အခန်း (၁၃၅၇-၁၃၅၈)

အခန်း ၁၃၅၇ - အမှောင်ထုထဲမှ အသနားခံသံ

ရှေ့က တစ္ဆေကို အလောင်းကောင်သံချောင်းနဲ့ ဖောက်ထွင်းထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း လှေကားပေါ်က သဘာဝလွန် အငွေ့အသက်တွေကတော့ ပျောက်ကွယ်မသွားသေးပေ။ ဒါဟာ ယုတ္တိမရှိသလို ဖြစ်နေသည်။

ဒါပေမဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေမှာ ဘာမဆို ဖြစ်နိုင်တဲ့အတွက် ယန်ကျန့်က မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်ရုံကလွဲပြီး သိပ်အံ့ဩမနေပေ။

"လှေကားပေါ်က သဘာဝလွန် အင်အားက ထင်ထားတာထက် ပိုရှုပ်ထွေးပုံရတယ်... ဒီအရာကို ကိုင်တွယ်လို့ မရမှတော့ လစ်လျူရှုထားလိုက်တာပဲ ကောင်းမယ်"

ယန်ကျန့် စိတ်ပြောင်းလိုက်သည်။ သူဟာ မျက်လုံးမှိတ်ထားတဲ့ အလောင်းကောင်အိုကြီးကို အလောင်းကောင်သံချောင်းနဲ့ ဆက်လက် ဖိနှိပ်ထားပြီး ဘေးကနေ ကွေ့ပတ်ကာ ရှေ့ဆက်သွားလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ အလောင်းကောင်အိုကြီးရဲ့ အနောက်ဘက်မှာ လှေကားထစ်တွေ မရှိတော့ဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတဲ့ အမှောင်ထုကြီးသာ ရှိနေတာကြောင့် စိုးရိမ်စိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။

ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်က ရှေ့ဆက်သွားဖို့ ရွေးချယ်လိုက်သည်။ သူဟာ တစ္ဆေမီးတောက်တွေကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ပြီး အမှောင်ထုကို လင်းထိန်စေကာ ဟာလာဟင်းလင်းပြင်ထဲကို တိုးဝင်သွားတဲ့ လှေကားထစ်တွေအဖြစ် ဖန်တီးလိုက်သည်။

လူတိုင်း အလောင်းကောင်အိုကြီးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးတာနဲ့ ယန်ကျန့်က ဆက်လက် ဖိနှိပ်မထားတော့ဘဲ အက်ကွဲနေတဲ့ လှံရှည်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ကာ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

ဒီမှာ တစ္ဆေတွေ အများကြီး ရှိနေတဲ့အတွက် ယန်ကျန့်ရဲ့ အလောင်းကောင်သံချောင်းကို ဒီအလောင်းကောင်အိုကြီးဆီမှာ အမြဲတမ်း ထားထားလို့ မဖြစ်ပေ။ အချိန်မရွေး အသုံးပြုနိုင်အောင် ပြင်ဆင်ထားရမည်။

အရှိန်မြှင့်ပြီး ရှေ့ဆက်တိုးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်နဲ့ တခြားသူတွေဟာ လွှတ်ပေးလိုက်တဲ့ အလောင်းကောင်အိုကြီးကို အမြန် ဖြတ်ကျော်ပြီး အမှောင်ထုထဲကို ဆက်လက် တိုးဝင်သွားကြသည်။

"ယန်ကျန့်... အဲဒီ အလောင်းကောင်အိုကြီး နောက်က လိုက်လာပြန်ပြီ ထင်တယ်"

ရုတ်တရက် လျိုချီက သူတို့အနောက်က လှုပ်ရှားသံတွေကို ကြားလိုက်ရသည်။ လေးလံတဲ့ ခြေသံတွေ ထပ်မံ နီးကပ်လာနေပေမယ့် ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ အပေါ်တက်လာတဲ့ အသံ မဟုတ်ဘဲ အောက်ဆင်းလာတဲ့ အသံ ဖြစ်နေသည်။

"ဂရုမစိုက်နဲ့... အဲဒီ အလောင်းကောင်အိုကြီးက သဘာဝလွန် အင်အားရဲ့ ပုံရိပ်ယောင် တစ်ခုပဲ... အရင်းအမြစ် မဟုတ်ဘူး... ငါ အလောင်းကောင်သံချောင်းနဲ့ ရိုက်ထားရင်တောင် လှေကားပေါ်က သဘာဝလွန် အငွေ့အသက်တွေ ပျောက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး... အခု အရေးအကြီးဆုံးက ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ပဲ... အဲဒီ အလောင်းကောင်အိုကြီးအတွက် အချိန်ဖြုန်းနေတာ မတန်ဘူး"

ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေပြီး ရှေ့ဆက်သွားလိုက်သည်။

"အခု ငါတို့ တစ္ဆေနယ်မြေ တစ်ခုထဲကို ရောက်နေပြီ ဆိုပေမယ့် ငါ့ရဲ့ တစ္ဆေမီးတောက်တွေနဲ့ လမ်းခင်းထားတာက တစ္ဆေနယ်မြေထဲမှာ လမ်းတစ်ခု အတင်းအဓမ္မ ဖောက်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ... ဒါကြောင့် ဒီလမ်းအတိုင်း လိုက်သွားရင် သေချာပေါက် ထွက်နိုင်လိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ အချိန်နည်းနည်းတော့ ယူရလိမ့်မယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ္ဆေနယ်မြေက အကွာအဝေးကို ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း ရှိလို့ အပြင်ထွက်ဖို့ ဘယ်လောက်ကြာမလဲ ငါ အာမမခံနိုင်ဘူး"

လျိုချီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အနောက်ဘက်ကို သတိထားနေပေမယ့် အရမ်းကြီး စိုးရိမ်မနေတော့ပေ။

မကြာမီ လူအုပ်စုဟာ မှောင်အတိကျနေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ထဲကို လုံးဝ ရောက်သွားကြသည်။

ဒီမှာ လှေကားထစ်တွေ မရှိသလို နံရံတွေလည်း မရှိဘဲ ဦးတည်ချက်လည်း ပျောက်ဆုံးနေသည်။ သူတို့ ဘယ်နေရာ ရောက်နေလဲ ဆိုတာတောင် မသိရဘဲ အဆုံးမရှိတဲ့ ချောက်နက်ကြီး တစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။

တစ္ဆေမီးတောက်နဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ လမ်းဟာ ဒီအမှောင်ကမ္ဘာကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ ကျိုးပဲ့လွယ်တဲ့ တံတားလေး တစ်စင်းလို ဖြစ်နေပြီး အချိန်မရွေး ဝါးမြိုခံလိုက်ရမလို ဖြစ်နေသည်။

ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေမီးတောက်ရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားက အားကောင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ဆက်တိုက် ပျံ့နှံ့နေကာ မီတာဆယ်ချီ ရှည်လျားတဲ့ လမ်းတစ်ခု ဖန်တီးပေးထားသည်။

ယန်ကျန့် ရှေ့တစ်မီတာ တိုးလိုက်တိုင်း လမ်းက နောက်ထပ် တစ်မီတာ ရှည်ထွက်လာသည်။

တစ္ဆေမီးတောက်ရဲ့ အတိုင်းအတာကို မချဲ့ချင်လို့ မဟုတ်ဘဲ တစ္ဆေမီးတောက် ပျံ့နှံ့လေလေ သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေ ပိုကွဲပြားလေလေ ဖြစ်လို့ပင်။ တကယ်လို့ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ဒီလမ်းကြောင်းမှာ ပြဿနာ တက်လာနိုင်သည်။ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ လမ်းကြောင်း ပြတ်တောက်သွားတာက အန္တရာယ် ရှိသည်မှာ သေချာပြီး ပြန်ဆက်ဖို့ ဆိုတာလည်း ပြဿနာ ရှိနိုင်သည်။

"ဒီနေရာက အဆုံးမရှိသလိုပဲ... ငါတို့ တကယ်ရော ထွက်လို့ရပါ့မလား" ဝမ်ရှန်းရှန်း ပြောလိုက်ရာ သူမရဲ့ ရင်ထဲက စိုးရိမ်စိတ်တွေ ကြီးထွားလာသည်။

"အနောက်က ခြေသံတွေက လိုက်လာတုန်းပဲ... အခုဆိုရင် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တော့ဘူး... နှစ်ယောက်... မဟုတ်ဘူး... သုံးယောက် ဖြစ်နေပြီ" လျိုချီ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီသစ်သားအိမ်ထဲက တစ္ဆေတိုင်းက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး... လွတ်မြောက်ဖို့ မလွယ်ကူဘူး... ဒီအချိန်မှာ ငါတို့ စိတ်ရှည်ဖို့ လိုတယ်" ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အနောက်က ခြေသံတွေ ဘယ်လောက်ပဲ များများ၊ တစ္ဆေမီးတောက်ရဲ့ အတိုင်းအတာထဲကို မဝင်လာသရွေ့ ကြောက်စရာ မလိုဘူး"

"တခြား တစ္ဆေတွေက ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်ချင်ရင် တစ္ဆေမီးတောက်ကို အရင် ဖြတ်ကျော်ရလိမ့်မယ်"

သူ့စကားတွေက ကျန်တဲ့နှစ်ယောက်ကို ယုံကြည်မှု တချို့ ပေးလိုက်ပြီး စိုးရိမ်စိတ်တွေကို ငြိမ်သက်သွားစေသည်။

ဒီအချိန်မှာ လုံးဝ မှောင်မိုက်နေတဲ့ နေရာလွတ်ထဲကနေ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အမှောင်ထုရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာကနေ ယန်ကျန့်နဲ့ တခြားသူတွေကို လှမ်းခေါ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"လူငယ်လေးတို့... ခဏလောက် နေပါဦး"

ဒီအသံ ပေါ်လာတာနဲ့ ယန်ကျန့်ရဲ့ မျက်နှာထား ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ အလိုအလျောက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အသံလာရာဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

တစ္ဆေမျက်လုံးနဲ့ အမှောင်ထုထဲကို ထိုးဖောက်ကြည့်တာတောင် ယန်ကျန့် ဒီဟာလာဟင်းလင်းပြင်ကြီးကို ဖောက်ထွင်းမမြင်နိုင်ပေ။ အသံက အနည်းဆုံး မီတာရာချီ အကွာအဝေးကနေ လာတာလို့ပဲ အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

"ဒီလို တစ္ဆေခြောက်တဲ့ နေရာမှာ လူရှိနေတာလား" လျိုချီ မျက်လုံးပြူးပြီး အံ့ဩသွားသည်။

"လူ ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်မှာပါ... တစ္ဆေ ဖြစ်နိုင်တယ်... တချို့ တစ္ဆေတွေက လူတွေကို အတုခိုးတတ်တယ်... သတိမထားရင် အလိမ်ခံရတတ်တယ်"

ဝမ်ရှန်းရှန်း အကြံပြုလိုက်သည်။ သူမဟာ လူ့အရေပြားကျမ်းရဲ့ ဒုက္ခပေးတာကို ခံခဲ့ရဖူးတဲ့အတွက် ဒီလို အသံမျိုးတွေကို သတိထားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ အသံက ထပ်ထွက်လာပြန်သည်။

"လူငယ်လေးတို့... ကျေးဇူးပြုပြီး စောင့်ပါဦး... ကျုပ်က တစ္ဆေ မဟုတ်ပါဘူး... ဒီမှာ ပိတ်မိနေတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ... ကျုပ် သက်ရှိလူသားတွေနဲ့ မတွေ့ရတာ ကြာပါပြီ... မင်းတို့ ကျုပ်ကို ကူညီပြီး ထွက်ပြေးနိုင်အောင် လုပ်ပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... ကျုပ် မင်းတို့ကို ကောင်းကောင်း ပြန်ပေးဆပ်ပါ့မယ်... လုံးဝ နစ်နာအောင် မလုပ်ပါဘူး"

"ဒီလို တစ္ဆေခြောက်တဲ့ နေရာမှာ သက်ရှိလူသား တကယ် ရှိနိုင်လို့လား... ခင်ဗျား ကျုပ်ကို အရူးမှတ်နေတာလား"

ယန်ကျန့် အေးစက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကျုပ်က သာမန်လူ မဟုတ်ပါဘူး... တစ္ဆေတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့သူပါ... အဲဒါကြောင့် ဒီနှစ်တွေ အများကြီး မသေဘဲ နေနိုင်ခဲ့တာပါ"

အမှောင်ထုထဲက အသံက ရှင်းပြသည်။

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ အကြောင်းပြချက်က ယုတ္တိရှိတယ် ဆိုပေမယ့် ကျုပ် ခင်ဗျားကို ကယ်မယ်လို့ မမျှော်လင့်နဲ့... ဘယ်သူမှ အသံတစ်ခုတည်းနဲ့ လမ်းကြောင်းပြောင်းပြီး အန္တရာယ်ကြီးတဲ့အလုပ်ကို လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး... ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ ကြံဖန်ပေတော့"

"ကျုပ်သာ ထွက်လို့ရရင် ကြာကတည်းက ထွက်သွားပြီးပြီ... လူငယ်လေးတို့... သနားပြီး ကျုပ်ကို ကူညီပေးကြပါ... ကျုပ် ဆုလာဘ်တွေ အများကြီး ပေးပါ့မယ်"

အသံက ထပ်ပြီး အသနားခံလာပြန်သည်။

"ခင်ဗျား ဒီလောက်ကြာကြာ မသေဘဲ ပိတ်မိနေတယ် ဆိုကတည်းက ခင်ဗျားရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအား ထိန်းချုပ်မှုက သာမန်မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ သေချာတယ်... ခင်ဗျားလိုလူတောင် မလွတ်မြောက်နိုင်တာ ကျုပ်က ခင်ဗျားကို ခေါ်ထုတ်ပေးနိုင်မယ်လို့ ဘာလို့ ထင်နေတာလဲ" ယန်ကျန့် ပြောပြီးတာနဲ့ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ရှေ့ဆက်လျှောက်လိုက်သည်။

အမှောင်ထုထဲက အသံက ဆက်ပြောသည်။

"မတူညီတဲ့ အလုပ်တွေအတွက် မတူညီတဲ့ စွမ်းရည်တွေ လိုအပ်တယ်... ကျုပ် ဒီမှာ ပိတ်မိနေတာက တစ္ဆေနယ်မြေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စွမ်းရည်တွေ မရှိလို့ပါ"

ယန်ကျန့် အသံကို ပြန်မပြောတော့ပေ။

"လူငယ်လေးတို့... ကျေးဇူးပြုပြီး..."

အမှောင်ထုထဲက အသံက ဆက်တိုက် အသနားခံနေပြီး ယန်ကျန့် လမ်းကြောင်းပြောင်းကာ ကူညီပေးဖို့ မျှော်လင့်နေသည်။

ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်ကတော့ စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ ဒီလို မိုက်မဲတဲ့အလုပ်ကို လုပ်ဖို့ ဆန္ဒမရှိပေ။

သူတို့ ရှေ့ဆက်သွားတာနဲ့အမျှ အသံက တဖြည်းဖြည်း တိုးသွားပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ လုံးဝ မကြားရတော့ဘဲ အမှောင်ထုထဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ယန်ကျန့်... အဲဒီလူ ပြောတာ အမှန်လို့ ထင်လား" ဒီအချိန်မှာ လျိုချီ မနေနိုင်ဘဲ စပ်စုပြီး မေးလိုက်သည်။

"အမှန်လား အမှားလား ဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး... အရေးကြီးတာက ဒီလိုလုပ်တာက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်... ပထမအချက် အဲဒီအသံက အပြင်ဘက်နဲ့ မနီးဘူး... တကယ်လို့ ငါတို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ လမ်းကြောင်းကနေ သွေဖည်သွားရင် ဒီမှာ လမ်းပျောက်သွားနိုင်တယ်... ဒုတိယအချက် အဲဒီလူကို တကယ် ကယ်လိုက်ရင်တောင် သူက လူကောင်းလား လူဆိုးလား ဆိုတာ အာမ မခံနိုင်ဘူး"

"ဒီမှာ ကြာကြာ ပိတ်မိနေတဲ့ တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက်ဟာ အသက်ရှင်နေရင်တောင် သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ ဝိညာဉ်က တွန့်လိမ်နေပြီ... လွတ်လာတာနဲ့ ပြဿနာ ရှာလိမ့်မယ်... သူ ငါတို့ကို ချက်ချင်းတောင် သတ်ပစ်နိုင်တယ်"

"လယ်သမားနဲ့ မြွေ ပုံပြင်ကို နားထောင်ရုံပဲ နားထောင်ပါ... လက်တွေ့ လိုက်မလုပ်ပါနဲ့"

"ပြီးတော့ အဲဒီအသံက လူ ဟုတ် မဟုတ် ဘယ်သူမှ မသေချာဘူး... ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့ ခန့်မှန်းချက်ကလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ... အဲဒီအသံရဲ့ အရင်းအမြစ်က တစ္ဆေ ဖြစ်ဖို့ များတယ်... ငါတို့ကို မျှားခေါ်နေတာပဲ"

ယန်ကျန့် ရှင်းပြလိုက်သည်။ သူ ဘယ်တုန်းကမှ တွေဝေခြင်း မရှိသလို ဒီကိစ္စကို အာရုံစိုက်ဖို့လည်း လုံးဝ စိတ်ကူးမရှိပေ။

လျိုချီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "မင်းပြောတာ မှန်တယ်... ဒီလို တစ္ဆေခြောက်တဲ့ နေရာမှာ သက်ရှိလူသား ပေါ်လာဖို့ အခွင့်အလမ်းက အရမ်းနည်းတယ်... ဒါပေမဲ့..."

သူ့ကို သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှု ခံရတုန်းက ဒုတိယထပ် အခန်းထဲမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ဖြစ်ရပ်ကို ပြောပြချင်နေသည်။ အဲဒီတုန်းက သူ့အနားမှာ တစ်စုံတစ်ယောက် ရပ်ပြီး စကားပြောနေသလိုမျိုး ထင်ခဲ့ရသည်။

ဒါပေမဲ့ စဉ်းစားပြီးနောက် မလိုအပ်တဲ့ မေးခွန်းတွေ မပေါ်လာစေဖို့ ဒီသတင်းအချက်အလက်ကို ထုတ်မပြောဘဲ နေလိုက်သည်။

မကြာမီ တစ္ဆေမီးတောက်နဲ့ ခင်းထားတဲ့ လမ်းက အဆုံးသတ်သွားပြီး ရှေ့မှာ အကွေ့အကောက် တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ လှေကားထစ်တွေ ပြန်ပေါ်လာသည်။

"ကြည့်ရတာ ငါတို့ ဒီလောက်ဝေးဝေး လျှောက်လာတာတောင် တစ်ဝက်လောက်ပဲ ရောက်သေးတယ် ထင်တယ်... ရှေ့က အခြေအနေအရဆိုရင် အိမ်ရဲ့ မြေညီထပ်ကို ရောက်ဖို့ နောက်ထပ် တစ်ဝက်လောက် သွားရဦးမယ်... ဒါပေမဲ့... ဒီမှာ လမ်းခွဲတစ်ခု ရှိနေတယ်"

ယန်ကျန့် သစ်သားပျဉ်ပြားဟောင်းတွေပေါ် နင်းလိုက်ရင်း မျက်မှောင် ထပ်ကြုတ်လိုက်ပြန်သည်။

ဒါက လှေကားရဲ့ အကွေ့အကောက် နေရာ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ အောက်ဆင်းဖို့ လမ်းတစ်လမ်းတည်း မဟုတ်ဘဲ ဘယ်ညာ တစ်လမ်းစီ ရှိနေသည်။

ထင်ရှားတာကတော့ မှန်ကန်တဲ့ လမ်းက တစ်လမ်းတည်းသာ ရှိသည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းက "အိမ်ရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံအရ ဆိုရင်တော့ ညာဘက်က လှေကားက မှန်ကန်တဲ့ လမ်း ဖြစ်သင့်တယ်... ဒါပေမဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေက ဘယ်တော့မှ ရိုးရှင်းလေ့မရှိဘူး... ဘယ်ဘက်က မှန်တာ ဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်ရဲ့ မျက်နှာထားက တည်ငြိမ်နေပြီး တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ညာဘက် လှေကားဆီကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူ ခြေချလိုက်တာနဲ့ "ဂျွတ်" ဆိုတဲ့ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သစ်သားလှေကားထစ်တွေ မမျှော်လင့်ဘဲ ကျိုးပဲ့သွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ထိန်းချုပ်မရဘဲ အောက်ကို ပြုတ်ကျတော့မလို ဖြစ်သွားရာ အမြန် နောက်ဆုတ်လိုက်ရသည်။

"လှေကားတွေက ဘယ်လိုလုပ် ကျိုးသွားတာလဲ... သစ်သားတွေက ဆွေးနေတယ် ဆိုပေမယ့် သဘာဝလွန် တည်ဆောက်ပုံတွေက ဒီလောက် အလွယ်တကူ ပျက်စီးမသွားသင့်ဘူး" လျိုချီလည်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

"ငါတို့ လမ်းမှား ရွေးမိတာလား... ဘယ်ဘက်ကို စမ်းကြည့်လိုက်မယ်"

ထို့နောက် သူက ဘယ်ဘက်ကို လျှောက်သွားဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။

တူညီတဲ့ ဖြစ်ရပ်မျိုး ထပ်ဖြစ်လာသည်။ လှေကားတွေ ကျိုးပဲ့သွားပြီး သူ အမှောင်ထုထဲ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ယန်ကျန့် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ တစ္ဆေမီးတောက်က လမ်းဆက်ခင်းပေးလို့ မရတော့ဘူး... လှေကားပေါ်က သဘာဝလွန် အနှောင့်အယှက်တွေက တစ္ဆေမီးတောက်ကို ဖြိုခွဲလိုက်ပြီး တစ္ဆေနယ်မြေ ဖြစ်မလာအောင် တားဆီးနေတယ်"

သူ့ရဲ့ တစ္ဆေမီးတောက်တွေ လောင်ကျွမ်းနေသေးပေမယ့် ပြန့်ကျဲနေပြီး စုစည်းလို့ မရတော့ပေ။

"လူငယ်လေးတို့... တကယ်လို့ မင်းတို့ ကျုပ်ကို ကယ်မယ်ဆိုရင် ဒီလှေကားကို ဘယ်လို ဆင်းရမလဲ ဆိုတာ ပြောပြနိုင်ပါတယ်... ပြီးတော့ မင်းတို့ မြန်မြန်လုပ်ဖို့ လိုမယ်... တစ္ဆေတွေက မင်းတို့ကို အလွယ်တကူ လွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီနေရာကို ရောက်နေပြီ ဆိုကတည်းက အန္တရာယ်ဇုန်ထဲ ဝင်ရောက်နေပြီလို့ ဆိုလိုတာပဲ... အသက်ရှင်နိုင်မလား ဆိုတာ မသေချာဘူး"

ရုတ်တရက် အမှောင်ထုထဲက အသံ ထပ်ထွက်လာပြန်သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာ အသံက ပိုဝေးသွားသလို ဖြစ်နေပေမယ့် သူတို့ကို လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လိုက်လာခဲ့ပုံရသည်။

"နည်းလမ်းကို အရင် ပြောပြ... ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားကို ကယ်ဖို့ စဉ်းစားပေးမယ်" ယန်ကျန့် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ကျုပ် ပြောပြပြီးမှ မင်းတို့ ကျုပ်ကို ဒီမှာ ထားခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

အသံက ပြန်ပြောသည်။

ယန်ကျန့်က "ခင်ဗျားမှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး... ပြီးတော့ ကျုပ်က ခင်ဗျားရဲ့ အကူအညီ လိုချင်မှ လိုမှာ" ဟု ဆိုသည်။

အသံက တိတ်ဆိတ်သွားပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားနေပုံရသည်။

"ကောင်းပြီလေ... နည်းလမ်းကို ပြောပြပါ့မယ်" အမှောင်ထုထဲက အသံက မကြာခင်မှာပဲ လျှော့ပေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဘယ်ဘက် လှေကားကို ရွေးသင့်တယ်... ဒါပေမဲ့ ပထမထစ်ကနေ မစနဲ့... ဒါက လှေကားဆင်းတာ ဖြစ်တဲ့အတွက် တားမြစ်ချက်တချို့ကို ပြောင်းပြန် လုပ်ရမယ်... ဒုတိယထစ်ကနေ စဆင်းရမယ်... စုံဂဏန်း အထစ်တွေကိုပဲ နင်းသွားရင် ပြုတ်ကျမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ လှေကားပေါ်မှာ ပိတ်ဆို့နေတဲ့ တစ္ဆေတွေ ရှိတယ်... ချောချောမွေ့မွေ့ ဆင်းနိုင်မလား ဆိုတာကတော့ မင်းတို့ရဲ့ အရည်အချင်းပေါ် မူတည်တယ်"

"တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် ရိုးရှင်းတာလား" ယန်ကျန့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

အမှောင်ထုထဲက အသံက "ဒီသစ်သားအိမ်က တမင်တကာ တည်ဆောက်ထားတာ... အရာအားလုံးမှာ ပုံစံတစ်ခု ရှိတယ်... နည်းလမ်းကို သိသွားရင် အရာအားလုံးက နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ ရိုးရှင်းသွားပါတယ်"

"ယန်ကျန့်... ငါ ရှေးရိုးစကား တစ်ခု ကြားဖူးတယ်... မ ဂဏန်းက ယန် (အဖို/အသက်ရှင်ခြင်း) ကို ကိုယ်စားပြုပြီး၊ စုံ ဂဏန်းက ယင် (အမ/သေဆုံးခြင်း) ကို ကိုယ်စားပြုတယ် တဲ့... သက်ရှိလူသားတွေအတွက် နောက်ဆုံးခြေလှမ်းက အမြဲတမ်း မ ဂဏန်း ဖြစ်ရမယ်... ဒါပေမဲ့ မရဏကမ္ဘာက တစ္ဆေတွေကတော့ မတူဘူး... သူတို့က အမြဲတမ်း စုံ ဂဏန်းကို နင်းတယ်... ဒီလူက ငါတို့ကို စုံ ဂဏန်း အထစ်တွေကို နင်းစေချင်တာက သက်ရှိတွေ ဒီကနေ မထွက်နိုင်ဘူး... သေဆုံးသူတွေသာ ထွက်နိုင်တယ် ဆိုတဲ့ သဘောလား" လျိုချီ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အမှန်လား အမှားလား ဆိုတာ စမ်းကြည့်မှ သိမှာပါ"

ပြောပြီးတာနဲ့ လျိုချီ သတ္တိပြန်မွေးပြီး ဘယ်ဘက် လှေကားဆီ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

စောစောက ကျိုးသွားတဲ့ ဘယ်ဘက် လှေကားထစ်တွေဟာ ပြန်ကောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ သူက ပထမထစ်ကို မနင်းဘဲ ဒုတိယထစ်ကို တိုက်ရိုက် နင်းလိုက်သည်။

သေချာပေါက်ပင် နည်းလမ်းက မှန်ကန်ပြီး လျိုချီ အမှောင်ထုထဲ ပြုတ်မကျဘဲ လှေကားပေါ်မှာ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နိုင်ခဲ့သည်။

"ကျုပ် မင်းတို့ လူငယ်လေးတွေကို မလိမ်ပါဘူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းတို့ကို ဘာမှ မဖြစ်စေချင်ပါဘူး... ကဲ... အခု ကျုပ်ကို နည်းနည်းလောက် ကူညီပေးလို့ ရမလား" အမှောင်ထုထဲက အသံက ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က "တကယ်လို့ ငါတို့ ဒီကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားနိုင်ရင် နောက်ထပ် သုံးနှစ်နေမှ ပြန်လာပြီး ခင်ဗျားကို ခေါ်ထုတ်ပေးမယ်... အခုတော့ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပြောပြီးတာနဲ့ သူဟာ ဝမ်ရှန်းရှန်းနဲ့ တစ္ဆေကလေးကို ဦးဆောင်ပြီး စုံဂဏန်း လှေကားထစ်တွေအတိုင်း အမြန် ဆင်းသွားလိုက်သည်။

"သုံးနှစ် ဟုတ်လား"

အသံက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီလေ... ကျုပ် ဒီမှာ နောက်ထပ် သုံးနှစ် ထပ်စောင့်နေပါ့မယ်... မမေ့ကြပါနဲ့နော်"

အခန်း ၁၃၅၈ - သစ်သားအိမ်မှ ထွက်ခွာခြင်း

အမှောင်ထုထဲက အသံ ပြောပြတဲ့ နည်းလမ်းအတိုင်း လိုက်နာပြီး ယန်ကျန့်တို့အဖွဲ့ လှေကားအတိုင်း ချောချောမွေ့မွေ့ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။ လှေကားထစ်တွေ ကျိုးပဲ့တာ၊ ပြိုကျတာမျိုး လုံးဝ မကြုံခဲ့ရပေ။

ဒါပေမဲ့ အသံက သတိပေးထားသလိုပဲ လှေကားပေါ်မှာ တစ္ဆေတွေ ရှိနေပြီး အန္တရာယ် ရှိနေသည်။ ဆင်းရမယ့် လမ်းမှန်ကို ရှာတွေ့ခြင်းက ဘေးကင်းမှုကို အာမမခံနိုင်ပေ။

မကြာမီ လှေကားဆင်းနေရင်းနဲ့ ယန်ကျန့် ရှေ့မှာ ပုံမှန်မဟုတ်တာ တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။

လူတစ်ယောက် လှေကားပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေပြီး မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။ အဲဒီမှာ ရှိနေတာ ကြာပြီဖြစ်ပုံရပြီး ဖုန်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ထူးဆန်းတာက ခန္ဓာကိုယ် အလယ်ပိုင်းက ချိုင့်ဝင်နေပြီး အသားစ အကြီးကြီး တစ်ခု ပျောက်ဆုံးနေသလို ဖြစ်နေသည်။

"လှေကားပေါ်က တစ္ဆေလား... ဂရုမစိုက်နဲ့၊ ငါ ရှင်းလိုက်မယ်"

ယန်ကျန့် အကြည့်ကို အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ခြေလှမ်းမရပ်တန့်ဘဲ ကျော်ခွလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ လက်ထဲက အလောင်းကောင်သံချောင်းကို ပစ်ချလိုက်ရာ ချိုင့်ဝင်နေတဲ့ အလောင်းကောင်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားသည်။

လှေကားပေါ်က အလောင်းကောင်ဟာ ငြိမ်သက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ တစ္ဆေ မနိုးထသေးတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ယန်ကျန့်ရဲ့ အလောင်းကောင်သံချောင်းက ထိရောက်လို့လား ဆိုတာ မသေချာပေ။

ဒါပေမဲ့ ဒီလုပ်ရပ်က အန္တရာယ်တစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့ပြီး ချောချောမွေ့မွေ့ ရှေ့ဆက်သွားနိုင်ခဲ့သည်။

နောက်ထပ် နည်းနည်း ဆက်လျှောက်လာတော့ လှေကားပေါ်မှာ နောက်ထပ် ပုံမှန်မဟုတ်တာ တစ်ခု ပေါ်လာပြန်သည်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ နည်းနည်း ကွဲပြားသည်။ ၁၁ နှစ်၊ ၁၂ နှစ် အရွယ်လောက်ရှိတဲ့ မိန်းကလေး ပုံသဏ္ဍာန် ရွှံ့ရုပ်လေး တစ်ရုပ် လှေကားပေါ်မှာ တင်ထားသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီရွှံ့ရုပ်ရဲ့ ပုံစံက ခြောက်ခြားစရာ ကောင်းသည်။ ပါးစပ်ကို ဟပြီး အော်ဟစ်နေသလို ဖြစ်နေတဲ့အတွက် ကြည့်ရတာ ကြက်သီးထဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ဒါကို မြင်တော့ ယန်ကျန့်လည်း တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ကျော်ခွလိုက်ပြီး လက်ထဲက အက်ကွဲနေတဲ့ လှံရှည်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူ လှေကားထစ်ပေါ် ခြေချလိုက်တာနဲ့ ရွှံ့ရုပ်က ရုတ်တရက် ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။ ပါးစပ်က ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် ကျယ်သွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် သဘာဝလွန် အင်အားစုတစ်ခု နိုးထလာကာ ယန်ကျန့်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခဏတွင် ထင်းခုတ်ဓား ဖြတ်သန်းသွားပြီး ရွှံ့ရုပ်ရဲ့ ပါးစပ် ချက်ချင်း ပိတ်သွားကာ ရွှံ့ခေါင်းတစ်လုံး လိမ့်ဆင်းသွားသည်။

သို့သော် ပြတ်သွားတဲ့ လည်ပင်းကနေ ပျစ်ချွဲတဲ့ သွေးတွေ ဆက်တိုက် စီးကျလာသည်။

"အရှိန်မြှင့်မယ်... လှေကားပေါ်က တစ္ဆေတွေ ပေါ်လာတာ ပိုပို စိပ်လာပြီ"

ယန်ကျန့် အချိန်ဆွဲမနေဘဲ တစ္ဆေ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားတုန်းမှာ ရှေ့ကို အတင်း တိုးဝင်လိုက်သည်။

လျိုချီနဲ့ ဝမ်ရှန်းရှန်းတို့ ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေမိသည်။

လှေကားက ကျဉ်းမြောင်းလွန်းတဲ့အတွက် တစ္ဆေတစ်ကောင် ရှိနေရင် ဖြတ်သွားတာနဲ့ တိုက်ရိုက် ထိတွေ့မိမှာ ဖြစ်ပြီး တစ္ဆေရဲ့ တိုက်ခိုက်တာကို ခံရဖို့ သေချာသလောက် ရှိနေတာကို သူတို့ သိသည်။ ယန်ကျန့်လို ကျွမ်းကျင်တဲ့ တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက် ရှေ့က လမ်းရှင်းမပေးရင် သူတို့ ခရီးအဝေးကြီး ရောက်မှာ မဟုတ်ဘဲ ဒီမှာတင် သေဆုံးသွားမှာ ဖြစ်သည်။

ရှေ့ဆက်သွားတာနဲ့အမျှ ယန်ကျန့် ကြုံတွေ့ရတဲ့ အန္တရာယ်တွေက ပိုများလာသည်။ ကံကောင်းတာက အချိန်မီ ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့သည်။ လှေကားပေါ်မှာ တစ္ဆေတွေ ရှိနေပေမယ့် အများစုကတော့ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ တစ်ခါတလေ ကံကောင်းလို့ တစ္ဆေတွေ မနိုးထဘဲ တိုက်ခိုက်တာ မခံရပေမယ့် ဘေးကင်းဖို့အတွက် ယန်ကျန့်က အရင် လက်ဦးမှု ရယူလေ့ရှိသည်။

ဒါပေမဲ့ တင်းမာတဲ့ အခိုက်အတန့် တစ်ခုတော့ ရှိခဲ့သည်။ လှေကားထစ် တစ်ခုတည်းမှာ တစ္ဆေသုံးကောင် ရပ်နေပြီး လမ်းကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ အချိန်ဖြစ်သည်။ ဒီတစ္ဆေသုံးကောင်က နိုးထနေတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေသည်။

ကံကောင်းတာက ယန်ကျန့်ရဲ့ သဘာဝလွန် လက်နက်က စွမ်းအားကြီးတဲ့အတွက် တစ္ဆေတွေရဲ့ ပိတ်ဆို့မှုကို အတင်းအဓမ္မ ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့ပြီး လမ်းတစ်ဝက်မှာ မသေဆုံးခဲ့ပေ။

အချိန်တွေက ဆွဲဆန့်ထားသလို ကြာရှည်နေသည်။

သူတို့ သိတာကတော့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ အချိန်အတော်ကြာ ပြီးတဲ့နောက်မှာ ယန်ကျန့်က နောက်ဆုံး လှေကားထစ်ကို နင်းလိုက်တာနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က အမှောင်ထုတွေ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ခေါင်းတလားတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ မှိန်ဖျော့ဖျော့ ဧည့်ခန်းမကြီးထဲ ရောက်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ငါတို့ ထွက်လာနိုင်ပြီလား"

ယန်ကျန့် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ပြီး သူ သစ်သားအိမ်ရဲ့ ပထမထပ်ကို ရောက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်းနဲ့ လှေကားရဲ့ ချုပ်နှောင်မှုကနေ လွတ်မြောက်လာပြီ ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သည်။

လျိုချီ၊ ဝမ်ရှန်းရှန်းနဲ့ တစ္ဆေကလေးတို့လည်း အနောက်ကနေ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာပြီး လှေကားကနေ ဆင်းလာကြသည်။

"ငါတို့ အောင်မြင်သွားပြီ... နောက်ဆုံးတော့ ပထမထပ်ကို ပြန်ရောက်လာပြီ"

လျိုချီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အန္တရာယ် မကြုံခဲ့ရပေမယ့် အတွေ့အကြုံကတော့ ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်စေသည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းက "စောစောစီးစီး မဝမ်းသာနဲ့ဦး... အရင်က ငါ ပထမထပ်ကို လာတုန်းက ခေါင်းတလားတွေ အားလုံး ပုံမှန်မဟုတ်တာတွေ ဖြစ်နေတာ... ပြီးတော့ ဒုတိယထပ်က တစ္ဆေနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ ခေါင်းတလားက ပွင့်နေတယ်... ဒီနေရာက သေချာပေါက် အန္တရာယ်များတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံး စကားမပြောနဲ့... လျှောက်မသွားနဲ့... ငါ အခြေအနေကို အကဲခတ်ပါရစေဦး" ယန်ကျန့် လက်ကာပြလိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်း ချက်ချင်း တိတ်သွားသည်။

လျိုချီလည်း ပထမထပ်ကို ဆက်လက် လေ့လာနေသည်။

အရင်တုန်းကနဲ့ ဘာမှ မကွာခြားသလိုပါပဲ။ အရာအားလုံးက တည်ငြိမ်နေသည်။ အဖုံးပွင့်နေပြီး မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျနေတဲ့ ခေါင်းတလား တစ်လုံး ရှိတာကလွဲရင် ကျန်တာ ဘာမှ ထူးခြားမှု မရှိပေ။ အထဲက အလောင်းကောင်လည်း မရှိတော့ပေ။

ဒါပေမဲ့ ဒီတည်ငြိမ်မှုရဲ့ နောက်ကွယ်က ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အခြေအနေက ယန်ကျန့်ကို ပြင်းထန်တဲ့ စိုးရိမ်စိတ် ဖြစ်ပေါ်စေပြီး လှေကားအထွက်ဝကနေ အလွယ်တကူ ခြေလှမ်းမရွှေ့ရဲအောင် ဖြစ်စေသည်။

"အရင်က ခန့်မှန်းချက်အရ ဆိုရင် ဒီသစ်သားအိမ် တစ်ခုလုံးကို တစ္ဆေတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာ... ကြမ်းပြင်၊ ပြတင်းပေါက်၊ လှေကား၊ တံခါးမကြီးကအစ တစ္ဆေတစ်ကောင်စီနဲ့ သက်ဆိုင်နေတယ်... အခု ငါတို့က လှေကားနဲ့ ဧည့်ခန်း ဆုံမှတ်မှာ ရှိနေတာ... ဒီမှာ ရပ်နေတုန်း ဘာ သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှုမှ မခံရဘူး ဆိုတော့ ဒီနေရာက ဘေးကင်းဇုန် တစ်ခု ဖြစ်မယ်"

"ဆိုလိုတာက ငါ ဒီဘေးကင်းဇုန်ကနေ ခြေလှမ်းရွှေ့လိုက်တာနဲ့ နောက်ထပ် ခြောက်ခြားဖွယ် နေရာတစ်ခုထဲကို ကျရောက်သွားလိမ့်မယ်... လှေကားပေါ်မှာ ကြုံခဲ့ရတာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုဆိုးတာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်... အခု အခြေအနေက တည်ငြိမ်နေသလို ထင်ရပေမယ့် သဘာဝလွန် အရာတွေ အားလုံး ဖုံးကွယ်နေလို့ပဲ... ပုံရိပ်ယောင်တွေပဲ ပြသနေတာ"

ယန်ကျန့် အခြေအနေကို လျင်မြန်စွာ ပိုင်းခြားစိတ်ဖြာလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်... မြေကြီးပေါ်က သွေးတွေ လုံးဝ ပျောက်သွားပြီ... တံခါးလည်း ပိတ်နေတယ်... ဒါက ငါတို့ ပထမထပ်မှာ မြင်နေရတာတွေက အစစ်အမှန် အခြေအနေ မဟုတ်ဘဲ သဘာဝလွန် အင်အားစုတွေ ဖန်တီးထားတဲ့ ပုံရိပ်ယောင် ဖြစ်နိုင်တယ် ဆိုတာ ပြသနေတယ်"

လျိုချီက တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်သည်။ သူ ရှေ့နောက် မညီတာတချို့ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

အရင်တုန်းက တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးကို သစ်သားအိမ်ထဲ မျှားခေါ်ဖို့အတွက် သူ မြေကြီးပေါ်မှာ သွေးလိုင်း ဆွဲခဲ့သည်။

အခု အဲဒီ ခြေရာလက်ရာတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ပြီး ပွင့်နေခဲ့တဲ့ သစ်သားတံခါးလည်း ပိတ်နေသည်။ အရာအားလုံးက ပုံမှန်လို ထင်ရပေမယ့် ပုံမှန် မဟုတ်ပေ။

"ငါတို့ ရှေ့ဆက်သွားလို့ မရတော့ဘူး... ရှေ့ကို တစ်လှမ်းတိုးလိုက်တာနဲ့ နောက်ထပ် ကြောက်မက်ဖွယ် တစ္ဆေနယ်မြေ တစ်ခုထဲကို ကျရောက်သွားမယ်ဆိုတာ ငါ သေချာတယ်... လွတ်မြောက်ဖို့က မလွယ်ကူဘူး... လှေကားတစ်ခုတည်းနဲ့တင် ငါတို့ ပိတ်မိလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တာ... ခေါင်းတလားတွေ ပြည့်နေတဲ့ ဧည့်ခန်းဆိုရင် ပြောမနေနဲ့တော့... ငါတို့ တခြားလမ်း ရှာရမယ်" ယန်ကျန့် တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းပြောတဲ့ သွေးခြေရာတွေက ဘယ်လိုလဲ"

လျိုချီက စောစောက ဖြစ်ရပ်တွေကို အမြန် ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် အကြည့် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

"အဲဒီလိုလား... ဒါဆိုရင် ငါ့မှာ နည်းလမ်း တစ်ခု ရှိတယ်"

"ဘာနည်းလမ်းလဲ" လျိုချီ စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။

"တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး ဘယ်လို ဝင်လာလဲ... အဲဒီနည်းအတိုင်း ငါတို့ ပြန်ထွက်ကြမယ်" ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လျိုချီက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် "အဲဒါ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား" ဟု တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့... သေလမ်းကို တိုက်ရိုက် တိုးဝင်သွားတာထက်စာရင် ပိုကောင်းပါသေးတယ်... ငါတို့ ဘေးကင်းနေတုန်းမှာ နောက်ထပ် တစ်ကြိမ် ကြိုးစားကြည့်တာ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ သူက တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့ သဘာဝလွန် လွှမ်းမိုးမှုကို အသုံးပြုဖို့ ကြိုးစားနေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ် စိုစွတ်လာပေမယ့် ခြေထောက်အောက်ကနေ ရေတွေ စိမ့်မထွက်လာပေ။ ဒါက တစ္ဆေရေကန်ရဲ့ သဘာဝလွန် အင်အားစု ပိတ်ဆို့ခံထားရတာကို ပြသနေသည်။

ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်ဟာ သစ်သားအိမ်နဲ့ အနီးဆုံး နေရာမှာ ရေအိုင်တစ်ခု ထားခဲ့သည်။ တကယ်လို့ သူ အဲဒီရေအိုင်နဲ့ ချိတ်ဆက်နိုင်ရင်၊ ပြီးတော့ တစ္ဆေရေကန်နဲ့ ချိတ်ဆက်နိုင်ရင် တစ္ဆေရေကန်ရဲ့ သဘာဝလွန် လွှမ်းမိုးမှုက အိမ်ထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာနိုင်ပြီး သူတို့ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ထွက်ခွာနိုင်မှာ ဖြစ်သည်။

"ဒီကနေ ထွက်သွားပြီး အပြင်က တစ္ဆေရေကန် ရေတွေနဲ့ ချိတ်ဆက်လိုက်"

ယန်ကျန့်က တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးကို ညွှန်ကြားဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးက လက်တွေ့ကမ္ဘာမှာ မရှိတဲ့အတွက် ပုံပေါ်မလာနိုင်ပေမယ့် မကြာခင်မှာပဲ သူ့ရဲ့ ဟိန်းဟောက်သံကို ကြားလိုက်ရပြီး လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားတာကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။

မြေကြီးပေါ်မှာ ဘယ်ကမှန်းမသိတဲ့ သွေးလမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဒါက လျိုချီ စောစောက ချန်ထားခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး အခုထိ မပေါ်လာခဲ့ဘဲ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးရဲ့ သဘာဝလွန် လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ပြန်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီလိုနည်းလမ်းလည်း ရှိတာလား... သိရင် စောစောကတည်းက သုံးခဲ့ပါတယ်" လျိုချီ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က "မင်း စောစောက ပြောခဲ့ရင်တောင် သုံးလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး... ဝမ်ရှန်းရှန်းကို မတွေ့ဘဲ ငါ ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ ဒီနည်းလမ်းက စမ်းသပ်ကြည့်ရုံ သက်သက်ပါပဲ... သဘာဝလွန် လွှမ်းမိုးမှုက အပြင်ကနေ ငါတို့ ရပ်နေတဲ့နေရာအထိ တိုက်စားလာဖို့ အချိန်လိုတယ်... ဒုတိယထပ်မှာတုန်းက ငါတို့မှာ အဲဒီလောက် အချိန်မရခဲ့ဘူး... လှေကားပေါ်မှာတုန်းကတော့ စမ်းကြည့်လို့ ရကောင်း ရနိုင်ပေမယ့် အဲဒီတုန်းက ငါ သတိမရခဲ့ဘူး... မင်း သွေးနဲ့ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးကို မျှားခေါ်တဲ့ နည်းလမ်းက ငါ့ကို သတိရသွားစေတာ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

လျိုချီ နည်းနည်း နောင်တရသွားသည်။ အသေးအဖွဲလို့ ထင်ပြီး စောစောက ထုတ်မပြောခဲ့မိပေ။ ဒါက သစ်သားအိမ်ထဲကနေ ထွက်ပေါက်တစ်ခု ဖြစ်လာမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိပေ။

သုံးယောက်သား ဆက်လက် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ဒီအချိန်မှာ သွေးကို ကြားခံအဖြစ် သုံးပြီး တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးဟာ အိမ်ထဲကနေ ချောချောမွေ့မွေ့ ထွက်ခွာသွားကာ ဝေးလံတဲ့ ရေအိုင်တစ်ခုဆီမှာ ပြန်ပေါ်လာသည်။

ဒီရေအိုင်က တစ္ဆေရေကန်က ရေဖြစ်ပြီး ယန်ကျန့် ကြားခံနယ် ထားခဲ့လို့ရတဲ့ အဝေးဆုံး အမှတ် ဖြစ်သည်။

ဒီအချိန်မှာ စိုစွတ်နေတဲ့ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးရဲ့ ခြေရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ရေအိုင်လေးထဲကနေ အိမ်ဘက်ကို ဦးတည်သွားနေသည်။

ယန်ကျန့်က ဘာမှမရှိဘဲ ကြားခံနယ် ထားခဲ့လို့ မရတဲ့အတွက် ဒီလို အချိန်အကုန်ခံရတဲ့ နည်းလမ်းကို သုံးလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

နည်းလမ်းက ထိရောက်မှု မရှိပေမယ့် တစ္ဆေရေကန်ရဲ့ ကျူးကျော်မှု အကွာအဝေးကို ထိထိရောက်ရောက် တိုးချဲ့ပေးနိုင်သည်။

တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးရဲ့ စိုစွတ်နေတဲ့ ခြေရာတွေက မှိန်ဖျော့နေပေမယ့် အလွန် နက်ရှိုင်းတဲ့ ရေထုကြီးတစ်ခုနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားသည်။ ကြားခံနယ်ကို အနှောင့်အယှက် မပေးသရွေ့ ယန်ကျန့်ရဲ့ နည်းလမ်းက အောင်မြင်လိမ့်မည်။

လျင်မြန်စွာပင် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးရဲ့ စိုစွတ်နေတဲ့ ခြေရာတွေက သစ်သားအိမ် အပြင်ဘက်အထိ ရောက်လာသည်။

တစ္ဆေရေကန်က ရေတွေနဲ့ လျိုချီ တံခါးအပြင်ဘက်မှာ ထားခဲ့တဲ့ သွေးစက်တွေ ပေါင်းစပ်သွားတဲ့အခါ ချက်ချင်းဆိုသလို အိမ်ထဲက ယန်ကျန့် ချက်ချင်း အာရုံခံမိလိုက်သည်။

"အလုပ်ဖြစ်တယ်"

ယန်ကျန့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ အရောင်လက်သွားသည်။ သူ လက်လှမ်းပြီး မြေကြီးပေါ်က သွေးစက်ကို ထိလိုက်ရာ တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့သွားပြီး ရေအိုင်တစ်ခုအဖြစ် လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဒီအချိန်မှာ တစ္ဆေရေကန်က ကြားခံနယ်ဟာ သစ်သားအိမ်ထဲထိ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။

သဘာဝလွန် အနှောင့်အယှက် ဆိုတာတွေ ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

မြေကြီးပေါ်က ရေအိုင် ကျယ်ပြန့်လာပြီး ကြီးမားလာကာ နောက်ဆုံးမှာတော့ လူတစ်ယောက် ဆံ့လောက်တဲ့ ရေကန်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ ယန်ကျန့် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ တစ္ဆေကလေးကို ရေကန်ထဲ ပစ်ချလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် တစ္ဆေကလေး "ဗွမ်း" ခနဲ ကျသွားပြီး အမြင်အာရုံကနေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ပြဿနာ မရှိဘူး... ငါတို့ သွားလို့ရပြီ"

ယန်ကျန့်က တစ္ဆေကလေးကို ရှေ့ပြေးအဖြစ် သုံးပြီး ကြားခံနယ် တည်ငြိမ်မှုကို အတည်ပြုလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဝမ်ရှန်းရှန်းနဲ့ လျိုချီတို့ ဆက်တိုက် ရေထဲ ဆင်းသွားကြသည်။

ယန်ကျန့်က နောက်ဆုံးမှ ရေကန်ထဲ ဆင်းလိုက်ပေမယ့် လုပ်ငန်းစဉ်က ချောမွေ့ပြီး မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အခြေအနေတွေ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပေ။

ရေထဲမှာ အေးစက်ပြီး နက်ရှိုင်းကာ အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုထားသည်။

လျိုချီနဲ့ ဝမ်ရှန်းရှန်းတို့ နာကျင်မှုနဲ့ အသက်ရှူကျပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါပေမဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်က ခဏလေးသာ ကြာပြီး ယန်ကျန့်က သူတို့ကို တစ္ဆေရေကန်ထဲကနေ အမြန် ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည်။

ရေထဲကနေ ပြန်ထွက်လာတဲ့အခါ သူတို့အဖွဲ့ဟာ သစ်သားအိမ်နဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာ ရောက်နေကြတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အံ့ဩစရာပဲ... ရေကို ကြားခံအဖြစ် သုံးပြီး နေရာအနှံ့ ချိတ်ဆက်ထားတာလား... ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်ကနေ အချိန်မရွေး ထွက်ခွာလို့ ရပြီပေါ့" လျိုချီ မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က "ဟုတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်မှာ မဖြေရှင်းရသေးတဲ့ ပြဿနာတွေ ရှိနေသေးတယ်... ငါတို့ ထွက်သွားလို့ မရသေးဘူး... ပြီးတော့ ဒီနေရာကို မှတ်တမ်းတင်ထားဖို့ လိုတယ်... ငါတို့ ပြန်လာရမယ့် အခွင့်အရေး ရှိနိုင်တယ်... တချို့ အပိုင်းကဏ္ဍတွေကို လေ့လာဖို့ ကျန်နေသေးတယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူ ရေအိုင်ထဲကနေ ထွက်လာပြီး တစ္ဆေရေကန်ရဲ့ သဘာဝလွန် လွှမ်းမိုးမှုကို သုံးကာ ရေအိုင်ရဲ့ အတိုင်းအတာကို တဖြည်းဖြည်း ချဲ့လိုက်သည်။

အနီးနားမှာ ဝိညာဉ်တွေ မရှိပေမယ့် ရေပမာဏ နည်းပါးတာကြောင့် ဒီက သဘာဝလွန် အင်အားစုတွေရဲ့ နှောင့်ယှက်မှုကို ခံရပြီး နောက်ဆုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားမှာကို သူ စိုးရိမ်နေသည်။

ယန်ကျန့် ဒီလို ပါးနပ်တဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ အိမ်ထဲကနေ ထွက်ခွာလာချိန်မှာ သစ်သားအိမ်အတွင်းက တကယ့် အခြေအနေကတော့ ကြောက်စရာ ကောင်းနေသည်။

သူတို့ အရင်က မြင်ခဲ့ရတာနဲ့ လုံးဝ မတူတော့ဘဲ အခုဆိုရင် အတွင်းက ခေါင်းတလားတိုင်း ပွင့်နေပြီး တစ်လုံးစီရဲ့ ဘေးမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ပုံရိပ်တစ်ခုစီ ရှိနေသည်။ စုစုပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော် ရှိပြီး အနီးဆုံး ပုံရိပ်က ယန်ကျန့်တို့ စောစောက ရှိနေတဲ့ နေရာနဲ့ တစ်မီတာတောင် မကွာတော့ပေ။

တကယ်လို့ ယန်ကျန့်သာ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး လှေကားရဲ့ အကာအကွယ်ကနေ ထွက်လိုက်မယ် ဆိုရင် နောက်ထပ် တစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့ နယ်မြေထဲကို ရောက်သွားမှာ ဖြစ်သည်။

အဲဒီအချိန်ကျရင် အိမ်ထဲကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်နိုင်ဖို့အတွက် ကြောက်မက်ဖွယ် တစ္ဆေဘယ်နှကောင်ကို ရင်ဆိုင်ရမလဲ ဆိုတာ သူတို့ မခန့်မှန်းနိုင်တော့ပေ။ ခြေလှမ်းတိုင်းက အန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။

လျိုချီအနေနဲ့ သွေးကို ကြားခံအဖြစ် သုံးပြီး ခွေးကို အိမ်ထဲ ခေါ်သွင်းတဲ့ နည်းလမ်းကို ယန်ကျန့်က အသုံးပြုပြီး ကြီးမားတဲ့ အကြပ်အတည်းကို အောင်မြင်စွာ ရှောင်လွှဲနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့မိပေ။