အနှံ့ ပြည့်နေသော မိုးရေမြှားများကိုပင် မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ဘဲ လေထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့၏။

ရှန်းယီသည် ပြင်းထန်စွာ ကန်ထုတ်လိုက်ရာ သူမ၏ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်သည် လွင့်ထွက်သွားပေသည်။

ပေါက်ပြဲနေသော သဲအိတ်တစ်ခုကဲ့သို့ ရွှေရောင်ချထားသော ရုပ်တုကို ဝင်တိုက်မိပြီး ရုပ်တုမှာ ကျိုးပဲ့သွားလေတော့၏။

ဘုရားကျောင်းသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး အမိုးတန်းများ ကျိုးကျကာ ဆူညံသံနှင့်အတူ ဖုန်မှုန့်ထူထူများ လေထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားချေ၏။

ရှန်းယီသည် ကိုယ်ကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ပြီး လေထဲမှ ကျလာသော ဓားနက်ကြီးကို လှမ်းဖမ်းလိုက်ပေသည်။

ထို့နောက် မြစ်စောင့်နတ် ဘုရားကျောင်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး မြစ်နတ်ဆိုး၏လည်ပင်းကို ဆွဲကာ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ပေသည်။

မြစ်နတ်ဆိုးသည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး သူမ၏လက်များသည် ကျိုးကျနေသော ယဇ်ပလ္လင် အစွန်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကာ ထုံကျင်နေပြီဖြစ်သော လက်မောင်းများဖြင့် ကိုယ်ကို ထောက်ရန် ကြိုးစားနေချေ၏။

ရှန်းယီသည် သူမ၏ပခုံးကို နင်းလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်သို့ ဖိချလိုက်ပေသည်။

နောက်ကျောမှ အေးစက်သော အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မြစ်နတ်ဆိုးမှာ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားလေတော့၏။

"နင် ငါ့ကို သတ်လို့မရဘူး ငါ့ဗိုက်ထဲမှာ နဂါးသန္ဓေသား ရှိတယ်"

"ငါက ယန်ချွန်းမြစ် နဂါးမင်းသမီး ဖြစ်လာမယ့်သူ"

"ငါက ရွှေယွင်ရွာရဲ့မြစ်စောင့်နတ်ပဲ... ကယ်ကြပါဦး"

သနားစရာကောင်းသော ညည်းညူသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကြောင်ငေးနေပြီးဖြစ်သော လီမူကျင်းမှာ မူးမေ့လဲလုမတတ် ဖြစ်သွားချေ၏။

မရေမတွက်နိုင်သော တံငါသည်များသည် မီးတုတ်များကို ကိုင်ကာ မြစ်စောင့်နတ် ဘုရားကျောင်းကို ဝိုင်းရံထားကြပြီး ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်ရှိ ကြီးမား ဖောင်းပွနေသော ပုံသဏ္ဌာန်ကို မယုံနိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြပေသည်။

'ဒါက သူတို့ ဘိုးဘေးတွေ နှစ်ပေါင်းရာချီ ကိုးကွယ်လာခဲ့ကြတဲ့ နတ်ဘုရားပါလား။'

သားသမီး သုံးရာအား သူမထံ အစေခံအဖြစ် မြစ်ထဲသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ရသော သခင်ပါလား။

ယခုတော့ သူမသည် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် အကူအညီမဲ့စွာ နင်းချေခံထားရပြီး ကြောက်လန့်တကြား အသံများ ထွက်ပေါ်နေကာ... ကယ်ပါဦးလော။

"မြစ်စောင့်နတ်ကို ကယ်ကြ၊ အင်ပါယာခွေးတွေကို သတ်ကြ"

ရွာလူကြီးသည် သူ့သား၏အလောင်းကို ပွေ့ဖက်ကာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေပြီး မျက်လုံးများတွင် အမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်နေချေ၏။

သူ့တွင် ဤသားတစ်ယောက်သာ ရှိလေ၏။

အဘိုးအိုက အသံတုန်တုန်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပေသည်။

"သတ်ကြ"

သူ၏နာကျည်းသံသည် ည၏တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းသွားချေ၏။

ချက်ချင်းပင် လူငယ်ဆယ်ယောက်ကျော်သည် မီးတုတ်များကို ပစ်ချကာ ငါးဖမ်းလှံများကို ကိုင်ဆောင်၍ ရူးသွပ်စွာ ရှေ့တက်လာကြပေသည်။

အတိတ်တုန်းက သူတို့သည် ဤနည်းလမ်းဖြင့်ပင် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာန အရာရှိများကို အကြိမ်ကြိမ် မောင်းထုတ်ခဲ့ကြဖူးသည်။

ဤအရာက ရွှေယွင်ရွာက သာမန်ပြည်သူ ခုနစ်သောင်း၏ဒေါသပင်။

သူတို့ရှေ့တွင် ကျောက်စိမ်းအဆင့် နတ်ဆိုးနှိမ်အရာရှိပင် ရပ်တန့်ခဲ့ရပေသည်။

"..."

ရှန်းယီသည် ဘာမျှ မကြားသကဲ့သို့ပင်။ သူသည် ထက်ချွန်သော သစ်သားတိုင်တစ်ချောင်းကို ကောက်ယူပြီး တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ မြစ်နတ်ဆိုး၏ ကျောဘက်မှ ထိုးစိုက်လိုက်ကာ ယဇ်ပလ္လင်တွင် ကပ်သွားအောင် ရိုက်နှိပ်လိုက်လေတော့၏။

မြစ်နတ်ဆိုး၏စူးရှသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ။

သူ အနောက်သို့ အနည်းငယ် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘယ်ဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လက်ချောင်းများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်ပေသည်။

နက်မှောင်သော ခါးချိတ်တံဆိပ်ပြားတစ်ခုသည် သူ၏လက်ဖဝါးတွင် ယိမ်းနွဲ့နေပြီး ငွေရောင်သံချိတ် စာလုံးများဖြင့် ရေးထိုးထားသော "နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး" ဆိုသည့် စာသားမှာ အေးစက်စွာ တောက်ပနေချေ၏။

သူ့အသံက အေးစက်နေပေသည်။

"နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနက နတ်ဆိုးတွေကို သတ်ဖို့ အမိန့်ရထားတယ်။ မသက်ဆိုင်တဲ့သူတွေ အကုန်လုံး နောက်ဆုတ်ကြ"

မျက်လုံးများ နီရဲနေသော တံငါသည်လူငယ်များသည် ဤစကားကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။

သူတို့ အတင်းဝင်ရောက်သွားသရွေ့ တစ်ဖက်လူမှာ နောက်ဆုတ်ရုံမှတစ်ပါး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဟု ထင်နေကြသည်။

ဤသို့ တွေးကာ သူတို့၏ကြမ်းတမ်းသော လက်များက ငါးဖမ်းလှံများကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကြပေသည်။

"အင်ပါယာခွေးတွေကို သတ် မြစ်စောင့်နတ်ကို ကယ်ကြ"

သို့သော် အထင်အမြင်လွဲမှားခြင်း ဟုတ်မဟုတ် မသိရသော်လည်း မှိန်ဖျော့ဖျော့ မီးတုတ်ရောင်အောက်တွင် ယခင် နတ်ဆိုးနှိမ်အရာရှိများ၏ မျက်လုံးများတွင် တွေ့ရလေ့ရှိသော တွေဝေမှုကို ဝတ်ရုံနက်ဝတ်လူငယ်၏မျက်နှာပေါ်တွင် မတွေ့ရပေ။

လူအုပ်ကြီး ဆက်လက် တိုးဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ။

ရှန်းယီ ဘာမှမပြောဘဲ လက်ချောင်းများကို ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပေသည်။

အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး လေထုကို ဖြတ်သန်းကာ သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ပထမဦးခေါင်းကို ဖောက်ထွက်သွားပြီးနောက် ဒုတိယမြောက်... ရွာလူကြီးသည် လူဆယ်ယောက်ကျော် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လဲကျသွားသည်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေရင်း ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်မှုများ မြင့်တက်လာချေ၏။

'ဒီ နတ်ဆိုးနှိမ်အရာရှိ က အရင်လူတွေနဲ့ မတူဘူးပဲ။'

သူ့အတွေးမဆုံးခင်မှာပင် နဖူးပေါ်မှပူလောင်သော အနီရောင်အလင်းတန်းသည် သူ၏အမြင်အာရုံကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရှင်းပြမရနိုင်စွာဖြင့် လွင့်မျောသွားချေ၏။

"..."

ရွာလူကြီး ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားသည်ကို ကြည့်ပြီး မလှုပ်ရှားရသေးသော ကျန်ရှိနေသည့် တံငါသည်များမှာ ကြက်သီးထသွားကြပြီး အားလုံး အသိစိတ်မဲ့စွာဖြင့် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်မိသွားကြလေတော့၏။

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး အရာရှိအချို့ကို ချုပ်နှောင်ထားသော တံငါသည်များသည်လည်း တုန်လှုပ်သွားကြပြီး လက်ထဲမှ ငါးဖမ်းလှံများကို လွှတ်ချလိုက်ကြပေသည်။

ဒုန်း ဒုန်း

ဘုရားကျောင်းအပြင်ဘက်တွင် လူများသည် တဖြည်းဖြည်း ဒူးထောက်လာကြပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ဝပ်တွားကာ ခေါင်းကို သွေးထွက်သည်အထိ ဆောင့်ရင်း အဆက်မပြတ် ငိုကြွေးတောင်းပန်နေကြပေသည်။

"သခင်ကြီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး မြစ်စောင့်နတ်ဘုရားမကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ"

ရှန်းယီ နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်လိုက်ပြီး ခြေထောက်အောက်ရှိ မြစ်နတ်ဆိုးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပေသည်။

ဓားနက်ကြီးသည် ချက်ချင်းပင် ခုတ်ပိုင်းကျသွားလေတော့၏။

အသံတိုးတိုးနှင့်အတူ ဦးခေါင်းသည် မြေကြီးပေါ်သို့ လိမ့်ဆင်းသွားပြီး ဆယ်ပေကျယ်သော နှုတ်ခမ်းမွေးမပါသည့် ငါးခူကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားချေ၏။

အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံမှာ စုတ်ပြဲသွားပြီး ချောကျိ၍ ဖောင်းပွနေသော ငါးစိမ်းကြီး၏ခန္ဓာကိုယ်သည် မြစ်စောင့်နတ်ဘုရားကျောင်း၏တစ်ဝက်ခန့်နေရာယူသွားကာ အမြီးမှာ မသိမသာ လှုပ်ရှားနေပေသည်။

လူတိုင်း၏ ထိတ်လန့်တကြား အကြည့်အောက်တွင်။

သွေးများ ပေကျံနေသော လူငယ်သည် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏မျက်နှာထားမှာ ကြမ်းတမ်းခြင်း မရှိသော်လည်း လူများကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲအောင် ဖြစ်စေပေသည်။

သူသည် ယခင် ရုပ်တုထက်ပင် လူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုကို ပိုမို ဖြစ်ပေါ်စေချေ၏။

သူသည် ဓားကို ငါး၏ဗိုက်ထဲသို့ ထိုးစိုက်ပြီး သေသေချာချာ ခွဲစိတ်လိုက်ပေသည်။ နူးညံ့ပြီး အဆီတက်နေသော ငါးအသားများမှာ စာအုပ်စာမျက်နှာများကဲ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်ဟသွားလေတော့၏။

သူသည် သားရဲအမြုတေ ကို ပေါ့ပါးစွာ ထုတ်ယူလိုက်ပေသည်။

ရှန်းယီသည် ဓားဖြင့် ငါးအသားတစ်ဖဲ့ကို လှီးဖြတ်လိုက်ပြီး မျက်လွှာချကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်၍ သေချာစွာ ဝါးစားလိုက်လေသည်။

"..."

သာမန်ပြည်သူများသည် ဦးခိုက်ခြင်း မပြုကြတော့ဘဲ မျက်လုံးများ မှေးမှိန်သွားကာ မျက်နှာထားများမှာ တဖြည်းဖြည်း ထုံထိုင်းလာကြပေသည်။

သူတို့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသိတော့ချေ။

ရှုပ်ထွေးနေသော နတ်ဆိုးဆိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားပြီး ကြမ်းတမ်းသော ဤလူပုဂ္ဂိုလ်ကြီးသည် သူတို့၏ မြစ်စောင့်နတ်ကို မြည်းစမ်းနေပေသည်။

ခဏအကြာတွင် ရှန်းယီသည် ငါးအသား အတုံးကြီးတစ်တုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆွဲဖြတ်ယူလိုက်ပြီး ဘုရားကျောင်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာချေ၏။

သူသည် ကြောင်ငေးနေသော လူတစ်ယောက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပေသည်။

ထိုလူ၏ ထိတ်လန့်နေသော အကြည့်အောက်တွင် သူသည် ငါးအသားကို ထိုလူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်း ထိုးထည့်လိုက်လေတော့၏။

"အွတ်"

ထိုလူသည် အလိုအလျောက် အန်ထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရှန်းယီ၏သွယ်လျသော လက်ချောင်းများက သူ့ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်ပေသည်။

"ဝါးပြီး မျိုချလိုက်စမ်း"

အေးစက်သော အသံသည် လူတိုင်း၏ကျောရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားစေချေ၏။

"ပြီးရင် ငါ့ကို ဖြေ"

ရှန်းယီသည် သူ့ကို မြေကြီးပေါ်မှ ဆွဲထူလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်ပေသည်။

"မင်းတို့ မြစ်စောင့်နတ်ရဲ့ အရသာက ဘယ်လိုနေလဲ"

ထူပစ်ပြီးနောက်ကျိနေသော မျက်ရည်များသည် ထိုလူ၏မျက်လုံးများမှ စီးကျလာပြီး ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တုန်ယင်နေချေ၏။

သို့သော် နှုတ်ခမ်းနှင့် သွားကြားတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာသော နူးညံ့မှုသည် မြစ်ကမ်းနားတွင် နေထိုင်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း သုံးဆယ်ကျော်အတွင်း သူ တစ်ခါမှ မမြည်းစမ်းဖူးသော အရသာထူး ဖြစ်နေပေသည်။

သူသည် အလိုအလျောက် မျိုချလိုက်မိပြီး ချက်ချင်းပင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ထို့နောက် သူသည် နောက်ထပ်တစ်လုပ် မျိုချမိရန် မထိန်းနိုင်တော့ချေ။

"မင်းတို့ သေချာကျွေးမွေးထားတာပဲ။ နောက်တစ်ခါ ထပ်မမွေးနဲ့တော့"

ရှန်းယီသည် ထိုလူ၏မျက်နှာကို ပုတ်လိုက်ပြီး ဓားနက်ကြီးကို သိမ်းကာ အနီးနားရှိ လူအနည်းငယ်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပေသည်။

သတိမေ့နေရာမှ ပြန်လည် နိုးထလာသော အရူးသည် ယခုအခါ ရွှံ့များ ပေကျံနေပြီး ဤနေရာသို့ တွားသွားကာ ရောက်ရှိလာချေ၏။

သူသည် နေရာတိုင်းတွင် ထိတ်လန့်နေကြသော ရွာသားများကို တွေ့လိုက်ရပြီး ပြိုကျနေသော ဘုရားကျောင်းကို မြင်လိုက်ရကာ သူ၏အကြည့်သည် တစ်ခုတည်းသော မတ်တတ်ရပ်နေသည့် ပုဂ္ဂိုလ်အပေါ် ကျရောက်သွားပေသည်။

ထို့နောက် ဘုရားကျောင်းထဲရှိ ဗိုက်ခွဲခံထားရသော အဆီတဝင်းဝင်း ငါးကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေတော့၏။

ထို့နောက် အရူးသည် မကြုံစဖူး ခွန်အားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လူအုပ်ကြားမှ တိုးဝင်ကာ ငါး၏ဗိုက်ပေါ်သို့ ခုန်အုပ်၍ ရူးသွပ်စွာ ကိုက်ဖြတ် စားသောက်လေတော့သည်။

နှပ်ချေးများ၊ မျက်ရည်များနှင့် ရောနှောနေသော ငါးအသားများကို ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် ကြာမြင့်ခဲ့သော အမုန်းတရားများကို လုံးဝ ဖွင့်ထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဗိုက်ထဲသို့ အငမ်းမရ မျိုချနေချေ၏။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေကြသော ကျန်လူများသည် သူ့ကို ကြောင်ငေးစွာ ကြည့်နေကြပေသည်။

အစောပိုင်းက ငါးအသား အတင်းကျွေးခံရသော လူသည် ယခုအခါ ရင်ဘတ်စည်တီးပြီး ခြေဆောင့်နေသော်လည်း တံတွေးကို ခိုးမြိုချမိနေသည်ကို မထိန်းနိုင်တော့ချေ။

မီးတုတ်ရောင်အောက်တွင် ကျိုးပဲ့နေသော ရုပ်တု၏ရွှေရောင်အကာများ ကွာကျသွားပြီး မူလ ရွှံ့သားကိုယ်ထည် ပေါ်ထွက်လာလေသတည်း။