အခန်း (၁၃၅၉-၁၃၆၀)

အခန်း ၁၃၅၉ - ကယ်ဆယ်ခြင်း

သစ်သားအိမ်ထဲကနေ ထွက်လာပြီးနောက် ယန်ကျန့် တစ္ဆေရေကန်ကို ပြန်သုံးလို့ ရသွားသည်။ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မှုက ဒီနေရာမှာ ဟန့်တားခံရတယ် ဆိုပေမယ့် လုံးဝ သုံးမရတာတော့ မဟုတ်ပေ။

သူ ရေထဲကနေ တစ္ဆေရင်ဖုံးအင်္ကျီကို ဆယ်ယူပြီး တစ္ဆေကလေးဆီ ပစ်ပေးလိုက်ကာ ဝတ်ဆင်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

တစ္ဆေရင်ဖုံးအင်္ကျီရဲ့ အကာအကွယ်နဲ့ဆိုရင် တစ္ဆေကလေး အလွယ်တကူ သေဆုံးတော့မှာ မဟုတ်ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ယန်ကျန့်ဟာ ဘေးကင်းဖို့အတွက် အစားထိုးအရုပ်၊ တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်၊ မြက်ကြိုးကွင်းနဲ့ တခြား သဘာဝလွန် ပစ္စည်းတွေကိုလည်း တစ္ဆေရေကန်ထဲကနေ ပြန်ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အရင်တုန်းက သူ ပြင်ဆင်မှု အားနည်းလွန်းခဲ့သည်။ တစ္ဆေရေကန် ရှိနေသရွေ့ စိတ်ပူစရာ မလိုဘူးလို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် တစ္ဆေရေကန်ရဲ့ ကြားခံနယ် ဖြတ်တောက်ခံရနိုင်တဲ့ အခြေအနေမျိုး ရှိလာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်ထားမှာလဲ။

"ဒီသစ်သားအိမ်က အရမ်း ထူးခြားတယ်... အနာဂတ်မှာ ဒီကို ပြန်လာရမယ့် အခွင့်အရေး ရှိလာမယ်လို့ ငါ ခံစားရတယ်... ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ်တော့ ဒီနေရာက ငါတို့အတွက် အရမ်း အန္တရာယ်များလွန်းတယ်... ဒီတစ်ခါ ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ လွတ်မြောက်လာတာ ကံကောင်းတယ်လို့ပဲ ဆိုရမယ်"

ယန်ကျန့်ဟာ တိတ်ဆိတ်ပြီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတဲ့ လမ်းမပေါ်က သစ်သားအိမ်ကို သေချာ အကဲခတ်နေသည်။

အိမ်က အရင်အတိုင်းပဲ ဘာမှ ထူးခြားမှု မရှိသလို အတွင်းက တစ္ဆေတွေရော၊ အနီးနားက လေလွင့်ဝိညာဉ်တွေရော အနားမကပ်ရဲကြပေ။

"အဲဒီအိမ်က လူတွေကို လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ကမ္ဘာဆီ ပြန်ပို့ပေးနိုင်တယ်... တကယ် ထူးဆန်းတာပဲ" လျိုချီ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ငါတို့သာ ဒီသဘာဝလွန် စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရင် အဲဒီ အတုအယောင် ကမ္ဘာကတောင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလာလိမ့်မယ်"

"အဲဒီအထဲက အခြောက်လှန်းအလောင်းကောင်ကြောင့် ဖြစ်မယ်... အဲဒါက အရင်းအမြစ် ဖြစ်သင့်တယ်"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက အခန်းထဲက အလောင်းကောင်ကို တွေးပြီး စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က "သဘာဝလွန်လောကမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီး ရှိနေသေးပုံပဲ... သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာတွေတောင် ဒီဖြစ်ရပ်တွေကို အပြည့်အဝ နားလည်ပါတယ်လို့ ပြောရဲကြမှာ မဟုတ်ဘူး... ဘိုင်ရွှေမြို့နယ် ရှိနေတယ် ဆိုတာကို ငါ အရင်က တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး... ဒီတစ်ခါ လက်တွေ့ကမ္ဘာမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်မလာဘူးဆိုရင် ငါ့တစ်သက်လုံး ဒီလိုနေရာမျိုး ရှိတယ်ဆိုတာ ယုံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချစ်ရသူတွေကို ပြန်အသက်ရှင်စေဖို့ ဝိညာဉ်တွေကို ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်တဲ့ လမ်း၊ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကနေ သုံးနှစ်အထိ ပြန်ပို့ပေးနိုင်တဲ့ သစ်သားအိမ်၊ ဝိညာဉ်ဆိုးတွေ ဖွင့်လှစ်ထားပုံရတဲ့ ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်ထဲက ဆိုင်တွေ...

ဒါတွေက တစ္ဆေဆရာတွေ ဖန်တီးနိုင်တဲ့၊ တည်ဆောက်နိုင်တဲ့ အရာတွေ မဟုတ်ပေ။

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ဒီမှာ အချိန်ဖြုန်းနေလို့ မဖြစ်ဘူး... အခု ဘယ်နှနာရီ ရှိပြီလဲ... လူတွေကို ကယ်ဖို့ ပြန်သွားရမယ်" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

လျိုချီ အချိန်ကြည့်လိုက်ပြီး - "မနက် လေးနာရီ ရှိပြီ... ငါတို့ လှုပ်ရှားဖို့ နှစ်နာရီပဲ ကျန်တော့တယ်" ဟု ဖြေသည်။

"မီလောက်ပါတယ်... သွားကြစို့" အကျဉ်းချုပ် ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ယန်ကျန့် ခရီးဆက်လိုက်သည်။

သူ လာလမ်းအတိုင်း ပြန်မသွားပေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပြန်လမ်းက ရှည်လျားပြီး လေလွင့်ဝိညာဉ်တွေရဲ့ အန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေလို့ ဖြစ်သည်။ အဲဒီအစား သူက အောက်က ရေကို ကြားခံအဖြစ် သုံးပြီး တစ္ဆေရေကန်နဲ့ ပြန်ချိတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူဟာ ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်ထဲမှာ ရေကွက်တွေ ချန်ထားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်လို့ အဲဒါတွေက အပြန်အလှန် ချိတ်ဆက်နေပြီး အဝင်အထွက် လမ်းကြောင်းတွေအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည်။

မကြာမီ လူအုပ်စုဟာ ရေထဲကို ထပ်မံ ငုပ်လျှိုးသွားပြီး ဝိညာဉ်တွေ လှည့်လည်နေတဲ့ လမ်းမကြီးကနေ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ရေကန်ရေထဲကနေ ပြန်ထွက်လာတဲ့အခါ ယန်ကျန့်တို့အဖွဲ့ ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်ထဲကို ပြန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်ဟာ သဘာဝလွန်နဲ့ လက်တွေ့ ရောယှက်နေတဲ့ ညအချိန်ထဲမှာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရှောင်ယန် သေဆုံးသွားတဲ့အတွက် တစ္ဆေမိုးရဲ့ စွမ်းအားတွေ စတင် လျော့နည်းလာပြီး သဘာဝလွန် သက်ရောက်မှု ခံထားရသူတွေဟာ ဇွန်ဘီလို အခြေအနေကနေ တဖြည်းဖြည်း ပြန်နိုးထလာကြသည်။ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ မြို့လေးဟာ အနည်းငယ် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာသည်။

ယန်ကျန့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ လမ်းမတွေပေါ်မှာ ကြောက်လန့်တကြား ပြေးလွှားနေတဲ့ သာမန်လူတွေကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်ရဲ့ တစ်နေရာရာကနေ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံတွေကိုလည်း ကြားနေရပြီး လမ်းဘေး ပလက်ဖောင်းပေါ်မှာ တွန့်လိမ်နေတဲ့ အလောင်းကောင်တွေကိုတောင် မြင်နေရသည်။

အလောင်းကောင်တွေက လတ်ဆတ်နေပြီး မကြာသေးမီကမှ သေဆုံးသွားပုံရသည်။ လူသတ်မှု မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ဆိုးရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးသွားတာ ပိုတူသည်။

သိထားရမှာက ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်ထဲမှာ လေလွင့်နေတဲ့ တစ္ဆေတွေ ရှိနေပြီး သာမန်လူတွေသာ တစ္ဆေရဲ့ ပစ်မှတ်ထားတာ ခံရရင် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျဖို့ သေချာသလောက်ပင်။

"ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်မှာ ပြဿနာတွေ စဖြစ်နေပြီ... ငါတို့ အကြောက်ဆုံးကိစ္စ တကယ် ဖြစ်လာပြီ" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... သဘာဝလွန် သက်ရောက်မှု ခံထားရသူတွေ နိုးလာကြပြီ... ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဒီနေရာဟာ ဘိုင်ရွှေမြို့နယ် အစစ် မဟုတ်ဘဲ သဘာဝလွန် နယ်မြေတစ်ခု ဆိုတာကို မသိကြဘူး... ဒီလူတွေက ဒီမှာ ဘယ်လို ဖရိုဖရဲ ဖြစ်အောင် လုပ်မလဲ ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး" လျိုချီ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအခြေအနေကို ကိုင်တွယ်ရတာ ခက်ခဲတယ်... လူတွေက ပြန့်ကျဲနေပြီး သူတို့အားလုံးကို စုစည်းဖို့က မလွယ်ဘူး"

"ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ စဉ်းစားလိုက်ဦးမယ်" ယန်ကျန့် စတင် စဉ်းစားလိုက်သည်။

ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် သူ ပြောလိုက်သည်။

"အရိုးရှင်းဆုံး နည်းလမ်းကတော့ နေရာအနှံ့ လိုက်ရှာပြီး တွေ့သမျှ လူတွေကို စုစည်းကာ ခြောက်နာရီကျရင် တစ္ဆေနယ်မြေကို သုံးပြီး ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်ထဲကနေ ခေါ်ထုတ်သွားဖို့ပဲ"

"ဒီနည်းလမ်းက အလုပ်အရမ်းများပြီး ကျန်ခဲ့တဲ့သူတွေ သေချာပေါက် ရှိလိမ့်မယ်" လျိုချီ တွေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က "ငါ သိတယ်... အများစု ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ထွက်သွားနိုင်ရင် ရပြီ... သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေမှာ ထိခိုက်သေဆုံးမှု ဆိုတာ ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူး... ငါတို့မှာ နှစ်နာရီပဲ အချိန်ရတော့ မြန်မြန် လှုပ်ရှားမှ ဖြစ်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို လူခွဲကြတာပေါ့... ငါ လမ်းမဘက်ခြမ်းကို တာဝန်ယူပြီး နိုးလာတဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို ခေါ်လာခဲ့မယ်" လျိုချီ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါပေမဲ့ သတိထား... ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်က အန္တရာယ်များတုန်းပဲ... ဘေးကင်းအောင် ကာကွယ်ရေး ပစ္စည်းတချို့ ယူသွား" ယန်ကျန့် ပြောရင်း အနီရောင် တစ္ဆေဖယောင်းတိုင် တစ်တိုင်နဲ့ အစားထိုးအရုပ် တစ်ရုပ်ကို လျိုချီဆီ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ဒီပစ္စည်းတွေက အသက်ရှင်ဖို့ လုံလောက်သည်။

လျိုချီ မငြင်းဆန်ဘဲ လက်ခံလိုက်ပြီး ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ... ဒီတစ်ခါ ငါ အထူး သတိထားပါ့မယ်... ပြီးတော့ ဒီက သဘာဝလွန် အင်အားစုတွေက သစ်သားအိမ်ထဲကလောက် ကြောက်စရာ မကောင်းပါဘူး... အန္တရာယ် ကြုံလာရင် တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်နဲ့ အစားထိုးအရုပ်က ငါ့ကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ လွတ်မြောက်အောင် ကူညီပေးနိုင်မှာပါ"

"ဒါဆိုရင် စစ်ဆင်ရေး စကြတာပေါ့" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

လျိုချီ အချိန်မဖြုန်းဘဲ ချက်ချင်း စတင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်တွေ လှည့်လည်နေတဲ့ လမ်းမကြီးက ဖြတ်ကူးလို့ မရတာ မဟုတ်ပေ။ ယန်ကျန့်က ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ရှာဖို့အတွက် အရမ်း ဝေးဝေး ရောက်သွားပြီး ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်ရဲ့ အတိုင်းအတာကို ကျော်လွန်သွားလို့သာ လမ်းမပေါ်မှာ ပိတ်မိခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ တကယ်တမ်းကျတော့ သဘာဝလွန် သက်ရောက်မှု သိပ်မပြင်းထန်ရင် ပုံမှန်အတိုင်း ဖြတ်ကူးလို့ ရသည်။

လျိုချီ လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းကို ကူးသွားပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို ရှာဖို့ အဆောက်အအုံ တစ်ခုထဲ ဝင်သွားသည်။

ယန်ကျန့်လည်း လှုပ်ရှားဖို့ ပြင်လိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ မလှုပ်ရှားခင်မှာ အကူအညီ ပိုရရင် ကောင်းမယ်လို့ တွေးလိုက်သည်။

သူ လှည့်စားတတ်သော တစ္ဆေလည်ဆွဲကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

မည်းနက်ပြီး အက်ကွဲနေတဲ့ လည်ဆွဲဟာ ကန့်သတ်ချက် ရောက်တော့မယ့် ပုံစံ ဖြစ်ပြီး အတွင်းက ဝိညာဉ်ဆိုး နိုးထလာတော့မလို ဖြစ်နေသည်။ ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်ရဲ့ တစ္ဆေမျက်လုံးက အနီရောင် အလင်းတန်း လက်သွားတဲ့အခါ မည်းနက်ပြီး အက်ကွဲနေတဲ့ လည်ဆွဲဟာ မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီး နိုးထလာတော့မယ့် လှည့်စားတတ်သော တစ္ဆေကို ယန်ကျန့်က ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် လုပ်တာ မဟုတ်တော့ အရာအားလုံးက ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ငါ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ လက်ထောက်တချို့ လိုတယ်"

ယန်ကျန့် လည်ဆွဲကို ကိုင်ထားလိုက်ရာ သူ့ရှေ့မှာ လူတွေ လေထဲကနေ စတင် ပေါ်လာကြသည်။ ဒီလူတွေက ပုံစံမတူကြပေမယ့် ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံကတော့ အတူတူပင် ဖြစ်ပြီး အနက်ရောင် ဝတ်စုံနဲ့ နေကာမျက်မှန် တပ်ထားပြီး လျှို့ဝှက်အေးဂျင့်တွေနဲ့ တူနေသည်။

တစ္ဆေအရိပ် လွှမ်းခြုံလိုက်တဲ့အခါ ဒီလူတွေဟာ မကြာခင်မှာပဲ အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာကြသည်။

မကြာမီ အနက်ရောင်ဝတ် လူတွေအားလုံး မျက်လုံးပွင့်လာကြသည်။

"အမိန့်တွေက မင်းတို့ ခေါင်းထဲမှာ ရှိပြီးသား... အခု စစ်ဆင်ရေး စမယ်... ရှာတွေ့သမျှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အားလုံးကို ဒီကို ခေါ်လာခဲ့" ယန်ကျန့် အေးစက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ခေါင်းဆောင်ယန်" အေးဂျင့်တွေ အားလုံး တညီတညွတ်တည်း ပြန်ဖြေလိုက်ကြသည်။

မကြာမီ အနက်ရောင်ဝတ် အေးဂျင့် တစ်ရာလောက် စတင် လှုပ်ရှားလိုက်ကြပြီး အဆောက်အအုံ အမျိုးမျိုးထဲကို လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားကြသည်။

"လှည့်စားတတ်သော တစ္ဆေလည်ဆွဲက ဒါမျိုး လုပ်နိုင်တာလား"

ဘေးက ဝမ်ရှန်းရှန်း စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က "သူ့ချည်းပဲတော့ မလုပ်နိုင်ဘူး... လည်ဆွဲက လက်တွေ့ကို လွှမ်းမိုးပြီး သက်ရှိခန္ဓာကိုယ်တွေကိုပဲ ဖန်တီးပေးနိုင်တာ... အသိစိတ်ကို မပေးနိုင်ဘူး... ဒါက တခြား သဘာဝလွန် အရာတွေနဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ လိုတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"သဘောပေါက်ပြီ"

ဝမ်ရှန်းရှန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထပ်မေးသည်။

"ဒီ သဘာဝလွန်နည်းနဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ လူတွေမှာ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိလား"

"ဘာမှ မထူးခြားပါဘူး" ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်။

"တိတိကျကျ ပြောရရင် သူတို့က လူတွေ မဟုတ်ဘူး... အတုအယောင် အသိစိတ် ထည့်ထားတဲ့ သဘာဝလွန် အရုပ်တွေပဲ... ငါက တစ္ဆေဆရာတွေနဲ့ စာပို့သမား အမျိုးမျိုးရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို သုံးပြီး ပြုပြင်မွမ်းမံကာ ပေါင်းစပ်ထားတာ... သူတို့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အားသာချက်က သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေကို ကိုင်တွယ်တဲ့နေရာမှာ အတွေ့အကြုံ ကြွယ်ဝတာနဲ့ သေမှာမကြောက်ဘဲ အမိန့်နာခံတာပဲ"

မကြာမီ ပြန့်ကျဲသွားတဲ့ အေးဂျင့်တွေဆီကနေ ရလဒ်တွေ စရလာသည်။

နိုးထလာပြီး ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေတဲ့ သာမန်လူတချို့ကို အေးဂျင့်တွေ ရှာတွေ့ပြီး ခေါ်လာကြသည်။

"ခေါင်းဆောင်ယန်... အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ သုံးဦးကို လက်ခံပေးပါ" အေးဂျင့်က သတင်းပို့သည်။

"သူတို့ကို ဒီမှာပဲ နေခိုင်းလိုက်... စစ်ဆင်ရေး ဆက်လုပ်" ယန်ကျန့် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ခေါင်းဆောင်ယန်" အနက်ရောင်ဝတ် အေးဂျင့် လှည့်ထွက်သွားပြန်သည်။

"တကယ်ပဲ ရှင်ကိုး... ရှင့်ကို ကျွန်မ မှတ်မိတယ်... ရှင်က အရင်တုန်းက ရှောင်ယန်နဲ့ အတူတူ ရှိနေခဲ့တာလေ"

ခေါ်လာတဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အမျိုးသမီး တစ်ဦးက မျက်လုံးပြူးပြီး ယန်ကျန့်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ရှောင်ယန် သေသွားပြီ... သူ မင်းတို့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး... အခု ဒီနေရာကို ငါ တာဝန်ယူထားတယ်... သေမှာ ကြောက်ရင် ငါ့ဘေးမှာ နေ... လျှောက်သွားပြီး သေသွားရင် ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့... ပြီးတော့ နောက်ထပ် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ ရောက်လာရင်လည်း ဒီအတိုင်း ပြောပြလိုက်... ငါ စကားနှစ်ခါ မပြောချင်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟု... ဟုတ်ကဲ့" အမျိုးသမီး တုန်ရီနေပြီး ခေါင်းကို ဆက်တိုက် ညိတ်လိုက်သည်။

မကြာမီ တခြား အေးဂျင့်တွေလည်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို ဆက်တိုက် ခေါ်လာကြသည်။ လမ်းမပေါ် ရောက်တာနဲ့ ယန်ကျန့်က လွှဲပြောင်းယူလိုက်သည်။ ဧရိယာတစ်ခုကို စစ်ဆေးပြီးတာနဲ့ သူ ရှေ့ဆက်တိုးသည်။

အေးဂျင့်တွေရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အသွင်အပြင်က ဒီအချိန်မှာ အရေးပါတဲ့ အခန်းကဏ္ဍကနေ ပါဝင်နေသည်။ လူအများစုဟာ အေးဂျင့်တွေ လူကယ်နေတာ မြင်တာနဲ့ အကူအညီတောင်းဖို့ ပြေးလာကြသည်။ လုပ်ငန်းစဉ်က ချောမွေ့နေသည်။

ဒါပေမဲ့ အဆင်မပြေတဲ့ အချိန်တွေလည်း ရှိတတ်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ယန်... ရှေ့က ဆိုင်ထဲမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ ပိတ်မိနေတယ်... ကျွန်တော်တို့ လူတစ်ယောက် ဝင်သွားတာ ပြန်မထွက်လာတော့ဘူး... ခေါင်းဆောင် ကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းမှ ရမယ်"

အနက်ရောင်ဝတ် အေးဂျင့်တစ်ယောက် ပြေးလာပြီး အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နေရာတစ်ခုကို သတင်းပို့သည်။

ယန်ကျန့်က "ငါ ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်... မင်း တခြားနေရာတွေကို အရင် သွားရှာလိုက်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ နီယွန်မီးဆိုင်းဘုတ် ချိတ်ထားတဲ့ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဆိုင်ထဲမှာ လူတွေ ပြည့်ကျပ်နေပြီး တိုးဝှေ့နေကြသည်။

ကြည့်ရတာ အစတုန်းက မီးလင်းနေတဲ့ ဆိုင်ထဲမှာ လူတွေ ရှိလောက်တယ်လို့ ထင်ပြီး အကူအညီတောင်းဖို့ ဝင်ပုန်းကြပုံရသည်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျမှ နီယွန်မီးလင်းနေတဲ့ ဆိုင်က မလုံခြုံတဲ့အပြင် ပိုတောင် အန္တရာယ်များတယ် ဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အထဲမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင် သေချာပေါက် ရှိနေလို့ပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါ ပေါက်စီဆိုင်ပဲ"

ယန်ကျန့် တဖျပ်ဖျပ် လင်းနေတဲ့ နီယွန်မီးပေါက်ဝမှာ ရပ်လိုက်သည်။ ဆိုင်ထဲမှာ လူတွေ ပြည့်နှက်နေပြီး အားလုံးက အလွန်အမင်း ဆာလောင်နေကာ ဖြူဖွေးတဲ့ ပေါက်စီတစ်လုံးကို အငမ်းမရ ကိုက်ဝါးနေကြတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လူတွေက ပေါက်စီတစ်လုံးတည်းကိုပဲ ကိုင်ထားပေမယ့် ဘယ်တော့မှ မကုန်နိုင်သလိုမျိုး အဆုံးမရှိ စားနေကြသည်။

"ဒီဆိုင်ကို ငါ အရင်က မမြင်ဖူးဘူး"

ယန်ကျန့် ပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ သူ ဖြတ်သွားတုန်းက ဒီပေါက်စီဆိုင်ကို မမြင်ခဲ့ဖူးတာ သေချာသည်။

ဆိုင်က အရင်က မဖွင့်သေးဘဲ သူ ထွက်သွားပြီးမှ စဖွင့်တာ ဖြစ်နိုင်သည်။

သူ့ရဲ့ တစ္ဆေမျက်လုံးက လူတွေ ကိုင်ထားတဲ့ ဖြူဖွေးတဲ့ ပေါက်စီတွေကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

ဖြူဖွေးတဲ့ ပေါက်စီတွေဟာ ခြောက်ခြားဖွယ် လူ့အရေပြားနဲ့ တူနေပြီး ကြည့်ရတာ ကြက်သီးထစရာ ကောင်းလှသည်။ ကိုက်လိုက်တာနဲ့ အဆီတုံးကို ကိုက်လိုက်သလိုမျိုး ထူးဆန်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျိုချလိုက်ရခြင်း မရှိပေ။

"ပေါက်စီတွေ အလကားပါ... တစ်ယောက် တစ်လုံး... ဆိုင်ထဲမှာပဲ စားရမယ်... ပါဆယ် မရပါ"

အနီရောင် ကြေညာစာတမ်း တစ်စောင် ဆိုင်နံရံမှာ ကပ်ထားသည်။ အောက်မှာတော့ အေးစက်နေတဲ့ ပေါင်းအိုးကြီး တစ်လုံး ရှိပြီး အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေတဲ့ ပေါက်စီတွေ ပုံထားသည်။

"ဒီသဘာဝလွန် ဆိုင်ရဲ့ ထူးခြားချက်ကို မသိရသေးဘူး... ဘေးကင်းဖို့အတွက် လူတွေကို အရင် ဆွဲထုတ်တာ ပိုကောင်းမယ်"

ယန်ကျန့်ရဲ့ တစ္ဆေမျက်လုံးက ရွှေရောင်အလင်းတန်း ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ရှေ့က အမှောင်ထုကို လင်းထိန်စေသည်။

တစ္ဆေနယ်မြေက ဆိုင်ထဲကို တိုးဝင်သွားသည်။

ပေါက်စီ ကိုက်ဝါးနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို သူ တိုက်ရိုက် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အဲဒီလူ ဆိုင်ထဲက ထွက်လာတာနဲ့ လက်ထဲက ပေါက်စီ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စားစရာ ပေါက်စီ မရှိတော့တဲ့အတွက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က စိတ်ကူးလို့ မရနိုင်တဲ့ အမြန်နှုန်းနဲ့ လျင်မြန်စွာ ပိန်လှီလာသည်။

"ဆာတယ်... ငါ အရမ်း ဆာတယ်" သူ ရုန်းကန်ပြီး အော်ဟစ်ကာ အစာတောင်းနေသည်။

ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ ဒီလူရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်လာပြီး ပါးစပ် ဟသွားကာ ခန္ဓာကိုယ် ပိန်ကပ်သွားပြီး အသက်ရှူသံတွေ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ဆုံးသွားကာ နောက်ဆုံးမှာတော့ နေရာမှာတင် သေဆုံးသွားသည်။

ဒီမြင်ကွင်းက တခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို ထိတ်လန့်သွားစေပြီး မြေကြီးပေါ် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားကြသည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး နည်းနည်း ကြောက်သွားသည်။

ယန်ကျန့်ရဲ့ မျက်နှာ တည်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ကာ အဲဒီလူရဲ့ အခြေအနေကို ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဒီလူဟာ တစ္ဆေ သတ်လို့ သေတာ မဟုတ်ဘဲ အရှင်လတ်လတ် ငတ်သေသွားတာ ဖြစ်သည်။

"စားလေ ဆာလေ ဖြစ်စေတဲ့ ပေါက်စီပဲ... တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်တာနဲ့ ဒီပေါက်စီဆိုင်ကနေ ထွက်လို့ မရတော့ဘူး... မဟုတ်ရင် အပြင်မှာ ငတ်သေလိမ့်မယ်" သူ ဒီဆိုင်ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ သဘာဝကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားသည်။

ဒီလိုဆိုရင် ဆိုင်ထဲက လူတွေကို ကယ်လို့ မရတော့ပေ။

ဒီလူတွေက သဘာဝလွန် အငွေ့အသက်တွေ စွဲကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို ကယ်တင်လိုက်ခြင်းက သတ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပင်။

"ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် နည်းလမ်းတစ်ခု စမ်းကြည့်လို့ ရနိုင်တယ်"

ယန်ကျန့် ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် တော်တော်လေး ကြမ်းတမ်းတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုကို စဉ်းစားမိလိုက်သည်။ အဲဒါကတော့ တစ္ဆေမီးတောက်ကို သုံးပြီး ဒီလူတွေဆီက သဘာဝလွန် အငွေ့အသက်တွေကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းရင်တော့ တစ္ဆေမီးတောက်ရဲ့ လောင်ကျွမ်းမှုကို ခံနိုင်ပြီး အသက်ရှင်နိုင်လိမ့်မည်။

ကံဆိုးရင်တော့ သေသွားကြလိမ့်မည်။

တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ယန်ကျန့်ရဲ့ တစ္ဆေမီးတောက် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်သွားပြီး ပေါက်စီဆိုင်ကို တိုက်ရိုက် မီးရှို့လိုက်သည်။

သဘာဝလွန် အရာတွေ လောင်ကျွမ်းသွားမယ်၊ ဒါပေမဲ့ သက်ရှိတွေတော့ မလောင်ကျွမ်းဘူး။ သို့သော် ဒီလူတွေက သဘာဝလွန် ပစ္စည်းတွေကို စားသုံးထားတဲ့အတွက် သဘာဝလွန် အငွေ့အသက်တွေ စွဲကပ်နေပြီး တစ္ဆေမီးတောက်ရဲ့ လောင်ကျွမ်းမှုက သူတို့အတွက် နှိပ်စက်မှုတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီနည်းလမ်းက သူတို့ကို ကယ်တင်နိုင်သည်။

မကြာမီ သနားစဖွယ် အော်ဟစ်သံတွေ ပေါက်စီဆိုင်ထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားရာ နားထောင်ရသူတွေ ကြောက်လန့်တကြား တုန်ရီသွားစေသည်။

ယန်ကျန့်ကတော့ မျက်နှာထား မပြောင်းလဲဘဲ တစ္ဆေမီးတောက် ဝါးမြိုနေတဲ့ လူအုပ်ကြီးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

မကြာမီ လူအတော်များများ တစ္ဆေမီးတောက်ထဲမှာ သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။

"ကယ်ကြပါဦး... ကယ်ကြပါဦး"

"ငါ မီးလောင်ပြီး မသေချင်ဘူး... တစ်ယောက်ယောက် ကယ်ပါဦး"

တစ္ဆေမီးတောက်က သဘာဝလွန် အငွေ့အသက်တွေကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်တဲ့အတွက် သူတို့ရဲ့ အာရုံတွေ ပြန်ကောင်းလာပြီး အကူအညီ တောင်းနိုင်လာကြသည်။ ဒါက ကောင်းတဲ့ လက္ခဏာ ဖြစ်သည်။

ခဏအကြာမှာ လူတစ်ယောက် ပေါက်စီဆိုင်ထဲကနေ နာကျင်စွာ ပြေးထွက်လာသည်။ လက်ထဲမှာ ပေါက်စီ မပါတော့ဘဲ စိမ်းဖျော့ဖျော့ တစ္ဆေမီးတောက်တွေ စွဲကပ်နေသည်။ မျက်လုံးတွေက ပြောမပြနိုင်လောက်အောင် ကြောက်ရွံ့နေပြီး ပါးစပ်က အမောတကော ရှူနေကာ ခန္ဓာကိုယ်က နာကျင်မှုတွေ လျင်မြန်စွာ သက်သာလာသည်။

"ကံကောင်းတယ်... မင်း အသက်ရှင်တယ်" ယန်ကျန့် အကဲခတ်ပြီး အဲဒီလူရဲ့ အခြေအနေကို အတည်ပြုလိုက်သည်။

"ခင်... ခင်ဗျား မီးရှို့လိုက်တာလား" အဲဒီလူက ယန်ကျန့်ကို ကြည့်ပြီး ထိတ်လန့်ဒေါသထွက်စွာ မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က "မင်း မအဘူးပဲ... ဟုတ်တယ် ငါ ရှို့လိုက်တာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ကျုပ်ကို မီးရှို့သတ်ချင်နေတာလား"

အဲဒီလူ ဒေါသတကြီး ပြေးဝင်လာသည်။

"အနည်းဆုံးတော့ ငါ မင်းကို တစ္ဆေလက်ထဲကနေ ကယ်လိုက်တာပဲ... မင်း ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်"

ယန်ကျန့် မျက်နှာထား တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အဲဒီလူ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူ လက်ရှိ အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားပြီး တဖျပ်ဖျပ် လင်းနေတဲ့ နီယွန်မီး ပေါက်စီဆိုင်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ ခြောက်ခြားဖွယ် တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ လမ်းမကြီးကို ကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် ကျောချမ်းသွားပြီး တုန်ရီသွားသည်။

ယန်ကျန့်ဘက် ပြန်လှည့်လာတဲ့အခါ ဒေါသ မထွက်တော့ဘဲ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တွေ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဟိုဘက် သွားရပ်နေ... ရှုပ်မနေနဲ့" ယန်ကျန့် လက်ကာပြလိုက်ပြီး အဲဒီလူကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

အဲဒီလူက ယန်ကျန့်ကို ထပ်ပြီး ဒေါသထွက်အောင် မလုပ်တော့ဘဲ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အုပ်စုဆီကို အမြန် ပြေးသွားလိုက်သည်။

"မင်း တကယ် အတွေးမခေါ်တတ်ဘူးပဲ... ဒီလူက တစ္ဆေတွေကို ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်... ငါတို့ကို လာကယ်တာ... ပြဿနာ မရှာနဲ့... ဒီသရဲခြောက်တဲ့ နေရာကနေ ထွက်ချင်ရင် သူ့နောက်ကို ငြိမ်ငြိမ်လေး လိုက်ခဲ့"

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေက အဲဒီလူကို အကြံပေးပြီး အခြေအနေကို ရှင်းပြလိုက်ကြသည်။

အသက်ရှင်လာတဲ့လူက ခေါင်းကို ဆက်တိုက် ညိတ်လိုက်ပြီး အသံတောင် မထွက်ရဲတော့ပေ။

ပထမလူ အောင်မြင်ပြီးနောက် ဒုတိယနဲ့ တတိယလူတွေလည်း ခန္ဓာကိုယ်မှာ မီးတွေလောင်လျက်နဲ့ ပေါက်စီဆိုင်ထဲကနေ ပြေးထွက်လာကြသည်။

တစ္ဆေမီးတောက်က သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သဘာဝလွန် အငွေ့အသက်တွေကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်တဲ့အတွက် ငတ်မသေတော့ဘဲ အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ တစ္ဆေမီးတောက်ရဲ့ လောင်ကျွမ်းမှုကို ခံစားခဲ့ရပေမယ့် အသက်ရှင်တာနဲ့ ယှဉ်ရင် ဒီနာကျင်မှုက ဘာမှ မဟုတ်ပေ။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ပေါက်စီဆိုင်ထဲမှာ လူတွေ ပိုပို နည်းလာသည်။ အများစုက အသက်ရှင်လျက် ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့ကြပြီး အနည်းငယ်လောက်သာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပိတ်မိနေကာ အစားများလွန်းလို့ ထွက်မလာနိုင်ကြတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီရလဒ်က ကျေနပ်စရာ ကောင်းနေပါပြီ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ သဘာဝလွန် ဆိုင်ထဲကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်လာနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ပေါက်စီဆိုင် ကိစ္စ ပြီးတာနဲ့ ယန်ကျန့် အချိန်ဆွဲမနေဘဲ နောက်ထပ် သဘာဝလွန် နေရာတစ်ခုဆီ အမြန် သွားလိုက်သည်။

သဘာဝလွန် နေရာတွေမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ လူတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတဲ့အတွက် နောက်ထပ် နှစ်နာရီအတွင်းမှာ သူ အလုပ်ရှုပ်နေဦးမည် ဖြစ်သည်။

အခန်း ၁၃၆၀ - ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်မှ ထွက်ခွာခြင်း

"ပြေး... မြန်မြန်ပြေး"

ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်ရဲ့ နက်ရှိုင်းကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လမ်းကြားလေးတစ်ခုထဲမှာ လူငယ်တချို့ဟာ အသက်လုပြီး ထွက်ပြေးနေကြသည်။ ဘယ်သူမှ နောက်လှည့်မကြည့်ရဲကြပေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အနောက်မှာ သူတို့ဘဝရဲ့ အကြောက်မက်ဖွယ် အကောင်းဆုံး အရာနဲ့ ကြုံတွေ့နေရလို့ ဖြစ်သည်။

အဲဒါကတော့ တစ္ဆေ တစ်ကောင်ပါပဲ။

ထိုတစ္ဆေက သူတို့ကို ပစ်မှတ်ထားပြီး သတ်ဖြတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မူလက သူတို့ အရေအတွက် ဒီလောက် မနည်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် လက်တစ်ဆုပ်စာလောက်ပဲ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ သူတို့က ငယ်ရွယ်ပြီး ပိုမြန်မြန် ပြေးနိုင်ကြလို့ပါပဲ။

"အား... မလုပ်ပါနဲ့"

ခြောက်ခြားဖွယ် အော်ဟစ်သံက တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ လမ်းကြားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ လူငယ်တစ်ယောက် တစ္ဆေရဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ အရှိန်ပြင်းပြင်း ပြေးနေရင်း ရုတ်တရက် ခလုတ်တိုက် လဲကျသွားပြီး ခေါင်းကို ကိုင်ကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လေးလံတဲ့ အရာတစ်ခုနဲ့ ရိုက်ခံလိုက်ရသလို ခေါင်းကြေမွသွားသည်။

သွေးတွေ ပတ်ဖျန်းသွားပြီး လူငယ်လေးက နှစ်ချက်လောက် တက်သွားကာ ငြိမ်သက်သွားသည်။

ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ လူတွေက ပိုပြီး ထိတ်လန့်လာကြသည်။ မမြင်ရတဲ့ တစ္ဆေနဲ့ ဝေးရာကို ရောက်ဖို့အတွက် လမ်းကြားထဲကနေ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေကြသည်။

"မြန်မြန်လုပ်... မြန်မြန်... လမ်းကြားထဲက ထွက်တာနဲ့ လူခွဲပြေးကြမယ်... ဒါဆိုရင် အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိလာမှာ"

ရှေ့ဆုံးက လူတစ်ယောက် ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

သူ ကြောက်လန့်နေပေမယ့် အသိစိတ် ကပ်နေသေးပြီး ဘယ်လိုလုပ်ရင် အခွင့်အရေး ရှိမလဲဆိုတာ သိနေသည်။

ဒါပေမဲ့ သူ့နောက်မှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ နည်းသထက် နည်းလာသည်။ လူတိုင်းက ရှေ့ကိုပဲ အသည်းအသန် ပြေးနေကြပြီး စိတ်ထဲမှာ အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။အဲဒါကတော့ ရှေ့ကလူကို ကျော်တက်ဖို့ပါပဲ။

ဒါမှသာ နောက်တစ်ယောက် သေမယ့်သူက ကိုယ်မဖြစ်မှာ ဖြစ်သည်။ ဒါက ကိုယ့်အသက်ကို ခဏလေး ဆွဲဆန့်ပေးနိုင်ရုံပဲ ရှိပေမယ့် စက္ကန့်ပိုင်းလေး အသက်ပိုရှည်ရတာကလည်း တန်ဖိုးရှိသည်။

ဘယ်သူမှ မသေချင်ကြသလို အနောက်က တစ္ဆေလက်ချက်နဲ့ အသတ်မခံချင်ကြပေ။

ကြောက်ရွံ့မှုက ဒီလူတွေကို မောင်းနှင်နေပြီး ပုံမှန်ထက်သာလွန်တဲ့ ခံနိုင်ရည်နဲ့ အမြန်နှုန်းကို ပေးစွမ်းနေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ မြန်မြန်ပြေးပါစေ၊ တစ္ဆေက သူတို့ကို မရမက လိုက်နေသည်။

"ငါ့လမ်းကို မပိတ်နဲ့... ဖယ်စမ်း"

မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတဲ့ အချိန်မှာ လူ့သဘောသဘာဝရဲ့ အမှောင်ဘက်ခြမ်း ပေါ်လာသည်။ လူတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် လက်လှမ်းပြီး ရှေ့က အမျိုးသမီးရဲ့ ဆံပင်ကို ဆွဲကာ အတင်း ဆောင့်ဆွဲလိုက်သည်။

မောပန်းနေတဲ့ အမျိုးသမီးငယ်လေးဟာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ပြီး မြေကြီးပေါ် လဲကျသွားသည်။

လုပ်ရပ်ကျူးလွန်သူက တစ်စက္ကန့်တောင် မရပ်တန့်ဘဲ အမျိုးသမီးကို ကျော်ခွပြီး လမ်းကြားထွက်ပေါက်ဆီ အမြန် ပြေးထွက်သွားသည်။

ထင်ရှားတာကတော့ သူဟာ ဒီအမျိုးသမီးရဲ့ အသက်ကို သုံးပြီး ချဉ်းကပ်လာတဲ့ တစ္ဆေကို နှောင့်နှေးစေကာ ကိုယ့်လွတ်ရုန်းဖို့ ကြိုးစားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျောက်ကျစ်ရှင်း... နင် ယုတ်မာလှချည်လား"

အမျိုးသမီးက ထိတ်လန့်ဒေါသထွက်ပြီး ရုန်းကန်ထရပ်ကာ ထိန်းချုပ်မရဘဲ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ဒီအမျိုးသမီးက အဲဒီလူကို သိနေတယ်ဆိုတာ ထင်ရှားသည်။

ဒါပေမဲ့ လဲကျနေတဲ့ အမျိုးသမီးကို ကူညီဖို့ ဘယ်သူမှ မရပ်တန့်ရဲကြပေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လဲကျသွားရင် သေမယ်ဆိုတာ လူတိုင်း နားလည်ထားကြလို့ပါပဲ။ တချို့လူတွေဆိုရင် ဒီအချိန်မှာ လဲကျသွားတာ ကိုယ်မဟုတ်လို့ တိတ်တိတ်လေး ဝမ်းသာနေကြသေးသည်။

လဲကျသွားတဲ့ အမျိုးသမီးက ထွက်ပြေးချင်ပေမယ့် ထရပ်လိုက်တာနဲ့ ပြန်လဲကျသွားသည်။ စောစောက လဲကျတာ ပြင်းထန်လွန်းလို့ ခြေထောက်ကျိုးသွားပုံရသည်။ ပြေးဖို့ နေနေသာသာ လမ်းလျှောက်ဖို့တောင် ခက်ခဲနေသည်။ မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာနဲ့ သူမ ငိုကြွေးလိုက်မိသည်။

လွတ်မြောက်ဖို့ ဒီလောက် နီးကပ်နေမှ ဒုက္ခပေးခံရပြီး ဒဏ်ရာရသွားကာ သေမယ့်အချိန်ကို ထိုင်စောင့်နေရတာက သူမအတွက် လက်ခံဖို့ ခက်ခဲလွန်းလှသည်။

"လွတ်တော့မယ်"

ရှေ့ဆုံးက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူဟာ ဝမ်းသာသွားသည်။ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ လမ်းကြားထဲကနေ ထွက်တော့မယ်ဆိုတာ သူ အာရုံခံမိလိုက်သည်။ အပြင်ရောက်တာနဲ့ တစ္ဆေက လိုက်လာမှာ မဟုတ်တော့ဘဲ သူ အသက်ရှင်တော့မှာ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ

ရုတ်တရက် လမ်းကြားထွက်ပေါက်က ရုတ်တရက် မှိန်ဖျော့သွားပြီး လူတစ်ယောက် ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာကာ အဲဒီမှာ ရပ်နေသည်။ သူ့မျက်နှာက ဖြူဖျော့ပြီး ခန္ဓာကိုယ်က အေးစက်နေကာ ထူးဆန်းတဲ့ ထိပ်ခွဲထားတဲ့ လှံရှည်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသည်။ သူ့နဖူးပေါ်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ မျက်လုံးတစ်လုံးက ဂနာမငြိမ် လှုပ်ရှားနေပြီး ဘာမှ ပြောမနေပေ။

"ဒါ လူလား တစ္ဆေလား" ရှေ့ဆုံးကလူ ခြေလှမ်းနှေးသွားပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

"ဒါတွေက သဘာဝလွန် နေရာမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ နောက်ဆုံး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ ဖြစ်လောက်တယ်"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။ သူ့အသံက အေးစက်ပြီး လမ်းကြားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

သူ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်ပြီး အက်ကွဲနေတဲ့ လှံရှည်ကို ကိုင်ကာ ပြတ်ပြတ်သားသား ရှေ့ဆက်လျှောက်လာသည်။

"သက်ရှိလူသားပဲ"

ရှေ့ဆုံးက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူဟာ ယန်ကျန့်ရဲ့ အသံကို ကြားတော့ ဝမ်းသာသွားပြီး အရှိန်မြှင့်ကာ ယန်ကျန့်ဘေးကနေ အမြန် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ဖြတ်သွားတဲ့ ခဏလေးမှာ သူ ကျောချမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒီလူက အနောက်က လိုက်လာတဲ့ တစ္ဆေထက်တောင် ပိုကြောက်စရာ ကောင်းနေသလိုမျိုး ဖြစ်သည်။

"စိတ်ထင်တာများလား" အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူက တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သံသယစိတ်နဲ့အတူ လမ်းကြားထဲကနေ ထွက်ပြေးသွားသည်။

မကြာမီ တခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေလည်း ယန်ကျန့်ကို ကွေ့ပတ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

"ဖယ်စမ်းကွာ... လမ်းမပိတ်နဲ့"

နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ဒေါသထွက်စွာ ပြေးဝင်လာသည်။ ယန်ကျန့်ကို ကွေ့ပတ်သွားဖို့ အချိန်မဖြုန်းချင်ဘဲ ဝင်တိုက်ပြီး ဖြတ်သွားချင်နေသည်။

ယန်ကျန့် ဘာမှမပြောဘဲ နံရံဘက်ကို ကပ်ပြီး လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခဏမှာ ပြေးလာတဲ့လူ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ် ပြင်းထန်စွာ လဲကျသွားသည်။ သွားတချို့ ကျိုးသွားပြီး မျက်နှာမှာ သွေးတွေချင်းချင်းနီကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ဆန့်ထုတ်ထားတဲ့ ခြေထောက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။

"ခြေထိုးခံရတာ ဘယ်လိုနေလဲ"

"မင်း ငါ့ကို ခြေထိုးရဲတယ်ပေါ့... မင်းကို သတ်မယ်..."

အဲဒီလူ ဒေါသထွက်လာပြီး မျက်လုံးတွေ နီရဲကာ ယန်ကျန့်ကို ရန်မူဖို့ ပြင်လိုက်သည်။

"သွားစမ်း"

သူနဲ့ ဆက်ဆံဖို့ စိတ်မဝင်စားတဲ့ ယန်ကျန့်က ကန်ထုတ်လိုက်ရာ အဲဒီလူ လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေကြီးပေါ် လိမ့်သွားကာ လမ်းကြားထွက်ပေါက် လမ်းမပေါ် ရောက်သွားသည်။ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေပြီး ဒဏ်ရာပြင်းထန်ပုံရပေမယ့် အော်သံကို နားထောင်ကြည့်ရင် အသက်အန္တရာယ် မရှိဘူးဆိုတာ သိသာသည်။

"မင်းက နောက်ဆုံး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူလား... မင်းနောက်မှာ သက်ရှိလူသား မရှိလောက်တော့ဘူး"

ယန်ကျန့် ခြေလှမ်းရပ်လိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်က မရင်းနှီးတဲ့ အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှ... ရှင်က ဘယ်သူလဲ" သူမ ကြောက်လန့်တကြား မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ပြန်မဖြေဘဲ သူမကို ကောက်မလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

"မြန်မြန်လုပ်... တစ္ဆေ လိုက်လာနေပြီ"

သူမက အချိန်မဖြုန်းချင်ဘဲ မသေချင်တဲ့အတွက် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

"သာမန် တစ္ဆေတစ်ကောင်ပါပဲ... အနားမကပ်ရဲပါဘူး" ယန်ကျန့် တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

တစ္ဆေမီးတောက် တောက်လောင်လာပြီး တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ လမ်းကြားတစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုသွားသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ မီးလောင်နေတဲ့ လမ်းကြားထဲကနေ ထူးဆန်းတဲ့ စူးရှအော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သက်ရှိလူသား အသံ မဟုတ်ပေ။ ထို့နောက် ဝါးတားတား ပုံရိပ်တစ်ခု မီးတောက်တွေကြားထဲမှာ တွန့်လိမ်ရုန်းကန်နေပြီး အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားသလို ဖြစ်နေသည်။

ရှေ့ဆက်မတိုးရဲတော့ဘဲ တစ္ဆေဟာ မီးတောက်တွေကြားကနေ အမြန် ဆုတ်ခွာသွားသည်။

မီးထဲက တွန့်လိမ်နေတဲ့ ပုံရိပ် တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားသည်။

ယန်ကျန့် လက်ထဲက အမျိုးသမီးဟာ ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး မှင်သက်နေသည်။ သူမရဲ့ နားလည်မှုတွေ တစစီ ကြေမွသွားသည်။

ဒီကမ္ဘာမှာ တစ္ဆေတွေ ရှိရုံတင်မကဘူး... တစ္ဆေတွေကို ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ လူတွေလည်း ရှိတာပဲ။

ခဏအကြာမှာ ယန်ကျန့် လမ်းကြားထဲကနေ ထွက်လာပြီး အမျိုးသမီးကို လူအုပ်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တချို့က သူမကို အမြန် ဖမ်းထိန်းလိုက်ပြီး ထူမပေးလိုက်ကြသည်။

သူမ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်က မြို့သားတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အများစုက ရင်းနှီးတဲ့ မျက်နှာတွေ ဖြစ်သည်။

"အဒေါ်၊ ဦးလေး၊ ဦးလေးဝမ်... အားလုံး ဘေးကင်းကြတယ်နော်... တော်ပါသေးရဲ့"

"ဘိုင်မေ... ညည်းလား... ဘုရားသခင် ကျေးဇူးပါပဲ... ညည်း သေပြီလို့ ထင်နေတာ... အခုမှပဲ ပြန်တွေ့ရတော့တယ်" ဆွေမျိုးတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး ဖက်ကာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။

ဒီအခြေအနေမျိုးကို ယန်ကျန့် အကြိမ်ကြိမ် မြင်ဖူးပြီးသားမို့ စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ တစ္ဆေမျက်လုံး ဖွင့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ လျိုချီလည်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ လူအုပ်စုကြီးနဲ့အတူ လမ်းဖြတ်ကူးပြီး ရောက်လာသည်။

"ယန်ကျန့်... ဒါ နောက်ဆုံးအသုတ်ပဲ... တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ ရှာမတွေ့တော့ဘူး... လွတ်သွားတဲ့သူ တချို့ ရှိကောင်း ရှိနိုင်ပေမယ့် ငါတို့ ကယ်နိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာထက် ကျော်လွန်နေပြီ... တကယ် မတတ်နိုင်တော့ဘူး"

"လုံလောက်ပါပြီ... ထိခိုက်သေဆုံးမှု မရှိတဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်ဆိုတာ မရှိပါဘူး... ဒီလောက် လုပ်နိုင်တာပဲ တော်တော် ကောင်းနေပါပြီ"

ယန်ကျန့် အချိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၅:၅၀ ရှိနေပြီ။

ခြောက်နာရီထိုးဖို့ ဆယ်မိနစ်ပဲ လိုတော့သည်။

နှစ်နာရီနီးပါး ရှာဖွေမှုအတွင်း ယန်ကျန့်နဲ့ လျိုချီတို့ တကယ်ပဲ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ ပျင်းရိတာ၊ ပေါ့ဆတာမျိုး လုံးဝ မရှိခဲ့ဘဲ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ သဘာဝလွန် နေရာတချို့ကိုတောင် ဝင်ရောက်ပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို တတ်နိုင်သမျှ ကယ်ထုတ်ခဲ့ကြသည်။

လျိုချီ သဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆက်မရှာတော့ပေ။

ကျန်တဲ့ ဆယ်မိနစ်မှာ ယန်ကျန့် ဘာမှမလုပ်ဘဲ အချိန်စောင့်နေသည်။ ဒါပေမဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားနဲ့ ဖန်တီးထားတဲ့ အနက်ရောင်ဝတ် လူတွေကတော့ ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်ထဲမှာ လှုပ်ရှားနေတုန်းဖြစ်ပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့သူတွေကို ရှာဖွေနေကြသည်။

ဒါပေမဲ့ နှစ်နာရီနီးပါး ကြာပြီးနောက် အနက်ရောင်ဝတ် လူတစ်ရာကျော်ထဲက ထိခိုက်သေဆုံးမှုက များပြားလှသည်။ အခုဆိုရင် တစ်ရာ့လေးဆယ်ကျော်လောက်ပဲ ကျန်တော့သည်။

ယန်ကျန့် အနက်ရောင်ဝတ် လူတွေ ဆုံးရှုံးသွားတာကို မနှမြောပေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီအရုပ်တွေကို သူ လိုချင်ရင် အများကြီး ဖန်တီးလို့ ရလို့ပင်။

အချိန်တွေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။

နောက်ဆုံး ဆယ်မိနစ်အတွင်းမှာ အနက်ရောင်ဝတ် လူတွေက နောက်ထပ် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အနည်းငယ်ကို ထပ်ခေါ်လာကြသည်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ဘယ်သူမှ ထပ်ပေါ်မလာတော့ပေ။

"ပြီးသလောက် ရှိပါပြီ... အချိန်ကျပြီ... ဆက်စောင့်လို့ မရတော့ဘူး... ဒီသရဲခြောက်တဲ့ နေရာကနေ ထွက်ခွာဖို့ အချိန်တန်ပြီ... ဒီအချိန်ကို လွတ်သွားရင် မမျှော်လင့်တဲ့ ပြဿနာတွေ ကြုံရနိုင်တယ်" ယန်ကျန့် ပြောပြီးနောက် သူ့ရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေက လူတိုင်းကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

မနက် ခြောက်နာရီ လက်တွေ့နဲ့ သဘာဝလွန် ပေါင်းဆုံတဲ့အချိန်မှာ ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အခြေအနေတွေ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ လမ်းဘေးက နီယွန်ဆိုင်းဘုတ်တွေ အားလုံး ခဏတာ တဖျပ်ဖျပ် လင်းပြီးနောက် လုံးဝ ငြိမ်းသွားသည်။ မြို့တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားတဲ့ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကောင်းကင်ကြီး ချက်ချင်း လင်းထိန်လာသလို ဖြစ်ကာ လေထုထဲက အေးစက်မှုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တချို့တောင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်ရဲ့ ခြောက်ခြားဖွယ် လေထုတစ်ခုလုံး ဒီအချိန်မှာ ငြိမ်သက်သွားသလိုပင်…….

"အခုပဲ"

ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်မှာ သဘာဝလွန် လွှမ်းမိုးမှု လျော့နည်းသွားတဲ့ အခိုက်အတန့်ဟာ လက်တွေ့အပေါ် သက်ရောက်မှု အနည်းဆုံး အချိန်ဖြစ်ပြီး ဒီသဘာဝလွန် ဇုန်ကနေ လွယ်ကူစွာ ထွက်ခွာနိုင်တဲ့ အချိန်ဖြစ်သည်။ ဒီအချိန်ကို လွတ်သွားရင် ဒီမှာ ပိတ်မိနေသူတွေဟာ နောက်တစ်နေ့အထိ စောင့်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က တစ္ဆေရေကန်ကနေ အချိန်မရွေး ထွက်ခွာနိုင်ပေမယ့် သာမန်လူတွေ အများကြီးအတွက်တော့ အဆင်မပြေပေ။

တစ္ဆေနယ်မြေက သဘာဝလွန် ကန့်သတ်ချက်တွေကို ဖောက်ထွင်းပြီး လူတိုင်းကို လက်တွေ့ကမ္ဘာထဲ ပြန်ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ လူတိုင်း မြို့အစစ်ထဲကို ပြန်ရောက်သွားကြသည်။

ခြောက်ခြားဖွယ် လေထု မရှိတော့ဘဲ ခေါင်းပေါ်မှာ တောက်ပတဲ့ နေရောင်ခြည်နဲ့ နေရာတိုင်းမှာ လင်းထိန်နေသည်။

"ငါတို့ ထွက်လာနိုင်ပြီ... လွတ်မြောက်ပြီ... ဝမ်းသာစရာကြီး"

"နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီ သရဲခြောက်တဲ့ နေရာကနေ ထွက်လာနိုင်ပြီ... မလွယ်လိုက်တာ"

"ဟားဟား... ငါ မသေဘူးကွ"

အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အများအပြား စိတ်လှုပ်ရှားလာကြသည်။ ရင်ထဲက ပျော်ရွှင်မှုကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ် အားပေးကြသည်။

ဒါပေမဲ့ ဘိုင်မေ ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးကတော့ မျက်လုံးပြူးပြီး မလှမ်းမကမ်းက နေရောင်အောက်မှာ ရပ်နေတဲ့ ယန်ကျန့်ကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဒီလူရဲ့ အထောက်အထားကို သူမ စိတ်ဝင်စားနေပြီး သူမအသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့အတွက် အရမ်း ကျေးဇူးတင်နေသည်။

သူမ ကျေးဇူးတင်စကား တချို့ ပြောချင်ပေမယ့် အနားမကပ်ရဲပေ။

သူမ ခံစားရတာက ယန်ကျန့်အပေါ် ရှင်းပြလို့မရတဲ့ ကြောက်ရွံ့လေးစားမှုမျိုးသာ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်ရဲ့ အေးစက်တဲ့ အကြည့် ဖြတ်သန်းသွားတဲ့အခါ စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ လူအုပ်ကြီး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ယန်ကျန့်ရဲ့ အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကြောက်လန့်တကြား ရှောင်ဖယ်ကြပြီး ယန်ကျန့် ကန်ထုတ်လိုက်တဲ့ လူတောင် ခေါင်းငုံ့ပြီး တုန်ရီနေသည်။

ထင်ရှားတာကတော့ အဲဒီလူ အရမ်း ကြောက်နေပြီး အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာတဲ့အခါ သူ့လုပ်ရပ် ဘယ်လောက် မိုက်မဲခဲ့လဲ ဆိုတာ နားလည်သွားပုံရသည်။

တစ္ဆေတွေကို ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့သူအတွက် သာမန်လူတစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်ရတာက ကိတ်မုန့်စားသလောက်ပဲ လွယ်ကူမှာ ဖြစ်သည်။

"လက်တွေ့ကို ပြန်ရောက်တာနဲ့ ဘေးကင်းပြီလို့ မဆိုလိုဘူး... နောက်ထပ် ငါ မင်းတို့ကို ဘိုင်ရွှေမြို့နယ် နယ်နိမိတ် အပြင်ဘက်ကို ခေါ်ထုတ်သွားမယ်... အခုကစပြီး ဒီကို ပြန်လာဖို့ တားမြစ်ထားတယ်... သတိပေးတာကို နားမထောင်ဘဲ ဒီကို လာတဲ့သူ ရှိရင် ချက်ချင်း ကွပ်မျက်ခိုင်းလိုက်မယ်"

ယန်ကျန့် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အသံက မကျယ်ပေမယ့် ငြင်းဆန်လို့မရတဲ့ အမိန့်တစ်ခုလို ကမ္ဘာလောကကြီး တစ်ခုလုံးမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသလို ခံစားရသည်။

ဘယ်သူမှ စကားမပြောရဲသလို ငြင်းလည်း မငြင်းရဲကြပေ။ ယန်ကျန့်ရဲ့ စကားကို နာခံလိုက်ကြသည်။

"ကန့်ကွက်မယ့်သူ မရှိဘူးလား... ကောင်းပြီ... ဒါဆို စထွက်ကြမယ်... အနီးနားမှာ မင်းတို့ကို ကူညီပေးမယ့်သူတွေ ရှိတယ်... နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတွေအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

သူ တစ္ဆေနယ်မြေကို ထပ်မံ အသုံးပြုပြီး ဒီလူတွေကို ဘေးကင်းတဲ့ နေရာတစ်ခုဆီ ရွှေ့ပြောင်းပေးလိုက်သည်။ အဲဒီမှာ လျိုရှောင်ယွီနဲ့ တခြား ဝန်ထမ်းအများအပြားက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို လက်ခံပြီး နေရာချထားပေးဖို့ အသင့်စောင့်နေကြတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်ကတော့ အခု ပိတ်ဆို့ခံထားရပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့ လုပ်တာ ကောင်းတယ်... လူတွေ လွှတ်ပြီး ကူညီပေးရမှန်း သိသားပဲ"

ယန်ကျန့်က လျိုချီ၊ ဝမ်ရှန်းရှန်းတို့နဲ့အတူ စုရပ်နေရာမှာ ပေါ်လာသည်။

စုရပ်နေရာကို လောလောဆယ် လျိုရှောင်ယွီ၊ ဖုန်းချွမ်၊ ဟွမ်ကျီယာနဲ့ အနီးနား မြို့တွေက ဝန်ထမ်းတွေ ကြီးကြပ်နေကြသည်။

"မြို့ငယ်လေး တစ်မြို့ ရုတ်တရက် ပျောက်သွားတာရယ်၊ ရှင်ရယ်၊ လျိုချီရယ်၊ ရှောင်ယန်ရယ် ပျောက်သွားတာရယ် ပေါင်းလိုက်တော့ ဒီကိစ္စကို ဌာနချုပ်က အာရုံမစိုက်လို့ မရတော့ဘူးလေ... ရှင် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး... ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်က တခြားလူတွေကို ရွှေ့ပြောင်းပေးပြီးပါပြီ... အခု မြို့က မြို့ပျက်ကြီး ဖြစ်နေပြီ... ဒီအဖွဲ့က ရှင် ခေါ်လာတဲ့ နောက်ဆုံး မြို့ခံတွေပါပဲ" လျိုရှောင်ယွီက ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်... မင်းရဲ့ လုပ်ရည်ကိုင်ရည်ကို ငါ တော်တော် ယုံကြည်ပါတယ်"

ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဖုန်းချွမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်... ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဖုန်းချွမ် စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က "မင်း အခု ဒီမှာ မရှိသင့်ဘူး... တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကို သွားသင့်တယ်... ဝေ့ကျင်း ပြဿနာတက်နေပြီး မင်းရဲ့ အကူအညီ လိုနေတယ်... အသေးစိတ်ကို တစ္ဆေစာပို့တိုက်က စွန်းရွေ့ ရှင်းပြလိမ့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"တစ္ဆေစာပို့တိုက် ဟုတ်လား... ကောင်းပြီ၊ သဘောပေါက်ပြီ... ဒီကိစ္စ ပြီးတာနဲ့ ငါ ထွက်သွားလိုက်မယ်"

ဖုန်းချွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဒီကိစ္စက ဘိုင်ရွှေမြို့နယ် နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စတွေထက် ပိုအရေးကြီးမှန်း သူ နားလည်လိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ယန်... ရှောင်ယန် သေသွားပုံရတယ်... သူ ရှင်တို့နဲ့အတူ ထွက်မလာဘူး"

ဟွမ်ကျီယာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပေမယ့် မရင်းနှီးတဲ့ ခေါင်းဆောင်ကို မတွေ့ရပေ။

ယန်ကျန့် အသေးစိတ် မရှင်းပြတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"လျိုချီက နောက်မှ အစီရင်ခံစာ ရေးပေးလိမ့်မယ်... အဲဒီကျမှ အစီရင်ခံစာကို ဖတ်ကြည့်လိုက်... ဒီအခြေအနေက ထူးခြားတယ်... ဘိုင်ရွှေမြို့နယ် ပိတ်ဆို့တာကို တင်းကျပ်ဖို့ လိုမယ်... အထဲက သဘာဝလွန် အင်အားစုတွေ ပျံ့နှံ့လာရင် ရိုက်ခတ်မှုက ကြီးမားလိမ့်မယ်... ပြီးတော့ အထဲက တစ္ဆေတွေက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်... S အဆင့် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ် ဖြစ်လာနိုင်တယ်" ဒီစကားတွေက ရှိနေတဲ့သူတွေကို တင်းမာသွားစေသည်။

"နောက်ထပ် တားမြစ်နယ်မြေ တစ်ခု ပေါ်လာဦးမယ် ထင်တယ်"

ဟွမ်ကျီယာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အရင်က ဆီဇာဟိုတယ် ကိစ္စက ခေါင်းကိုက်စရာ ကောင်းနေပြီ... အခု ဘိုင်ရွှေမြို့နယ် ထပ်တိုးလာပြန်ပြီ"

"မင်း သက်ပြင်းချဖို့ စိတ်ကူးရှိသေးတာပဲ... မင်းရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေ ကောင်းပုံရတယ်... ဒါဆိုရင် လျိုရှောင်ယွီကို နောက်ဆက်တွဲ ကိစ္စတွေ ကူညီပေးဖို့ ဒီမှာပဲ နေခဲ့လိုက်... ငါ တာချန်းမြို့ကို ပြန်တော့မယ်... လိုအပ်ရင် ဆက်သွယ်လိုက်"

ယန်ကျန့် ဆက်နေဖို့ စိတ်ကူးမရှိပေ။ သူ လုပ်နိုင်တာတွေ အကုန် လုပ်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်တဲ့ အသေးအဖွဲ ကိစ္စတွေကို သူ မဖြေရှင်းချင်တော့ပေ။

"ရှင်က ဆရာပဲ... ရှင် ခိုင်းသမျှ လုပ်ရမှာပေါ့"

ဟွမ်ကျီယာ ဂရုမစိုက်သလို ပြောလိုက်သည်။

လျိုချီက "ယန်ကျန့်... ငါ ရှောင်ယန်ရဲ့ နာရေးကိစ္စတွေ စီစဉ်ဖို့ ခဏ နေခဲ့လိုက်ဦးမယ်" ဟု ပြောသည်။

"မင်း ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီဆိုရင်လည်း ပြီးတာပါပဲ... ကိစ္စပြီးရင် တာချန်းမြို့ကို ပြန်လာခဲ့... အတန်းဖော်ဟောင်းတွေ တွေ့ဆုံပွဲကို မမေ့နဲ့ဦး"

ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တစ္ဆေရေကန်ထဲက အလောင်းကောင် တစ်လောင်းကို ထုတ်ပြီး သူ့ကို ပေးလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့" လျိုချီ ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ယန်အပေါ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရတဲ့အတွက် သူဟာ နောင်တတွေ သက်သာစေဖို့ နာရေးကိစ္စတွေကို နေခဲ့ပြီး စီစဉ်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က ဝမ်ရှန်းရှန်း၊ တစ္ဆေကလေးတို့နဲ့အတူ စုရပ်အပြင်ဘက်ကို ထွက်လာပြီး တစ္ဆေနယ်မြေကို သုံးကာ တာချန်းမြို့ကို ပြန်ဖို့ ပြင်လိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ စုရပ်ထဲက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ယောက် ခြေထောက်တစ်ဖက် ထော့နဲ့ထော့နဲ့နဲ့ ထွက်လာပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ နာမည် ဘိုင်မေ ပါ... ကျွန်မကို ကယ်တင်ပေးလို့၊ ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်ကို ကယ်တင်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ရှင့်ကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်ခွင့်ရအောင် ရှင့်နာမည် ပြောပြပေးလို့ ရမလား"

"သူ နင့်ကို မကြောက်ဘူးပဲ" ဝမ်ရှန်းရှန်း ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် အဲဒီအမျိုးသမီးကို တည်ငြိမ်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့အသံက အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ငါ့နာမည် ယန်ကျန့်"

ပြောပြီးတာနဲ့ သူဟာ ဝမ်ရှန်းရှန်း၊ တစ္ဆေကလေးတို့နဲ့အတူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဘိုင်မေ ဆိုတဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူက ယန်ကျန့် ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ နေရာကို ကြည့်ပြီး ခဏတာ မှင်သက်နေသည်။ ထို့နောက် ဘာမှ မပြောတော့ပေမယ့် ဒီနာမည်ကို အခိုင်အမာ မှတ်သားထားလိုက်သည်။