အခန်း (၁၃၅၅-၁၃၅၆)

အခန်း ၁၃၅၅ - ကယ်ဆယ်ခြင်းနှင့် လျှို့ဝှက်အန္တရာယ်များ

နိုးထလာတာနဲ့ ယန်ကျန့် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူ့ရှေ့က ဝိညာဉ်ဆိုးကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ဖြတ်လိုက်ပြီး တစ္ဆေမီးတောက်တွေက သစ်သားအိမ်ရဲ့ ဒုတိယထပ် တစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုသွားသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ လက်ရှိ အခြေအနေကို အရင် တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ရမည်။

"လျိုချီ... ဘယ်လိုနေလဲ... စကားပြောနိုင်သေးလား"

ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ချက်ချင်းလက်ငင်း အန္တရာယ် မရှိတော့တာ သေချာမှ ယန်ကျန့် အခြေအနေကို မေးလိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ လျိုချီဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်က မှတ်မိစရာ မရှိလောက်အောင် ကိုက်ဖြတ်စားသောက်ခံထားရပေမယ့် တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက်ရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ အသက်ရှင်သန်နိုင်စွမ်းက သူ့အသက်ကို ဆက်ထိန်းထားပေးသည်။

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်... အရင်တစ်ခါထက်စာရင် အများကြီး ပိုကောင်းပါတယ်... ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီ"

လျိုချီ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကံကောင်းလို့ မင်း နိုးလာတာ... စောစောက အဲဒီ တစ္ဆေက မင်းခန္ဓာကိုယ်ထဲက သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေကို အကုန် ယူသွားဖို့ ကြိုးစားနေတာ ငါ မြင်လိုက်ရတယ်... သူ အောင်မြင်သွားမှာ ငါ တကယ် ကြောက်နေခဲ့တာ... မင်းသာ နည်းနည်း နောက်ကျပြီးမှ နိုးလာရင် ငါတို့အားလုံး ဒီမှာ သေချာပေါက် သေကုန်ကြမှာ"

"စိတ်မကောင်းပါဘူး... ငါ့စွမ်းရည်တွေက နည်းနည်း အထောက်အကူ ဖြစ်မယ်ထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးပဲ ဖြစ်သွားတယ်... အခု ငါ သဘာဝလွန် ချည်နှောင်မှုကို ခံထားရတုန်းပဲ... မလှုပ်ရှားနိုင်သေးဘူး"

"စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ ဖြေရှင်းလိုက်မယ်"

ယန်ကျန့် အမြန် လျှောက်သွားပြီး လျိုချီရဲ့ ခေါင်းက ဆံပင်အနည်းငယ်ကို တိုက်ရိုက် ဆွဲနှုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အနီရောင် ကတ်ကြေးအိုကြီး တစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဒီလို မမြင်ရတဲ့ သဘာဝလွန် အင်အားစုတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ တစ္ဆေကတ်ကြေးက အသုံးအဝင်ဆုံး ဖြစ်သည်။

အသုံးပြုလိုက်တိုင်း ကျိန်စာအသစ် တစ်ခု ကူးစက်ခံရနိုင်ပေမယ့် ဒီအချိန်မှာတော့ အများကြီး တွေးနေဖို့ အချိန်မရှိတော့ပေ။

လျိုချီရဲ့ ဆံပင်ကို တစ္ဆေကတ်ကြေးမှာ ပတ်လိုက်သည်။ ဆံပင်ကို ကြားခံအဖြစ် အသုံးပြုလိုက်တဲ့အခါ လျိုချီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ထူးခြားပြတ်သားတဲ့ ကြိုးမျှင်တချို့ ပေါ်လာသည်။ ပင့်ကူအိမ်လို ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ ဒီကြိုးမျှင်တွေက လျိုချီကို ချည်နှောင်ထားပြီး ကြိုးမျှင်တွေရဲ့ အခြားတစ်ဖက်ကတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ရှိနေသည်။

မဟုတ်ဘူး... အဲဒါ မမှန်ဘူး... ကြိုးမျှင်တွေက ကြမ်းပြင်ကို ဖောက်ထွင်းပြီး ပထမထပ်ကို ဆင်းသွားကာ ဧည့်ခန်းမကြီးထဲက ဝိညာဉ်ဆိုး တစ်ကောင်ကောင်နဲ့ ချိတ်ဆက်ထားပုံရသည်။

"မင်းလို တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက်တောင် ဘာလို့ ချည်နှောင်ခံထားရပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်တာလဲ ဆိုတာ မဆန်းတော့ပါဘူး... ဒါက သာမန် သဘာဝလွန် မဟုတ်ဘူး... မင်းဆီက သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေက ဒီသစ်သားအိမ်နဲ့ ဆက်စပ်နေသလိုပဲ... ဒီကန့်သတ်ချက်က ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်... ခေါင်းဆောင်အဆင့် တစ္ဆေဆရာတောင် လွယ်လွယ်ကူကူ ရုန်းထွက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျန့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ အရောင်လက်သွားသည်။

ဒီလောက် ထူထပ်တဲ့ ကြိုးမျှင်တွေကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးတာဖြစ်ပြီး ကျိန်စာ ဘယ်လောက် ပြင်းထန်လဲ ဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်သည်။

"ကြမ်းပြင်ပေါ်က သဘာဝလွန် ဖိနှိပ်မှုကို လျှော့ချပေးမယ်... မင်း ရုန်းထွက်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်"

ယန်ကျန့် ချက်ချင်းပဲ တစ္ဆေကတ်ကြေးကို သုံးပြီး ကြိုးမျှင်တွေ အထူထပ်ဆုံး နေရာကို ညှပ်လိုက်သည်။

တစ္ဆေကတ်ကြေးက ဒီလို သဘာဝလွန် ဆက်နွယ်မှုတွေကို သဘာဝကျကျ တားဆီးနိုင်သည်။ အားအများကြီး စိုက်စရာ မလိုဘဲ ထူထပ်စွာ ယှက်နွယ်နေတဲ့ ကြိုးမျှင်တွေ ပြတ်တောက်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"နည်းနည်း လိုသေးတယ်"

လျိုချီ သူ့ရဲ့ ချည်နှောင်မှုတွေ လျော့ရဲသွားတာကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ အရင်က ဘယ်လောက်ပဲ ရုန်းကန်ပါစေ မလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ပေ။ အခုတော့ ခေါင်းကို မော့လို့ ရလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ရွှေ့လို့ ရလာပေမယ့် မတ်တတ်ရပ်လို့တော့ မရသေးပေ။

"ငါ သဘောပေါက်ပြီ... ဆက်လုပ်လိုက်မယ်"

ယန်ကျန့်ရဲ့ တစ္ဆေမျက်လုံး အမြင်မှာတော့ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က မှောင်မိုက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ပုံစံအမျိုးမျိုးသော သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေက သူ့ကို ဝိုင်းရံထားသည်။ တစ္ဆေကတ်ကြေးဆီက ကျိန်စာက တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာနေသည်။ ပထမအကြိမ် သုံးတုန်းက ကျိန်စာ မသင့်ခဲ့တာ ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ဒုတိယအကြိမ်မှာတော့ ကံကောင်းနိုင်မယ်လို့ မထင်ပေ။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ဖြစ်နေရင်တောင် ယန်ကျန့် တစ္ဆေကတ်ကြေးကို ထပ်မံ အသုံးပြုလိုက်သည်။

ဒုတိယအကြိမ် ညှပ်လိုက်တဲ့အခါ ထူထပ်နေတဲ့ ကြိုးမျှင်တွေ ထပ်မံ ပြတ်တောက်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လျိုချီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြိုးမျှင် အများအပြား ကျန်နေသေးပေမယ့် သဘာဝလွန် ဖိနှိပ်မှုကတော့ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့အတွက် လျိုချီဟာ သူ့ရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုပြီး ချည်နှောင်မှုကို ခုခံကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရုန်းထွက်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။

ထရပ်တယ် ဆိုတာထက် ကျိုးပဲ့ပြီး ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ပေါ်မှာ ယိုင်နဲ့နဲ့ ရပ်လိုက်တာနဲ့ ပိုတူသည်။

ဒဏ်ရာတွေက မြေကြီးနဲ့ ပွတ်တိုက်မိပြီး ပြင်းထန်တဲ့ နာကျင်မှုကြောင့် လျိုချီ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးတွေ ရွှဲနေပေမယ့် သူ့မျက်နှာထားက ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသလို အသံတစ်ချက်တောင် မထွက်ပေ။ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတွေသာ အနည်းငယ် တွန့်လိမ်နေသည်။

"အလုပ်ဖြစ်တယ်"

လျိုချီ ပူလောင်တဲ့ နာကျင်မှုကို အောင့်ခံပြီး ပျက်စီးနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းကာ မပြည့်စုံတော့တဲ့ မေးရိုးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

လျိုချီကို ရစ်ပတ်ထားတဲ့ ကျိန်စာကြိုးမျှင်တွေ ဆက်တိုက် ပြတ်တောက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတာကို ယန်ကျန့် မြင်လိုက်ရသည်။

ဒါက တစ္ဆေရဲ့ ချည်နှောင်မှု လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှုကို သူ ခံနိုင်ရည်ရှိသွားပြီ ဆိုတာ ပြသနေသည်။

"မဆိုးဘူး... တစ္ဆေကတ်ကြေးကို သုံးကြိမ်မြောက် သုံးစရာ မလိုတော့ဘူးပဲ... ငါ့ရဲ့ လှည့်စားတတ်သော တစ္ဆေလည်ဆွဲကို ဝမ်ရှန်းရှန်း ယူသွားတဲ့အတွက် မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ပြန်ကောင်းအောင် ငါ အခု မကူညီပေးနိုင်သေးဘူး... သူ့ကို အမြန်ဆုံး ရှာပြီး ကယ်တင်ရမယ်"

ယန်ကျန့် ပြောရင်း တစ္ဆေကတ်ကြေးကို အမြန် ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။

သို့သော် တစ္ဆေကတ်ကြေးကို ဒုတိယအကြိမ် အသုံးပြုပြီးနောက် ကျိန်စာအသစ်တစ်ခု သူ့ဆီ ကူးစက်လာတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်ဟာ သရဲအိမ်အဘိုးအို ကျန်းတုန်းနဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ ရိုးရိုးသားသား မျှော်လင့်မိသည်။ ကျန်းတုန်းသာဆိုရင် တစ္ဆေကတ်ကြေးက ကျိန်စာတွေ အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးနိုင်လောက်သည်။ မဟုတ်ရင် အသုံးပြုတိုင်း ဒီလိုဖြစ်နေတာက ဒုက္ခများလှသည်။

"ဝမ်ရှန်းရှန်း မထွက်သွားခင်တုန်းက အဲဒီ လူ့အရေပြားကျမ်းကို တစ္ဆေကလေး ပါးစပ်ထဲ အတင်းထိုးထည့်လိုက်တယ်... တစ္ဆေကလေးကလည်း မျိုချလိုက်တယ်... အဲဒါက လျှို့ဝှက်အန္တရာယ် တစ်ခုလို့ ငါထင်တယ်... မင်း ကြည့်လိုက်ပါဦး"

လျိုချီက သူ့ရဲ့ ထင်မြင်ယူဆချက် တချို့ကို ပြောပြလိုက်သည်။ သူဟာ ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်ပြီး ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး ပြဿနာတွေ ကြီးထွားမလာခင် ချက်ချင်း ထောက်ပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"သူက လူ့အရေပြားကျမ်းကို တစ္ဆေကလေးကို ကျွေးလိုက်တာက အဲဒီအချိန်က အခြေအနေအရတော့ ဟုတ်ပါတယ်... အသက်အန္တရာယ် ကြုံနေရချိန်မှာ သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ယူထားလို့ မရသလို ငါ့ဆီမှာလည်း ထားခဲ့လို့ မရဘူးလေ... သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်က မမှားပါဘူး... အချိန်ကိုက် မဖြစ်တာပဲ ရှိတာပါ... တစ္ဆေကလေး ချည်နှောင်ခံထားရတဲ့အချိန်မှာ ဝမ်ရှန်းရှန်းက လူ့အရေပြားကျမ်းကို မကျွေးခဲ့သင့်ဘူး"

"တစ္ဆေကလေးက အခု မင်းလိုပဲ သဘာဝလွန် ချည်နှောင်မှုကို ခံထားရတယ်... သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းရည်တွေ ဖိနှိပ်ခံထားရပြီး ငတ်မွတ်နေသော တစ္ဆေကြီးရဲ့ စွမ်းရည်ကို အသုံးမပြုနိုင်ဘူး... အဲဒီ လူ့အရေပြားကျမ်းကို သူ မချေဖျက်နိုင်ဘူး"

ယန်ကျန့် တစ္ဆေကလေးဘေးကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ တစ္ဆေမျက်လုံး အမြင်အောက်မှာ တစ္ဆေကလေးဆီမှာ ဘာလျှို့ဝှက်ချက်မှ မရှိပေ။

ထို့နောက် သူ လက်ဝါးကို ရုတ်တရက် ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့ အကူအညီနဲ့ သူ့လက်က တစ္ဆေကလေးရဲ့ ဗိုက်ထဲကို တိုက်ရိုက် ရောက်သွားသည်။

လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်တဲ့အခါ စိုစွတ်ပြီး ညိုမည်းနေတဲ့ လူ့အရေပြားကျမ်း တစ်ရွက် ပါလာသည်။

လူ့အရေပြားကျမ်းက အကောင်းပကတိ အတိုင်း ရှိနေပြီး စုပ်ယူခံရတာ၊ ချေဖျက်ခံရတာမျိုး လုံးဝ မရှိပေ။ ငတ်မွတ်နေသော တစ္ဆေကြီးရဲ့ စွမ်းရည်က ဒီအချိန်မှာ အလုပ်မလုပ်တော့ပေ။

"တကယ်ပဲ လျှို့ဝှက်အန္တရာယ် တစ်ခု ဖြစ်နေတာပဲ... ငါ့ရဲ့ အာရုံခံစားမှု မှန်တယ်... ဝမ်ရှန်းရှန်း အလိမ်ခံလိုက်ရတာ ဖြစ်မယ်"

လျိုချီ ပြောလိုက်သည်။

ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့အတွက် တစ်ခါတလေ ဒီလို အာရုံခံစားမှုမျိုးက အရေးကြီးသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သဘာဝလွန် အရာတွေက မျက်စိရှေ့မှာတင် ရှိနေတာ မဟုတ်ဘဲ မမြင်ရတဲ့ နေရာတွေမှာလည်း ရှိနေတတ်သည်။

"သူ လူ့အရေပြားကျမ်းရဲ့ လှည့်စားတာ ခံရတာ ပုံမှန်ပါပဲ... ဒီအရာက အရမ်း ထူးဆန်းတယ်... ငါတောင် အကြိမ်ကြိမ် အသတ်ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်... မဟုတ်ရင် ငါ အသုံးမပြုဘဲ ဒီလောက်ကြာကြာ ထားထားမှာ မဟုတ်ဘူး... သဘာဝလွန် အရာတွေနဲ့ ဆက်ဆံရတာ ဒီလိုပဲ... သူတို့ဆီက အကျိုးအမြတ် နည်းနည်းလေး လိုချင်ရင်တောင် ကိုယ့်အသက်ကို ပေးရဖို့ ပြင်ဆင်ထားရတယ်" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေ မျှော်လင့်ချက်မဲ့တဲ့ အခြေအနေ ရောက်နေရင်တော့ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ကံစမ်းရုံကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး"

စကားပြောရင်းနဲ့ သူ လူ့အရေပြားကျမ်းကို သိမ်းလိုက်သည်။ အခုက လေ့လာနေရမယ့်အချိန် မဟုတ်ပေ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ အခုအချိန်မှာ ယန်ကျန့်ဟာ ကြောက်မက်ဖွယ် အန္တရာယ်တစ်ခု နီးကပ်လာတာကို အာရုံခံမိနေလို့ပင်။

ဒုတိယထပ်ကို လွှမ်းခြုံထားတဲ့ တစ္ဆေမီးတောက်တွေဟာ ဒီအချိန်မှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ မီးတောက်တွေက အရင်ကလို ထင်ရှားခြင်း မရှိတော့ဘဲ လောင်စာကုန်သွားသလိုမျိုး တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာကာ လုံးဝ ငြိမ်းတော့မလို ဖြစ်နေသည်။

"သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေ စိမ့်ဝင်လာတာက တစ္ဆေမီးတောက်ကိုတောင် ဆုတ်ခွာသွားစေတာလား... ဒီက တစ္ဆေတွေရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် အဆင့်အတန်းက မနိမ့်ဘူးပဲ... ဒီမှာ ဆက်နေရင် ပိုပြီး အန္တရာယ်များလာဖို့ပဲ ရှိမယ်"

မီးတောက်တွေကြားကနေ ယန်ကျန့်ဟာ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်က ပိန်လှီတဲ့ ပုံရိပ် ထပ်မံ နီးကပ်လာတာကို မြင်လိုက်ရသည်။ ခြေထောက်တစ်ဖက်တောင် ပွင့်နေတဲ့ ပြတင်းပေါက်ထဲကို ဝင်ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်နေတဲ့ အမျိုးသမီး အလောင်းကောင်လည်း ပြန်ဆက်နေပြီ ဖြစ်ပြီး ပြန်လည်ကောင်းမွန်နှုန်းက တစ္ဆေအရိပ်နဲ့တောင် ယှဉ်လို့ရသည်။

တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သူ အရင်က လုပ်ရပ်ကို ထပ်လုပ်လိုက်ပြီး တစ္ဆေကလေး လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် တစ္ဆေကတ်ကြေးကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေကလေး လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် တစ်ချက်ပဲ ညှပ်ဖို့ လိုအပ်သည်။ တစ္ဆေကလေးရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းရည်တွေက လျိုချီထက် ပိုသန်မာပုံရသည်။ ငတ်မွတ်နေသော တစ္ဆေကြီးရဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတွေကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

လွတ်မြောက်လာပြီးနောက် တစ္ဆေကလေးရဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ပြန်မကောင်းလာဘဲ ဒဏ်ရာတွေက အဲဒီအတိုင်း ကျန်နေသည်။

'တစ္ဆေကလေးကို တတိယမြောက် တစ္ဆေတစ်ကောင် ကျွေးဖို့ ပြင်ဆင်ရတော့မယ် ထင်တယ်' ယန်ကျန့် တွေးလိုက်သည်။

တစ္ဆေကလေးဆီမှာ လောလောဆယ် သဘာဝလွန် ဒြပ်စင် နှစ်ခုပဲ ရှိသည်။ တစ်ခုက အလောင်းကောင်ရေ ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုက တစ္ဆေအသံဖြင့် ခေါ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ္ဆေရင်ဖုံးအင်္ကျီကိုတော့ အရင်က ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး လောလောဆယ် တစ္ဆေရေကန်ထဲမှာ ထားရှိကာ ယန်ကျန့် ပြန်မယူရသေးပေ။

ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေရင်ဖုံးအင်္ကျီ ပေါင်းထည့်လိုက်ရင်တောင် တစ္ဆေကလေး ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ တကယ် အစွမ်းထက်တဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းရည်က တစ္ဆေသံဖြင့် ခေါ်ခြင်း တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။

အလောင်းကောင်ရေက အရမ်း အားနည်းလွန်းပြီး သဘာဝလွန် ပဟေဠိရဲ့ အပိုင်းအစလေး တစ်ခုသာ ဖြစ်ကာ ထူးခြားမှု ဖြစ်စေဖို့ မလုံလောက်ပေ။

ပြီးတော့ ဒီအဆင့်မှာ တစ္ဆေကလေးက နောက်ထပ် တစ္ဆေတစ်ကောင် ထပ်စားလိုက်ရင်တောင် သူ ထိန်းချုပ်နိုင်မယ်လို့ ယန်ကျန့် ခံစားရသည်။

ဒါပေမဲ့ အခုက ဒါကို စဉ်းစားရမယ့်အချိန် မဟုတ်ပေ။

လျှို့ဝှက်အန္တရာယ်တွေ မရှိတော့ဘူးလို့ အတည်ပြုပြီးတာနဲ့ သူဟာ တစ္ဆေကလေးနဲ့ လျိုချီကို ခေါ်ပြီး အောက်ထပ်ကို အမြန် ဆင်းလိုက်သည်။

"လှေကားက ထိန်းချုပ်လို့ မရတော့ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်... ပြတင်းပေါက်ကနေ ခုန်ချတာ ပိုမကောင်းဘူးလား... ပြတင်းပေါက်မှာ အစွမ်းထက်တဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင် ရှိနေပေမယ့် ယန်ကျန့်... မင်းဆီမှာ အလောင်းကောင်သံချောင်း ရှိတော့ လွယ်လွယ်ကူကူ ကိုင်တွယ်လို့ ရမှာပါ... သရဲအိမ်ထဲက ထွက်ပြီးမှ ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ပြန်ဝင်ရှာကြတာပေါ့... ဒါဆို အန္တရာယ်တချို့ကို ရှောင်ရှားနိုင်လိမ့်မယ်"

တစ္ဆေကလေးရဲ့ သယ်ဆောင်ခြင်းကို ခံနေရတဲ့ လျိုချီက အကြံပြုလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ဝမ်ရှန်းရှန်းက လှေကားပေါ်မှာ ပိတ်မိနေတာ ဆိုရင် ပြတင်းပေါက်က ခုန်ချတာက လမ်းလွှဲလိုက်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်... ပြီးတော့ သဘာဝလွန် အိမ်တစ်လုံးမှာ ပြတင်းပေါက်တွေကို ယုံကြည်လို့ မရဘူး"

ယန်ကျန့်က ရှင်းပြလိုက်ပေမယ့် သူ့ခြေလှမ်းတွေက မရပ်တန့်ဘဲ လှေကားအတိုင်း အမြန် ဆင်းသွားသည်။

သူ လှေကားပေါ် ခြေချလိုက်တာနဲ့ ဒုတိယထပ်ကနေ ပျောက်ကွယ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး တခြား တစ္ဆေနယ်မြေ တစ်ခုထဲကို ဝင်ရောက်သွားသလို ဖြစ်သွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး အဆုံးမရှိတဲ့ အမှောင်ထုတွေသာ ရှိပြီး လှေကားတန်းကလွဲလို့ ဘာမှ မရှိပေ။

တစ္ဆေမီးတောက် တောက်လောင်လာပြီး အမှောင်ထုကို ဖယ်ရှားလိုက်ကာ လှေကားအတိုင်း အောက်ဘက်ကို ပျံ့နှံ့သွားသည်။ စုစည်းထားတဲ့ မီးတောက်တွေနဲ့ လမ်းတစ်ခု ခင်းလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။

ယန်ကျန့်က မီးလောင်မှာ မကြောက်ဘဲ မီးတောက်တွေပေါ် နင်းပြီး အောက်ကို ဆင်းသွားကာ လှေကားပေါ်မှာ လမ်းပျောက်မသွားအောင် ကာကွယ်လိုက်သည်။

တစ္ဆေကလေးလည်း ထိခိုက်မှု မရှိပေ။ တစ္ဆေမျက်လုံး စွမ်းရည်တွေ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့အတွက် တစ္ဆေနယ်မြေထဲမှာ လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်သည်။ ထိခိုက်မှု ရှိတာက လျိုချီ တစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်သည်။ တစ္ဆေမီးတောက်က သူ့ကို မထိတွေ့ပေမယ့် မီးတောက်တွေရဲ့ ပူလောင်တဲ့ နာကျင်မှုကို သူ ခံစားနေရသည်။

ဒါပေမဲ့ လျိုချီက ဒီနာကျင်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး အချိန်တိုအတွင်းမှာတော့ တစ္ဆေမီးတောက်က သူ့ကို လောင်ကျွမ်းစေမှာ မဟုတ်ပေ။

တစ္ဆေမီးတောက်က လမ်းခင်းပေးထားတဲ့အတွက် ယန်ကျန့်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ပိုမြန်ဆန်လာသည်။

ဒါပေမဲ့ သူ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မလုပ်ရဲပေ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ လှေကားက ဒီလို ပုံစံ ပြောင်းလဲသွားတယ် ဆိုတာက လှေကားပေါ်မှာ အစွမ်းထက်တဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင် သေချာပေါက် ရှိနေတယ် ဆိုတာကို ပြသနေလို့ပင်။

အခန်း ၁၃၅၆ - လှေကားပေါ်မှ တွေ့ဆုံမှု

ယန်ကျန့်က ဒုတိယထပ်ကနေ အောင်မြင်စွာ ထွက်ခွာပြီး အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာနေချိန်မှာ ဝမ်ရှန်းရှန်းကတော့ လှေကားပေါ်မှာ ပိတ်မိနေတုန်း ဖြစ်သည်။

တစ်ထပ်တည်းသာ မြင့်တယ်လို့ ထင်ရတဲ့ လှေကားဟာ ဒီအချိန်မှာတော့ အဆုံးအစ မရှိတဲ့ သဘာဝလွန် ကမ္ဘာတစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။ ဝမ်ရှန်းရှန်း ဘယ်လောက်ပဲ ရှေ့ဆက်လျှောက်ပါစေ၊ အဆုံးကို မရောက်နိုင်ပေ။ ဒါပေမဲ့ သူမ နောက်မဆုတ်ဘဲ ဆက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

သူမ ဘယ်လောက်ဝေးဝေး လျှောက်ခဲ့ပြီလဲ ဆိုတာ မသိပေ။ မောလာတိုင်း လှည့်စားတတ်သော တစ္ဆေလည်ဆွဲကို သုံးပြီး သူမရဲ့ အားအင်တွေကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းခဲ့သည်။

ကံကောင်းတာက လှည့်စားတတ်သော တစ္ဆေရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားဟာ သူမလို သာမန်လူတစ်ယောက် အပေါ်မှာပဲ သက်ရောက်မှု ရှိတာကြောင့် ပြန်လည်နိုးထလာမှု အရမ်းမမြန်လှပေ။ မဟုတ်ရင် သူမဟာ တစ္ဆေနိုးထလာမယ့် အန္တရာယ်ကိုပါ ရင်ဆိုင်ရနိုင်သည်။

"ဆက်ဆင်းသွားနေတာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူး... ဒီလှေကားက တစ္ဆေနယ်မြေတစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီး ထွက်လို့မရနိုင်ဘူး"

ဒီအချိန်မှာ ဝမ်ရှန်းရှန်း ခြေလှမ်းရပ်လိုက်ပြီး ရှေ့ဆက်မသွားတော့ပေ။

ရလဒ်က ဒီလိုဖြစ်မယ် ဆိုတာ ကြာကတည်းက သိထားပေမယ့် သူမ လက်မလျှော့ချင်ခဲ့ပေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမ ဒုတိယထပ်ကို ပြန်မရောက်ရင် လူ့အရေပြားကျမ်းရဲ့ အကြံအစည်ကို တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်လို့ပင်။

ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့အခြေအနေက သူမရဲ့ ကြိုးပမ်းမှုတွေ ဆက်သွားလို့ မရတော့ဘူး ဆိုတာကို ပြသနေသည်။

"မမျှော်လင့်တာ တစ်ခုခု မဖြစ်လာရင် ငါ ဒီလှေကားပေါ်မှာ ပိတ်မိနေပြီး လှေကားပေါ်က တစ္ဆေရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေရင်သေ၊ မသေရင် ဒီမှာ ငတ်သေရလိမ့်မယ်"

ဝမ်ရှန်းရှန်း စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်သည်။ သူမ လှည့်စားတတ်သော တစ္ဆေရဲ့ စွမ်းအားကို ဆက်မသုံးတော့တဲ့အခါ ခန္ဓာကိုယ်က စတင် မောပန်းလာပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ လှေကားပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး အနားယူလိုက်ရသည်။

တိတ်ဆိတ်မှုနဲ့ အမှောင်ထုက လွှမ်းမိုးသွားသည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်း မကြောက်ပေ။ တံခါးခေါက်တစ္ဆေ ဖြစ်ရပ်၊ ငတ်မွတ်နေသော တစ္ဆေကြီး ဖြစ်ရပ်၊ တစ္ဆေကလေးကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာ၊ ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်ထဲ ဝင်ရောက်ခဲ့တာ... အစရှိတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ သာမန်လူတစ်ယောက် အနေနဲ့ ဒီလောက် ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာက လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်ပြီး အခုထိ အသက်ရှင်နေတာက အံ့ဩစရာ ဖြစ်သည်။

"အခု တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်က ယန်ကျန့် အချိန်မီ နိုးလာဖို့ပဲ... သူ နိုးလာရင် သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တယ်... သတင်းကောင်း တစ်ခုကတော့ ငါ အသက်ရှင်နေသေးတယ် ဆိုတော့ ယန်ကျန့် မသေသေးဘူးပေါ့... အခွင့်အရေး ရှိသေးတယ်"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက သူမရဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ယန်ကျန့် အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။ ဒုတိယထပ်ကို ပြန်တက်ဖို့ စိတ်ကူးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပေမယ့် မျှော်လင့်ချက်ကိုတော့ မစွန့်လွှတ်သေးပေ။

သူမ လုပ်ရမှာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တတ်နိုင်သမျှ အသက်ရှင်အောင် နေဖို့ပဲလို့ တွေးလိုက်သည်။

အသက်ရှင်နေသရွေ့ အလှည့်အပြောင်း တစ်ခုခု ဖြစ်လာနိုင်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သတင်းကောင်း နောက်တစ်ခုကတော့ ဒုတိယထပ်မှာ လျိုချီကို တိုက်ခိုက်တဲ့ တစ္ဆေကို လှေကားပေါ်မှာ ငါ ပိတ်လှောင်ထားနိုင်လိုက်တာပဲ"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက အပေါ်ထပ် လှေကားတွေဆီကနေ အလောတကြီး ပြေးဆင်းလာတဲ့ ခြေသံတွေကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

ဒါပေမဲ့ သူမ ဒီအသံကို ကြားနေရတာ ကြာပြီ ဖြစ်ပေမယ့် အပေါ်ထပ်က တစ္ဆေနဲ့ တစ်ခါမှ မတွေ့ခဲ့ရပေ။

ထင်ရှားတာကတော့ အပေါ်ထပ်က တစ္ဆေဟာ အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာနေပေမယ့် ပထမထပ်ကို ရောက်မလာနိုင်သလို လျိုချီနဲ့ တစ္ဆေကလေးကို ပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့လည်း ပြန်မလှည့်နိုင်တော့ပေ။ ဒါကြောင့် သူတို့အတွက် ဘေးကင်းတဲ့ အချိန်တချို့ ရသွားစေသည်။

စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်မှာပဲ အန္တရာယ်အသစ် တစ်ခု ထပ်ပေါ်လာပြန်သည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့ အနောက်ဘက် အောက်ထပ် လှေကားတွေဆီကနေ နောက်ထပ် ခြေသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလို့ ဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက် လှေကားအတိုင်း တက်လာနေသလို ဖြစ်နေသည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်း မျက်နှာပျက်သွားပြီး ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

ဒီသစ်သားအိမ်ထဲမှာ တစ္ဆေတွေကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိပေ။ အခု အပေါ်ထပ် တက်လာတာက သေချာပေါက် တစ္ဆေ တစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး လှေကားမှာ စွဲကပ်နေတဲ့ တစ္ဆေ ဖြစ်ဖို့များသည်။

"ငါ ဒီမှာ နေလို့မရတော့ဘူး... ရှေ့ဆက်သွားမှ ဖြစ်မယ်"

အန္တရာယ်ကို သတိပြုမိတာနဲ့ ဝမ်ရှန်းရှန်း ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး လှေကားအတိုင်း အပေါ်ကို အမြန် ပြေးတက်သွားသည်။

ဒါပေမဲ့ သူမ ဘယ်လောက်မြန်မြန် သွားသွား၊ ဘယ်လောက်နှေးနှေး သွားသွား၊ အနောက်က ခြေသံတွေက ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ ပိုပြီး နီးကပ်လာသည်။

"ခါချလို့ မရဘူး... အနောက်က တစ္ဆေ ငါ့ကို မီတော့မယ်"

သူမ စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး လှည့်စားတတ်သော တစ္ဆေလည်ဆွဲကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ ဒါက သူမရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အားကိုးရာ ဖြစ်သည်။

သူမ ဆယ်စက္ကန့်လောက် ရှေ့ကို အမြန် ဆက်ပြေးလိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ ဝမ်ရှန်းရှန်း အရှိန်လျှော့လိုက်ပြီး နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်တွေ ကျုံ့သွားသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ် ပုံရိပ်တစ်ခု အမှောင်ထုထဲမှာ ဝါးတားတား ပေါ်လာသည်။ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို သေချာ မမြင်ရပေမယ့် ဝမ်ရှန်းရှန်း ခွဲခြားနိုင်သည်။အဲဒါဟာ ခေါင်းတလားထဲက အသစ်ထွက်လာတဲ့ အလောင်းကောင် တစ်လောင်းနဲ့ တူနေသည်။ မျက်လုံးတွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် မှိတ်ထားပြီး အိပ်ရင်းလမ်းလျှောက်နေသလို လှေကားပေါ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်လာနေသည်။

ဒါတင်မကသေးဘူး။ ထိုအလောင်းကောင် နင်းလိုက်တဲ့ လှေကားထစ်တိုင်းဟာ ပြိုကျပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတာကို ဝမ်ရှန်းရှန်း သတိထားမိလိုက်သည်။

လှေကားထစ်တွေ မရှိရင် ခြေချစရာ မရှိတော့ဘဲ အမှောင်ထုထဲ ပြုတ်ကျပြီး သေချာပေါက် သေဆုံးရလိမ့်မည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်း စိတ်ပူလာပြီး အကွာအဝေး တစ်ခုရအောင် ရှေ့ကို အတင်းတိုးကာ အသက်ရှင်ချိန် ရဖို့ ရုန်းကန်နေရသည်။

ဒီမှာ သေရနိုင်တယ်ဆိုတာ သိထားပြီး ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်ပေမယ့် သေမယ့်အချိန်ကို ထိုင်စောင့်နေချင်တာတော့ မဟုတ်ပေ။

အနည်းဆုံးတော့ ရုန်းကန်ပြီး ကြိုးစားကြည့်ရမည်။

တကယ်လို့ အံ့ဖွယ်အမှု တစ်ခုခု ဖြစ်လာခဲ့ရင်ရော။

ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့ကတော့ ရက်စက်လှသည်။ အနောက်က ဝိညာဉ်ဆိုးက အရမ်း နီးကပ်လာပြီး ဝမ်ရှန်းရှန်းနဲ့ ခုနစ်ထစ်လောက်သာ ကွာတော့သည်။

သူမ ဆယ်ထစ်လောက် ရှေ့ပြေးသွားပေမယ့် ခုနစ်ထစ် အကွာအဝေးက ရှိနေတုန်းပဲ ဖြစ်ပြီး ပိုဝေးမသွားပေ။

နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ ငါးထစ်ပဲ ကွာတော့သည်။

"ငါ ရှေ့ဆက်သွားလို့ မရတော့ဘူး... စွန့်စားရတော့မယ်"

ဝမ်ရှန်းရှန်း ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး လှည့်စားတတ်သော တစ္ဆေလည်ဆွဲကို လက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ကာ ထိုစွမ်းအားကို သုံးပြီး တစ္ဆေကို လွှမ်းမိုးဖို့ ကြိုးစားကြည့်လိုက်သည်။

ပြန်လှည့်ထွက်သွားဖို့ မျှော်လင့်ရင်းပေါ့။

လည်ဆွဲကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း မျက်လုံးမှိတ်ကာ စိတ်ကူးယဉ်ပြီး လှည့်စားခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။

လှည့်စားတတ်သော တစ္ဆေရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအား ပြန့်နှံ့သွားပြီး အေးစက်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ဝဲပျံနေသည်။

မူလက ကြည်လင်နေတဲ့ ဖန်သားလည်ဆွဲဟာ လျင်မြန်စွာ မည်းနက်လာသည်။ ပြန့်နှံ့လာတဲ့ အမှောင်ထုဟာ အတွင်းမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတဲ့ တစ္ဆေ တစ်ကောင် ရုန်းကန်အော်ဟစ်နေသလို ဖြစ်ပြီး အချိန်မရွေး လည်ဆွဲထဲကနေ ဖောက်ထွက်လာနိုင်သည့် ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။

လှည့်စားတတ်သော တစ္ဆေက သာမန်လူတစ်ယောက်ကို အလွယ်တကူ လွှမ်းမိုးနိုင်ပေမယ့် ကြောက်မက်ဖွယ် ဝိညာဉ်ဆိုး တစ်ကောင်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ကတော့ မလွယ်ကူပေ။

"ဂျွတ်"

ထို့နောက် ဖန်သားလည်ဆွဲပေါ်မှာ အက်ရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သဘာဝလွန် အားပြိုင်မှုအတွင်းမှာ လှည့်စားတတ်သော တစ္ဆေ ပြန်လည်နိုးထလာပြီး သဘာဝလွန် ပစ္စည်း စတင် ပျက်စီးလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ အောက်ထပ်က တက်လာတဲ့ ဝိညာဉ်ဆိုးကတော့ လုံးဝ ထိခိုက်မှု မရှိဘဲ တောင့်တင်းတဲ့ ခြေထောက်တွေနဲ့ ဆက်လက် တက်လာနေသည်။

သဘာဝလွန် အားပြိုင်မှုမှာ လှည့်စားတတ်သော တစ္ဆေက အပြတ်အသတ် ရှုံးနိမ့်သွားတယ် ဆိုတာ ထင်ရှားသည်။

လက်ထဲက လည်ဆွဲ ကွဲအက်သွားတာကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဝမ်ရှန်းရှန်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတဲ့ အကြည့်တွေ ပေါ်လာသည်။

ဒီအချိန်မှာ သူမ လက်လျှော့လိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ဆိုး လာသတ်မှာကို မတ်တတ်ရပ် စောင့်နေဖို့ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သို့သော် ဝိညာဉ်ဆိုး နီးကပ်လာတာနဲ့အမျှ ဝမ်ရှန်းရှန်း ခေါင်းပေါ်က အမှောင်ထုတွေ ကွဲပြယ်သွားပြီး စိမ်းဖျော့ဖျော့ မီးတောက်တွေက လမ်းတစ်ခုလို တိုးဝင်လာကာ သူမဆီအထိ ရောက်လာသည်။

အလင်းရောင် ပေါ်လာတာကြောင့် ဝမ်ရှန်းရှန်း အနည်းငယ် မသက်မသာ ဖြစ်သွားပြီး မျက်လုံးကို မှေးကာ အံ့ဩစွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

မီးတောက်တွေကြားထဲမှာ ရင်းနှီးနေတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခု သွက်လက်စွာ လျှောက်လှမ်းလာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ယန်ကျန့်..."

ဝမ်ရှန်းရှန်း ခဏတာ ကြောင်အမ်းသွားပြီး မျက်စိမှားနေတာများလားလို့ သံသယ ဝင်သွားသည်။

ဒါပေမဲ့ ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာပဲ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေက အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

တစ္ဆေမီးတောက်တွေနဲ့ ခင်းထားတဲ့ လမ်းက အောက်ဘက်ကို ဆက်သွားနေပြီး အောက်ထပ်က တက်လာတဲ့ ဝိညာဉ်ဆိုးကလည်း တက်လာနေသည်။ ဝမ်ရှန်းရှန်းကို နယ်နိမိတ်ထားပြီး တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဝင်တိုက်မိတော့မလို ဖြစ်နေသည်။

တစ္ဆေမီးတောက်က ချဉ်းကပ်လာတဲ့ ဝိညာဉ်ဆိုးကို လောင်ကျွမ်းဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ဝိညာဉ်ဆိုး ရှေ့တစ်လှမ်းတိုးလိုက်တာနဲ့ တိုးဝင်လာတဲ့ တစ္ဆေမီးတောက်တွေ ချက်ချင်း ငြိမ်းသွားသည်။

"မတုံ့ဆိုင်းနေနဲ့... မြန်မြန်လာ" ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျန့် လှမ်းပြောလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် အေးစက်တဲ့ လက်တစ်ဖက်က ဝမ်ရှန်းရှန်းကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်း အလိုအလျောက် အလင်းရောင်ထဲကို ပါသွားသည်။

တစ္ဆေမီးတောက်တွေ လောင်ကျွမ်းနေပေမယ့် သူမကို မလောင်ကျွမ်းစေပေ။

မီးတောက်တွေကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် ဝမ်ရှန်းရှန်းဟာ ယန်ကျန့်ဘေးကို ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိလာသည်။ အဲဒီကျမှ လျိုချီနဲ့ တစ္ဆေကလေးတို့လည်း ဘေးကင်းစွာ ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ကြည့်မကောင်း ဖြစ်နေပေမယ့် အသက်ရှင်နေကြသေးသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ နိုးလာပြီပေါ့"

ဒီအချိန်မှာ ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့ ဖြူဖျော့တဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုနဲ့ အန္တရာယ်တွေကို ကြုံတွေ့ပြီးမှသာ ယန်ကျန့် ဘယ်လောက် အရေးကြီးလဲ ဆိုတာ နားလည်လာသည်။

လျိုချီ ဘာလို့ သူ့အသက်ကို စွန့်စားပြီး ယန်ကျန့်ကို ကယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့လဲ ဆိုတာကို ဝမ်ရှန်းရှန်း အခုမှ နားလည်သွားသည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ယန်ကျန့် ရှိနေသရွေ့ မျှော်လင့်ချက် ရှိနေလို့ပင်။

"အခု ဝမ်းသာနေရမယ့်အချိန် မဟုတ်ဘူး... လောလောဆယ် ဘယ်သူမှ မသေသေးပေမယ့် ဒီသစ်သားအိမ်ထဲကနေ ချောချောမွေ့မွေ့ ထွက်နိုင်မလား ဆိုတာ မေးခွန်းထုတ်စရာ ဖြစ်နေတုန်းပဲ"

ယန်ကျန့် ပြောရင်း ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့ လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။

"လှည့်စားတတ်သော တစ္ဆေလည်ဆွဲကို ပေး... လျိုချီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အရင် ပြန်ကောင်းအောင် လုပ်ရမယ်"

ဝမ်ရှန်းရှန်း လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ယန်ကျန့်ကို လည်ဆွဲ ပြန်ယူခွင့်ပြုလိုက်သည်။

လည်ဆွဲ ရပြီးတာနဲ့ ယန်ကျန့် အမြန် အသုံးပြုလိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ တစ္ဆေကလေးရဲ့ ကျောပေါ်မှာ ပါလာတဲ့ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေတဲ့ လျိုချီဟာ သိသိသာသာ မြန်ဆန်တဲ့ နှုန်းနဲ့ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။

စက္ကန့်ပိုင်း အတွင်းမှာတင် ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ခြေထောက်တွေ၊ မေးရိုးတွေ၊ အသားနဲ့ အရိုးတွေ အားလုံး ပြန်ကောင်းသွားသည်။

"မဆိုးဘူး... ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က အရင်ကထက်တောင် ပိုကောင်းသွားသလိုပဲ"

လျိုချီ မတ်တတ်ရပ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားကာ အပြောင်းအလဲတွေကို ခံစားကြည့်လိုက်သည်။ သူဟာ ပိန်လှီခြောက်ကပ် မနေတော့ဘဲ သန်မာလာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ယာယီပဲ... အချိန်ကြာလာရင် သဘာဝလွန် တိုက်စားမှုတွေက ပြန်ဆိုးလာလိမ့်မယ်... ဒါက ယာယီ ကုသပေးတာပဲ ရှိတာ"

ယန်ကျန့် ပြောပြီး လည်ဆွဲကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။

"သဘာဝလွန် စွမ်းအားကို သုံးပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်ကောင်းအောင် လုပ်ပေးတာက ယာယီဆိုရင်တောင် တော်တော် ကောင်းနေပြီ... အခု ငါ လှုပ်ရှားလို့ရပြီ၊ သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေလည်း သုံးလို့ရပြီ... ဝမ်ရှန်းရှန်းကိုလည်း ကယ်ပြီးပြီဆိုတော့ ငါတို့ ဒီကနေ ထွက်ပြေးဖို့ အချိန်တန်ပြီ" လျိုချီ ပြောလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့... အခုပဲ လှုပ်ရှားကြမယ်... ငါ ရှေ့က လမ်းရှင်းပေးမယ်... မင်းက ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ကာကွယ်ပေးပြီး ထူးခြားမှု ရှိမရှိ စောင့်ကြည့်ပေး"

ယန်ကျန့် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ရှေ့တက်လိုက်သည်။

သူ တစ္ဆေမီးတောက်ပေါ် နင်းလိုက်တာက တစ္ဆေနယ်မြေထဲ ရောက်နေတာနဲ့ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ သူ့ရှေ့က အလောင်းကောင်အိုကြီးကတော့ ချဉ်းကပ်လာတုန်း ဖြစ်၏။

တစ္ဆေမီးတောက် တစ်ခုတည်းနဲ့တော့ လှေကားပေါ်က တစ္ဆေကို မတားနိုင်ပေ။ ဝိညာဉ်ဆိုးရဲ့ တိုးတက်မှုကို ခဏ နှောင့်နှေးစေရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

လက်ထဲက အက်ကွဲနေသော လှံရှည်ဟာ တစ္ဆေနယ်မြေ အပြင်ဘက်ကို ဆန့်ထွက်သွားပြီး တပြိုင်နက်တည်းမှာ အလောင်းကောင်သံချောင်း တစ်ချောင်းက အလောင်းကောင်အိုကြီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားသည်။

ဒီက တစ္ဆေက တကယ်ပဲ ကြောက်စရာ ကောင်းပေမယ့် ကံဆိုးတာက ယန်ကျန့်ရဲ့ အလောင်းကောင်သံချောင်းက ပိုပြီး စွမ်းအားကြီးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒီလို သဘာဝလွန် လက်နက် ရှိနေတာက သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင် လျော့သွားသလိုပါပဲ။

ရှေ့က တစ္ဆေ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားပြီး ငြိမ်သက်သွားသည်။

ဒါပေမဲ့ လှေကားပေါ်က သဘာဝလွန် အငွေ့အသက်တွေကတော့ ပျောက်ကွယ်မသွားသေးပေ။