ဖန်းဟန်နှင့် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲ

ထိုနာမည်ကို တစ်ဖက်လူ၏နှုတ်မှ ကြားလိုက်ရသည့် ခဏမှာပင် သားသတ်သမားကျန်းသည် ကြောင်အသွားပြီး စိတ်ထဲတွင် ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်သွားရပေ၏။

သူ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင်မူ သူ၏မုတ်ဆိတ်ဗရပွနှင့် မျက်နှာထက်၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားချေပြီ။

လင်းပိုင်ဝေ့ ကဲ့သို့ပင်၊ ကျန်းဟူသိုင်းလောကတွင် ဤနာမည်သည်လည်း ဒဏ္ဍာရီထဲ၌သာ တည်ရှိသော နာမည်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏လက်ဗလာသည် တောင်နှင့် မြစ်များကိုပင် ဖိနှိပ်နိုင်ပြီး သူ၏ခြေရင်းတွင် သေဆုံးခဲ့ရသော နတ်ဆိုးများသည် အသားတောင်ကြီးသဖွယ် ဖြစ်နေပေ၏။

သူသည် ချင်ကျိုးမဟာစစ်သူကြီး၏အထူးတန်ဖိုးထားခြင်းကို ခံရကာ နောက်ဆုံးတပည့်အဖြစ် လက်ခံခြင်း ခံခဲ့ရပြီး အနှိုင်းမဲ့ လျှို့ဝှက်သိုင်းပညာရပ်များကို သင်ယူခွင့် ရရှိထားသူ ဖြစ်ပေသည်။

'ဒါဆို... ဒီလို လူပုဂ္ဂိုလ်မျိုးက လူလာလည်တာကို လိမ္မော်သီး အနည်းငယ်ပဲ ယူလာခဲ့တာလား။'

သားသတ်သမားကျန်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိသော်လည်း ဖန်းဟန်က သူ့အတွက် ရည်ရွယ်ပြီး လာခဲ့ခြင်းဟု မထင်ပေ။

သူက အားနာစွာဖြင့် ပြောလိုက်ပေသည်။

"သတင်းပို့ပါတယ် အရာရှိ၊ ကျွန်တော်က ဒီမှာ ခဏတည်းနေတာပါ။ အိမ်ရှင်က အပြင်သွားနေပါတယ်"

"သူ ဘယ်ကို သွားတာလဲ"

ဖန်းဟန်က စိတ်မရှည်မှုကို အောင့်အည်းထားလိုက်ပေသည်။

"သူက..."

သားသတ်သမားကျန်းသည် နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ပြီး ခြံဝင်းတံခါးဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပေ၏။

"ဟော ကြည့်၊ သူ စားစရာတွေ ဝယ်ပြီး ပြန်လာပြီ"

ဖန်းဟန် လှည့်ကြည့်လိုက်ပေသည်။

မင်ရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် နက်မှောင်သော ဓားကို ချိတ်ဆွဲထားကာ လက်ထဲတွင် စားသောက်ဖွယ်ရာများကို ကိုင်ဆောင်ပြီး ခြံဝင်းထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်လာသော ခန့်ညားသည့် လူငယ်ကို သူ မြင်လိုက်ရပေ၏။

သူသည် ဒဏ်ရာအနာတရ လုံးဝ မရှိသည့်အပြင် သူ၏မျက်လုံးများသည် ကြည်လင်နက်ရှိုင်းနေပြီး လက်မောင်းရှိ တိမ်တိုက်ပန်းကွက်မှာလည်း နှစ်ခု ဖြစ်နေပေပြီ။

"သခင်ရှန်း၊ ခင်ဗျားဆီ လူတစ်ယောက် လာနေတယ်ဗျို့"

သားသတ်သမားကျန်းက ရုတ်တရက် အော်ပြောလိုက်ပေသည်။

လာသူသည် ဆွေမျိုးဖြစ်စေ၊ ပြဿနာရှာသူဖြစ်စေ၊ အနည်းဆုံးတော့ ရှန်းယီအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ရန် အချိန်ရသွားစေရန် ဖြစ်ပေ၏။

သို့သော် ပြဿနာတော့ မဖြစ်လောက်ပေ။ တကယ်လို့သာ ပြဿနာဆိုလျှင်တော့ သူသည် ယနေ့ ဤနေရာမှာပင် လဲလျောင်းကျန်ရစ်ခဲ့ရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ရှန်းယီ အနည်းငယ် အံ့သြသွားပေ၏။

ဖန်းဟန် ရှိနေသည်ကို သူ စောစောကတည်းက အာရုံခံမိသော်လည်း လက်ဆောင်ပစ္စည်းများ ယူဆောင်လာလိမ့်မည်ဟုတော့ မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူသည် အိမ်ထဲသို့ အေးအေးလူလူ လျှောက်ဝင်လာပေသည်။

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူ၏သဘောထားကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောပြခဲ့ပြီးပြီဟု ရှန်းယီ ယူဆထားပေသည်။

သူတို့ကြားတွင် မည်သည့် ပတ်သက်မှုမှ မရှိသလို၊ ကြီးကြီးမားမား ရန်ငြိုးရန်စလည်း မရှိချေ။

"..."

သားသတ်သမားကျန်းကတော့ စိတ်ပူနေမိပေ၏။

ဘိုင်ယွင်စီရင်စုတွင် ရှိစဉ်က ရှန်းယီသည် အရာရာကို လျစ်လျူရှုထားတတ်သူ ဖြစ်ပေသည်။

ယခု ချင်ကျိုးသို့ ရောက်လာသည့်တိုင် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အေးစက်စက် အမူအရာမျိုး ရှိနေရသနည်း။

အကယ်၍သာ ဖန်းဟန်နှင့် ရင်းနှီးအောင် လုပ်နိုင်လျှင် ချင်းဖုန်းတောင်မှ ကျောင်းနဂါးနတ်ဆိုးကိစ္စမှာ လွယ်ကူသွားမည် မဟုတ်ပါလော။

ဖန်းဟန်၏စွမ်းဆောင်ရည်နှင့်ဆိုလျှင် လွှဲပြောင်းမိန့်တစ်ခု ထုတ်ပေးရုံနှင့် အခြေအနေကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ပေသည်။

"ဟင်း..."

ဖန်းဟန်သည် အသက်ကို မှန်မှန်ရှူလိုက်ပြီး သူယူလာသော ပစ္စည်းများကို သားသတ်သမားကျန်း၏လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်ပေ၏။

သူသည် မျက်လုံးများကို မှေးစပြုလိုက်ပြီး ပြောမည့်စကားများကို သေချာစွာ စီစဉ်လိုက်ကာ လက်သီးဆုပ်လျက် ပြောလိုက်ပေသည်။

"ငါ စုံစမ်းပြီးပြီ။ မင်းကို လီရှင်းဟန်က ဘိုင်ယွင်စီရင်စုကနေ ခေါ်လာခဲ့တာ"

"ဟင်"

ရှန်းယီ နားမလည်သလို ဖြစ်သွားပေ၏။

"မင်းက ချင်ကျိုးအကြောင်း သိပ်မသိသေးဘူး။ သူ မင်းကို လမ်းမှားအောင် လုပ်ခဲ့တာက မင်းအပြစ် မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ အရင်က စော်ကားသလို ဖြစ်သွားခဲ့တာကို ခွင့်လွှတ်ပါ"

ထိုသို့ပြောရင်း ဖန်းဟန်က ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်လိုက်ပေသည်။

"ငါ ဒီနေ့ လာရတာက ပထမအချက်အနေနဲ့ အထင်လွဲမှားမှုတွေကို ရှင်းလင်းပြီး တောင်းပန်ဖို့ပါပဲ"

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သားသတ်သမားကျန်းသည် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရပေတော့သည်။

သူ၏အသက်ရှူနှုန်းပင် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားရပေ၏။

'တောင်း... တောင်းပန်တာလား။'

ရှန်းယီသည် ဘေးသို့ စောင်းကြည့်လိုက်ရာ ဖန်းဟန်၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း တင်းမာလာပြီး တုန်ခါနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် သက်ပြင်းအသာချလိုက်ပေသည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင်။

ဖန်းဟန်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်မတ်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးများကို ခွဲကာ လက်ချောင်းများကို ဆုပ်လိုက်ပြီးနောက် လေပူများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှုတ်ထုတ်လိုက်ပေ၏။

စီနီယာအစ်ကို ပိုင်၏ညွှန်ကြားချက်အားလုံး ပြီးမြောက်သွားပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေပေ၏။

"ဒုတိယအချက်ကတော့၊ အမှားကို ပြင်ဆင်ပြီး မင်းကို ပြန်ခေါ်သွားဖို့ပဲ။ အကယ်၍ မင်းက ငြင်းနေဦးမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ အင်အားသုံးပြီး ခေါ်သွားရလိမ့်မယ်၊ ပြီးမှ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ငါ တစ်ခါထပ်ပြီး တောင်းပန်ပါ့မယ်"

ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် ပြင်းထန်သော အငွေ့အသက်များက အခန်းထဲသို့ ရုတ်ခြည်း ပျံ့နှံ့သွားပြီး လေထုမှာပူပြင်းခြောက်သွေ့လာပေတော့သည်။

"သောက်ကျိုးနည်းပဲ"

သားသတ်သမားကျန်းသည် ပါးစပ်ကို ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး ထူးဆန်းသော မျက်နှာထား ဖြစ်သွားပေသည်။

'ဟုတ်ပြီ ဟုတ်ပြီ သူက ပြဿနာလာရှာတာကိုးကွ'

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းနေသော်လည်း ခါးတွင် ချိတ်ထားသော ဓားကို လှမ်းကိုင်ရန် ကြိုးစားနေပေ၏။

သူသည် ဘေးသို့ စောင်းကြည့်လိုက်ပြီး အတော်လေး ဆွံ့အသွားရပေသည်။

ရှန်းယီနှင့် တွေ့ပြီးကတည်းက သူ့အတွက် ပြဿနာများ မပြတ်ခဲ့ပေ၊ တစ်ခါထက်တစ်ခါလည်း ပိုကြီးလာပေသည်။

ယရင်ကဆိုလျှင် သူ ကူညီနိုင်သေးသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ... သူ အသက်စွန့်ပြီး တိုက်လျှင်ပင် ရန်သူကို တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

နောက်ဆုံးတွင် ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခု သူ၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာပေသည်။

ထိုအသံမှာ သူ မျှော်လင့်ထားသလို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေခြင်း မရှိဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အမူအရာမျိုးသာ ပါဝင်နေပေ၏။

"မလိုပါဘူး။ နောက်တစ်ခါ တိုက်ချင်ရင် တိုက်ချင်တယ်လို့ပဲ ပြောလိုက်ပါ"

ရှန်းယီသည် စားသောက်ဖွယ်ရာသေတ္တာများကို စားပွဲပေါ်သို့ အသာအယာ တင်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးတွင်ချကာ ရပ်နေပေ၏။

သူ၏သတိမထားဘဲ နေပုံရသော အနေအထားက ဖန်းဟန်၏မျက်လုံးထဲတွင် တစ်မျိုး ဖြစ်သွားစေပြီးနောက် သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပေသည်။

"နာမည်ဂုဏ်သတင်းဆိုတာ တစ်ခါ ပျက်စီးသွားရင် ပြန်ရဖို့ တကယ် ခက်ခဲတာပဲ"

သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် သူ ရပ်နေသော နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပုံရိပ်ယောင်အဖြစ်ပြောင်းလဲသွားပေတော့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် အစွမ်းကုန် အားစိုက်ထုတ်ထားပြီး မိမိဆုံးရှုံးခဲ့ရသမျှကို မိမိလက်ဖြင့် ပြန်လည်ရယူရန် ဆုံးဖြတ်ထားပေ၏။

ကျောက်စိမ်းအဆင့် အလယ်အလတ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ပြင်းထန်သော အငွေ့အသက်များသည် အခန်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲစေပေ၏။

"ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ငါ့ရဲ့ပေါ့ဆမှုက မင်းကို သင်ခန်းစာ ပေးလိုက်နိုင်ပြီလို့ ငါ ထင်ထားတာ"

ဖန်းဟန်သည် ရှန်းယီ၏နောက်ကျောဘက်တွင် ပေါ်လာပေသည်။

သူ၏မျက်လုံးများမှာ ရေတွင်းဟောင်းကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေပြီး သူ၏ကြွက်သားများထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေပေ၏။

'သွေးကြောဖြတ်တောက်ခြင်းနဂါးဖမ်းယူခြင်း'

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ စီနီယာအစ်ကို ပိုင်ရဲ့ နည်းလမ်းက အတော်ကောင်းပါတယ်။ နည်းနည်းတော့ နာလိမ့်မယ်၊ ဒါမှလည်း မင်း မှတ်ထားနိုင်မှာပေါ့"

သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် ရှန်းယီ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ရှုပ်ထွေးလှသော မရီဒျန်ကွန်ရက်များ ချက်ချင်း ပေါ်လာပေ၏။

အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်၏လက်ဖဝါးများသည် အရှိန်အဟုန်အပြည့်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်ပေတော့သည်။

ရှန်းယီသည် အနည်းငယ်လှည့်လိုက်ပြီး ဖန်းဟန်နှင့် ဆင်တူသော လှုပ်ရှားမှုမျိုးကို ပြုလုပ်လိုက်ပေသည်။

သို့သော် ဖန်းဟန်ထက် ပို၍ သဘာဝကျပြီး ချောမွေ့လှပေ၏။

သူ၏အရှိန်မှာ အလွန်အမင်း မြန်ဆန်ခြင်း မရှိသော်လည်း ပြိုင်ဘက်ထက် အနည်းငယ်မျှ ပိုမြန်နေပေသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များသည် ဖန်းဟန်၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ပေါ်သို့ အရင် ကျရောက်သွားပြီးနောက် သူ၏လက်ဖဝါးမှာ လက်သီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ပိုင်ယွင် နဂါးလက်သီး ချက်မှာ ဖန်းဟန်၏ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ တည့်တည့် ကျရောက်သွားပေတော့သည်။

ဘုန်း

ပြင်းထန်သော အသံနှင့်အတူ ဖန်းဟန်သည် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အကြိမ်အနည်းငယ် လိမ့်သွားရပေ၏။

သူ၏လက်နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ဘေးတွင် တွဲလောင်းကျနေပြီး အနည်းငယ် တုန်ခါနေပေသည်။

အရာအားလုံးမှာ ခဏချင်းအတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားသဖြင့် သူ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ချေ။

ဖန်းဟန်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေပြီး ပါးစပ်ထဲမှ သွေးညှိနံ့များကို မျိုချလိုက်ကာ ကောင်းကင်ကို ငေးကြည့်ရင်း အတွေးထဲ နစ်ဝင်နေပေတော့သည်။

"..."

အိမ်ထဲတွင်

ရှန်းယီသည် သူ၏အင်္ကျီစကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် စားပွဲတွင် ထိုင်ကာ စားသောက်ဖွယ်ရာသေတ္တာများကို ဖွင့်လိုက်ပေ၏။

ထို့နောက် တူနှစ်စုံကို ထုတ်ယူကာ တစ်စုံကို သားသတ်သမားကျန်းအား ကမ်းပေးလိုက်ပေသည်။

"စားရအောင်"

မုတ်ဆိတ်ဗရပွနှင့် လူကြီးသည် အပြင်ဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၊ ရှန်းယီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်နှင့် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏အကြည့်သည် လက်ထဲမှ တူပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပေ၏။

သူ၏မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း ရှုံ့မဲ့သွားပေတော့သည်။

သူသည် မိမိ၏မုတ်ဆိတ်ကို အပြင်းအထန် ဆွဲလိုက်ပေ၏။

သူသည် မျက်လုံးများကို ပြူးကြည့်လိုက်ပြီး မိမိရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်သွားသော မြင်ကွင်းအတွက် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သော ရှင်းပြချက်တစ်ခုကို အပြင်းအထန် စဉ်းစားနေပေသည်။

'ဖန်းဟန်ကပဲ ဖန်းဟန် မဟုတ်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရှန်းယီကပဲ ရှန်းယီ မဟုတ်တာလား။'

"ကျွန်တော့်ကို လိမ္မော်သီး တစ်လုံးလောက် ပေးပါဦး"

"ဪ... အေးအေး"

သားသတ်သမားကျန်း၏အတွေးများ ပြတ်တောက်သွားပေသည်။

သူသည် ပစ္စည်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကမ်းပေးလိုက်ပေ၏။

သူသည် ချန်ကျိ ပြောဖူးသော စကားတစ်ခွန်းကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပေသည်။

'ဒီလို လူမျိုးအတွက်ဆိုရင် သူဘာပဲလုပ်လုပ် အံ့သြစရာ မရှိတော့ဘူး'

"..."

ရှန်းယီသည် လိမ္မော်သီးကို နွှာလိုက်ပြီး ခြံဝင်းထဲမှ ဖန်းဟန်ကို မျက်လုံးထောင့်မှ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပေ၏။

ဖန်းဟန်က တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ကုသပေးနိုင်သည်ဟု ပြောထားသောကြောင့် ဤတိုက်ကွက်ကို ပုံမှန်ထက် အနည်းငယ် ပို၍ အားထည့်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အနည်းဆုံး နှစ်လလောက်တော့ သူ လှုပ်ရှားနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ဤကဲ့သို့သော သိုင်းရူးတစ်ယောက်ကို အရှုံးပေးအောင် မလုပ်ထားလျှင် အနာဂတ်တွင် မည်မျှအထိပင် ပြဿနာရှာဦးမည်ကို မည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ကျောက်စိမ်းအရည်ဖြင့် အားဖြည့်ထားပြီးနောက် စွမ်းအင်၏အခြေခံ အားကောင်းလာရုံသာမက ဘက်ပေါင်းစုံမှ တိုးတက်မှုများရရှိထားကာ ကျောင်းနဂါးနတ်ဆိုး ခွန်အား၏ကူညီမှုကိုလည်း ရရှိထားပေသည်။

ယခုအခါ ရှန်းယီ၏မျက်လုံးထဲတွင် ဖန်းဟန်သည် နှေးကွေးပြီး အားနည်းနေပေ၏။

သူ၏လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း ရှန်းယီအတွက် အကျွမ်းတဝင်ရှိလှသော လှုပ်ရှားမှုများသာ ဖြစ်ပေသည်။

ရှန်းယီနှင့် ယှဉ်လျှင် ဖန်းဟန်အတွက် အနိုင်ရရန် အခွင့်အရေးမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှပေပြီ။

သူသည် နတ်ဆိုးများကို သတ်ရန် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနသို့ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အဘယ်ကြောင့် ဤခြံဝင်းထဲတွင် အောင်းနေရမည်နည်း။

အကယ်၍သာ ကျောင်းနဂါးအိုကြီးက လက်စားချေရန် လာခဲ့လျှင် ထိုအချိန်မှ ငိုနေလည်း ထူးတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ခဏအကြာတွင်။

ဖန်းဟန်သည် ထုံထိုင်းသော မျက်နှာထားဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ရန်ကြိုးစားလိုက်ပြီး ပါးစပ်မှသွေးစများကို ထွေးထုတ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို တွဲလောင်းချလျက် အိမ်ထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာပေ၏။

သူသည် စားပွဲတွင် တိုက်ရိုက် ထိုင်ချလိုက်ပေသည်။

"ငါ နားမလည်ဘူး"

"ကျုပ်လည်း နားမလည်ဘူး"

သားသတ်သမားကျန်းက သူ့ကို ကိုယ်ချင်းစာနာစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ကြက်ပေါင်းတစ်တုံးကို ယူလိုက်ပေ၏။

"ခင်ဗျား လက်တွေ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ စားမလား"

ဖန်းဟန်က ပါးစပ်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်သဖြင့် သူ့ကို ကျွေးသော ကြက်ပေါင်းကို တစ်လုပ်စားလိုက်ပြီး အားရပါးရ ဝါးစားလိုက်ပေတော့သည်။

ရှန်းယီက တူဖြင့် ဟင်းရွက်တစ်ဖတ်ကို ယူလိုက်ပြီး ထမင်းနှင့်အတူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးစားနေရင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ပေ၏။

"ဒဏ်ရာကို သွားမကုသေးဘူးလား"

"ဒီနေ့ သွားလို့ မရဘူး"

ဖန်းဟန်သည် သူ မထွက်လာမီ စီနီယာအစ်ကို ပိုင်၏ညွှန်ကြားချက်ကို သတိရလိုက်ပေသည်။

သူသည် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ဘေးခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပေ၏။

"ငါ ဒီမှာ တစ်ညအိပ်မယ်၊ မနက်ဖြန်မှ ထွက်သွားမယ်"

သူ၏နောက်ကျောမှာ အနည်းငယ် အထီးကျန်နေပုံ ရပေသည်။

သူ တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေပေ၏။

"စောစောက ငါပြောခဲ့တာတွေက ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ မင်း ထင်လား"

ရှန်းယီက တူကို ချလိုက်ပေသည်။

"မထင်ပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့က ပါရမီရှင်တွေပဲလေ။ ပါရမီရှင်တွေက နည်းနည်း မာနကြီးတာ သဘာဝပါပဲ"

"မင်းကရော ပါရမီရှင် မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းကျတော့ ဘာလို့ မာနမကြီးတာလဲ"

ဖန်းဟန်၏မျက်နှာတွင် နားမလည်မှုများ ဖြစ်ပေါ်နေပေ၏။

"ငါက မဟုတ်တာသေချာလို့ပေါ့"

ရှန်းယီသည် အညောင်းအညာ ဆန့်လိုက်ပေသည်။

နတ်ဆိုးဖိနှိပ်ခြင်း ဓားသိုင်းကို သင်ယူရန် နှစ်ပေါင်း သုံးဆယ်လောက် အချိန်ယူရသော ပါရမီရှင်မျိုး မည်နေရာတွင်ရှိပေသနည်း။

"..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖန်းဟန်သည် အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာထားတွင် လေးစားမှုအရိပ်အယောင်များ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာပေတော့သည်။

'တကယ့် အစစ်အမှန်ပါရမီရှင်တွေရဲ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ သူတို့အုပ်စုက မာနထောင်လွှားနေပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်အရှက်ကွဲအောင် လုပ်နေကြတာပဲ၊ နှိမ့်ချမှုကိုနားမလည်ကြတာ တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းတာပဲ။'

"အကယ်လို့သာ ငါကဆယ်နှစ်လောက် နောက်ကျပြီး မွေးခဲ့ရင်၊ပြီးတော့ ငါ့မှာ ဆရာ မရှိသေးဘူးဆိုရင်... ငါ ဖန်းဟန် မင်းကို ဆရာအဖြစ် တောင်းပန်တိုးလျှိုးပြီး သင်ယူမိမှာပဲ"

ထိုစကားကို ချန်ထားခဲ့ပြီး သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို တွဲလောင်းချလျက် ဘေးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပေတော့သည်။

ရှန်းယီတစ်ယောက်သာ နားမလည်သလို ကျန်ရစ်ခဲ့ပေ၏။

သူသည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ရာ... ဖန်းဟန်သည် သူ၏ဆိုလိုရင်းကို အထင်လွဲသွားပုံရသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ပေတော့သတည်း။