အခန်း (၁၃၅၁-၁၃၅၂)

အခန်း ၁၃၅၁ - သေစေနိုင်သော သတင်းအချက်အလက်

"လဲလျောင်းလိုက်တာနဲ့ အနီးနားက တစ္ဆေကို မြင်ရမယ် ဟုတ်လား... ဘယ်တုန်းကများ လူ့အရေပြားကျမ်းက အရေးကြီးတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို ဒီလောက် လိုလိုလားလား ပြောပြဖူးလို့လဲ... ဒါ ထောင်ချောက် ဖြစ်နေမလား"

ဝမ်ရှန်းရှန်း လူ့အရေပြားကျမ်းပေါ်က စာသားတွေကို စိုက်ကြည့်ရင်း သံသယ ဝင်လာသည်။ ဒါဟာ ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်လောက်သည်။

တကယ်လို့ သူမ လဲလျောင်းလိုက်ရင် ဝိညာဉ်ဆိုးရဲ့ တိုက်ခိုက်တာကို ခံရပြီး အဲဒီနေရာမှာတင် သေဆုံးသွားနိုင်တာမျိုး ဖြစ်နိုင်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူမ ဘာမှ မလုပ်ဘဲ နေရင်လည်း လျိုချီဟာ တစ္ဆေလက်ချက်နဲ့ မကြာခင် သေဆုံးသွားလိမ့်မည်။

"တစ္ဆေကို မြင်ရမှပဲ ဖြေရှင်းလို့ ရနိုင်မယ်... တကယ်လို့ တစ္ဆေကလေးကို လဲလျောင်းခိုင်းလိုက်ရင် သူလည်း တစ္ဆေကို မြင်ရလိမ့်မယ်... အဲဒီအခါကျရင် တစ္ဆေကလေးက လျိုချီကို ကူညီနိုင်လိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားရင် လျိုချီရော တစ္ဆေကလေးပါ အန္တရာယ်ရှိသွားလိမ့်မယ်"

ဝမ်ရှန်းရှန်းဟာ ဒီအချိန်မှာ အကြပ်ရိုက်နေသည်။

ဘာမှ မလုပ်ရင် လျိုချီ သေတာကို လက်ပိုက်ကြည့်နေရုံသာ ရှိသည်။ တစ္ဆေကလေးကို ကူညီခိုင်းလိုက်ရင်လည်း တစ္ဆေကလေးပါ အန္တရာယ်ရှိသွားနိုင်သည်။

တစ္ဆေကလေးက တကယ့် တစ္ဆေအစစ် မဟုတ်တဲ့အတွက် သေဆုံးသွားနိုင်သည်။

လူ့အရေပြားကျမ်းက အခုတော့ မှန်ကန်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်ကို ပေးနေသယောင်နဲ့ လူတွေကို ဒုက္ခပေးမယ့် အကြံအစည်ကို ဗြောင်ကျကျ လုပ်ဆောင်နေပုံရသည်။

"အား"

လျိုချီ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ နောက်ထပ် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ပျောက်ဆုံးသွားပြီး ဟောက်ပက်ဖြစ်နေတဲ့ ဒဏ်ရာကနေ သွေးတွေ အများကြီး စီးကျလာသည်။ တစ်စုံတစ်ခုက ရက်ရက်စက်စက် ကိုက်ဖြတ်လိုက်သလိုမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

"ငါ လုပ်သင့်လား မလုပ်သင့်ဘူးလား"

ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့ မျက်နှာထားဟာ တွေဝေနေသည်။

သူမ လုပ်ချင်ပေမယ့် ထောင်ချောက်ဖြစ်မှာကို ကြောက်နေသည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ကမ္ဘာမှာ လူ့အရေပြားကျမ်းရဲ့ လှည့်စားတာကို ခံခဲ့ရဖူးပြီး ယန်ကျန့်နဲ့အတူ သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးလို့ ဖြစ်၏။အခု ယန်ကျန့်ကလည်း နိုးမလာသေးဘူး။ တကယ်လို့ သူမက လူ့အရေပြားကျမ်းကို ယုံပြီး လျိုချီနဲ့ တစ္ဆေကလေးကို သေစေလိုက်ရင် အဲဒီတာဝန်က ဝမ်ရှန်းရှန်းအတွက် ကြီးလေးလွန်းလှသည်။

'ငါ ဘာမှ မလုပ်ရင် လျိုချီ တစ်ယောက်တည်း သေမယ်... ငါ လုပ်လိုက်ရင် လျိုချီရော တစ္ဆေကလေးပါ သေသွားနိုင်တယ်... ပြီးတော့ ငါက သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့ ဘာမှ ကူညီနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ယန်ကျန့်သာ ဒီမှာရှိရင် ဘယ်လို ရွေးချယ်မလဲ'

ဝမ်ရှန်းရှန်းဟာ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပြီး ယန်ကျန့်ရဲ့ နေရာကနေ ဝင်စဉ်းစားကြည့်ဖို့ ကြိုးစားနေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူမက တစ္ဆေဆရာ မဟုတ်တဲ့အတွက် သူတို့လို မတွေးခေါ်နိုင်ပေ။

"ငါ့ကို ကယ်လို့ မရတော့ပါဘူး... ငါ့အတွက် စိတ်မပူနဲ့... ငါ့ကိုယ်ထဲက သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေတောင် ဖိနှိပ်ခံထားရပြီး အသုံးမဝင်တော့ဘူး... တစ္ဆေကလေးကို လှုပ်ရှားခိုင်းလည်း အလကားပဲ ဖြစ်မှာ"

လျိုချီက အံကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ယန်ကျန့် နိုးလာအောင် လုပ်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာရမယ်... သူက အရေးအကြီးဆုံးပဲ"

"လျိုချီ... အဲဒီလို မပြောပါနဲ့... မင်းက ယန်ကျန့်နဲ့ ငါ့ကို ကူညီဖို့အတွက် အန္တရာယ်ကြားထဲ ဝင်လာခဲ့တာပါ"

ဝမ်ရှန်းရှန်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

လျိုချီက "မဟုတ်ဘူး... ယန်ကျန့်သာ မရှိရင် ငါ စောစောစီးစီး သေနေလောက်ပြီ... အခုထိ အသက်ရှင်နေမှာ မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ ဒီခရီးစဉ်မှာ ပါဝင်ဖို့ ငါ့သဘောနဲ့ငါ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ... ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်မတင်ဘူး... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်း အပြစ်မတင်နဲ့... သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေမှာ တစ္ဆေဆရာတွေ သေဆုံးတာက ပုံမှန်ပဲ... ငါ တစ္ဆေဆရာ ဖြစ်လာတဲ့နေ့ကတည်းက ငါ့ကံတရားကို လက်ခံထားပြီးသား"

"ဒီနေ့က ဒီလောက် မြန်မြန် ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့တာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်... မြန်မြန် အခန်းထဲကို ပြန်ဝင်ပြီး ယန်ကျန့် နိုးမလာမချင်း အပြင်မထွက်နဲ့... ဒီအိမ်ထဲမှာ ဝိညာဉ်ဆိုး တစ်ကောင် ရှိနေပြီ... မင်းတို့ ဒီကနေ ထွက်ပြေးလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး... အား"

စကားမဆုံးခင်မှာပဲ သူ နာကျင်စွာ ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။

ဒီတစ်ခါမှာတော့ သူ့ရဲ့ ခြေထောက်တစ်ဖက် ပျောက်ဆုံးသွားပြီး ခါးမှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ် ဒဏ်ရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ အသားစ အကြီးကြီး တစ်ခုကို တစ်စုံတစ်ခုက ဝါးမြိုလိုက်သလို ဖြစ်လေသည်။

ဒါ့အပြင် ကိုက်ဖြတ်ခံရတဲ့ အကြိမ်ရေကလည်း ပိုစိတ်လာသည်။ အစတုန်းက ရံဖန်ရံခါမှ တစ်ချက် ကိုက်ပေမယ့် အခုတော့ ခဏလေးအတွင်းမှာ နှစ်ချက်လောက် အကိုက်ခံနေရသည်။

လျိုချီရဲ့ အမြင်မှာတော့ သစ်သားစားပွဲဟောင်းကြီးဆီကနေ ခြောက်ခြားဖွယ် ခေါင်းလေးလုံး ထွက်ပေါ်လာပြီး အရေအတွက်က ဆက်တိုက် တိုးပွားနေသည်။ စားပွဲအောက်မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဝိညာဉ်ဆိုး ဘယ်နှကောင် ပုန်းနေလဲ ဆိုတာ သူ မသိနိုင်သလို၊ အစာစားချင်နေတဲ့ ငတ်မွတ်သော တစ္ဆေ ဘယ်နှကောင် ရှိနေလဲ ဆိုတာလည်း သူ မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။

ဒါကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ဝမ်ရှန်းရှန်းဟာ ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ လျိုချီဟာ သူမနဲ့ ယန်ကျန့်ကို ကူညီဖို့ ကြိုးစားရင်း အလကား သေဆုံးသွားတာကို သူမ လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ပေ။ ယန်ကျန့်သာဆိုရင်လည်း လျိုချီ အသတ်ခံရတာကို ဒီအတိုင်း ကြည့်နေမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူမ ယုံကြည်သည်။

"လျိုချီ... ငါ တစ္ဆေကလေးကို မင်းကို ကူညီခိုင်းလိုက်မယ်... တကယ်လို့ ဒါက ထောင်ချောက် ဆိုရင်လည်း ငါတို့အားလုံး ဒီနေ့ ဒီမှာ အတူတူ သေလိုက်ကြတာပေါ့... တကယ်လို့ အောင်မြင်ရင်တော့ ငါတို့အားလုံး ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်သွားနိုင်လိမ့်မယ်... ယန်ကျန့်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ငါ ကောင်းကောင်း သိတယ်... ငါ ဒီလိုလုပ်တာကို သူ ငြင်းမှာ မဟုတ်ဘူး"

ထို့နောက် ဝမ်ရှန်းရှန်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး တစ္ဆေကလေးကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"တစ္ဆေကလေး... ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းလိုက်"

ခြေဗလာနဲ့ ကိုယ်လုံးတီး ဖြစ်နေတဲ့ တစ္ဆေကလေးဟာ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လှဲချလိုက်သည်။

သူ လဲလျောင်းလိုက်တာနဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

တစ္ဆေကလေးဟာ မူလက သစ်သားကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတာ ဖြစ်ပေမယ့် လျိုချီရဲ့ အမြင်မှာတော့ ရှစ်ပါးနတ်မင်းစားပွဲအိုကြီး တစ်လုံး သူ့ဘေးမှာ ပေါ်လာသည်။ အဲဒီစားပွဲက သေးငယ်ပြီး သူ့စားပွဲထက် အများကြီး ပိုသေးသည်။ ဒီအချိန်မှာ တစ္ဆေကလေးဟာ ထမင်းစားပွဲပေါ်က ဟင်းပွဲတစ်ပွဲလို လဲလျောင်းနေပြီး အစားခံရဖို့ အသင့်ဖြစ်နေသည်။

"မင်း တစ္ဆေကို မြင်ရလား... မြင်ရရင် ချက်ချင်း စားပစ်လိုက်"

ဝမ်ရှန်းရှန်း တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ထပ်မံ အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး တစ္ဆေကလေးကို တစ္ဆေတစ်ကောင်ကောင် စားပစ်စေချင်သည်။

ဒီနည်းနဲ့မှ အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေကလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ဒီအချိန်မှာ ရုန်းကန်နေပြီး လျိုချီရှိရာဘက်ကို ရွေ့သွားဖို့ ကြိုးစားနေသည်။

ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေကလေး ဘယ်လောက်ပဲ တွန့်လိမ်ရုန်းကန်ပါစေ၊ မရွေ့နိုင်ပေ။

သူ ပိတ်မိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ လျိုချီလိုပဲ စားပွဲနဲ့ ကပ်နေပြီး အသားထဲ ဝင်နေသလို ဖြစ်နေသည်။

"အသုံးမဝင်ဘူး... သူက သဘာဝလွန် ချည်နှောင်မှုကနေ ရုန်းမထွက်နိုင်ဘူး... မင်း သိပ်လောလွန်းတယ်... ငါ့ကိုယ်ထဲက သဘာဝလွန် စွမ်းအားက တစ္ဆေကလေးထက် ပိုသန်မာတာတောင် ငါ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး... သူ အောင်မြင်ဖို့ အခွင့်အရေးက အရမ်းနည်းတယ်... ဝမ်ရှန်းရှန်း၊ မင်း အရမ်း မဆင်မခြင် လုပ်လိုက်တာပဲ... ယန်ကျန့် ဒီတစ္ဆေကလေးကို ပြုစုပျိုးထောင်ထားရတာ လွယ်တာ မဟုတ်ဘူး... ငါနဲ့အတူ ဒီမှာ အလကား သေဆုံးသွားမခံသင့်ဘူး" လျိုချီ မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

တစ္ဆေကလေးရဲ့ တန်ဖိုးကြီးမားပုံကို သူ မြင်နိုင်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကောလာဟလတွေအရ ဒါဟာ ငတ်မွတ်နေသော တစ္ဆေပေါက်လေး ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ သူ့ရဲ့ ကြီးထွားမှုကို တမင်တကာ မတားဆီးထားဘူးဆိုရင် တစ္ဆေကလေးဟာ အခုလောက်ဆို တားဆီးလို့မရအောင် ကြောက်စရာကောင်းနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ အခုလို အခြေအနေမှာတောင် တစ္ဆေကလေးရဲ့ အနာဂတ် အခန်းကဏ္ဍနဲ့ အလားအလာကို ငြင်းပယ်လို့ မရနိုင်ပေ။

"ငါ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ လုပ်လိုက်မိပြီ... ဒီအခြေအနေမှာ ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး... ပြီးတော့ အခြေအနေက အဲဒီလောက်ထိ ဆိုးရွားတဲ့ အဆင့် မရောက်သေးပါဘူး... ငါတို့ ထပ်ကြိုးစားလို့ ရပါသေးတယ်" ဝမ်ရှန်းရှန်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လျိုချီ ဒီအချိန်မှာ ပါးစပ်ဟပြီး တစ်ခုခု ပြောချင်ပေမယ့် နောက်ဆုံးအချိန်မှာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ဒီအခြေအနေမှာ ဝမ်ရှန်းရှန်းကို အပြစ်တင်လို့ မရပေ။

အရင်တုန်းက ယန်ကျန့် သူ့ကို သစ်သားအိမ်ထဲ မဝင်ဘဲ တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားဖို့ ပြောတုန်းက သူ ဝင်လာပြီး ယန်ကျန့်ကို ကူညီဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့သလိုမျိုးပေါ့။

"နေဦး... တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားသလိုပဲ... ငါ့ကို ဝိုင်းထားတဲ့ တစ္ဆေ အရေအတွက် လျော့သွားသလိုပဲ"

ရုတ်တရက် လျိုချီ တစ်ခုခုကို သတိထားမိလိုက်သည်။

သူ့ကို ကိုက်ဖို့အတွက် စားပွဲအောက်ကနေ ခေါင်းငါးလုံး ထွက်လာရမှာ ဖြစ်ပေမယ့် အခုတော့ သုံးလုံးပဲ ထွက်လာပြီး ကျန်တဲ့ နှစ်လုံးက တစ္ဆေကလေးရဲ့ စားပွဲအောက်မှာ ပေါ်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒါက တစ္ဆေ အရေအတွက် ပြန့်ကျဲသွားတာကို ညွှန်ပြနေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲ ပြန့်ကျဲသွားပါစေ၊ တစ္ဆေ တိုက်ခိုက်မှုတွေကတော့ ရပ်တန့်မသွားပေ။ လျိုချီဟာ သုံးချက် ထပ်အကိုက်ခံလိုက်ရပြီး တစ်ချက်က သူ့ရဲ့ မေးစေ့ကို တိုက်ရိုက် ကိုက်ဖြတ်သွားကာ သွေးတွေနဲ့ အရိုးကျိုးတွေ ပြုတ်ကျလာသည်။ ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုကြောင့် သူ သတိမေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားပေမယ့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သဘာဝလွန် စွမ်းအားက သူ့အသက်ကို ဆက်ထိန်းထားပြီး အသိစိတ်ကို ရှင်းလင်းစေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြေပြင်ကနေ ရုန်းထွက်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ တစ္ဆေကလေးလည်း နှစ်ချက် အကိုက်ခံလိုက်ရသည်။

ဖြူဖျော့ပြီး အပြာရောင်သမ်းနေတဲ့ လက်မောင်းပေါ်မှာ ရက်စက်တဲ့ ကိုက်ရာနှစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။ တစ္ဆေကလေးဟာ အလွန် နာကျင်နေပုံရပြီး မည်းနက်တဲ့ ပါးစပ်ကို ဟကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သလို ဖြစ်နေသည်။

အသားစ နှစ်တုံးကို စားပွဲအောက်က တစ္ဆေက အတင်းအဓမ္မ ကိုက်ဖြတ်သွားသည်။

ဒါပေမဲ့ အကိုက်ခံရတဲ့ နေရာက မကြီးမားဘဲ လျိုချီလောက် မဆိုးရွားပေ။ တစ္ဆေကလေးရဲ့ သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိမှုက လျိုချီထက် နည်းနည်း ပိုသာလွန်နေပုံရသည်။

တကယ်တော့ တစ္ဆေကလေးက လျိုချီထက် ပိုသန်မာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ လျိုချီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အများစုက သာမန်လူ ဖြစ်ပြီး သဘာဝလွန် အစိတ်အပိုင်း နည်းပါးတာကြောင့် ဖြစ်သည်။ တစ္ဆေကလေးကတော့ တစ်ကိုယ်လုံး သဘာဝလွန် ဒြပ်စင်တွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတာကြောင့် ဝိညာဉ်ဆိုးတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို လျိုချီထက် ပိုပြီး ခံနိုင်ရည်ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

အကိုက်ခံရပြီးနောက် နာကျင်ပေမယ့် တစ္ဆေကလေးဟာ ပိုပြီး ဒေါသထွက်လာပုံရသည်။ ငတ်မွတ်နေသော တစ္ဆေပေါက်လေး အနေနဲ့ သူဟာ အမြဲတမ်း တစ္ဆေတွေကို စားသောက်သူ ဖြစ်ပြီး တစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့ စားသောက်တာကို ဘယ်တုန်းကမှ မခံခဲ့ရဖူးပေ။

အခုတော့ စားပွဲပေါ်က အစားအစာအဖြစ် ဆက်ဆံခံနေရတာကို တစ္ဆေကလေး သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့ အမိန့်ကြောင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ္ဆေကလေးရဲ့ ငတ်မွတ်သော တစ္ဆေ ဗီဇကြောင့်လား ဆိုတာ မသေချာပေ။

ဒီအချိန်မှာ တစ္ဆေကလေးဟာ အလောင်းကောင်သရေတွေ စီးကျနေတဲ့ ပါးစပ်ကို ဟပြီး စားပွဲအောက်က ပြူထွက်နေတဲ့ ခေါင်းကို ပြန်စားချင်နေသည်။

ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေကလေးရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက အတားအဆီး ခံနေရပြီး စားချင်ပေမယ့် လှမ်းမမီ ဖြစ်နေသည်။

"တစ္ဆေကလေးက သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှု တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို မျှဝေခံစားပေးနေပြီး ငါ့ကို တစ္ဆေတွေ အကုန်အစင် ဝါးမြိုမယ့်အချိန်ကို ဆွဲဆန့်ပေးနေတယ်... ဒါပေမဲ့ အလကားပဲ... ယန်ကျန့် နိုးမလာရင် ငါရော တစ္ဆေကလေးပါ ကြာကြာမခံဘဲ သေဆုံးသွားလိမ့်မယ်"

လျိုချီ ပြောလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့် နိုးမလာသေးဘူး"

ဝမ်ရှန်းရှန်း အိမ်ထဲက အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေသည်။

ယန်ကျန့်ဟာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ပိတ်မိနေတုန်း ဖြစ်သည်။

ဒီအချိန်မှာ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့တဲ့အတွက် ဝမ်ရှန်းရှန်းဟာ လူ့အရေပြားကျမ်းကိုပဲ ထပ်ပြီး မျှော်လင့်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။ သူမဟာ လက်ထဲက ညိုမည်းတဲ့ လူ့အရေပြားကျမ်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို နောက်ဆုံးအခွင့်အရေး ပေးမယ်... တကယ်လို့ မင်းက လျိုချီနဲ့ တစ္ဆေကလေးကို မကယ်နိုင်ဘူးဆိုရင် တစ္ဆေကလေးကို မင်းကို အရင်ဆုံး ကျွေးပစ်မယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်... ငါ သေရင် မင်းကိုပါ တစ်ပါတည်း ခေါ်သွားမယ်"

လူ့အရေပြားကျမ်းပေါ်မှာ အနက်ရောင် စာသားတွေ ထပ်ပေါ်လာပြန်သည်။

'အောက်ထပ်ကို ဆင်းပြီး ပွင့်နေတဲ့ ခေါင်းတလားကို ပိတ်လိုက်ရင် လွတ်ထွက်နေတဲ့ ဝိညာဉ်ဆိုးကို ခေတ္တ ပိတ်လှောင်ထားနိုင်လိမ့်မယ်'

အစီအစဉ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဝမ်ရှန်းရှန်းက ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လိုက်လုပ်ရင် လျိုချီနဲ့ တစ္ဆေကလေးကို ကယ်တင်နိုင်မယ်လို့ ဆိုလိုပုံရသည်။

ဒါပေမဲ့ ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့ မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး ဒါဟာ ထောင်ချောက် ဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်နေသည်။

လူ့အရေပြားကျမ်းက အောက်ထပ်ဆင်းပြီး ခေါင်းတလား ပိတ်ရင် ဝိညာဉ်ဆိုးကို ပိတ်လှောင်နိုင်တယ်လို့ပဲ ပြောထားပေမယ့် ပါဝင်တဲ့ အန္တရာယ် ကြီးမားပုံကိုတော့ လစ်လျူရှုထားသည်။ အမှားတစ်ခု လုပ်မိတာနဲ့ လမ်းမှာတင် သေဆုံးသွားနိုင်ပြီး တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

"ငါတို့ အားလုံးကို သတ်ချင်နေတာများလား" ဝမ်ရှန်းရှန်း နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ချမ်းတုန်သွားသည်။

အခုတော့ သူမ တစ်ယောက်တည်းသာ လှုပ်ရှားနိုင်ပြီး တစ္ဆေကလေးရဲ့ ထိန်းချုပ်မှု မရှိတော့တဲ့အတွက် သူမ အောက်ထပ်ဆင်းသွားတာနဲ့ လူ့အရေပြားကျမ်းဟာ ဘာခြိမ်းခြောက်မှုမှ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ပေ။ တကယ်လို့ သူမ ကျရှုံးသွားရင် အကုန်လုံး ရှုံးနိမ့်သွားမှာ ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ ဝမ်ရှန်းရှန်းဟာ စိတ်လိုက်မာန်ပါနဲ့ မဆင်မခြင် လုပ်တတ်တဲ့သူ မဟုတ်ပေ။

တခြားသူသာ ဆိုရင် ချက်ချင်း လှုပ်ရှားမိလောက်သည်။

"ငါ အရင်ဆုံး တစ္ဆေကလေးကို လူ့အရေပြားကျမ်း ကျွေးလိုက်မယ်... ပြီးမှ အောက်ထပ်ဆင်းပြီး ခေါင်းတလားအဖုံး ပိတ်မယ်... ငါတို့ အတူတူ ရှင်ရင်ရှင်၊ မရှင်ရင် အတူတူ သေကြတာပေါ့"

ဒီအချိန်မှာ ဝမ်ရှန်းရှန်းဟာ လူ့အရေပြားကျမ်းရဲ့ ကစားကွက်ထဲမှာ မနေချင်တော့ပေ။ သူ့ကစားပွဲကို မကစားနိုင်တော့ဘူး ဆိုတာကိုလည်း ဝန်ခံလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ဘာလို့ ဒီအရာကို သိမ်းထားပြီး တစ္ဆေကလေးရဲ့ လည်ပင်းမှာ ချိတ်ထားတာလဲဆိုတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပေ။

ဒီအရာက အရမ်း ကြောက်စရာ ကောင်းသည်။ သူ့ပေါ်က သတင်းအချက်အလက်တိုင်းက မှန်ကန်ပေမယ့် တစ်ခုချင်းစီက သေစေနိုင်သော အရာများ ဖြစ်သည်။ ယုံလေလေ မြန်မြန်သေလေလေ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ရယ်စရာကောင်းတာက အရေးကြီးတဲ့ အချိန်တွေမှာ သတင်းအချက်အလက်တချို့က အရမ်း အသုံးဝင်နေတဲ့အတွက် လွှင့်ပစ်ဖို့ ခက်ခဲစေသည်။

အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းဟာ လူ့အရေပြားကျမ်းကို ကောက်ယူပြီး တစ္ဆေကလေးဆီကို အမြန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

အခန်း ၁၃၅၂ - ထောင်ချောက်များ

ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ဝမ်ရှန်းရှန်း လုံးဝ တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ လူ့အရေပြားကျမ်းကို တစ္ဆေကလေးရဲ့ ပါးစပ်ထဲ အတင်းထိုးထည့်လိုက်ပြီး "စားလိုက်" လို့ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

တစ္ဆေကလေးကလည်း လုံးဝ မငြင်းဆန်ဘဲ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကာ တစ်လုပ်တည်း မျိုချလိုက်သည်။

ဟုတ်ပါသည်။

ဒီလို ထူးခြားတဲ့ အခြေအနေမှာ ဝမ်ရှန်းရှန်းက လူ့အရေပြားကျမ်းကို တစ္ဆေကလေးကို တကယ် ကျွေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က ကမ္ဘာမှာ ပိတ်မိနေတုန်းက ယန်ကျန့် ပြောခဲ့ဖူးသည်မှာ တစ္ဆေကလေးက လူ့အရေပြားကျမ်းကို စားလိုက်လျှင် ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး ပွင့်လာဖို့ ရာခိုင်နှုန်း ၈၀ ကနေ ၉၀ အထိ ရှိသည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ဉာဏ်ပွင့်လာပြီ ဆိုတာနဲ့ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်ကင်းသွားနိုင်ခြေ အလွန်များသည်။ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်ကင်းသွားတဲ့ တစ္ဆေကလေးရဲ့ အကျိုးဆက်ကို ခန့်မှန်းရ လွယ်ကူသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အရင်က သက်သေပြခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်လို့ပင် ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေကလေးက ဉာဏ်ပွင့်လာပြီ ဆိုတာနဲ့ နာရီပိုင်းအတွင်းမှာတင် သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က ဘီလူးသဘက်အိုကြီးတွေတောင် မယှဉ်နိုင်တဲ့ အဆင့်အထိ ကြီးထွားလာနိုင်သည်။

ဒါကြောင့်လည်း ဝမ်ရှန်းရှန်းဟာ အရင်က ယန်ကျန့်ရဲ့ အတွေးကို သဘောတူခဲ့ပြီး တစ္ဆေကလေးကို လူ့အရေပြားကျမ်း မကျွေးချင်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဝမ်ရှန်းရှန်းဟာ ယန်ကျန့်ရဲ့ နောက်ထပ် အတွေးတစ်ခုကိုလည်း နားလည်ထားသည်။

အကယ်၍ အခြေအနေက အဆိုးဆုံး ဖြစ်လာရင်တော့ လူ့အရေပြားကျမ်းကို တစ္ဆေကလေးကို ကျွေးပစ်လိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်အန္တရာယ်တွေကို အရှင်းဖယ်ရှားကာ လူ့အရေပြားကျမ်းကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်လိုက်တာက ပိုကောင်းသည်။ တစ္ဆေကလေး ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားနိုင်တဲ့ အန္တရာယ် ရှိပေမယ့် ထိုက်တန်သည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။

အခုအချိန်ဟာ အဲဒီလို မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတဲ့ အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေကလေးက လူ့အရေပြားကျမ်းကို မျိုချလိုက်ပြီ ဖြစ်တာကြောင့် ဝမ်ရှန်းရှန်း စိတ်နည်းနည်း အေးသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လျိုချီ... ခဏလောက် တောင့်ခံထားပါဦး... ငါ အောက်ထပ်ကို ဆင်းပြီး ပွင့်နေတဲ့ ခေါင်းတလားကို သွားပိတ်လိုက်မယ်"

"မသွားနဲ့... အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်... အဲဒီလို လုပ်တာက သေလမ်းရှာတာနဲ့ အတူတူပဲ... မင်းက သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး တစ္ဆေတွေကို ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိဘူး"

လျိုချီက ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုကို အောင့်ခံပြီး အက်ရှတဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့အကြံကို နားထောင်ပါ... အခန်းထဲကို ပြန်ဝင်ပြီး ယန်ကျန့်ဘေးမှာပဲ နေပါ... သူ နိုးလာတာနဲ့ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မယ်"

"ငါ့ကို ကယ်လို့ မရတော့ဘူး... နောက်ထပ် အသက်တစ်ချောင်း စတေးစရာ မလိုတော့ဘူး... ပြီးတော့ လူ့အရေပြားကျမ်းဆီက ရတဲ့ အဖြေက နောက်ထပ် ထောင်ချောက်အသစ်တစ်ခု ဖြစ်ဖို့ များတယ်... အဲဒါ အမှန်ဆိုရင်တောင် မင်း လုံးဝ လုပ်လို့ မဖြစ်ဘူး"

သူက စိုးရိမ်တကြီး တားဆီးနေပြီး ဝမ်ရှန်းရှန်းကို အဲဒီအကြံကို စွန့်လွှတ်စေချင်သည်။

ဒီလို သဘာဝလွန် နေရာမျိုးမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် အသက်ရှင်နေတာက ရှားပါးတဲ့ ကိစ္စ ဖြစ်သည်။ တစ္ဆေတွေကို ရင်ဆိုင်မယ် ဆိုတာကတော့ ဒဏ္ဍာရီပုံပြင် ဆန်လွန်းလှသည်။

"တစ္ဆေက မင်းနဲ့ တစ္ဆေကလေးကို တိုက်ခိုက်နေတာ... အခု ငါ့မှာ လှုပ်ရှားဖို့ အခွင့်အရေး ရှိကောင်း ရှိနိုင်တယ်... လူ့အရေပြားကျမ်းပေါ်က သတင်းအချက်အလက် အများစုက ထောင်ချောက်တွေ ဖြစ်ပေမယ့် အကြောင်းအရာကတော့ အမှန်ပဲ... တကယ်လို့ ငါ အောင်မြင်ရင် ဒီသဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ် ပြီးဆုံးသွားနိုင်တယ်... ငါ မင်းကို ကယ်နိုင်တယ်"

ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့ ဖြူဖျော့တဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ တည်ငြိမ်မှုနဲ့ ပြတ်သားမှုတွေသာ ရှိသည်။

"ပြီးတော့ သဘာဝလွန် ဆိုတာက မသေချာ မရေရာမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပဲ... ငါ့အတွက် သေလမ်း ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မှာပါ"

လျိုချီက ဆက်ပြီး တားဆီးသည်။

"မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ သတ္တိကို ငါ သံသယ မဝင်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ တချို့ကိစ္စတွေက လုပ်လို့ မရဘူး"

"သာမန်လူက တစ္ဆေကို မတိုက်ခိုက်နိုင်ပေမယ့် ခေါင်းတလားအဖုံး ပိတ်တာတော့ လုပ်နိုင်တယ်... စွန့်စားရတာနဲ့ ရလာမယ့် အကျိုးကျေးဇူးက တန်တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်... ငါ့ကို ဆက်မတားပါနဲ့တော့... ငါ အခု သွားတော့မယ်... ငါ သေသွားရင် ယန်ကျန့် နိုးလာတဲ့အခါ ငါ့အလောင်းကို ကောက်ပေးလိမ့်မယ်"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက သူမရဲ့ အမှားတွေကို လက်တွေ့ လုပ်ဆောင်မှုနဲ့ ပြန်ပေးဆပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမ ချက်ချင်းပဲ လှေကားဘက်ကို ဦးတည်လိုက်သည်။

လှေကားအောက်ခြေဟာ အရိပ်တစ်ခု လွှမ်းခြုံထားသလို မှောင်မိုက်နေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဝမ်ရှန်းရှန်းက ခဏတာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သစ်သားလှေကားအတိုင်း အမြန် ဆင်းသွားသည်။

လျိုချီဟာ ချွေးတွေ ရွှဲနေပြီး နာကျင်မှုကို အောင့်ခံထားရပေမယ့် ဝမ်ရှန်းရှန်း ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အခါ နောင်တတွေ၊ ဝမ်းနည်းမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားသည်။ ဒီမြင်ကွင်းက သူ့ရဲ့ မွေးရပ်မြေက အတိတ်ကို ပြန်သတိရစေသည်။ အဲဒီတုန်းက အခြေအနေနဲ့ တူပေမယ့် အဲဒီတုန်းက စတေးခံခဲ့တာက သူ့အဖေ ဖြစ်ပြီး အခုတော့ သူ့ရဲ့ အတန်းဖော်ဟောင်း ဖြစ်နေသည်။

"ငါ သိပ်အသုံးမကျတာပဲ..."

လျိုချီက သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းမရှိမှုကြောင့် ဒီလို ဖြစ်ရတာလို့ ယုံကြည်နေသည်။ တကယ်လို့ သူသာ ပိုပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေကို ရယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့ရင် ရှောင်ယန် သေမှာ မဟုတ်သလို ဝမ်ရှန်းရှန်းလည်း ဒီလို အန္တရာယ်မျိုးကို ရင်ဆိုင်ရမှာ မဟုတ်ပေ။

ဒါပေမဲ့ နောင်တ ဘယ်လောက်ပဲ ရရ၊ သဘာဝလွန် အင်အားစုတွေ ရှေ့မှာတော့ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်။

သစ်သားစားပွဲဟောင်းကြီး အောက်ကနေ ခြောက်ခြားဖွယ် ခေါင်းက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

"အား"

နောက်ထပ် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ လျိုချီ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားသည်။ သူ့ရဲ့ ဝမ်းဗိုက်က အသားစ အကြီးကြီး တစ်ခု စုတ်ပြဲသွားပြီး ကလီစာတွေ ပျောက်ဆုံးသွားကာ ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံးလည်း ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ လည်ပင်းလည်း ပြတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

သူ့အသက်ကို ထိန်းထားပေးတဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားသာ မရှိရင် သူ အကြိမ်ကြိမ် သေဆုံးနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်ဆိုးရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် ဝါးစားသံတွေနဲ့ အရိုးကျိုးသံတွေကို နားထောင်ရင်း လျိုချီ တဖြည်းဖြည်း ရုန်းကန်တာ ရပ်လိုက်သည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ် တစ်စစီ အစားခံနေရတာကို သတိရှိလျက်နဲ့ ခံစားနေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်ရှန်းရှန်း လှေကားအတိုင်း ဆင်းလာသည်။

လှေကားက တစ်ထပ်တည်း ဆိုပေမယ့် လျှောက်ရတာ အတော်လေး ကြာနေသလို ခံစားရသည်။ ဒါဟာ သာမန် လှေကား မဟုတ်ဘဲ သဘာဝလွန် စွမ်းအားတချို့ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒီစွမ်းအားက မသိမသာ ဖြစ်ပြီး အပြည့်အဝ မနိုးထသေးပေမယ့် ဝမ်ရှန်းရှန်း တစ်ခုခုကို သတိထားမိစေသည်။

ဒီသစ်သားအိမ်က အပေါ်ယံ မြင်ရသလောက် မရိုးရှင်းဘူး ဆိုတာပါပဲ။

ဒီအိမ်တစ်ခုလုံးကို ဝိညာဉ်ဆိုးတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာ ဖြစ်နိုင်သည်။

ဒုတိယထပ် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ လျိုချီဟာ နိုးထလာတဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင်နဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတာ ဖြစ်နိုင်ပြီး ပထမထပ် လှေကားကို ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ တစ္ဆေကတော့ အိပ်ပျော်နေတုန်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အလားတူပဲ ပတ်ဝန်းကျင်က နံရံတွေ၊ ပြတင်းပေါက်တွေကလည်း အိပ်ပျော်နေတဲ့ တစ္ဆေတွေ ဖြစ်နိုင်သည်။ တကယ်လို့ ဒီတစ္ဆေတွေ အားလုံး နိုးထလာရင် ဒီသစ်သားအိမ်ရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းပုံက စိတ်ကူးလို့ပင် ရနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"အန္တရာယ် မရှိပုံပဲ"

ဝမ်ရှန်းရှန်း လှေကားဟောင်းကြီးပေါ် နင်းလျှောက်လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်က ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းနေပေမယ့် တစ္ဆေ တိုက်ခိုက်တာ မခံရတဲ့အတွက် သူမ နည်းနည်း ယုံကြည်မှု ရှိလာသည်။

မကြာမီ ပထမထပ်ကို ရောက်လာသည်။

ပထမထပ်က ကျယ်ဝန်းတဲ့ ဧည့်ခန်းကြီးထဲမှာ ဖုန်တွေ တက်နေပြီး အရောင်လွင့်နေတဲ့ ခေါင်းတလားတွေ အများကြီး ပြန့်ကျဲနေတုန်းပါပဲ။ နှစ်ပေါင်းများစွာ မဖွင့်ရသေးတဲ့ ပုံပင်။

ဒါပေမဲ့ ဝမ်ရှန်းရှန်း တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တာနဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာ အဖုံးပွင့်နေပြီး ဘေးမှာ ကျနေတဲ့ ခေါင်းတလား တစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခေါင်းတလားထဲကနေ တစ်စုံတစ်ခု ထွက်လာခဲ့သလိုမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

"အဲဒီ ခေါင်းတလားလား"

ဝမ်ရှန်းရှန်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး မတုံ့ဆိုင်းရဲတော့ဘဲ ပွင့်နေတဲ့ ခေါင်းတလားဆီကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သာမန်လူတစ်ယောက် အနေနဲ့ သူမဟာ အခွင့်အရေးရတုန်း လှုပ်ရှားရမှာ ဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အသေအချာ လေ့လာနေဖို့ အချိန်မရှိပေ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ အခု အန္တရာယ် ရှိရင်တောင် သူမ ဆက်လုပ်ရမည်။ မဟုတ်ရင် ဒီစွန့်စားခန်းက အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားလိမ့်မည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်း တစ်ယောက်တည်း ခေါင်းတလားနားကို ကပ်သွားသည်။ အထဲကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ခေါင်းမရှိတဲ့ အလောင်းကောင် တစ်လောင်း လဲလျောင်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတာက သူ့ရဲ့ ဖောင်းနေတဲ့ ဝမ်းဗိုက်ဟာ အသက်ရှူနေသလိုမျိုး နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး အစာစားနေသလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ဒါ့အပြင် အလောင်းကောင်က အစာစားနေတာနဲ့အမျှ ခြောက်သွေ့လုနီးပါး ဖြစ်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ အရောင်ပြန်ထွက်လာပြီး ကြွက်သားတွေ ပြည့်ဖြိုးလာသည်... အာဟာရတွေ စုပ်ယူပြီး ကြီးထွားလာနေသကဲ့သို့ပင်။

"ငတ်မွတ်နေသော တစ္ဆေကြီးနဲ့ တူလိုက်တာ"

ဝမ်ရှန်းရှန်း ထိတ်လန့်စွာ တွေးလိုက်သည်။ သူမ ဆက်မကြည့်ရဲတော့ဘဲ ဘေးကို ရွှေ့ကာ လေးလံတဲ့ ခေါင်းတလားအဖုံးကို မလိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းက သာမန်လူတစ်ယောက် ဆိုပေမယ့် သူမမှာ သဘာဝလွန် စွမ်းအား အနည်းငယ် ရှိနေပြီး ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းရည်အပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိတဲ့အတွက် သာမန်လူထက် ပိုသန်မာသည်။ ဒါကြောင့် လေးလံတဲ့ ခေါင်းတလားအဖုံးကို မတာ ပြဿနာ မရှိပေ။

ဒါပေမဲ့ ဝမ်ရှန်းရှန်း ခေါင်းတလားအဖုံးကို ထိလိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ။

ရုတ်တရက် အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားသည်။

အထဲမှာ လဲလျောင်းနေတဲ့ ခေါင်းမရှိတဲ့ အလောင်းကောင်က ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။

"သူ ငါ့ကို သတိထားမိသွားပြီလား... ဒါဆို တစ္ဆေ ငါ့ကို မတိုက်ခိုက်ခင် ခေါင်းတလားကို ပိတ်မှ ဖြစ်မယ်" ဝမ်ရှန်းရှန်း လန့်သွားပေမယ့် လက်ကို မလွှတ်ရဲဘဲ ခေါင်းတလားအဖုံးကို ဆက်ပြီး ဆွဲတင်လိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ ဘယ် သဘာဝလွန် အင်အားကမဆို သူမကို သေစေနိုင်တဲ့အတွက် အရမ်းကြီး သတိထားနေစရာ မလိုတော့ပေ။

ဝမ်ရှန်းရှန်း ဆက်လက် ချဉ်းကပ်လာပေမယ့် ခေါင်းတလားထဲက ထထိုင်နေတဲ့ အလောင်းကောင်ကတော့ ဘာမှ ဆက်မလုပ်တော့ပေ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဝမ်ရှန်းရှန်းက တစ္ဆေရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း စည်းမျဉ်းကို မချိုးဖောက်မိသေးလို့ပင် ဖြစ်သည်။

ဒါကို သိတဲ့အတွက် သူမ ဒီလောင်းကြေးကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ထပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အန္တရာယ်က ကြောက်စရာကောင်းပေမယ့် မျှော်လင့်ချက် လုံးဝမရှိတာတော့ မဟုတ်ပေ။

"ပြန်လှဲနေလိုက်"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ရှိသမျှ အားကုန်ထုတ်ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ အံကြိတ်ကာ မထားတဲ့ ခေါင်းတလားအဖုံးကို ပြန်တင်လိုက်ပြီး ထထိုင်နေတဲ့ ခေါင်းမရှိတဲ့ အလောင်းကောင်ကို အတင်းအဓမ္မ ဖိချလိုက်သည်။

ဒီလို မဆင်မခြင် စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ရပ်က ဒီအချိန်မှာတော့ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် အောင်မြင်သွားသည်။

လေးလံတဲ့ ခေါင်းတလားအဖုံးမှာ သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေကို ကန့်သတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည် တစ်ခုခု ရှိနေပုံရပြီး ခေါင်းမရှိတဲ့ အလောင်းကောင်ကို ပြန်လှဲသွားအောင် ဖိချနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် ခေါင်းတလား ပိတ်သွားပြီး အရာအားလုံး ငြိမ်သက်သွားသလို ဖြစ်သွားသည်။

"အောင်မြင်သွားပြီ"

ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးရိပ်လေး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူမရဲ့ မျက်နှာထားက တည်ငြိမ်နေပေမယ့် ရင်ထဲမှာတော့ ဝမ်းသာနေသည်။

ခေါင်းတလားအဖုံး ပိတ်သွားတာနဲ့ ဒုတိယထပ်မှာလည်း အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ကိုက်ဖြတ်ခံထားရတဲ့ လျိုချီဟာ သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှု ရပ်တန့်သွားတာကို ရုတ်တရက် သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ မလှုပ်ရှားနိုင်သေးပေမယ့် အခြေအနေက အရင်ကထက် အများကြီး ပိုကောင်းလာသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ လျိုချီဟာ ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းတဲ့ သေဆုံးနေတဲ့ ခေါင်းတွေ အောက်ထပ်ကို လျင်မြန်စွာ လိမ့်ဆင်းသွားတာကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဝမ်ရှန်းရှန်း အောင်မြင်သွားတာလား" ဒီအချိန်မှာ လျိုချီ ဒီလိုပဲ တွေးလိုက်မိသည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ယန်ကျန့်က အိပ်ပျော်နေတုန်းဖြစ်ပြီး နိုးမလာသေးတဲ့အတွက် ဒီအပြောင်းအလဲဟာ ဝမ်ရှန်းရှန်းကြောင့်ပဲ ဖြစ်ရမည်။

"ဟာ... မကောင်းတော့ဘူး"

ထို့နောက် လျိုချီ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး အမြန် အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဝမ်ရှန်းရှန်း... တစ္ဆေက ပထမထပ်ကို ဆင်းလာပြီ... သတိထား"

အောက်ထပ်မှာ ရှိနေတဲ့ ဝမ်ရှန်းရှန်းဟာ အော်သံကို ကြားလိုက်ရပေမယ့် အခုအချိန်မှာတော့ ဒုတိယထပ်ကနေ ပြန်ဆင်းလာတဲ့ တစ္ဆေကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ အခု သူမ မြင်နေရတာက ပထမထပ် ဧည့်ခန်းထဲက ခေါင်းတလား အများအပြားဟာ စတင် တုန်ခါနေပြီး တချို့ဆိုရင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှုပ်ခါနေကာ အချိန်မရွေး မှောက်ကျတော့မယ့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေလို့ပင် ဖြစ်သည်။

ခေါင်းတလား အများစုက ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အခြေအနေတွေ ပြသလာတာနဲ့အမျှ သစ်သားအိမ်ကြီး ကိုယ်တိုင်ကလည်း ထူးဆန်းလာသည်။

သစ်သားအိမ်ကြီးက နိုးထလာနေပြီး အသက်ဝင်လာသလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။

"ခေါင်းတလား တစ်လုံးကို ပိတ်လိုက်တာက တခြား ခေါင်းတလားတွေကို လှုပ်နှိုးလိုက်တာပဲ... ဒါ လူ့အရေပြားကျမ်းရဲ့ ထောင်ချောက်လား... မှန်ကန်တယ်လို့ ထင်ရတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေက တကယ်တော့ ငါတို့အားလုံးကို သတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့ ထောင်ချောက်ကြီး တစ်ခုပဲ... ယန်ကျန့် အပါအဝင်ပေါ့... သစ်သားအိမ်ထဲက တစ္ဆေတွေ နိုးလာတာနဲ့ ဘယ်သူမှ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဝမ်ရှန်းရှန်း တံခါးပေါက်ကို ကြည့်ရင်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီလာသည်။

အရမ်း နီးနေပြီ။

အခု ချက်ချင်း ပြေးထွက်လိုက်ရင် တစ္ဆေတွေ မနိုးခင် သေချာပေါက် လွတ်မြောက်နိုင်လိမ့်မည်။

ဒါပေမဲ့ သူမ အဲဒီလို မလုပ်ခဲ့ပေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ထွက်ပြေးတာက အဓိပ္ပာယ်မရှိလို့ ဖြစ်၏။

ယန်ကျန့် သစ်သားအိမ်ထဲမှာ ရှိနေသရွေ့ ဝမ်ရှန်းရှန်း ဘယ်နေရာမှာပဲ ရှိရှိ ရလဒ်က အတူတူပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

"ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင်... ငါ လူ့အရေပြားကျမ်းကို ထုတ်လိုက်ကတည်းက အရာအားလုံးက ထောင်ချောက်ပဲ... လူ့အရေပြားကျမ်းရဲ့ သတင်းအချက်အလက် ဟာကွက်ကို ငါ ရှာတွေ့ခဲ့တယ်လို့ ထင်ရပေမယ့် တကယ်တော့ အဲဒါက တမင်တကာ ချန်ထားခဲ့တာပဲ... တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး သစ်သားအိမ်ထဲကို ဝင်လာတဲ့အချိန်မှာ အောင်မြင်သွားတာပဲ"

ဝမ်ရှန်းရှန်း စတင် စဉ်းစားလိုက်ပြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အဖြစ်အပျက် အစဉ်လိုက်ကို ပြန်သုံးသပ်ကြည့်သည်။

စဉ်းစားလေလေ ပိုကြောက်စရာ ကောင်းလေလေ ဖြစ်သည်။

အခု တစ်ခုတည်းသော စိတ်ဖြေရာကတော့ သူမ မထွက်ခွာခင်မှာ လူ့အရေပြားကျမ်းကို တစ္ဆေကလေး ပါးစပ်ထဲ အတင်းထိုးထည့်ခဲ့တာပင် ဖြစ်သည်။

"နေဦး... အဲဒါကရော ထောင်ချောက် ဖြစ်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... သူက ငါ့ကို တစ္ဆေကလေးကို ကျွေးဖို့ တမင်တကာ လမ်းကြောင်းပေးခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

ရုတ်တရက် ဝမ်ရှန်းရှန်း တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုတာ သတိထားမိလိုက်သည်။

ဘာမှားနေလဲဆိုတာ အတိအကျ မပြောနိုင်ပေမယ့် တစ္ဆေကလေးကို လူ့အရေပြားကျမ်း ကျွေးလိုက်တာက မှားယွင်းတဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခုလို့ ဝမ်ရှန်းရှန်း ပိုပိုပြီး ခံစားလာရသည်။