ကြိုဆိုပွဲ အခမ်းအနား

၎င်းတို့ ဗဟိုခန်းမအတွင်းသို့ စတင်ဝင်ရောက်လိုက်ချိန်တွင် ရှေ့မှ လူငယ်အချို့ ချက်ချင်း ထွက်လာကြပြီး အကြီးအကဲ နှစ်ဦးကို ဦးစွာ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

“အကြီးအကဲယုံ... အကြီးအကဲမင်... လူကြီးမင်း နှစ်ဦးလုံး အလောမကြီးပါနဲ့ဦး... လူသစ်က ဗဟိုခန်းမကို ခုမှ စတင်ဝင်ရောက်တာဆိုတော့ ကြိုဆိုပွဲ အခမ်းအနားကို အရင် ဖြတ်သန်းရဦးမယ်... ဒါကိုတော့ မေ့ထားလို့ မရဘူးလေ...”

၎င်းတို့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ မနိမ့်ကြချေ။ တစ်ဦးချင်းစီမှာ ကြယ်တာရာသခင် အဆင့် ၈၊ ၉ ထိပ်ဆုံးအဆင့်တွင် ရှိနေကြပြီး ၎င်းတို့ထဲတွင် မြေကမ္ဘာသခင် အဆင့်တစ် သို့မဟုတ် အဆင့်နှစ်ရှိသူများပင် ပါဝင်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ပါရမီ အလွန်ကောင်းကြသော်လည်း တပည့်အဖြစ် ရွေးချယ်မခံခဲ့ရပေ။ ယခု ယီထျန်းယွမ်က တပည့်အဖြစ် ရွေးချယ်ခံရသည်ကို ကြည့်ပြီး ၎င်းတို့မှာ မနာလိုမှုကြောင့် ပေါက်ကွဲလုမတတ် ဖြစ်နေကြသည်။

“ကြိုဆိုပွဲ အခမ်းအနားလား...”

ယီထျန်းယွမ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ထိုသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အတူတူကျောင်းတက်သူများ၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း မကောင်းသော အကြည့်များနှင့် မနာလိုမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မိမိ၏ လုပ်ရပ်မှာ လူတိုင်းကို မနာလိုဖြစ်စေမည်ကို သူ သိရှိသည်။ အထူးသဖြင့် မိမိမှာ လူသားတစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းကပင် ၎င်းတို့အား ပို၍ မကျေမနပ်ဖြစ်စေပြီး အရှက်ရစေသည်ဟု ခံစားနေကြရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤမျှ များပြားသော သူများထဲတွင် လူသားတစ်ဦးမျှပင် မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတစ်ရာကျော်ထဲတွင် သူတစ်ဦးတည်းသာ လူသားမျိုးနွယ် ဖြစ်နေသည်။ လူသားမျိုးနွယ်မှာ ခွဲခြားဆက်ဆံခံရသည်မှာ မဆန်းတော့ချေ။ အထက်တွင် မည်သည့် သန်မာသူမှ ထောက်ခံပေးထားခြင်း မရှိပါက မည်သို့ မျက်နှာပွင့်နိုင်မည်နည်း။

သို့သော် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါက ကွာခြားချက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် မသေးငယ်ချေ။ တစ်ဦးချင်းစီမှာ အသက်မကြီးကြသော်လည်း ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာမူ အံ့မခန်း ဖြစ်နေကြသည်။ ၎င်းတို့ထဲတွင် သွေးရိုးဗီဇကြောင့် အားသာချက် ရရှိထားသူများ ပါဝင်ပြီး အချို့မှာ မွေးကတည်းကပင် သူတော်စဉ်နယ်မြေအဆင့်နှင့် အထက် ရှိနေကြသည်။ ဤသည်မှာ ကွာခြားချက်ပင် ဖြစ်သည်။

လူသားကျင့်ကြံသူများသည် အလွန်သန်မာသော ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ပါက မွေးလာသော ကလေးများ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ မြင့်မားမည် မဟုတ်ချေ။ အစကတည်းက အခြားမျိုးနွယ်များထက် နိမ့်ကျနေသဖြင့် ခွဲခြားဆက်ဆံခံရခြင်းမှာ မထူးဆန်းတော့ချေ။

ပို၍ ခွဲခြားဆက်ဆံလေလေ၊ ထိုသူများ ကောင်းမွန်လာသည်ကို သို့မဟုတ် မိမိတို့ထက် မြင့်မားသော နေရာတွင် ရပ်တည်လာသည်ကို ပို၍ မကြည့်ချင်လေလေ ဖြစ်သည်။

“ဒီ ကြိုဆိုပွဲ အခမ်းအနားကို မေ့တော့မလို့ပဲ...”

အကြီးအကဲယုံဆန်းမှာ သူ၏ ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များကို ကုတ်လိုက်ရင်း ယီထျန်းယွမ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဗဟိုခန်းမကို ဝင်ရောက်တဲ့ လူသစ်တိုင်းဟာ ကြိုဆိုပွဲ အခမ်းအနားကို မဖြစ်မနေ ဖြတ်သန်းရမယ်... ရလဒ် ကောင်းခဲ့ရင် ပြစ်ဒဏ်ကနေ လွတ်ကင်းမယ်... ဆန့်ကျင်ဘက် အနေနဲ့ ရလဒ် မကောင်းရင်တော့ ပြစ်ဒဏ် ခံရမှာပဲ... သေချာပေါက် ရလဒ် ကောင်းရင် အပိုဆောင်း ဆုလာဘ်တွေကိုလည်း ရရှိနိုင်တယ်... ဒါက ဘယ်သူ့အတွက်မှ ခြွင်းချက် မရှိဘူး... ဒါကြောင့် မင်းတို့ နှစ်ယောက် အထဲကို ဝင်ချင်ရင်တော့ ကြိုဆိုပွဲ အခမ်းအနားကို အရင် လုပ်ဆောင်ရမယ်...”

“ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ရဲ့ အခြေအနေက အခု သိပ်မကောင်းဘူးဆိုရင်တော့ အပြင်မှာ အရင် နားနေလို့ ရတယ်... ကြိုဆိုပွဲ အခမ်းအနား ပြီးမှပဲ တရားဝင် အထဲကို ဝင်နိုင်မယ်...”

“ဘာ အခမ်းအနားလဲ...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ရှေ့မှ လူများ၏ လှောင်ပြောင်သော အမူအရာများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤ ကြိုဆိုပွဲ အခမ်းအနားသည် သေချာပေါက် ရိုးရှင်းမည် မဟုတ်သလို စားသောက် ပျော်ပါးရသည့် ကြိုဆိုပွဲမျိုးလည်း လုံးဝ ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

၎င်းတို့၏ မျက်နှာများကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ကြိုဆိုသည်ဟူသော စကားထက် အမှိုက်ဟူသော စကားကိုသာ ပို၍ ပြောချင်နေကြဟန် တူသည်။

“ကြိုဆိုပွဲ အခမ်းအနားက အရမ်း ရိုးရှင်းပါတယ်... တကယ်တော့ ကျောက်စာတိုင်ပေါ်မှာ မိမိ နာမည်ကို ထွင်းထုပြီး နာမည် ချန်ထားခဲ့ရုံပါပဲ...”

အကြီးအကဲယုံဆန်းက ပြောသည်။

“ဒါက ဗဟိုခန်းမရဲ့ အမြဲတမ်း ရှိနေတဲ့ စည်းမျဉ်းပဲ... ထျန်ယုနတ်ဘုရားနယ်မြေကနေ ထွက်သွားတာ ဒါမှမဟုတ် သေဆုံးသွားတာမျိုး မဟုတ်ရင် နာမည်က အဲဒီပေါ်မှာ အမြဲတမ်း ရှိနေမှာ...”

ပြောရင်းနှင့် အကြီးအကဲယုံဆန်းမှာ ဘေးဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ဘေးနားတွင် ဧရာမ ကျောက်စာတိုင်ကြီး တစ်ခု ရှိနေသည်။ ကျောက်စာတိုင်ဟု ဆိုသည်ထက် နံရံကြီး တစ်ခုဟု ဆိုလျှင် ပို၍ မှန်ပေလိမ့်မည်။ ထိုနေရာတွင် နာမည်များစွာကို မြင်တွေ့နေရသည်။

ဝေ့ကြည့်လိုက်ပါက အနည်းဆုံး နာမည်ပေါင်း တစ်သောင်းကျော် ရှိနေသဖြင့် ဗဟိုခန်းမတွင် တပည့်ပေါင်း တစ်သောင်းကျော် ရှိနေသည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် တပည့် တစ်သောင်းကျော် ရှိသည့် အထဲတွင် ဆယ်ရက်အထိ ခံနိုင်သူမှာ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။ ဤ အချိုးအစားမှာ အလွန်ပင် နိမ့်ကျလှသဖြင့် ဆယ်ရက် ကျော်အောင် ခံနိုင်ရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲလှသည်ဟု ဆိုရပေမည်။

တပည့်များစွာ ရှိသော်လည်း အားလုံးမှာ ဗဟိုခန်းမတွင် ရှိနေကြခြင်း မဟုတ်ချေ။ အကြီးအကဲယုံဆန်း ပြောသကဲ့သို့ပင် ထျန်ယုနတ်ဘုရားနယ်မြေကို သစ္စာမဖောက်သရွေ့ သို့မဟုတ် မသေသရွေ့ နာမည်မှာ ကျန်ရှိနေမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အချို့မှာ ကျင့်စဉ်အဆင့် သန်မာလာသဖြင့် ပြင်ပတွင် သွားရောက် စွန့်စားနေခြင်း သို့မဟုတ် အရေးကြီးသော ရာထူးများကို ရရှိထားခြင်းမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သီအိုရီအရ ၎င်းတို့မှာ ဗဟိုခန်းမ၏ တပည့်များ မဟုတ်တော့သော်လည်း မသေသရွေ့နှင့် သစ္စာမဖောက်သရွေ့ နာမည်မှာ ဆက်လက် ကျန်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“နျန်ချီယွီ... ဒီနာမည်က အထင်ရှားဆုံးပဲ... အပေါ်ဆုံး ဧရိယာမှာ ရှိနေတာ...”

ယီထျန်းယွမ်သည် ဤ ဧရာမ နံရံကြီးကို အသေးစိတ် ကြည့်လိုက်ရာ အပေါ်ဆုံးတွင် ရှိနေသော နာမည်မှာ နျန်ချီယွီ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အောက်ဘက်ရှိ နာမည်များမှာမူ ပေပေါင်း များစွာ ကွာခြားနေသဖြင့် လုံးဝ အဆင့် မတူညီသော တည်ရှိမှုများ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

သေချာပေါက်ပင် အောက်ဆုံးတွင်လည်း နာမည်များစွာ ရှိနေပြီး ၎င်းတို့ကို မည်သို့ အဆင့် သတ်မှတ်ထားသည်ကို မသိရချေ။

“နျန်ချီယွီ... ဒါက နတ်ဘုရားနယ်မြေ ကူးပြောင်းခြင်းမှာ ဆယ်ရက် စံချိန်တင်ခဲ့တဲ့ သူပဲ... သူမက အမျိုးသမီး ကောင်းကင်သခင် တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ငါတို့ အမျိုးသမီးတွေရဲ့ စံပြပုဂ္ဂိုလ်ပဲ...”

ကူးယွမ်၏ မျက်လုံးများတွင် အလွန်အမင်း လေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမသည် နျန်ချီယွီကို အလွန် လေးစားပုံရပြီး စံပြအဖြစ် သတ်မှတ်ထားဟန် တူသည်။

“အမျိုးသမီး သန်မာသူ တစ်ဦးလား...”

ယီထျန်းယွမ်မှာ မှင်တက်မိသွားသည်။ စံချိန်တင်ထားသူမှာ အမျိုးသား ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ထားသော်လည်း အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေသဖြင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

“ညီလေး... ဒါက ငါတို့ရဲ့ ကြိုဆိုပွဲ အခမ်းအနားပဲ... နည်းလမ်းက အရမ်း ရိုးရှင်းပါတယ်... နာမည်ကို ထွင်းထုရုံပါပဲ... ဒါပေမဲ့ လက်နဲ့ ထွင်းရမှာ မဟုတ်သလို လက်နက်နဲ့ ထွင်းရမှာလည်း မဟုတ်ဘူး... စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို သုံးရမှာ ဖြစ်တယ်...”

“မင်းက ဆယ့်လေးရက်တောင် ခံနိုင်ခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်... ဒါက တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ... ဒီလိုဆိုမှတော့ သီအိုရီအရ မင်းက စီနီယာအစ်မနျန်ကို ကျော်လွန်နိုင်ရမှာပဲ... တကယ်လို့ မကျော်နိုင်ခဲ့ရင်တော့ လူရယ်စရာ ဖြစ်သွားမှာပဲ...”

ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သူမှာမူ ဤနေရာမှ စီနီယာအစ်ကို တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူ၏ အမည်မှာ ကျိုးရွန့်ကျယ် ဖြစ်သည်။ သူသည် ပြုံးလျက် ကြည့်ကာ အလွန် ရင်းနှီးစွာ ရှင်းပြနေသည်။

သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ ဖြတ်ပြေးသွားသော မနာလိုမှုနှင့် မထီမဲ့မြင် ပြုမှုများက သူ၏ ရင်ထဲတွင် မည်သို့ ရှိသည်ကို ဖော်ပြနေသည်။

သေချာပေါက်ပင် ထို အနုတ်လက္ခဏာ ဆောင်နေသော နှစ်သက်မှုများကြောင့် ထိုသူမှာ စေတနာ ကောင်းနှင့် လုပ်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ယီထျန်းယွမ် သိရှိသည်။ သူသည် အကြီးအကဲယုံဆန်း၏ တပည့် ဖြစ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဖြစ်သည်ဖြစ်စေ ခုမှ ဝင်လာသူ ဖြစ်သဖြင့် ညီလေးဟု ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ မမှားချေ။

“သေချာပေါက် စေတနာ မကောင်းဘူးပဲ...”

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလိုက်သည်။ ဤသူများသည် မိမိကို အခက်တွေ့စေချင်ပြီး လူရယ်စရာ ဖြစ်အောင် လုပ်လိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ နျန်ချီယွီကို မကျော်လွန်နိုင်ပါက ဆယ့်လေးရက် ခံနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာလည်း အသုံးမဝင်ကြောင်းနှင့် နျန်ချီယွီကို မမီကြောင်း သက်သေပြရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။

နျန်ချီယွီမှာ ၎င်းတို့နှင့် မျိုးနွယ်စု တူချင်မှ တူမည် ဖြစ်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ လူသား မဟုတ်ချေ။

“အဟမ်း... အဲဒီသဘောပါပဲ... ဒီ ကြိုဆိုပွဲ အခမ်းအနားမှာ စံနှုန်း ရှိတယ်... တကယ်လို့ မင်းတို့ ထွင်းထုတဲ့ နေရာက သိပ်ပြီး နိမ့်နေမယ်ဆိုရင်တော့ ပြစ်ဒဏ် ခံရမှာပဲ...”

အကြီးအကဲယုံဆန်းက ထို နံရံ၏ အောက်ဘက် တစ်ပေခန့်ရှိသော နေရာကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်လို့ ဒီမျဉ်းထက် နိမ့်သွားရင်တော့ ပြစ်ဒဏ် ခံရမယ်... ပြစ်ဒဏ်ကတော့ ရိုးရှင်းပါတယ်... နောက်တောင်ကုန်းမှာ ဆေးပင်တွေကို သုံးနှစ်ကြာ ရေလောင်းပြီး ပြုစုပေးရမှာ ဖြစ်တယ်...”

အကြီးအကဲယုံဆန်းတို့မှာ ထိုသူများ၏ အတွေးကို သေချာပေါက် သိရှိကြသော်လည်း မဖော်ထုတ်ခဲ့ကြချေ။ ယှဉ်ပြိုင်ခြင်းမှာ ကောင်းမွန်သော ကိစ္စ ဖြစ်သလို ပြဿနာမှာ ဘယ်နေရာတွင် ရှိသည်ကိုလည်း ၎င်းတို့ သိရှိကြသည်။ သို့သော် ကောက်ကျစ်သော နည်းလမ်းကို အသုံးမပြုသရွေ့ ၎င်းတို့ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်မည် မဟုတ်ချေ။

ဥပမာအားဖြင့် ပုံမှန် စိန်ခေါ်ခြင်းမျိုးကို ယုတ်မာသော နည်းလမ်း မဟုတ်ပါက မည်သူမျှ တားဆီးမည် မဟုတ်ချေ။ အကယ်၍ ယီထျန်းယွမ်ကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်ကြံရန် ကြိုးစားပါကမူ ၎င်းတို့မှာ သေချာပေါက် အမျက်ထွက်ကြမည်မှာ သေချာသည်။

ထျန်ယုနတ်ဘုရားနယ်မြေသည် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို အလွန်အမင်း ဆန့်ကျင်ပြီး စစ်ဆေးတွေ့ရှိပါက ပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို ချမှတ်မည် ဖြစ်သည်။

“မူလက ဒီလိုကိုး... စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်...”

ယီထျန်းယွမ်က ပြုံးလိုက်သည်။ ကြိုဆိုပွဲ အခမ်းအနားဆိုသည်မှာ နာမည် ထွင်းထုခြင်းပင် မဟုတ်ပါလား၊ ဤသည်မှာ အဘယ် ခက်ခဲမည်နည်း။

အခန်း (၉၀၃) ပြီးပါပြီ။