ဆုလာဘ်များ ထုတ်ယူရန်ပြန်လာခြင်း

ချင်ကျိုး၊နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာန

လှည်းနှစ်စီးသည် ဘေးပေါက်ဝတွင် ဆိုက်ရပ်လိုက်ပေသည်။

"သခင်မလေး၊ သခင်လေးကို အိမ်ပြန်ပို့သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

လီရှောင်အာ့သည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လှည်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ မေးလိုက်ပေသည်။

"ဒါတွေက အပြင်ဒဏ်ရာတွေပဲ။ သူ့ကို သခင်ကြီးပိုင်ဆီ ပို့လိုက်ပါ။ သူ့ရဲ့ဆေးပညာက ထူးချွန်တယ်၊ အမာရွတ်လည်း ကျန်မှာ မဟုတ်ဘူး"

လီမူကျင်းသည် သူမ၏မောင်ဖြစ်သူစရိုက်ကို သိပေသည်။ သူသည် သူ၏လက်ရှိ အောင်မြင်မှုအားလုံးမှာ လီမိသားစု၏ပံ့ပိုးမှုကြောင့်ဟု သူတစ်ပါးက ပြောဆိုသည်ကို အမုန်းဆုံး ဖြစ်ပေသည်... အမှန်တရားက ထိုသို့ ဖြစ်နေသော်လည်းပင်။

မိဘများ၏လျှို့ဝှက်စောင့်ရှောက်မှုသာ မရှိလျှင် သူ၏လောကြီးပြီး စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တတ်သော စရိုက်ဖြင့်ဆိုပါက အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သေဆုံးပြီးနေလောက်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သူတစ်ပါးက ဤအကြောင်းကို ကွယ်ရာတွင် ပြောလေလေ၊ သူက မိမိကိုယ်ကို သက်သေပြချင်လေလေ ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ပိုမို စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ဆောင်မိပြီး လီမိသားစုမှာ သူချန်ထားခဲ့သော ပြဿနာများကို ပို၍ လိုက်လံ ရှင်းလင်းပေးနေရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ဤမြစ်နတ်ဆိုး ဖြစ်ရပ်တွင် ဖြစ်ပေသည်။ နတ်ဆိုးနှိမ်အရာရှိ အချို့ ပျောက်ဆုံးနေပြီး သွေးစွန်းနေသော ခါးချိတ်တံဆိပ်ပြားကို ရရှိထားခြင်းမှာ လူအင်အား မလုံလောက်ကြောင်း ထင်ရှားနေသော်လည်း သူသည် အခြား အရာရှိများထံမှ အကူအညီ မတောင်းခံဘဲ အခွင့်အရေး ရလိုရငြား ဇွတ်တိုးဝင်ခဲ့ပေသည်။

အကယ်၍ ရှန်းယီဟူသော ကိန်းရှင်သာ မရှိခဲ့လျှင် သူသည် ရွှေယွင်ရွာတွင် လူတိုင်းကို သေတွင်းထဲ ပို့မိတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

ယခုမူ သူသည် အပြင်ဒဏ်ရာ အချို့သာ ရရှိခဲ့သဖြင့် ဘုရားစာ အထပ်ထပ် ရွတ်သင့်လှပေသည်။

"သူ ကုတင်ပေါ်မှာ တစ်လလောက် လဲပြီး သေချာ ပြန်ဆင်ခြင်သင့်တယ်"

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ လီရှောင်အာ့က မတတ်သာသည့် အဆုံး ရှင်းပြလိုက်ပေသည်။

"သခင်လေးက အများကြီး တည်ငြိမ်လာပါပြီ။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ သူနဲ့ အမြဲ တကျက်ကျက် ဖြစ်နေတဲ့ သခင်လေးဖန်းဟန်က မဟာစစ်သူကြီးရဲ့ တပည့်အဖြစ် ရွေးချယ်ခံလိုက်ရတယ်... ပြီးတော့ ဘိုင်ယွင်စီရင်စာမှာလည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကိစ္စတွေ ကြုံခဲ့ရတယ်... အဲဒါကြောင့် သူ လောသွားတာပါ"

စကားပြောရင်း သူသည် ရှေ့မှ ပုံရိပ်ကို မျက်လုံးထောင့်မှ ခိုးကြည့်လိုက်ပေသည်။

တစ်ဖက်လူသည် သခင်လေးကို စိတ်ဓာတ်တက်ကြွအောင် လုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု ပြောရမည် ဖြစ်ပေသည်။

သခင်ကြီးလင်း၏အဆက်အသွယ်ဖြင့် တက်လှမ်းလာခြင်းမှာ ကံကောင်းခြင်းသက်သက် မဟုတ်လောက်ပေ။

ဤမျှသော အင်အားနှင့်ဆိုလျှင် အချိန်တန်ပါက ဖန်းဟန်ထက် မနိမ့်ကျသော အစွမ်းထက် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

နှစ်ယောက်စလုံးမှာ နိမ့်ကျသော နောက်ခံမှ လာကြသူများ ဖြစ်ပေသည်။ ဖန်းဟန်သည် တစ်ကိုယ်တည်း အသက်နှင့်ရင်း တိုက်ခိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းအဆင့် နှောင်းပိုင်း နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို သတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် မဟာစစ်သူကြီး၏ သတိပြုမိခြင်းကို ခံခဲ့ရကာ အမှတ်အသားသုံးခု တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာခဲ့ပေသည်။

နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် ရှန်းယီမှာ အနည်းငယ် လိုအပ်နေသေးပေသည်။ သူသတ်ခဲ့သော မြစ်နတ်ဆိုးမှာ အင်အားကုန်ခမ်းနေသည့် အခြေအနေ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ကျင့်ကြံမှု အဆင့်မှာ ဖန်းဟန်ထက် များစွာ နိမ့်ကျနေသည်ကို မမေ့သင့်ချေ။

ဤတိုက်ပွဲမှတ်တမ်းမှာ သခင်လေးဖန်းထက်ပင် ပိုမို အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းနေပေသည်။

ဤသို့ တွေးမိရင်း လီရှောင်အာ့သည် ခေါင်းခါလိုက်ကာ ကောက်ညှင်းထုပ်ကဲ့သို့ ပတ်တီးအထပ်ထပ် စည်းထားသော လီရှင်းဟန်ကို သနားစဖွယ် ကြည့်လိုက်ပေသည်။

သူသည် ဒဏ်ရာရသူ နှစ်ဦးကို နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနအတွင်းသို့ သယ်ဆောင်ရန် လူခေါ်ရန် ဝင်သွားလေတော့သည်။

"သခင်လေးရှန်း၊ ဆုလာဘ် ထုတ်ယူဖို့ အချိန်ရောက်ပါပြီ"

လီမူကျင်းသည် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးရင်း လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပေသည်။

သူမ၏လမ်းပြမှုဖြင့် ရှန်းယီသည် ပြင်ပရေးရာ ခန်းမရုံးတော်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာပေသည်။

ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြသော အရာရှိ များသည် လူငယ်လေးထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ပြင်းထန်သည့် နတ်ဆိုးသွေးအရှိန်အဝါကို သတိပြုမိသောအခါ အလိုအလျောက် ခြေလှမ်းတုံ့သွားကြပြီး လေးစားသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကြပေသည်။

အပြင်ထွက်လာသော အမှတ်အသားနှစ်ခု အရာရှိ တစ်ဦးသည်လည်း ဘေးသို့ ဖယ်ပေးကာ လက်သီးဆုပ် နှုတ်ဆက်လိုက်ပေသည်။

"ညီကို အောင်ပွဲနဲ့ ပြန်လာတာကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်"

လူအများအပြား၏တစ်ပြိုင်နက် စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့်။

ရှန်းယီ အနည်းငယ် အသားမကျသလို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်ပေသည်။

ထို့နောက် လီမူကျင်းနောက်မှ ရုံးတော်အတွင်းသို့ ဝင်သွားလေတော့သည်။

သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ပြောင်လက်နေသော ကောင်တာကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ၎င်းနောက်ကွယ်တွင် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေပေသည်။

သူတို့သည် တူညီသော မင်ရောင် ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ပခုံးပေါ်ရှိ အမှတ်အသားများမှာ ကွဲပြားနေပေသည်။

အပြင်စခန်းမှ ရက်စက်သော ရွှေဝံပုလွေများ နှင့် မတူဘဲ သူတို့နှစ်ဦး၏အဝတ်အစားပေါ်တွင် စူးရှသော မျက်လုံးများရှိသည့် ရွှေလင်းယုန် ကို ပန်းထိုးထားပေသည်။

ရက်စက်သော ဝံပုလွေများက မိုင်တစ်ထောင် ခရီးနှင်သော်လည်း၊ ရွှေလင်းယုန်များက အရပ်မျက်နှာ အားလုံးကို စောင့်ကြည့်ပေသည်။

၎င်းသည် လျိုရှောင်ကျဲ ပြောပြခဲ့သည်နှင့် ဆင်တူပေသည်။

အတွင်းစခန်းမှ အရာရှိ နှစ်ဦးသည် ယဉ်ကျေးသော်လည်း ဟန်လုပ်ထားသော အပြုံးများကို ဆင်မြန်းထားကြသော်လည်း သူတို့၏တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရှိန်အဝါမှာ ပြင်ပလူများနှင့် မတူဘဲ မြင့်မြတ်သော နောက်ခံရှိကြောင်း ထင်ရှားနေပေသည်။

လီမူကျင်းသည် ရွှေယွင်ရွာ ရုံးတော်မှ ထုတ်ပေးလိုက်သော စာရွက်စာတမ်းကို ကောင်တာပေါ်သို့ တွန်းလိုက်ပေသည်။

"ဓလေ့ထုံးတမ်းကို စောင့်ကြည့်ဖို့ သွားတဲ့ တပ်သားတွေ အကုန် သေကုန်ပြီ။ ကျောက်စိမ်းအဆင့် နတ်ဆိုးတွေ ပါဝင်ပတ်သက်နေပြီး အားလုံးကို သုတ်သင်ပြီးပြီ"

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ အတွင်းစခန်းမှ အမျိုးသမီးငယ်၏မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းရိပ် မပေါ်ဘဲ သူမ၏အပြုံးမှာ ပိုမို စစ်မှန်လာပေသည်။

သူမသည် လီမိသားစု မောင်နှမကို သိပုံရပြီး သေဆုံးသူများအကြောင်းကို မဖော်ပြဘဲ ပြောလိုက်ပေသည်။

"ရှင်းဟန်က မကြာခင် ဒုတိယစစ်သူကြီး အဖြစ် ရာထူးတိုးတော့မှာပဲ။ နောက်ဆိုရင် သူ့ကို သခင်ကြီးလို့ ခေါ်ရတော့မယ်"

အနီးနားရှိ ပြင်ပစခန်းမှ တပ်သားအချို့က သူမကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း ဘာမှ မပြောရဲဘဲ ပြင်ပရေးရာခန်းမမှ လှည့်ထွက်သွားကြလေတော့သည်။

လီမူကျင်း၏မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး သူမနှင့် စကားစမြည် ပြောလိုစိတ် မရှိပေ။

သူမက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပေသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ နောက်ထပ် လအနည်းငယ်လောက် စောင့်ရဦးမှာပဲ။ ဒီစာရွက်ကို သေသေချာချာ ကြည့်ပေးပါဦး"

ထိုသို့ကြားသောအခါ ကျန်အမျိုးသားဖြစ်သူက လက်လှမ်း၍ စာရွက်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် နားမလည်နိုင်မှုများ ပေါ်လာပေသည်။

"ပထမအဆင့် ကုသိုလ်၊ ရှန်းယီ"

သူသည် ဤနာမည်နှင့် မရင်းနှီးသော်လည်း ခေါင်းဆောင်၏အောင်မြင်မှုကို လက်အောက်ငယ်သား၏နောက်တွင် ထားရှိခြင်းမှာ ကြားဖူးနားဝ ရှိသော်လည်း အလွန် ရှားပါးပေသည်။

အထူးသဖြင့် လီရှင်းဟန်မှာ ရာထူးတိုးရန် ပထမအဆင့် ကုသိုလ် တစ်ခုသာ လိုတော့သည့် အခြေအနေတွင် ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းမှာ ပို၍ပင် နားမလည်နိုင်စရာ ကောင်းနေပေသည်။

သူ ဆက်လက် ဖတ်ရှုလိုက်ရာ သူ၏သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားလေတော့သည်။

"မင်း ရွှေယွင်ရွာက မြစ်စောင့်နတ်ကို သုတ်သင်ခဲ့တာလား"

ထိုအမျိုးသားသည် အံ့အားသင့်စွာ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လီမူကျင်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ တိတ်ဆိတ်နေသော လူငယ်လေးအား စိုက်ကြည့်လိုက်ပေသည်။

ခဏအကြာတွင် သူက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပေသည်။

"ညီလေးရဲ့ ဖုံးကွယ်တဲ့ ပညာက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ။လီကြီး ဖိတ်ခေါ်ထားတဲ့ နောက်ထပ် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်ပေါ့။ စည်းကမ်းအရဆိုရင် မင်းက ရာထူးတစ်ဆင့် တိုးရမယ်။ ဆုလာဘ်အတွက်ဆိုရင် သိုင်းပညာ လိုချင်သလား၊ ဆေးလုံး လိုချင်သလား"

နောက်ဆုံးတွင် သူ စိတ်ဝင်စားသော အရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ရှန်းယီ ရှေ့သို့ လှမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ပန်းတိုင်မှာ ရှင်းလင်းနေပေသည်။

"လေပြင်းလျှပ်စီးနေမင်းလောင်ကျွမ်းခြင်း ရတနာကျမ်း"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကောင်တာနောက်မှ နှစ်ဦးမှာ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့၏မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုများ ပေါ်လာပေသည်။

'သူက ဒီအတွင်းအား ကျင့်စဉ်ကို လိုချင်နေတာဆိုတော့ သူက တကယ်ပဲ ကနဦးအဆင့် မှာပဲ ရှိနေသေးတာလား။'

သူတို့သည် ရှန်းယီကို လီရှင်းဟန်အတွက် လမ်းခင်းပေးရန် လာသူဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် သူက အောင်ပွဲခံရန် ရောက်လာသူ ဖြစ်နေပေသည်။

ဤသည်က မည်သို့သော အဆင့်အတန်းမျိုး ဖြစ်မည်နည်း... သူတို့သည် စိတ်ကို အမြန် ပြန်လည် စုစည်းလိုက်ပြီး အထဲသို့ ဝင်သွားကြလေသည်။

အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာခန့် ကြာပြီးနောက် မင်ရောင် ဝတ်ရုံအသစ် တစ်ထည်၊ သိုင်းပညာ လက်စွဲစာအုပ် တစ်အုပ်နှင့် ဆေးလုံးပုလင်း တစ်ပုလင်းကို ယူဆောင်၍ ပြန်လာကြပေသည်။

"ဝတ်စုံအဟောင်းကိုတော့ လဲပြီးရင် ထားခဲ့လိုက်ပါ၊ ကျွန်မတို့ လူလွှတ်ပြီး သိမ်းခိုင်းလိုက်မယ်။ဒါကတော့ တခြားတစ်ယောက်က ကြိုတင် ကူးရေးထားပေးတဲ့ စာအုပ်ပါ၊ ရှင့်အတွက် အလုပ်ရှုပ် သက်သာတာပေါ့။ ဒီဆေးလုံးတွေကတော့ စည်းကမ်းအရ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနကို အသစ်ရောက်လာသူတိုင်း ၁၀ နှစ်စာ ဆေးရည်ချိုးခွင့် ရပါတယ်။ ရှင်ကတော့ ဒါတွေ လိုမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတော့ ဒါတွေကို လျှော့ဈေးနဲ့ စွမ်းအင်စုဆောင်းခြင်း ဆေးလုံး တွေအဖြစ် ပြောင်းပေးလိုက်တယ်"

အမျိုးသမီးက ပစ္စည်းများကို အပြုံးဖြင့် စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ပေသည်။

ထိုအမျိုးသားကမူ သူ၏လက်အင်္ကျီထဲမှ နောက်ထပ် ဆေးပုလင်းတစ်ပုလင်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပေသည်။

"ဒါတွေကတော့ အင်ပါယာတရားရုံးက ပေးတာပါ။ ဒါကတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကြိုဆိုတဲ့ လက်ဆောင်လေးပါ၊အမှတ်တရပေါ့"

လီမူကျင်းသည် မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး အခြားတစ်နေရာကို ငေးကြည့်နေပေသည်။

ရှန်းယီသည် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အပိုဆေးပုလင်းကိုသာ ချန်ထားကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပေသည်။

"ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ လက်ခံလိုက်ပါမယ်"

သူသည် သူတို့နှင့် မပတ်သက်ချင်သော်လည်း ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ မောက်မာစွာ ပြုမူခြင်းမျိုး မရှိပေ။

သူ လှည့်ထွက်ပြီး ပြင်ပရေးရာ ခန်းမမှ ထွက်လာခဲ့ပေသည်။

လီမူကျင်းသည် ပြုံးလျက် သူ့နောက်မှ လိုက်လာပေသည်။

"ရှင်က ချင်ကျိုးက လူကုံထံ သားသမီးတွေနဲ့ ပတ်သက်ရမှာကို တကယ်ပဲ သတိထားနေတာလား"

ရှန်းယီ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အနောက်သို့ လှည့်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်ပေသည်။

"ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေက အသုံးဝင်ပါတယ်၊ အရမ်းကို အသုံးဝင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေကို အရမ်း သုံးမိရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ကို ပြောင်းရမှာ ကြောက်လို့ပါ"

အစောပိုင်းက ဆယ်နှစ်စာ ဆေးရည်ချိုးခွင့်ကို စွမ်းအင်စုဆောင်းခြင်း ဆေးလုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးခဲ့သလိုမျိုး ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအရာများသည် စည်းကမ်းအရ ပေးရမည့်အရာများ ဖြစ်သော်လည်း အခြားသူများက မပြောပြလျှင် ရှိနေမည် မဟုတ်ပေ။

အဝတ်အစားများအား သိမ်းမည့်သူ ရှိသလို၊ သိုင်းပညာစာအုပ်အားလည်း ကြိုကူးထားပေးသူ ရှိသည်။

နောက်ခံအင်အား အနည်းငယ် ရှိရုံဖြင့် ဤသေးနုပ်သော ကိစ္စရပ်များကို မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်က ပြီးပြည့်စုံအောင် စီစဉ်ပေးထားသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။

သက်သောင့်သက်သာ နေရသည်ကို မည်သူမျှ မငြင်းသော်လည်း အရာရာတိုင်းတွင် ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုး ရှိပေသည်။

"ဘာလို့ အဲဒီလောက်အထိ တိတိကျကျ ခွဲခြားနေရတာလဲ"

လီမူကျင်းသည် ကိုယ်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရင်း မျက်တောင်ခတ်ကာ ပြောလိုက်ပေသည်။

"ဟိုကောင် လီရှင်းဟန် ပြောတာတော့ ရှင့်ကို လေးစားရတဲ့ ဧည့်သည်အဖြစ် ဖိတ်ခေါ်ပြီး သူ့အစ်မနဲ့ ပေးစားချင်နေတာတဲ့။ ဘယ်သူ သိမလဲ၊ နောက်ဆိုရင် ကျွန်မတို့က မိသားစု ဖြစ်သွားနိုင်တာပဲ"

ရှန်းယီသည် သူမ၏တောက်ပနေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လေသံကို ပိုမို တည်ကြည်အောင် လုပ်လိုက်ပေသည်။

"တိတိကျကျ ခွဲခြားထားတာက ပိုကောင်းပါတယ်"

"ဟွန့်၊ ပျင်းစရာကောင်းလိုက်တာ"

လီမူကျင်းသည် လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရှေ့မှ လျှောက်သွားပေသည်။

"ရှင့်ရဲ့ နေထိုင်မယ့် နေရာကို ကျွန်မ လိုက်ပြမယ်။ ဟိုလူတွေကတော့ ဆေးကုသဆောင်မှာပဲ နေရဦးမှာဆိုတော့ ရှင် တစ်ယောက်တည်း ခဏ နေရလိမ့်မယ်"

သူမ လှည့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ လေသံမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် နောက်ပြောင်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏မျက်လုံးများမှာမူ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားလေတော့သတည်း။