အခန်း (၁၃၆၁-၁၃၆၂)

အခန်း ၁၃၆၁ - တကျော့ပြန် ကြီးထွားခြင်း

"နည်းနည်း အနားယူပြီး သိပ်မတွေးနဲ့... ဘိုင်ရွှေမြို့နယ် ဖြစ်ရပ်က ပြီးသွားပြီ... ကျန်တာ ငါ ဖြေရှင်းလိုက်မယ်... တစ္ဆေကလေးက နောက်ရက်အနည်းငယ်လောက် ငါ့ဆီမှာပဲ နေလိမ့်မယ်... တစ္ဆေကလေးကို ပိုပြီး ကြီးထွားအောင် ကူညီပေးနိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိမရှိ ငါ ကြည့်လိုက်ဦးမယ်... အခုအတိုင်းဆိုရင် သူက အရေးပါတဲ့ အခန်းကဏ္ဍကနေ မပါဝင်နိုင်တော့ဘူး"

ယန်ကျန့် တာချန်းမြို့ကို ပြန်ရောက်လာပြီး ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ဂွမ်းကျန်း လူနေအိမ်ရာဆီ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ပို့ပေးလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါ နင့်ကို ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားလို့ တောင်းပန်ပါတယ်"

ဝမ်ရှန်းရှန်း ထပ်မံ တောင်းပန်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်... ငါကိုင်တွယ်တဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေက အန္တရာယ်တွေ အများကြီး ပါပြီးသားပါ... ဒါကလည်း ထူးမခြားနားပါပဲ... ငါ သွားတော့မယ်" သူ ဆက်မနေတော့ဘဲ တစ္ဆေကလေးနဲ့အတူ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

ထွက်လာပြီးနောက် ယန်ကျန့် အနားမယူဘဲ ဂွမ်းကျန်း လူနေအိမ်ရာ အမှတ် ၁ က လုံခြုံရေး အိမ်ဆီကို တန်းသွားလိုက်သည်။

ဒီလုံခြုံရေး အိမ်က ယန်ကျန့် သဘာဝလွန် ပစ္စည်းတွေ သိမ်းဆည်းလေ့ရှိပြီး တစ္ဆေတွေကို ချုပ်နှောင်ထားတဲ့ နေရာဖြစ်ကာ တခြားဘယ်သူမှ ဒီကို မလာကြပေ။

"ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်ကနေ အကျိုးအမြတ် ဘာမှ မရလိုက်ပေမယ့် အဲဒီအတွေ့အကြုံက ငါ့ရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို သင်ပေးလိုက်တယ်... အထူးသဖြင့် တစ္ဆေကလေးရဲ့ ကြီးထွားမှုက ငါ့မျက်စိကို ဖွင့်ပေးလိုက်သလိုပဲ... တစ္ဆေကလေးရဲ့ ကြီးထွားမှုကို ဆက်ပြီး ဖိနှိပ်ထားလို့ မရတော့ဘူး... နောက်ထပ် အစွမ်းထက်တဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို စားသုံးဖို့က မဖြစ်မနေ လိုအပ်လာပြီ"

ယန်ကျန့် အကြည့် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး လုံခြုံရေး အိမ်ထဲမှာ ထားရှိတဲ့ ရွှေရောင်သေတ္တာတန်းကြီးကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

သေတ္တာ တစ်လုံးချင်းစီမှာ တစ္ဆေဆိုး တချို့ရဲ့ ဝိသေသလက္ခဏာတွေကို ဖော်ပြထားတဲ့ တံဆိပ်တွေ ကပ်ထားသည်။

အဲဒီသေတ္တာတွေထဲမှာ အထူးခြားဆုံး တစ်လုံးကတော့ အထူးကြီးမားပြီး တံဆိပ်ပေါ်မှာ စာလုံးသုံးလုံးတည်းသာ ရေးထားကာ အချိန်အကြာကြီး ပိတ်ထားခဲ့တဲ့ သေတ္တာဖြစ်သည်။ အဲဒါကတော့ တံခါးခေါက်တစ္ဆေ………

အဲဒီတုန်းက ယန်ကျန့် ကိုယ်တိုင် တံခါးခေါက်တစ္ဆေကို ချုပ်နှောင်ခဲ့ပြီး ထင်းခုတ်ဓားနဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ဖြတ်ကာ သဘာဝလွန် စွမ်းအား တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ခွဲထုတ်ပြီး လီယန်ကို အမွေဆက်ခံစေခဲ့သည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ဖြစ်နေရင်တောင် တံခါးခေါက်တစ္ဆေဆီမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေ ရှိနေတုန်းပင် ဖြစ်သည်။

"တံခါးခေါက်တစ္ဆေဆီမှာ သဘာဝလွန် စွမ်းအား ဘယ်လောက် ကျန်နေသေးလဲ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး... သူ့ကို တစ္ဆေကလေးကို ကျွေးတာက သတိရှိတဲ့ ရွေးချယ်မှု မဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျန့် ခဏ တွေးလိုက်ပြီး တခြား သေတ္တာတွေက တံဆိပ်တွေကို ကြည့်လိုက်ပေမယ့် သင့်တော်တဲ့ တစ္ဆေ မတွေ့ရပေ။

သူ့အမှားလည်း ပါသည်။ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေကို ကိုင်တွယ်ပြီးတဲ့အခါ တစ္ဆေတွေကို ချုပ်နှောင်လေ့ သိပ်မရှိတဲ့အတွက် ရွေးချယ်စရာ နည်းပါးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဌာနချုပ်မှာရော သင့်တော်တဲ့ တစ္ဆေ ရှိမလား" ဌာနချုပ်ကနေ ယူဖို့ သူ စဉ်းစားလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က အခု တရားဥပဒေစိုးမိုးရေး ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေပြီ ဆိုတော့ ဌာနချုပ်က ချုပ်နှောင်ထားတဲ့ တစ္ဆေတွေကို ယူသုံးပိုင်ခွင့် ရှိပြီး ဘယ်သူ့ခွင့်ပြုချက်မှ ယူစရာ မလိုပေ။

တကယ်တော့ ဌာနချုပ်မှာ ချုပ်နှောင်ထားတဲ့ တစ္ဆေအရေအတွက်က အများကြီး ရှိပြီး တစ္ဆေကလေးရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအား ထိန်းချုပ်မှုနဲ့ ကိုက်ညီမယ့်ဟာ တစ်ကောင်လောက်တော့ သေချာပေါက် တွေ့မှာ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက် ယန်ကျန့် ခေါင်းထဲ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။ လက်ရှိ တစ္ဆေကလေးနဲ့ အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်မယ့် သဘာဝလွန် စွမ်းအား တစ်ခုကို သတိရသွားသည်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီ တစ္ဆေက ဘယ်သူ့လက်ထဲမှာမှ မရှိဘဲ ချုပ်နှောင်မခံရသေးသလို A အဆင့် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တစ်ခု အနေနဲ့ တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အဲဒါကတော့ တိတ်ဆိတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"တိတ်ဆိတ်ခြင်း သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ် ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ နေရာမှာ ရေအိုင် ကျန်ခဲ့တာ ငါ မှတ်မိတယ်... ငါ သွားချင်တဲ့အချိန်တိုင်း အဲဒီကို ရောက်နိုင်တယ်"

ယန်ကျန့် အတွေ့အကြုံကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။

ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ယန်ကျန့်က တိတ်ဆိတ်ခြင်း သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်ကို ဖြေရှင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး အဲဒီ တစ္ဆေကို တစ္ဆေကလေးကို ကျွေးသင့်တယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"မသွားခင် ဒါ ဝတ်လိုက်ဦး"

ရုတ်တရက် ယန်ကျန့်က လုံခြုံရေး အိမ်ထဲက စင်ပေါ်ကနေ သေတ္တာငယ်လေး တစ်ခုကို ယူလိုက်ပြီး ဖွင့်လိုက်ရာ အနီရောင် ပန်းထိုးဖိနပ် အဟောင်းလေး တစ်ရန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ပန်းထိုးဖိနပ်လေးက သေးငယ်ပြီး ရှေးခေတ်က သုံးလက်မ ရွှေကြာဖိနပ်နဲ့ တူနေသည်။ ဒါပေမဲ့ ဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ပန်းထိုးဖိနပ် အဟောင်းလေးက သေတ္တာထဲကနေ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေသလို ဖြစ်နေသည်။

"အဝတ်အစား ရှိရင် ဖိနပ်လည်း လိုမှာပေါ့... ဒါဆိုရင် တစ္ဆေနယ်မြေ မရှိရင်တောင် လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း တိုးလာမှာပဲ"

ယန်ကျန့်က မီးလောင်ထားတဲ့ တစ္ဆေလက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ပန်းထိုးဖိနပ်ကို ကောက်ယူကာ တစ္ဆေကလေး ရှေ့ကို ပစ်ပေးလိုက်ပြီး ဝတ်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

တစ္ဆေကလေးက အမိန့်ကို နာခံပြီး အညိုအမည်း စွဲနေတဲ့ ခြေထောက်တွေမှာ ပန်းထိုးဖိနပ်ကို ချက်ချင်း ဝတ်လိုက်သည်။

ခြောက်ခြားဖွယ် ပန်းထိုးဖိနပ်က အံကိုက် ဖြစ်နေပြီး သူ့အတွက် သီးသန့် ချုပ်ပေးထားသလို ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က ပန်းထိုးဖိနပ် ဝတ်ပြီးနောက် တစ္ဆေကလေးရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို သေချာ ကြည့်နေသည်။ ဒီဖိနပ်ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းရည်ကို သူ ပြန်သတိရနေသည်။ တိတ်တဆိတ် လမ်းလျှောက်နိုင်ခြင်း၊ မြေကြီးပေါ်ကနေ လွင့်မျောနေနိုင်ခြင်း၊ ခြေရာ မကျန်ခဲ့ခြင်း... အထူးခြားဆုံး အချက်ကတော့ တစ္ဆေရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေထဲကို၊ တစ္ဆေတမန်တော်ရဲ့ နယ်မြေထဲကိုတောင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ခန့်မှန်းခြေအရ ဒီပန်းထိုးဖိနပ်ကို ဝတ်ထားရင် ငါးလွှာမြောက် တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ကျော်လွှားနိုင်လိမ့်မည်။ အဆုံးစွန် ကန့်သတ်ချက်ကတော့ မသိရသေးဘဲ တစ္ဆေကလေး ကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်ကြည့်မှ သိရမည်။

ခဏလောက် စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် ပန်းထိုးဖိနပ်က တစ္ဆေကလေးအပေါ် လောလောဆယ် ဆိုးကျိုး သက်ရောက်မှု မရှိကြောင်း ယန်ကျန့် အတည်ပြုလိုက်သည်။ ကြာကြာ ဝတ်ထားရင် တခြား တုံ့ပြန်မှုတွေ ရှိလာမလား ဆိုတာတော့ မသေချာပေ။ ဒါပေမဲ့ လက်ရှိမှာတော့ တစ္ဆေကလေးရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ပိုပြီး ထူးဆန်းလာကာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဖြတ်သန်း သွားလာနိုင်နေသည်။

"သွားကြစို့"

ယန်ကျန့် အမြန် ထွက်ခွာလိုက်ပြီး တစ္ဆေကလေးကို ခေါ်ကာ လုံခြုံရေး အိမ်ကနေ အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။

အိမ်အပေါ်ထပ်က ရေကူးကန်ထဲမှာ တစ္ဆေရေကန်ရဲ့ နေရာအနှံ့နဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ ဝင်ပေါက်ထွက်ပေါက် တစ်ခု ရှိသည်။ ယန်ကျန့်နဲ့ တစ္ဆေကလေး ရေကန်ထဲကို လျင်မြန်စွာ ငုပ်လျှိုးသွားတဲ့အခါ တာချန်းမြို့ကနေ မကြာခင် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

သူတို့ ပြန်ပေါ်လာတဲ့ နေရာကတော့ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ မြို့နယ်လေး တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဒီမြို့နယ်လေးမှာ ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်လို အန္တရာယ်မျိုး မရှိပေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီက သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်ကြောင့် ပိတ်ဆို့ထားရတာ ဖြစ်ပြီး အရင်တုန်းက ယန်ကျန့်ရော ချောင်ယန်ပါ ဒီတစ္ဆေဆိုးကို မချုပ်နှောင်နိုင်ခဲ့ကြပေ။ အခုတော့ တစ္ဆေကလေးရဲ့ ပြိတ္တာနဲ့ တူတဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုဖို့ လိုအပ်နေသည်။

မဟုတ်ရင် ယန်ကျန့် တစ်ယောက်တည်းနဲ့ အောင်မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

"တစ္ဆေ... ထွက်ခဲ့" ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဒါက တိတ်ဆိတ်ခြင်းရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း စည်းမျဉ်း ဖြစ်သည်။ 'တစ္ဆေ' ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ထုတ်မပြောရပေ။ ပြောလိုက်တာနဲ့ တစ္ဆေအစစ် ပေါ်လာပြီး တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်။

သူ့စကားသံ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး မကြာမီမှာပင်။

နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးမှာ အေးစက်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ထူးဆန်းတဲ့ မိန်းကလေးငယ် တစ်ယောက် အနီးနားက လမ်းမပေါ်မှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပေါ်လာသည်။ မျက်နှာသွင်ပြင် မရှိဘဲ ယန်ကျန့်ကို ပစ်မှတ်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေ မလှုပ်ရှားခင်မှာပင် အက်ကွဲသံ တစ်ခုနဲ့အတူ လှံရှည်တစ်ချောင်း လေထဲကနေ ပျံသန်းလာပြီး ထူးဆန်းတဲ့ မိန်းကလေးငယ်ကို လုံးဝ ဖောက်ထွင်းသွားသည်။

တစ္ဆေဟာ နေရာမှာတင် ရိုက်နှက်ခံလိုက်ရပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။

ဒါပေမဲ့ ဒီမြို့နယ်လေးထဲက သဘာဝလွန် အငွေ့အသက်တွေကတော့ ပျောက်ကွယ်မသွားပေ။ ယန်ကျန့် နောက်ထပ် 'တစ္ဆေ' ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ပြောလိုက်တာနဲ့ တခြား တစ္ဆေတွေ ပေါ်လာပြီး သူ့ကို တိုက်ခိုက်ဦးမှာ ဖြစ်သည်။

ဒါဟာ တစ္ဆေဆရာတွေ မခုခံနိုင်တဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သဘောတရားအရ တည်ရှိနေတဲ့ တစ္ဆေဆိုး ဖြစ်ပြီး တူညီတဲ့ သဘောသဘာဝ ရှိတဲ့ အရာတွေကသာ တန်ပြန်နိုင်မှာ ဖြစ်သည်။

"စားလိုက်"

ယန်ကျန့်က မျက်နှာထား ပြောင်းလဲခြင်း မရှိဘဲ အလောင်းကောင်သံချောင်းနဲ့ ရိုက်နှက်ခံထားရတဲ့ တစ္ဆေကို စားဖို့ တစ္ဆေကလေးကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

အလွန် လျင်မြန်စွာပင် တစ္ဆေကလေးက နာခံလိုက်ပြီး ဘာမှ မရေရာတာမျိုး မရှိဘဲ အလောင်းကောင်သံချောင်းရဲ့ ဖိနှိပ်မှုအောက်မှာ တစ္ဆေကို အရှင်လတ်လတ် မျိုချလိုက်သည်။

ဖောင်းပွလာတဲ့ ဗိုက်က တစ္ဆေကလေး အခု ဗိုက်ဝသွားပြီ ဆိုတာကို ပြသနေသည်။

ဒါပေမဲ့ မကြာမီမှာပင် ဖောင်းနေတဲ့ ဗိုက်က လျင်မြန်စွာ ပြန်ချပ်သွားပြီး တပြိုင်နက်တည်းမှာ တစ္ဆေကလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဝါးတားတား ဖြစ်လာကာ ဖောက်ထွင်းမြင်ရသလို ဖြစ်လာသည်။

သဘာဝလွန် သက်ရောက်မှု အသစ်တစ်ခုက တစ္ဆေကလေးအပေါ် သက်ရောက်နေပြီး ပြောင်းလဲမှု အသစ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလုပ်ရပ်က ဒီနေရာက တစ္ဆေကို ဒေါသထွက်စေပုံရသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ မြို့နယ်လေးမှာ ထူးဆန်းတဲ့ မိန်းကလေးငယ် ပုံရိပ်တွေ အများကြီး ပေါ်လာပြီး အရေအတွက်က စိတ်ကူးလို့ မရနိုင်တဲ့ အဆင့်အထိ ရောက်ရှိလာသည်။

"တကယ့် သဘာဝလွန် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုက အခုမှ စတာပဲ"

ယန်ကျန့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်တစ်လှမ်း ဆုတ်ကာ တစ္ဆေနယ်မြေကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ပြီး ဒီမြို့နယ်လေးကနေ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားသည်။

သူ စင်မြင့်ကို တစ္ဆေကလေးအတွက် ချန်ထားပေးခဲ့သည်။

ဒီအချိန်မှာ တူညီတဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သဘာဝလွန် သဘောသဘာဝ ရှိပြီး ပြိတ္တာရဲ့ ဝိသေသလက္ခဏာတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ တစ္ဆေကလေးကသာ ဒီတစ္ဆေကို ဖိနှိပ်နိုင်မှာ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် ထွက်ခွာသွားတာနဲ့။

နောက်တစ်ခဏတွင်။

တစ္ဆေကလေး ရှိနေတဲ့ နေရာဟာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ မိန်းကလေးငယ်တွေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံလိုက်ရပြီး စစချင်းမှာတင် တစ္ဆေကလေးက လုံးဝ အားနည်းတဲ့ အခြေအနေ ဖြစ်သွားသည်။

ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့် စိတ်မပူပေ။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်ချလိုက်ပြီး မြို့နယ်လေးထဲက ယူလာတဲ့ ကိုကာကိုလာ တစ်ပုလင်းကို ဖွင့်ကာ သောက်လိုက်သည်။

"တစ္ဆေရင်ဖုံးအင်္ကျီရဲ့ အကာအကွယ်နဲ့ ဆိုရင် တစ္ဆေက တစ္ဆေကလေးကို မသတ်နိုင်ဘူး... တစ္ဆေကလေးက အခု စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သဘာဝလွန် စွမ်းအား နည်းနည်းလေးပဲ ပိုင်ဆိုင်ထားပေမယ့် ဒီနည်းနည်းလေးကပဲ တစ္ဆေကို ထိခိုက်စေနိုင်တဲ့ အရည်အချင်း ပြည့်မီစေတယ်... ပြိတ္တာရဲ့ ဝိသေသလက္ခဏာတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် အများဆုံး နာရီဝက် အတွင်းမှာ ဒီသဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ် ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မယ်"

ယန်ကျန့် ကိုလာသောက်ရင်း စိတ်ထဲကနေ ခန့်မှန်းတွက်ချက်နေသည်။

တကယ်တမ်းကျတော့ ဖြစ်စဉ်က သူ ခန့်မှန်းထားတဲ့ အတိုင်းပါပဲ။

ထူးဆန်းတဲ့ မိန်းကလေးငယ်တွေ ဝိုင်းရံထားတဲ့ တစ္ဆေကလေးဟာ မသေဆုံးသွားပေ။ ချောက်နက်ကြီးလို မည်းနက်နေတဲ့ ပါးစပ်ကို ဟပြီး အနီးနားက ဒုတိယမြောက် တစ္ဆေကို မျိုချလိုက်သည်။ ဒုတိယမြောက် တစ္ဆေကို မျိုချပြီးနောက် ဒုတိယမြောက် တစ္ဆေကလေး အနီးနားမှာ ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် တစ္ဆေကလေး နှစ်ကောင်က တစ္ဆေတွေကို ဆက်စားကြပြီး အရေအတွက်က လေးကောင် ဖြစ်လာသည်...

ခဏတာ အတွင်းမှာတင် အခြေအနေ ပြောင်းပြန်လှန်သွားပြီး တစ္ဆေကလေး အရေအတွက်က တစ်ကောင်ကနေ အုပ်စုလိုက် ဖြစ်လာကာ အစပိုင်းက လုံးဝ အားနည်းတဲ့ အခြေအနေကနေ တန်းတူ ဖြစ်လာပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ အပြတ်အသတ် အသာစီး ရသွားသည်။

မြို့နယ်လေးထဲက သဘာဝလွန် အင်အားစုတွေ လျင်မြန်စွာနဲ့ တိတ်တဆိတ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဒါပေမဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ တစ္ဆေက တကယ် သေသွားတာ မဟုတ်ဘဲ တစ္ဆေကလေး အသစ်တွေ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကိုလာ တစ်ပုလင်း ကုန်သွားတဲ့အခါ။

ယန်ကျန့် ပုလင်းခွံကို အနီးနားက အမှိုက်ပုံးထဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"ပြီးပြီ... ငါတို့ ပြန်လို့ရပြီ"

သူ ဒီသဘာဝလွန် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုရဲ့ ရလဒ်ကို စိတ်မဝင်စားပေ။

ရလဒ်က သေချာနေပြီ ဖြစ်လို့ ဒီမှာ ဆက်နေချင်စိတ် မရှိတော့ဘဲ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

တာချန်းမြို့ကို ပြန်ရောက်တာနဲ့ ဒီအဆင့်မှာ တစ္ဆေကလေးရဲ့ ကြီးထွားမှုကို ဒီမှာတင် ရပ်သင့်ပြီလို့ ယန်ကျန့် ခံစားလိုက်ရသည်။ ထပ်ပြီး မကျွေးသင့်တော့ပေ။ မဟုတ်ရင် ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားနိုင်ပြီး ပြဿနာတွေ အလွယ်တကူ ဖြစ်လာနိုင်သည်။

အချိန်ကို တွက်ချက်လိုက်သည်။

သဘာဝလွန် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှု ပြီးဆုံးလောက်ပြီ ဖြစ်လို့ တစ္ဆေကလေးက သူ့မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ ကိုက်ညီမှု ရှိမရှိ စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ ယန်ကျန့် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အော်လိုက်သည်။

"တစ္ဆေကလေး... ထွက်ခဲ့"

စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သဘောတရားအရ တည်ရှိမှု ဖြစ်လာတဲ့ တစ္ဆေကလေးဟာ ဒီအချိန်မှာ အနီးနားက လေထဲကနေ တကယ်ပဲ ပေါ်လာသည်။ သူက တစ္ဆေရင်ဖုံးအင်္ကျီ ဝတ်ထားပြီး အောက်မှာ ပန်းထိုးဖိနပ် တစ်ရန် စီးထားသည်။ အရင်လိုပဲ ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းပြီး အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်ပေမယ့် ကိုယ်ပေါ်မှာ အညိုအမည်း စွဲနေတဲ့ အရာတချို့ ရှိနေသည်။ ဒါက သဘာဝလွန် စွမ်းအားသစ်ကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ အရာတွေ ဖြစ်သည်။

"တကယ်ပဲ အောင်မြင်သွားတာပဲ"

ယန်ကျန့် တစ္ဆေကလေးကို နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ခေါ်လိုက်ရာ အနီးနားမှာ ပေါ်လာတဲ့ တစ္ဆေကလေး အရေအတွက် ထပ်တိုးလာသည်။

"အရေအတွက် များပြားမှုရယ်၊ တစ္ဆေသံဖြင့် ခေါ်ခြင်းရယ် ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် သေစေနိုင်တဲ့ သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှုတွေက အလွှာလိုက် ဖြစ်သွားပြီး စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့တင် ခေါင်းဆောင်အဆင့် တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်နိုင်တယ်... ကိုင်တွယ်လို့ မရနိုင်တဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တည်ရှိမှုရယ်၊ တစ္ဆေရင်ဖုံးအင်္ကျီရဲ့ အကာအကွယ်ရယ်နဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် အခု တစ္ဆေကလေးက အထူး အန္တရာယ်များနေပြီ"

ယန်ကျန့်က ဒီစိတ်ကူးတွေ အားလုံးကို လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ဘိုင်ရွှေမြို့နယ် အတွေ့အကြုံကနေ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်း ဒီလောက် ကြောက်စရာ ကောင်းနေရတာက အလွန် အရေးကြီးတဲ့ အကြောင်းရင်း တစ်ခုကြောင့် ဖြစ်သည်။ အဲဒီ အဘိုးကြီးတွေက သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ထပ်ဆင့်ဖို့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေကို ဘယ်လို အသုံးပြုရမလဲ ဆိုတာ သိကြပြီး ကြောက်စရာ ကောင်းနေပြီးသား တိုက်ခိုက်မှုတွေကို စိတ်ကူးလို့ မရနိုင်တဲ့ အဆင့်အထိ မြှင့်တင်လိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အခုတော့ တစ္ဆေကလေးလည်း ဒီဝိသေသလက္ခဏာကို ပိုင်ဆိုင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

အခန်း ၁၃၆၂ - ရဲတိုက် အစောင့်အရှောက်

ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်မှာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ တစ္ဆေကလေးရဲ့ အတွေ့အကြုံက အန္တရာယ်ရှိတဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တချို့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ မလုံလောက်သေးဘူးဆိုတာ ယန်ကျန့် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေကလေးမှာ အလားအလာ မရှိတာ မဟုတ်ဘဲ ယန်ကျန့်က သူ့ရဲ့ ကြီးထွားမှုကို တမင်တကာ ဖိနှိပ်ထားလို့ ဖြစ်သည်။

"တစ္ဆေမွေးမြူတယ် ဆိုတာ သဘာဝလွန်လောကမှာ တားမြစ်ချက် တစ်ခုပဲ... တစ္ဆေကလေးရဲ့ ကြီးထွားမှုကို သိပ်ပြီး အလိုလိုက်လို့ မဖြစ်ဘူး... အနည်းဆုံးတော့ တစ္ဆေကလေး ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားရင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းလို့ ရအောင် ပြင်ဆင်ထားရမယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီ ဘိုင်ရွှေမြို့နယ် ခရီးစဉ်က အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တဲ့ အလားအလာ တစ္ဆေကလေးမှာ ရှိနေတယ် ဆိုတာကို နားလည်စေခဲ့တယ်... လူ့အရေပြားကျမ်းကို ကျွေးလိုက်တာနဲ့ သူ့ရဲ့ ကြီးထွားမှုက အကန့်အသတ် ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး... အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာတင် သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က ဘီလူးသဘက်အိုကြီးတွေကိုတောင် ရင်ဆိုင်နိုင်တဲ့ အဆင့်အထိ ရောက်ရှိသွားလိမ့်မယ်"

ယန်ကျန့် ရှေ့က တစ္ဆေကလေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်သည်။

ဒီအချက်ကို နားလည်ထားလို့လည်း သူက အထူး သတိထားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒီကနေ ထွက်သွားပြီး ဝမ်ရှန်းရှန်းဆီ ပြန်သွားလိုက်... သူက အခု ငါ့ထက် မင်းရဲ့ ကာကွယ်မှုကို ပိုလိုအပ်နေတယ်"

ယန်ကျန့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

သူ့ရှေ့က တစ္ဆေကလေးဟာ ဝမ်ရှန်းရှန်း ရှိရာဘက်ကို အမြန် လှမ်းသွားလိုက်သည်။ ခြောက်ခြားဖွယ် ပန်းထိုးဖိနပ် စီးထားတဲ့ တစ္ဆေကလေးဟာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်ရုံနဲ့ မီတာရာချီ အကွာအဝေးကို ရောက်ရှိသွားပြီး ပုံရိပ်က တဖြည်းဖြည်း ဝါးတားတား ဖြစ်လာကာ နောက်ဆုံးမှာတော့ လေထဲမှာတင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တိတ်ဆိတ်ခြင်း သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်ကနေ စွမ်းရည် ရရှိပြီးနောက် တစ္ဆေကလေးဟာ လက်တွေ့နဲ့ စိတ်ကူးယဉ် ကမ္ဘာကြားမှာ လွတ်လပ်စွာ ကူးပြောင်းနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ယန်ကျန့် ခေါ်လိုက်တာနဲ့ တစ္ဆေကလေးက အကွာအဝေးကို ထည့်မတွက်ဘဲ သူ့ဘေးမှာ ချက်ချင်း ပေါ်လာလိမ့်မည်။

ဒါက တိတ်ဆိတ်ခြင်း သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်ရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း စည်းမျဉ်းကို အစပျိုးလိုက်သလိုပါပဲ။ တစ္ဆေရဲ့ ပစ်မှတ်ထားခြင်း ခံရသလိုမျိုးပေါ့။

ဒါပေမဲ့ တိတ်ဆိတ်ခြင်း ဖြစ်ရပ်ထဲက တစ္ဆေမှာ အာရုံခံနိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာ ရှိပြီး မြို့နယ်လေး တစ်ခုစာလောက်ပဲ လွှမ်းခြုံထားသည်။ ဒီအတိုင်းအတာကနေ ကျော်လွန်သွားရင် သတ်ဖြတ်ခြင်း စည်းမျဉ်းကို အစပျိုးလိုက်ရင်တောင် တစ္ဆေရဲ့ ပစ်မှတ်ထားတာကို ခံရမှာ မဟုတ်ပေ။

ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်ရဲ့ ခေါ်ဆိုမှုကတော့ မြို့တွေကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ပြီး အကွာအဝေးရဲ့ သက်ရောက်မှုကို လစ်လျူရှုနိုင်သည်။

ယန်ကျန့် သံသယရှိတာက ဒါဟာ သူနဲ့ တစ္ဆေကလေးကြားက ဆက်နွယ်မှုကြောင့် ဖြစ်ပြီး ထူးခြားတဲ့ အခြေအနေ တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။ တခြားသူတွေ လုပ်လို့မရဘဲ သူတစ်ယောက်တည်းသာ ဒီလိုစွမ်းရည်မျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝမ်ရှန်းရှန်းရော တစ္ဆေကလေးကို အဝေးကနေ ခေါ်လို့ရမလား ဆိုတာတော့ အနာဂတ်မှာ စမ်းသပ်ကြည့်ရမည်။

တစ္ဆေကလေး ကိစ္စ ပြီးသွားတော့ ယန်ကျန့် ခဏတာ အနားယူပြီး သက်ပြင်းချနိုင်လိုက်သည်။

သူ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ရေချိုးပြီး သဘာဝလွန် တိုက်စားမှုတွေကနေ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာအောင် လှည့်စားတတ်သော တစ္ဆေလည်ဆွဲကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ ပြီးတော့ အိပ်ရာပေါ် လှဲချလိုက်ပြီး အိပ်ပျော်သွားသည်။

လက်ရှိ အခြေအနေအရ ယန်ကျန့်ဟာ တစ်ရက်ကို ၂၄ နာရီလုံး မနားဘဲ နေနိုင်ပေမယ့် အဲဒီလို မလုပ်ချင်ပေ။ အိပ်စက်ခြင်းက သူ့အတွက် အရေးကြီးသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အိပ်မက်ထဲမှာ သူဟာ စိတ်ခံစားမှုအပေါ် သဘာဝလွန် လွှမ်းမိုးမှုတွေကနေ လွတ်မြောက်နိုင်ပြီး သာမန် လူသားစိတ်ခံစားမှုတွေကို ရရှိနိုင်လို့ပင်။ ဒါက သူ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်အပေါ် သဘာဝလွန် တိုက်စားမှုတွေကို ခုခံနိုင်အောင် ကူညီပေးသည်။

ဒါ့အပြင် ယန်ကျန့်ဟာ အိပ်မက်ထဲမှာ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးနဲ့ ရင်းနှီးမှု ပိုတိုးလာအောင် ခွေးကျောင်းပေးဖို့ လိုအပ်သည်။ မဟုတ်ရင် စိမ်းသွားနိုင်သည်။

တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးကို ထိန်းချုပ်ထားခြင်းက ယန်ကျန့်ကို အများကြီး အထောက်အကူ ပြုပေမယ့် အလားတူပဲ သူ့အသက်ကလည်း တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး လက်ထဲမှာ ရှိနေသည်။ တကယ်လို့ သူ အိပ်ပျော်နေတုန်း တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးက ပြန်လှည့်ပြီး ကိုက်သတ်လိုက်ရင် ယန်ကျန့် အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းမရှိတော့ပေ။

ဒါက စွန့်စားရမှု တစ်ခုပါပဲ။

သဘာဝလွန် စွမ်းအား တစ်ခုခုကို ရယူဖို့ဆိုတာ ထင်သလောက် ရိုးရှင်းလွယ်ကူတာ မဟုတ်ဘဲ အန္တရာယ်က အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်သည်။

အိပ်မက်ထဲတွင် ယန်ကျန့်ဟာ သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲက ရင်းနှီးတဲ့ ရွာလေးဆီ ပြန်ရောက်သွားသည်။ ဒါပေမဲ့ အိပ်မက်ထဲက ရွာလေးက လူသူကင်းမဲ့ပြီး တိတ်ဆိတ်နေကာ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး တစ်ကောင်သာ လှည့်လည်သွားလာနေသည်။

တကယ်တော့ သူ လူတွေကို အိပ်မက်ထဲ ဆွဲခေါ်ပြီး စည်ကားအောင် လုပ်လို့ ရပေမယ့် အဓိပ္ပာယ် မရှိပေ။

တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးနဲ့ အတူ ယန်ကျန့် အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲမှာ လျှောက်သွားနေသည်။ ပျင်းလို့ မဟုတ်ဘဲ တချို့နေရာတွေကို စစ်ဆေးဖို့ လိုအပ်လို့ ဖြစ်သည်။

သူ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးကို ခေါ်ပြီး ရွာအစွန်ဘက်ကို ထွက်လာသည်။ အဲဒီမှာ ဝေးလံတဲ့ နေရာကို ဦးတည်နေတဲ့ လမ်းကွေ့လမ်းကောက်လေး တစ်ခု ရှိသည်။ အဲဒီ အဝေးတစ်နေရာမှာ ဥရောပစတိုင် ရှေးဟောင်း ရဲတိုက်ကြီး တစ်ခု ရှိနေပြီး ရွာနဲ့ မလိုက်ဖက်ဘဲ ဒီကမ္ဘာနဲ့ မသက်ဆိုင်သလို ဖြစ်နေသည်။

ယန်ကျန့် ရဲတိုက်ကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်နေပြီး လမ်းလေးအတိုင်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ခြံဝင်းထဲကို ဝင်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကနေတစ်ဆင့် ရဲတိုက်အတွင်းပိုင်း မပြည့်စုံတော့တာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးရဲ့ ကိုက်ခဲမှုတွေ၊ တိုက်ခိုက်မှုတွေကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အရာတွေ ဖြစ်သည်။ ဒီရဲတိုက်က ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

"တစ္ဆေအိပ်မက်နဲ့ အိပ်မက်ဆိုး... ဒီလောက် ရက်တွေကြာတာတောင် အနိုင်အရှုံး မပေါ်သေးဘူးလား"

ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ပုံမှန်ဆိုရင် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးက ဒီရဲတိုက်ကို ဖြိုဖျက်ပစ်ပြီးလောက်ပြီ ဖြစ်သလို ရဲတိုက်ထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့ တစ္ဆေဆရာလည်း တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးရဲ့ ကိုက်သတ်တာ ခံရလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ရဲတိုက်ထဲက အရာအားလုံး ရပ်တန့်နေသလို ဖြစ်နေသည်။ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးရဲ့ တိုးတက်မှုနဲ့ ကျူးကျော်မှုက မျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်မလာပေ။

ပုံမှန် စစ်ဆေးမှုအတွင်းမှာ သူ သဲလွန်စတချို့ တွေ့ရှိလိုက်သည်။

သတိထားမှု အနည်းငယ်နဲ့အတူ ယန်ကျန့် ရဲတိုက်နားကို ထပ်ကပ်သွားသည်။ အထဲကိုတော့ မဝင်ပေ။ ရဲတိုက်ထဲ ဝင်လိုက်တာနဲ့ အိပ်မက်ဆိုး ကမ္ဘာထဲ ရောက်သွားမှာ ဖြစ်လို့ပင်။ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးရဲ့ ကာကွယ်မှု ရှိပေမယ့် ရဲတိုက်က သူများရဲ့ နယ်မြေ ဖြစ်နေတဲ့အတွက် မလိုအပ်ဘဲ လျှောက်မသွားတာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

"ရဲတိုက်ထဲက ခွေးအရေအတွက် သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားတယ်"

ယန်ကျန့် လေ့လာကြည့်လိုက်ရာ ရဲတိုက်ထဲက တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး အရေအတွက်က အရင်ကလောက် မများတော့တာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒါကြောင့်လည်း တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးရဲ့ ကျူးကျော်မှု နှေးကွေးသွားရခြင်း ဖြစ်သည်။

"စနစ်တကျ သုတ်သင်ရှင်းလင်းခံရတာ မဟုတ်ရင် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးတွေက အကြောင်းမဲ့ လျော့နည်းမသွားဘူး... အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲမှာ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးတွေက အရမ်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပေမယ့် အသတ်ခံရနိုင်သေးတယ်... ဒါပေမဲ့ တစ်ကောင် သေသွားတိုင်း နောက်တစ်နေ့မှာ ပြန်ပေါ်လာတယ်... တကယ်လို့ တခြား သဘာဝလွန် စွမ်းအား ပိုင်ရှင် တစ်ယောက်ယောက်က အိပ်မက်ဆိုး ကမ္ဘာထဲကို ဝင်ရောက်လာပြီး ရဲတိုက်ထဲက တစ္ဆေဆရာကို ကူညီပေးဖို့ ရွေးချယ်လိုက်ရင် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးရဲ့ အားသာချက်က သိပ်သိသာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားနေစဉ် ရုတ်တရက် ယန်ကျန့် တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး ရဲတိုက်ရဲ့ ဒုတိယထပ် ပြတင်းပေါက် တစ်ခုကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အဲဒီ ပြတင်းပေါက်မှာ ဥရောပ အလယ်ခေတ် သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဦးထုပ်ဆောင်းထားကာ သွေးတွေ ပေကျံနေတဲ့ နိုင်ငံခြားသား အမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်နေသည်။ သူက ရုပ်ရှင်ထဲက သူရဲကောင်းတွေလို ဓားရှည်ကြီး တစ်ချောင်း ကိုင်ထားသည်။

နှစ်ယောက်သား အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြပြီး တစ်ဖက်လူရဲ့ မျက်လုံးထဲက သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို မြင်နေရသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်။

တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး တစ်ကောင် ဘေးကနေ ရုတ်တရက် ပြေးထွက်လာပြီး ပြတင်းပေါက်မှာ ရပ်နေတဲ့ သံချပ်ကာ ဝတ်ထားတဲ့ နိုင်ငံခြားသားဆီ တိုက်ရိုက် ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

ကိုက်ခဲသံတွေ ထွက်ပေါ်လာပေမယ့် မကြာခင် ငြိမ်သက်သွားသည်။

သံချပ်ကာ ဝတ်ထားတဲ့ နိုင်ငံခြားသားက သွေးတွေ ပေကျံလျက် ပြန်ထလာပြီး သွေးသံရဲရဲ ခွေးခေါင်းပြတ် တစ်လုံးကို ကိုင်ကာ ယန်ကျန့် ရှိရာဘက်ကို ပစ်ပေးလိုက်ပြီး လက်မ အောက်စိုက်ပြလိုက်သည်။

တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး တစ်ကောင်ကို အချိန်တိုအတွင်း သတ်ပစ်လိုက်တယ် ဆိုတာ ထင်ရှားသည်။

"သံချပ်ကာ ဝတ်ပြီး လက်နက်တွေ ကိုင်ထားတဲ့ ဒီကောင်က ရဲတိုက်ထဲမှာ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးတွေကို အမဲလိုက်ဖို့ အထူးပြုထားတာပဲ... ဒီနိုင်ငံခြားသားတွေက မအကြဘူး... ကိုင်တွယ်ရမယ့် နည်းလမ်းကို အမြန် ရှာတွေ့သွားကြတယ်... အိပ်မက်ဆိုး ရဲတိုက်ကြီး လုံးဝ မပြိုကျခင်မှာ သူတို့က လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားတဲ့ လူတွေကို ခေါ်သွင်းလိုက်ကြတယ်... ဒါကြောင့် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးက သူတို့ကို သတ်ဖို့ ခက်ခဲသွားတာ"

ဒီလူ ပေါ်လာတာက တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးရဲ့ ကျူးကျော်မှုကို ဘယ်လို ဟန့်တားလိုက်လဲ ဆိုတာ ယန်ကျန့် ချက်ချင်း မြင်လိုက်သည်။

ဒါ့အပြင် ကိုင်ထားတဲ့ လက်နက်တွေက တစ္ဆေအိပ်မက် ကမ္ဘာက မဟုတ်ပေ။ တကယ်လို့ ဟုတ်ရင် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးက အိပ်မက်ကို ပြောင်းလဲပြီး လက်နက်တွေကို ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်လို့ရသည်။ ဒါပေမဲ့ ရဲတိုက်က မပြိုကျသေးတဲ့အတွက် ဒီလက်နက်တွေက အိပ်မက်ဆိုး ကမ္ဘာနဲ့ သက်ဆိုင်နေပြီး တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လို့ မရပေ။ ဒါကြောင့် ဒီလူက သံချပ်ကာနဲ့ လက်နက်တွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သံချပ်ကာနဲ့ လက်နက်တွေရဲ့ အားဖြည့်ပေးမှုကြောင့် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးက သူ့ကို အလွယ်တကူ မသတ်နိုင်ဘဲ ပြန်အသတ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးတွေကို ထပ်ခါတလဲလဲ သတ်နေလို့ အလုပ်မဖြစ်ပေမယ့် ဒီလူက တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ဘဲ အိပ်မက်ဆိုး ရဲတိုက်ကို ကာကွယ်ဖို့နဲ့ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးရဲ့ သဘာဝလွန် ကျူးကျော်မှုကို တားဆီးဖို့ ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါက အခွင့်ကောင်း ယူတာ သက်သက်ပဲ... ပြိုကျနေတဲ့ အိပ်မက်ဆိုး ရဲတိုက်ကို ဆက်လက် ရပ်တည်နိုင်အောင် နည်းလမ်း ရှာတွေ့သွားတာ... ဒါတောင် ငါ့ကို လှောင်ပြောင်ရဲသေးတယ်... မောက်မာလိုက်တာ"

ယန်ကျန့် စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်ပြီး မျက်လုံးမှေးကာ အဲဒီလူကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"ဒီရဲတိုက်ကို အမြန်ဆုံး စွန့်လွှတ်ဖို့ အကြံပေးချင်တယ်... မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ခါ ပြန်တွေ့ရင် မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူမှ အိပ်မက်ထဲကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်မသွားစေရဘူး"

ဒုတိယထပ် ပြတင်းပေါက်က လူက လှောင်ပြောင်သလို ရယ်မောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"လူတွေကို အိပ်မက်ထဲ ခေါ်သွင်းတာက မင်းတို့ရဲ့ အခွင့်ထူး မဟုတ်ဘူး... ငါလည်း တခြားသူတွေကို ခေါ်သွင်းလို့ ရတယ်... ဆယ်ယောက်၊ ရာယောက်၊ ထောင်ယောက်... ဘယ်လောက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်... မမေ့နဲ့ ငါက ဌာနချုပ်ရဲ့ တရားဥပဒေစိုးမိုးရေး ခေါင်းဆောင်... ငါသာ လိုချင်ရင် အထူးဝန်ထမ်း ထောင်ချီကို စုစည်းပြီး အိပ်မက်ထဲမှာ သတ်ခိုင်းလို့ ရတယ်... ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး... မင်းတို့ရဲ့ ဆွေးမြေ့နေတဲ့ ရဲတိုက်က အဲဒီလို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်မယ် ထင်နေလား"

"အရေအတွက်၊ လက်နက်၊ တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်... ကဏ္ဍတိုင်းမှာ ငါတို့က မင်းတို့ထက် သာလွန်တယ်... မင်း ဘာလို့ အဲဒီမှာ ထိုင်ပြီး မိုက်မဲစွာ ပြုံးနေလဲ ဆိုတာ ငါ တကယ် နားမလည်ဘူး"

သူ့စကားတွေက အဲဒီလူကို နှိုးဆော်လိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို သံချပ်ကာ ဝတ်ထားတဲ့ လူရဲ့ ရယ်သံ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ့မျက်နှာကို ဦးထုပ်က ဖုံးအုပ်ထားလို့သာ မမြင်ရတာ... အခုဆိုရင် သူ့မျက်နှာထားက တော်တော်လေး တည်ကြည်လေးနက်နေလောက်မည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ယန်ကျန့် ပြောတာ အမှန်တွေ ဖြစ်နေလို့ပင်။ သူ တကယ်ပဲ လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ တကယ်သာ လုပ်လိုက်ရင် ရဲတိုက်ကြီး သေချာပေါက် ပြိုကျသွားလိမ့်မည်။

"အသက်ရှင်ချင်ရင် ရဲတိုက်ထဲကနေ အခု ထွက်သွား... မဟုတ်ရင် ငါ့ရဲ့ ဟောကိန်းတွေက မကြာခင် လက်တွေ့ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်... ဒါ နောက်ဆုံး သတိပေးတာပဲ... နောက်တစ်ခါ ပြန်တွေ့ရင် အခြေအနေ ဘယ်လိုပဲ ရှိရှိ ငါ ရဲတိုက်ကို ဖြိုဖျက်ပစ်မယ်... ဆက်ပြီး ခုခံချင်ရင်လည်း ခုခံပေါ့... မင်းတို့ တကယ်ပဲ သေမှာ မကြောက်ဘူးလား ဆိုတာ ကြည့်ချင်သေးတယ်"

ပြောပြီးတာနဲ့ ယန်ကျန့် ဆက်မနေတော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။

ဒီကိစ္စကို အခုချက်ချင်း ဖြေရှင်းလို့ မရနိုင်ပေ။ အချိန်နည်းနည်း ယူရမယ်၊ လူတွေ စုစည်းရမယ်၊ အိပ်မက်ထဲ ဆွဲခေါ်ပြီး ဒီအိပ်မက်ဆိုး ရဲတိုက်ကြီးကို အပြီးတိုင် ဖြိုချပစ်ရမယ်။

ဒါပေမဲ့ ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ သူတို့ကို ခြိမ်းခြောက်ပြီး ရဲတိုက်ကို ကာကွယ်တာ စွန့်လွှတ်သွားအောင် လုပ်တာက အကောင်းဆုံးပဲ။ ဒါဆိုရင် မလိုအပ်တဲ့ ဒုက္ခတွေ လျော့သွားလိမ့်မည်။

"ရပ်လိုက်"

ယန်ကျန့် ရှေးဟောင်း ရဲတိုက်ရဲ့ ခြံဝင်းထဲကနေ ထွက်ခွာတော့မယ့်အချိန်မှာ အသံတစ်သံက သူ့ကို တားလိုက်သည်။

စောစောက ဒုတိယထပ်မှာ သံချပ်ကာ ဝတ်ထားပြီး သွေးတွေ ပေကျံနေတဲ့ နိုင်ငံခြားသားဟာ အခု ရဲတိုက် တံခါးဝမှာ ပေါ်လာသည်။ ယန်ကျန့်လိုပဲ သူလည်း တစ်ဖက်သားရဲ့ နယ်မြေထဲကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ခြေမချရဲပေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အပြင်ထွက်လိုက်တာနဲ့ တစ္ဆေအိပ်မက် ကမ္ဘာထဲ ရောက်သွားမှာ ဖြစ်ပြီး သေချာပေါက် သေဆုံးရမှာ ဖြစ်လို့ပင် ဖြစ်သည်။

"ဟမ်" ယန်ကျန့် ခေါင်းအနည်းငယ် လှည့်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီရဲတိုက်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုကို တစ်ယောက်ချင်း တိုက်ခိုက်ပြီး ဖြေရှင်းရဲလား... ငါ နိုင်ရင် မင်း ရဲတိုက်ကို ထားခဲ့... ငါ ရှုံးရင် ရဲတိုက်က မင်းအပိုင်ပဲ" နိုင်ငံခြားသားက မပီကလာ တရုတ်စကားနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို အရူးမှတ်နေတာလား... ဒီအိပ်မက်ဆိုး ရဲတိုက်က ငါ့အပိုင် ဖြစ်ဖို့ ကံပါလာပြီးသား... မင်းတို့ ကာကွယ်နေရင်တောင် ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံနိုင်မှာလဲ... ငါ့ရဲ့ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးတွေက အဆုံးမရှိဘူး... မင်းတို့ ဒီမှာ ထာဝရ နေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ ငါ နိုင်ရင်တောင် ဘာထူးမှာလဲ... မင်းတို့က အရှုံးခံပြီး စောစောစီးစီး ထွက်သွားကြမှာပဲ... ဒါပေမဲ့ မင်း နိုင်ရင် ငါ့ကို သတ်နိုင်ရုံတင်မကဘူး ရဲတိုက်ကိုပါ ပြန်ယူသွားနိုင်တယ်... ဒီသဘောတူညီချက်က အရမ်း မမျှတဘူး"

"မင်း ငါ့ကို စိန်ခေါ်ဖို့ အရည်အချင်း မရှိသေးဘူး... ရဲတိုက်ထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့ လူကို ထွက်လာခိုင်းလိုက်... အဲဒီကျမှ ငါ စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံမယ်"

သူ မျက်လုံးမှေးပြီး တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်နေသည်။

တကယ်တော့ တစ်ယောက်ချင်း တိုက်ခိုက်တာက အရေးမကြီးပေ။ အရေးကြီးတာက ရဲတိုက်ထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့ တစ္ဆေဆရာကို မျှားခေါ်ဖို့ပဲ။ တကယ်လို့ ပြိုင်ဘက် ပေါ်လာရင် ယန်ကျန့်က ဂုဏ်သိက္ခာကို ထည့်မတွက်ဘဲ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး အားလုံးကို စုစည်းပြီး ပြိုင်ဘက်ကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်လိုက်မှာ ဖြစ်သည်။

"သူမ မင်းရှေ့မှာ ပေါ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး" သံချပ်ကာ ဝတ်ထားတဲ့ နိုင်ငံခြားသားက ခဏ တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထင်ရှားတာကတော့ ပြိုင်ဘက်က မအဘူး... အလိမ်မခံရပေ။

"ဒါဆိုရင် ပြောစရာ မရှိတော့ဘူး" ယန်ကျန့် ဆက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားသည်။

ရဲတိုက် တံခါးဝမှာ ရပ်နေတဲ့ နိုင်ငံခြားသားက ထပ်အော်ပြောလိုက်သည်။

"မမျှတဘူးလို့ ထင်ရင် မင်းကိုယ်စား ငါနဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့ လူတစ်ယောက် ရွေးလို့ ရတယ်"

ယန်ကျန့် သူ့ကို လစ်လျူရှုပြီး ဝေးရာသို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။

"သတ္တိမရှိတဲ့ သူရဲဘောကြောင်"

နိုင်ငံခြားသား ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် သဘောတူဖို့ သူ အသည်းအသန် မျှော်လင့်နေသည်။ အဲဒါက သူတို့အတွက် အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ရင် ယန်ကျန့် ပြောသလိုပဲ နောက်တစ်ခါ လူထောင်ချီ ခေါ်လာရင် ဒီအိပ်မက်ဆိုး ရဲတိုက်ကြီးက သေချာပေါက် ခုခံနိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

"မင်းတို့ လူမျိုးတွေက သူရဲဘောကြောင်တွေချည်းပဲ... မျက်နှာချင်းဆိုင် ဘယ်တော့မှ မရင်ဆိုင်ရဲကြဘူး... အမြဲတမ်း နောက်ကွယ်ကနေ လှည့်ကွက်တွေ သုံးတတ်ကြတယ်"

"..."

ဒီလူက ဆက်ပြီး စော်ကားပြောဆိုနေပြီး ယန်ကျန့်ကို ရန်စဖို့ ကြိုးစားနေသည်။

ယန်ကျန့် ဆက်နားမထောင်နိုင်တော့ပေ။ ဒီလူက အရမ်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးနေတယ်လို့ ခံစားရပြီး မျက်စိရှေ့ကနေ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားစေချင်သည်။

တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သူ ပြန်ရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ဒီလောက်တောင် သေချင်နေမှတော့ ငါ ကူညီပေးရတာပေါ့... မင်းရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို ငါ သဘောတူတယ်... ငါးမိနစ်နေရင် ရဲတိုက်ကို လောင်းကြေးထပ်ပြီး မင်းနဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့ လူတစ်ယောက် ငါ လွှတ်လိုက်မယ်"

"မင်း ကတိတည်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

နိုင်ငံခြားသား ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူ့လေသံမှာ ပျော်ရွှင်မှုတွေ ပါနေသည်။

"ငါးမိနစ်နေရင် တွေ့မယ်"

ယန်ကျန့် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ခွေးကို ခေါ်ပြီး ဝေးသထက် ဝေးရာသို့ ထွက်ခွာသွားကာ နောက်ဆုံးမှာတော့ ရဲတိုက်ကနေ ထွက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ရွာလေးထဲ ပြန်ရောက်လာသည်။

ဒီအချိန်မှာ သူ စဉ်းစားလိုက်သည်။

ရဲတိုက်ထဲက လူကို သတ်ဖို့အတွက် ဘယ်သူ့ကို လွှတ်ရမလဲ။

မကြာမီ ယန်ကျန့်ရဲ့ အကြည့်က ရွာနားက ကျောင်းဟောင်းလေးဆီ ရောက်သွားသည်။

ကျန်းရှန်ကွမ်း... သူပဲ။

လက်ရှိမှာ ကျန်းရှန်ကွမ်းကို သူ ချုပ်နှောင်ထားပေမယ့် အလွန် အန္တရာယ်များတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ယောက် ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်တဲ့အတွက် သူ့ထက် ပိုသင့်တော်တဲ့သူ မရှိပေ။

ချက်ချင်းပဲ ယန်ကျန့် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးနဲ့အတူ ကျောင်းဆီ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပဲ စာသင်ခန်း တစ်ခန်းရဲ့ တံခါးဝမှာ သူ ရပ်နေသည်။

တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

စာသင်ခန်းရဲ့ စင်မြင့်ပေါ်မှာ လူတစ်ယောက် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး ပါးစပ်ဟကာ စာသင်နေသည်။ သူ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ကျောင်းသားကတော့ ကျောက်ရှောင်ယာ ဖြစ်သည်။

ကျောက်ရှောင်ယာက အပြင်ပန်းမှာ မိန်းကလေးငယ် တစ်ယောက်လို ထင်ရပေမယ့် သူမရဲ့ အသက်အစစ်က ခြောက်နှစ်၊ ခုနစ်နှစ်လောက်သာ ရှိသေးသည်။

ယန်ကျန့် ရောက်လာတာက စာသင်တာကို ပြတ်တောက်သွားစေသည်။

"မင်း ငါ့စာသင်ချိန်ကို နှောင့်ယှက်လိုက်တာပဲ... ဝင်လာချင်ရင် အရင်ဆုံး တံခါးခေါက်သင့်တယ်"

ကျန်းရှန်ကွမ်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က "စာသင်တာ ဘယ်လိုနေလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"သိပ်မကောင်းလှဘူး... အချိန်နည်းနည်း ပိုလိုဦးမယ်... ဘာလဲ... မင်း ကျောက်ရှောင်ယာကို သုံးချင်လို့ စိတ်မရှည် ဖြစ်နေတာလား... ဒါမှမဟုတ် ဒီတစ်ခါ ငါ့ကို ရှင်းပစ်ဖို့ သက်သက် လာတာလား"

ဘယ်အချိန်ကတည်းက ပေါ်လာမှန်းမသိတဲ့ ယန်ကျန့် လက်ထဲက ဓားမကြီးကို ကြည့်ရင်း ကျန်းရှန်ကွမ်း မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ဓားမကြီးကို ပစ်ပေးလိုက်ရာ ကျန်းရှန်ကွမ်းရဲ့ ရှေ့မှာ ကျသွားသည်။

"ငါ ခင်ဗျားကို သတ်ဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး... ဆန့်ကျင်ဘက် အနေနဲ့ လူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖို့ ခင်ဗျားရဲ့ အကူအညီ လိုနေတယ်"

ကျန်းရှန်ကွမ်း ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါ့ကို လွှတ်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိလို့လား... ငါ လွတ်သွားတာနဲ့ ပြန်ထိန်းချုပ်ဖို့ လွယ်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်"

"အပြင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီမှာပဲ" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အုပ်ချုပ်နေတဲ့ တစ္ဆေအိပ်မက် ကမ္ဘာထဲမှာ မင်း မသတ်နိုင်တဲ့လူ တကယ် ရှိလို့လား"

ကျန်းရှန်ကွမ်း မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"တစ္ဆေအိပ်မက်ထဲမှာ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးတွေက အိပ်မက်ဆိုး ကမ္ဘာထဲက ရဲတိုက်တစ်ခုကို မကြာသေးမီက ကျူးကျော်နေတယ်... အစတုန်းက ကျူးကျော်မှုက ချောမွေ့နေပေမယ့် နောက်ပိုင်းကျတော့ သူတို့က လူတွေကို ရဲတိုက်ထဲ ဆွဲခေါ်ပြီး ငါ့ရဲ့ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးတွေကို တားဆီးထားတယ်... သူ့ကို သတ်ပြီး ရဲတိုက်ကို သိမ်းပိုက်ပေး... ဒါဆိုရင် ဒီစာသင်ခန်းထဲမှာ ခင်ဗျား လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားခွင့် ပေးမယ်"

ပြောပြီးတာနဲ့ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးကို ကျန်းရှန်ကွမ်းအပေါ်က ကန့်သတ်ချက်တွေကို ဖယ်ရှားပေးဖို့ စီစဉ်လိုက်သည်။

ကျန်းရှန်ကွမ်း ချက်ချင်း လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ပြန်ရလာပြီး တောင့်တင်းနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားကာ မြေကြီးပေါ်က ဓားမကြီးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ဓားမကြီးက သဘာဝလွန် ပစ္စည်း မဟုတ်ဘဲ သာမန် လက်နက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေမယ့် ပုံသဏ္ဍာန်က သူ အရင်က သုံးခဲ့ဖူးတဲ့ ဓားနဲ့ တူနေပြီး ကိုင်ရတာ အဆင်ပြေသည်။

"ငါ လူသတ်တာ မကြိုက်ဘူး... အထူးသဖြင့် အရေးမပါတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖို့ သူများ ကူညီပေးရတာမျိုးပေါ့" ကျန်းရှန်ကွမ်း ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ပြောသည်။

"သူက နိုင်ငံခြားသား"

"နိုင်ငံခြားသားတွေလည်း လူတွေပါပဲ... သူတို့လည်း ကြင်နာတတ်ကြတယ်... အပြစ်ကင်းကြတယ်"

ကျန်းရှန်ကွမ်း ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"အဲဒီ နိုင်ငံခြားသားက ငါတို့နိုင်ငံက လူတိုင်းကို သူရဲဘောကြောင်တွေလို့ ပြောတယ်"

"ဘာစောင့်နေတာလဲ... သွားကြစို့"

ကျန်းရှန်ကွမ်း မြေကြီးပေါ်က ဓားမကြီးကို ချက်ချင်း ကောက်ယူလိုက်သည်။