အခန်း (၁၃၆၃-၁၃၆၄)

အခန်း ၁၃၆၃ - တစ်ယောက်ချင်း တိုက်ပွဲ

ယန်ကျန့်က ကျန်းရှန်းကွမ်းနဲ့အတူ အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲမှာ လျှောက်သွားရင်း အဝေးက ဥရောပစတိုင် ရှေးဟောင်း ရဲတိုက်ကြီးဆီ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာသည်။

သူ့ဘေးမှာ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးက ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာပြီး လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ပြန်ရလာတဲ့ ကျန်းရှန်းကွမ်းကို အမြဲတမ်း သတိထား စောင့်ကြည့်နေသည်။

ဒီအိပ်မက်ကမ္ဘာထဲမှာတောင် ယန်ကျန့်က နိုးကြားနေပြီး ကျန်းရှန်းကွမ်းကို အနားကပ်ခွင့် မပေးပေ။ ကျန်းရှန်းကွမ်း လက်ထဲက ဓားမကြီးက သူ့ဘက်ကို ရုတ်တရက် လှည့်လာမှာမျိုး အဖြစ်မခံနိုင်ပေ။

ကျန်းရှန်းကွမ်းက ယန်ကျန့်ရဲ့ သတိထားမှုကို ကောင်းကောင်း သိနေတဲ့အတွက် အရမ်း အနားကပ်ဖို့ မကြိုးစားဘဲ အကွာအဝေး တစ်ခု ထားရှိဖို့ နားလည်မှု ယူထားသည်။

"ဟယ်ယွဲ့လျန် အခု ဘယ်လိုနေလဲ" လမ်းလျှောက်ရင်း ကျန်းရှန်းကွမ်း မေးလိုက်သည်။

"သူ အဆင်ပြေပါတယ်... သူ့ရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေနဲ့ ရင်းနှီးအောင် လုပ်နေတယ်... အဆင်ပြေရင် ဌာနချုပ်မှာ နောက်ထပ် အမျိုးသမီး ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက် ရှိလာမှာပါ"

ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရှန်းကွမ်း ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်း သူ့ကို တကယ် စိတ်ချလို့လား... သူက မက်မွန်ပွင့်စမ်းချောင်း စီမံကိန်းကို နောက်တစ်ခါ အကောင်အထည် ဖော်ဖို့ များတယ်ဆိုတာ မင်းသိသားနဲ့... သူ အသက်ရှင်နေသရွေ့ စီမံကိန်း ပြန်စဖို့ အခွင့်အလမ်း ရှိနေမှာပဲ... အဲဒါကို မဖြစ်စေချင်ရင် သူ့ကို ရှင်းပစ်လိုက်ပြီး ခြိမ်းခြောက်မှုကို အပြီးတိုင် ဖယ်ရှားလိုက်ဖို့ အကြံပြုချင်တယ်"

"ခင်ဗျားရဲ့ ဥာဏ်ဆင်မှုတွေက ကျုပ်အပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိမယ် ထင်နေလား"

ယန်ကျန့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ စီမံကိန်းအကြောင်း ဆက်မတွေးပါနဲ့တော့... အရင်တုန်းက ကျရှုံးခဲ့ပြီးပြီ... အခုဆိုရင် ပိုတောင် မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး"

"မင်း မပြောချင်မှတော့ ဆက်သွားကြတာပေါ့"

ကျန်းရှန်းကွမ်းက စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

"အဲဒီ ရဲတိုက်အကြောင်း ပြောကြရအောင်"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"အိပ်မက်ဆိုး ရဲတိုက်အကြောင်း ပြောစရာ သိပ်မရှိပါဘူး... ခင်ဗျား ပြိုင်ဘက်ကို အနိုင်ယူလိုက်တာနဲ့ အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားမှာ"

"နိုင်ငံခြား အဖွဲ့အစည်းက ငြိမ်မနေဘူး မဟုတ်လား"

"သဘာဝလွန် အိပ်မက်ဆိုး ဒီမှာ ရှိနေတယ် ဆိုကတည်းက မင်း အတိုက်ခိုက်ခံရဖူးတယ် ဆိုတာ ပြသနေတာပဲ... နိုင်ငံခြား အဖွဲ့အစည်းက မင်းတို့ ဌာနချုပ် ခေါင်းဆောင်ကိုတောင် သတ်ချင်နေတာ... သူတို့ ရည်ရွယ်ချက်က ရိုးရှင်းမှာ မဟုတ်ဘူး... သူတို့ရဲ့ ယုတ်မာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ပြန်နိုးထလာပုံရတယ်... မင်းတို့ရဲ့ အကန့်အသတ်ရှိတဲ့ အင်အားနဲ့ ကိုင်တွယ်နိုင်ပါ့မလား"

"ခင်ဗျား ကျုပ်တို့နဲ့ ရင်ဆိုင်ဖူးတာပဲ... ဘယ်လိုထင်လဲ" ယန်ကျန့် ပြန်မေးလိုက်သည်။

"အမှန်အတိုင်း ပြောရမလား" ကျန်းရှန်းကွမ်း မေးလိုက်သည်။

"လိမ်ပြောနေလို့ရော ဘာထူးမှာလဲ" ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်။

ကျန်းရှန်းကွမ်း ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"သူတို့မှာ လူအင်အား ရှိတယ်... ပြီးတော့ စုပေါင်းအင်အားကလည်း မသေးဘူး... သူတို့သာ ပေါင်းစည်းလိုက်ရင် မင်းတို့ ဌာနချုပ်က ခေါင်းဆောင်တွေ တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ သူတို့က အရင်ဆုံး တိုက်ခိုက်ပြီး မင်းတို့ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ဖြိုခွင်းဖို့ စီစဉ်ထားတာ... မင်းက ထိုးဖောက်ရမယ့် ပစ်မှတ် ဖြစ်လောက်တယ်... ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းတာက မင်း တောင့်ခံနိုင်ခဲ့တယ်... ဒါတင်မကဘူး သူတို့ရဲ့ သဘာဝလွန် အိပ်မက်ဆိုး စွမ်းအားကိုပါ ဒီမှာ ချန်ထားခဲ့စေနိုင်တယ်"

"ငါ့မှာ အကြံတစ်ခု ရှိတယ်... နားထောင်ချင်လား"

"ခင်ဗျားမှာ နောက်ထပ် အကြံအစည် ရှိသေးတာလား" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

ကျန်းရှန်းကွမ်းက ပြန်ဖြေသည်။

"ပြိုင်ဘက်က အိပ်မက်ဆိုး ရဲတိုက်ကို လက်လွှတ်ဖို့ ဝန်လေးနေတာ ထင်ရှားတယ်... ဒီလိုဆိုရင် မင်းက ကျူးကျော်မှုကို နှေးကွေးလိုက်ပြီး သူတို့ကို ဆွဲခေါ်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းပစ်သင့်တယ်... ဝိုင်းရံပြီး ကယ်ဆယ်ရေး လာတဲ့သူတွေကို တိုက်ခိုက်တဲ့ ဗျူဟာမျိုးပေါ့"

"စိတ်မဝင်စားဘူး" ယန်ကျန့် ချက်ချင်း ငြင်းလိုက်သည်။

"ပြိုင်ဘက်က သဘာဝလွန် အိပ်မက်ဆိုး စွမ်းအားကို မစွန့်လွှတ်ချင်ဘူး ဆိုတာ မင်း ထောက်ပြခဲ့တယ်လေ... ဒါက သူ့ရဲ့ တန်ဖိုးကို သက်သေပြနေတာပဲ... ဘာလို့ ဒီစွမ်းအားကို မင်းကိုယ်တိုင် မထိန်းချုပ်တာလဲ... တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးက အိပ်မက်ဆိုးကို စားသုံးလိုက်တာနဲ့ ဒါက ပြိုင်ဘက်ရဲ့ အိပ်မက်ဆိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

"ငါ ရန်သူကို မျှော်လင့်ချက် မပေးချင်ဘူး... အတုအယောင် မျှော်လင့်ချက်တောင် မပေးချင်ဘူး... ငါ သူတို့ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုပဲ ပေးချင်တယ်"

"မင်းက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ တော်တော် စိတ်ကြီးတာပဲ"

ကျန်းရှန်းကွမ်း ရယ်မောလိုက်သည်။ ချီးကျူးစကားနဲ့ တူနေသည်။

"ရောက်ပြီ"

မကြာမီ။

ယန်ကျန့်၊ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးနဲ့ ကျန်းရှန်းကွမ်းတို့ဟာ ဥရောပစတိုင် ရှေးဟောင်း ရဲတိုက်ကြီးရဲ့ တံခါးဝကို ပြန်ရောက်လာကြသည်။

တံခါးတွေ ပွင့်နေပြီး အဲဒီမှာ ရပ်နေတာက တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်နက်တွေ ကိုင်ထားတဲ့ နိုင်ငံခြားသား တစ်ဒါဇင်လောက် ဖြစ်နေသည်။ ဒီလူတွေက အရပ်ရှည်ပြီး ကြွက်သားတွေ ထနေကာ လက်တွေ့ကမ္ဘာမှာတောင် အားကောင်းမောင်းသန် ဖြစ်မယ့်ပုံ ပေါက်နေသည်။ ဒီလို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုက သဘာဝလွန် လောကမှာ အသုံးမဝင်ပေမယ့် အိပ်မက်ဆိုး ကမ္ဘာထဲမှာတော့ တကယ်ပဲ အားသာချက် ဖြစ်စေသည်။

"ပြိုင်ဘက်က ညစ်ပတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ"

ကျန်းရှန်းကွမ်း တစ်ချက် ကြည့်ပြီး မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ ဗျူဟာကို ငါ မြင်တယ်... ငါ တစ်ယောက်ချင်း တိုက်ခိုက်ဖို့ သဘောတူလိုက်ပြီးနောက် သူတို့ လူအင်အားကို အမြန် ပြန်စီစဉ်လိုက်တာပဲ... 'ကျွမ်းကျင်သူတွေ' ကို အိပ်မက်ဆိုး ကမ္ဘာထဲ ခေါ်သွင်းလာပြီး တစ္ဆေဆရာတွေကတော့ အနောက်မှာ ပုန်းနေကာ အသက်အန္တရာယ် မစွန့်စားချင်ကြဘူး"

"မင်း ကိုင်တွယ်နိုင်မယ် ထင်လား"

ကျန်းရှန်းကွမ်းက ဓားမကြီးကို ကိုင်ထားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ သူတို့ အုပ်စုလိုက် ဝင်တိုက်ရင်တော့ ငါ အာမမခံနိုင်ဘူး... ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ချင်း ဆိုရင်တော့... သူတို့က သေလမ်းရှာနေတာပဲ... မြန်မြန် အပြတ်ဖြတ်ကြစို့... ငါ ပြန်ပြီး စာသင်ရဦးမယ်"

"ခေါင်းဆောင်ယန်... မင်းက တကယ့် ကတိတည်တဲ့သူပဲ... ဒါ မင်း ရွေးချယ်ထားတဲ့ အကူပေါ့... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ဘက်ကလည်း မင်း ရွေးချယ်ထားတဲ့သူနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့ တခြားလူ တစ်ယောက်ကို အစားထိုးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်... စိတ်ချပါ... အရင်က ကတိအတိုင်းပါပဲ... ငါ့လူ ရှုံးရင် ငါတို့ ထွက်သွားမယ်... ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာဘူး"

မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ ဦးထုပ်ဆောင်းထားတဲ့ နိုင်ငံခြားသား တစ်ယောက် ထွက်လာသည်။

"မျက်နှာမပြရဲတဲ့ သူရဲဘောကြောင်... နောက်ပိုင်း ငါ နိုင်ငံခြားအထိ လိုက်ပြီး ခြေရာခံမှာ စိုးလို့ ပုန်းနေတာလား"

ယန်ကျန့် အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

နိုင်ငံခြားသားက စိတ်မဆိုးဘဲ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ယန်... စိတ်လျော့ပါ... ငါတို့ကြားမှာ တိုက်ရိုက် ပဋိပက္ခမှ မရှိတာ... တိုက်ပွဲ စလိုက်ကြရအောင်... ငါ့လူက စိတ်မရှည် ဖြစ်နေပြီ... အမြန် အနိုင်ယူပြီး ဒီအိပ်မက်ဆိုးကို အဆုံးသတ်ချင်နေပြီ"

"တိုက်ပွဲက အခု စလို့ရတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းလူကို သံချပ်ကာ ချွတ်ခိုင်းလိုက်... မဟုတ်ရင် မင်း အချိန်ဆွဲဖို့ ကြိုးစားနေတယ်လို့ ငါ သံသယဝင်မိလိမ့်မယ်"

ယန်ကျန့်က ငြိမ်သက်သွားတဲ့ ရဲတိုက်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးတွေ ရှင်းလင်းခံလိုက်ရပြီး အိပ်မက်ဆိုး ကမ္ဘာကို ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားမှာ စိုးရိမ်နေသည်။

"သေချာတာပေါ့"

နိုင်ငံခြားသား လျှောက်လာပြီး ဘေးက သံချပ်ကာ ဝတ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"သူငယ်ချင်း... အကောင်းဆုံး လုပ်ပါ... ဒီလူကို နိုင်ရင် မင်းကို အမေရိကန်ဒေါ်လာ တစ်သန်း ပေးမယ်... ဒါပေမဲ့ မနိုင်ရင်တော့ ငါ့အကြောင်း သိတယ်နော်"

အရပ်ရှည်တဲ့ လူက ဘာမှ မပြောဘဲ လေးလံတဲ့ သံချပ်ကာကို ချွတ်လိုက်သည်။

နှစ်မီတာကျော် အရပ်ရှိတဲ့ တောင့်တင်းသန်မာတဲ့ နိုင်ငံခြားသား ဘီလူးကြီး တစ်ယောက် ပေါ်လာသည်။

ဒီဘီလူးကြီးက ဆံပင်မရှိဘဲ ထိပ်ပြောင်နေကာ တက်တူးတွေ ထိုးထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ အမာရွတ်တွေ ပြည့်နှက်နေသည်။ အားကစားရုံမှာ ဆော့ထားတဲ့ ကြွက်သားတွေ မဟုတ်ဘဲ တိုက်ပွဲ အတွေ့အကြုံများစွာ ရှိကြောင်း ပြသနေသည်။

ဒီခေတ်ကြီးမှာ လက်နက်တိုက်ခိုက်ရေး အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှာတွေ့ဖို့က ရှားပါးတဲ့ ကိစ္စဖြစ်သည်။

ဘီလူးကြီးက ကျန်းရှန်းကွမ်းကို သတ်ဖြတ်လိုစိတ်နဲ့ စိုက်ကြည့်နေပြီး ဓားရှည်ကြီး တစ်လက်တည်း ကိုင်ကာ ရဲတိုက်ထဲက ထွက်လာသည်။

"သူ့ကို နိုင်ဖို့ ဘယ်နည်းလမ်းမဆို သုံး" ရဲတိုက်ထဲက နိုင်ငံခြားသားက လေးလေးနက်နက် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ"

ကျန်းရှန်းကွမ်းက ဘီလူးကြီးနဲ့ သူ့လက်နက်ကို ကြည့်ပြီး အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။

ဘီလူးကြီးက ဦးနှောက်မရှိတဲ့ လူကောင်ကြီး မဟုတ်ပေ။ သူက သတိရှိပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကိုင်းထားကာ စပရိန်တစ်ခုလို တင်းမာနေပြီး ပြိုင်ဘက်ကို အချိန်မရွေး ဖြိုချဖို့ အသင့်ဖြစ်နေသည်။ သူ့ရဲ့ ဓားရှည်ကြီးက ရှည်လျားပြီး လေးလံတဲ့အတွက် လှမ်းမမီနိုင်တဲ့ အကွာအဝေးနဲ့ အလေးချိန် အားသာချက် ရှိနေသည်။

ဒီလူနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့ ဘယ်သူမဆို အနားမကပ်နိုင်ခင်မှာတင် နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားနိုင်သည်။ ကံကောင်းလို့ ရှောင်တိမ်းနိုင်ရင်တောင် အနားကပ်သွားတဲ့အခါ ဘီလူးကြီးရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားသာချက်ကြောင့် လက်နက်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး လက်သီးချင်း ယှဉ်ထိုးရင် လည်ပင်းကို အလွယ်တကူ ချိုးပစ်လိုက်နိုင်သည်။

သူ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ရင်တောင် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်မှု မပါရင် သူက ဒဏ်ရာအနာတရ ခံပြီး သင့်အသက်ကို ယူသွားလိမ့်မည်။

"သူ့လို လူမျိုးနဲ့ဆိုရင် ဒုတိယအကြိမ် တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိဘူး... ပထမအကြိမ် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုမှာတင် အနိုင်အရှုံး ဆုံးဖြတ်ရမယ်"

ကျန်းရှန်းကွမ်း ပြောလိုက်သည်။ သူ့အကြည့်က တည်ငြိမ်လွန်းလို့ ကြောက်စရာ ကောင်းနေသည်။

ချက်ချင်းပင် သူ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

ကျန်းရှန်းကွမ်းက ဓားလက်ကိုင်ရိုးကို လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ကိုင်ပြီး ဒီဘီလူးကြီးဆီကို လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်သွားသည်။ အားနည်းမယ်လို့ ထင်ရတဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဒီအချိန်မှာ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်တဲ့ အမြန်နှုန်းနဲ့ ခွန်အားကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ် လုပ်ဆောင်ချက် အားလုံးကို စုစည်းပြီး ထူးခြားတဲ့ ခွန်အား ပေါက်ကွဲမှုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

"လော်အန်... အဲဒီကောင် လာနေပြီ... ရှင်းပစ်လိုက်"

ရဲတိုက်ထဲက တစ်ယောက်က လှမ်းအော်ပြီး ဘီလူးကြီးကို အားပေးလိုက်သည်။

လော်အန် ဆိုတဲ့ ဘီလူးကြီးက ဓားကို ဆွဲပြီး အရှိန်နဲ့ ပြေးဝင်လာတဲ့ ကျန်းရှန်းကွမ်းကို ရင်ဆိုင်ရာမှာ ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိဘဲ နေရာမှာတင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေသည်။ ဓားရှည်ကြီးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ခံစစ်အနေအထား ယူကာ ဒီလူရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ တိုက်ကွက်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ဒါ ဓားကို ဆွဲပြီး အရှိန်ယူတာပဲ"

ကျန်းရှန်းကွမ်းရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို ကြည့်ပြီး ယန်ကျန့် သူ့ခေါင်းထဲက သက်ဆိုင်ရာ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ချက်ချင်း ရှာဖွေလိုက်သည်။

ဒီနည်းလမ်းက အရမ်း အစွန်းရောက်သည်။ ကိုယ့်ရဲ့ ပေါက်ကွဲအားနဲ့ ခံနိုင်ရည်က နိမ့်ပါးတဲ့အခါမှသာ အသုံးပြုလေ့ ရှိသည်။ ရှေးခေတ်တုန်းက စစ်သူကြီးတွေဟာ မြင်းပေါ်မှာ အရှိန်ယူလေ့ရှိပြီး နောက်ဆုံးမှာ မြင်းရဲ့ အားကို သုံးပြီး ပြိုင်ဘက် ခုခံလို့ မရနိုင်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုနဲ့ တစ်ချက်တည်း အဆုံးသတ်လေ့ ရှိသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျန်းရှန်းကွမ်းက မြင်းစီးလို့ မရတဲ့အတွက် တာတို အပြေး နည်းလမ်းကို သုံးပြီး အရှိန်ယူလိုက်ရသည်။

"ကျန်းရှန်းကွမ်းက နိုင်ငံခြားသားတွေ ဒီတိုက်ကွက်ကို နားမလည်ဘူး ဆိုတာရယ်၊ လော်အန် ဆိုတဲ့ လူကောင်ကြီးက သတိကြီးလွန်းပြီး ပထမဆုံး ထိတွေ့မှုမှာ အသက်လုတိုက်ဖို့ ကြောက်နေမယ် ဆိုတာရယ်အပေါ် လောင်းကြေးထပ်လိုက်တာပဲ"

ယန်ကျန့် မျက်လုံးမှေးပြီး စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်သည်။

ပြိုင်ဘက်က ပထမဆုံး တိုက်ခိုက်မှုမှာ အားကုန်ထုတ်ဖို့ တုံ့ဆိုင်းနေသရွေ့ ပထမဆုံး ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုမှာ သူတို့ အားနည်းသွားမှာ သေချာသည်။ ရိုးရာ လက်နက်တိုက်ပွဲတွေမှာ ပထမဆုံး ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုမှာ ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရရင် ဒုတိယအကြိမ် တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် ကျန်းရှန်းကွမ်းက အသာစီး ရသွားလိမ့်မည်။

ဒီဒုတိယအကြိမ် တိုက်ခိုက်မှုက များသောအားဖြင့် သေစေနိုင်သည်။

ဒါကြောင့် ဒါက စွမ်းရည် တိုက်ပွဲတင် မဟုတ်ဘဲ သတ္တိ တိုက်ပွဲလည်း ဖြစ်သည်။

လာပြီ။

ခဏတာ ပြေးပြီးနောက် ကျန်းရှန်းကွမ်းဟာ နိုင်ငံခြားသား ဘီလူးကြီး လော်အန် ရှေ့ကို ရောက်လာပြီး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ကာ လက်ထဲက ဓားမကြီးရဲ့ အရှိန်ကတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ စွမ်းအားအားလုံးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

လော်အန်ရဲ့ ကြွက်သားတွေ တင်းမာသွားသည်။ သူ့ရဲ့ သန်မာတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ကြီးမားတဲ့ ခွန်အားကို ပေးစွမ်းပြီး လက်မောင်းက သွေးကြောတွေ ထောင်တက်လာကာ ဓားရှည်ကြီးနဲ့ ဒီတိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သူ့အမြင်မှာတော့ ဒီဓားချက်ကို ကာကွယ်ပြီးတာနဲ့ လက်နက်ကို ပစ်ချ၊ ဒီလူကောင်သေးသေးလေးကို မြေကြီးပေါ် ဖိချပြီး လက်သီးနဲ့ ထိုးလိုက်ရုံနဲ့ ဒီတိုက်ပွဲကို အလွယ်တကူ အနိုင်ရနိုင်မယ်လို့ တွက်ဆထားသည်။

ဒါကြောင့် သူက တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်ရင်း ကာကွယ်တဲ့နေရာမှာ အားနည်းနည်း ချန်ထားခဲ့သည်။

"ဒင်"

ရိုက်ခတ်သံ ပဲ့တင်ထပ်သွားတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပျက်သွားသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာတင် လော်အန် လက်ထဲက ဓားရှည်ကြီးဟာ ကျန်းရှန်းကွမ်းရဲ့ တစ်ချက်တည်းသော တိုက်ခိုက်မှုကို မခံနိုင်ဘဲ မြေကြီးပေါ် တိုက်ရိုက် ပြုတ်ကျသွားသည်။ လော်အန်က ဓားလက်ကိုင်ရိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားလို့သာ လက်နက် လွင့်ထွက်မသွားတာ ဖြစ်သည်။

"ဒီကောင်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် အားသန်ရတာလဲ... မကောင်းတော့ဘူး"

လော်အန် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ လက်နက်ကို ပြန်ထိန်းဖို့ အချိန်မမီတော့မှန်း သိလိုက်တဲ့အတွက် ဓားရှည်ကြီးကို ချက်ချင်း လွှတ်ချလိုက်ပြီး လက်သီးချင်း ယှဉ်ထိုးဖို့ ရည်ရွယ်ကာ ကျန်းရှန်းကွမ်းကို မြေကြီးပေါ် လှဲချ၊ လက်နက် စွန့်လွှတ်အောင် လုပ်ပြီး ပြန်တိုက်ခိုက်ခွင့် မရအောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ နောက်ကျသွားပြီ။

ကျန်းရှန်းကွမ်းက သူ့ကို အဲဒီအခွင့်အရေး ပေးမှာ မဟုတ်ပေ။ လက်ထဲက ဓားမကြီးကို ချက်ချင်း ချိန်ညှိလိုက်ပြီး ဓားသွားကို လှည့်ကာ ညာဘက် အောက်ခြေကနေ လော်အန်ရဲ့ လည်ပင်းကို ထောင့်ဖြတ် ပိုင်းလိုက်သည်။

ဦးခေါင်းခွံက အရမ်း မာကျောလွန်းလို့ အရှိန်မယူဘဲ ပြိုင်ဘက်ရဲ့ ခေါင်းကို ခွဲနိုင်ဖို့ မယုံကြည်တဲ့အတွက် လည်ပင်းကို ရွေးချယ်လိုက်တာက မှန်ကန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်သည်။

ရွှပ်

ဘာမှ မရေရာဘဲ ဓားမကြီးက လော်အန်ရဲ့ လည်ပင်းထဲ ဝင်သွားသည်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဝက်လောက်ပဲ ဝင်ပြီး အရိုးကြားမှာ ညပ်သွားကာ အားကုန်သွားတဲ့အတွက် ခေါင်းပြတ်သွားအောင် ဆက်မလုပ်နိုင်တော့ပေ။

တကယ်ပါပဲ... သဘာဝလွန် စွမ်းအား မပါရင် ခေါင်းဖြတ်တာက ထိရောက်မှု မရှိဘူး။

ကျန်းရှန်းကွမ်း တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ဓားကို စွန့်လွှတ်ပြီး အနောက်ကို အမြန် ဆုတ်ခွာလိုက်သည်။

လည်ပင်းမှာ စိုက်နေတဲ့ ဓားကနေ သွေးတွေ ပန်းထွက်လာသည်။ လော်အန် လက်လှမ်းပြီး ကျန်းရှန်းကွမ်းကို ဖမ်းဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အားအင်တွေ စုပ်ထုတ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားရပြီး ဟန်ချက်ပျက်ကာ မြေကြီးပေါ် လဲကျသွားသည်။

"တောက်"

ရဲတိုက်ထဲက တခြားသူတွေ ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီး ဒေါသထွက်ကာ စိတ်ပျက်သွားကြသည်။ ဒီရလဒ်ကို လက်မခံနိုင်ကြပေ။

အစွမ်းထက်တဲ့ လော်အန်က ပထမဆုံး ထိတွေ့မှုမှာတင် ပြိုင်ဘက်ရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

သူ့သေဆုံးမှုက အရေးမကြီးပေမယ့် သူတို့ လောင်းကြေး ရှုံးသွားစေသည်။

"ငါတို့ နိုင်ပြီ" ယန်ကျန့် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲကြားမှာ ကျန်းရှန်းကွမ်း အနိုင်ရခဲ့သည်။ ပြိုင်ဘက်ရဲ့ ယေဘုယျ ခွန်အားက သူ့ထက် သာလွန်ပေမယ့် ဘီလူးကြီးရဲ့ အသေအလဲ မတိုက်ခိုက်ရဲတဲ့ သတ္တိနည်းပါးမှုက သေစေနိုင်တဲ့ အချက် ဖြစ်သွားသည်။ ဒီလို လူကောင်ကြီးမျိုးက လက်ဝှေ့ကြိုးဝိုင်းထဲမှာ ရှုံးနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေမယ့် ဒီနေရာက ကြိုးဝိုင်း မဟုတ်ပေ။

လော်အန် မြေကြီးပေါ် လဲကျသွားတာကို မြင်တော့ ကျန်းရှန်းကွမ်း မျက်နှာထား မပြောင်းလဲဘဲ လျှောက်သွားပြီး လည်ပင်းမှာ စိုက်နေတဲ့ ဓားမကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

လော်အန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တက်သွားပေမယ့် တုံ့ပြန်မှု မရှိတော့ပေ။

ကျန်းရှန်းကွမ်းက သနားညှာတာမှု မရှိဘဲ ဓားမကြီးကို ထပ်မြှောက်လိုက်ပြီး သွေးတွေ ပန်းထွက်နေတဲ့ လူကောင်ကြီးရဲ့ လည်ပင်းကို ထပ်ခုတ်လိုက်သည်။

တစ်ချက်ခုတ်ပြီးနောက် တက်တူးထိုးထားတဲ့ ထိပ်ပြောင် ခေါင်းတစ်လုံး လိမ့်ဆင်းသွားပြီး ရုန်းကန်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသည်။

"ငါ ဒီပွဲ နိုင်သွားပြီ... အခု ထွက်သွားကြ... ဒီရဲတိုက်ကို စွန့်ခွာလိုက်"

ယန်ကျန့် ရှေ့တက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ယန်... မင်းကို ငါ မှတ်ထားမယ်"

နိုင်ငံခြားသားက အံကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

အိပ်မက်ဆိုး ရဲတိုက်ကို လက်မလွှတ်ချင်ပေမယ့် သူတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ ဒီတိုက်ပွဲက နောက်ဆုံး အခွင့်အရေး ဖြစ်ပြီး သူတို့မှာ လှည့်ကွက်သုံးဖို့ အခွင့်အရေးတောင် မရှိခဲ့ပေ။

"မကျေနပ်ရင် နေရာပြောလိုက်... နောက်တစ်ပွဲ နွှဲဖို့ ငါ နိုင်ငံခြားအထိ လေယာဉ်စီးပြီး လာခဲ့မယ်"

ယန်ကျန့် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး... အနာဂတ်မှာ ငါတို့ သေချာပေါက် ပြန်တွေ့ကြမှာပါ"

နိုင်ငံခြားသားက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဒီကနေ ထွက်သွားမယ်... ဒီရဲတိုက်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်မယ်"

တခြားသူတွေ ဘာမှမပြောဘဲ ယန်ကျန့်ကို စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် လှည့်ပြီး ရဲတိုက် အတွင်းပိုင်းဆီ ဝင်သွားကြသည်။

မကြာမီ လူအုပ်ကြီး အမြင်အာရုံကနေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"မင်းတို့ ဆုတ်ခွာဖို့ ငါးမိနစ် အချိန်ရှိတယ်... အချိန်ပြည့်ရင် ငါ ရဲတိုက်ကို ရှင်းလင်းမယ်... ကျန်ခဲ့တဲ့သူ ရှိရင် သေမယ်" ယန်ကျန့် ရဲတိုက်ထဲကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။

ရဲတိုက်ထဲက ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရပေမယ့် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက သိသိသာသာ တိုးလာသည်။

သူတို့ တကယ် ဆုတ်ခွာနေတယ် ဆိုတာ ထင်ရှားသည်။

"ရောက်မှတော့ ဒီတစ်ခါ ရဲတိုက်ကို သိမ်းပိုက်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်... နောက်တစ်ခါ ဒုက္ခသက်သာတာပေါ့"

ကျန်းရှန်းကွမ်းက ဓားပေါ်က သွေးတွေကို ခါထုတ်လိုက်သည်။

"ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးတယ်... ဆယ်မိနစ်လောက် စောင့်ပါဦး... ငါ မင်းနဲ့အတူ ဝင်စစ်ဆေးပေးမယ်" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

အခန်း ၁၃၆၄ - နေရာအသစ်

ဆယ်မိနစ်ကြာပြီးနောက် ယန်ကျန့်နဲ့ ကျန်းရှန်းကွမ်းတို့ဟာ ဥရောပစတိုင် ရှေးဟောင်း ရဲတိုက်ကြီးထဲကို ဝင်ရောက်လာကြသည်။

ရဲတိုက်ကြီးဟာ တိတ်ဆိတ်ပြီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ ရံဖန်ရံခါ လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး ကလွဲရင် ဘာမှ မရှိပေ။ စောစောက တိုက်ပွဲမှာ ရှုံးနိမ့်သွားတဲ့ သူတွေဟာ တကယ်ပဲ ကတိတည်ကြပုံရသည်။ အိပ်မက်ဆိုး ရဲတိုက်ကနေ ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး ပြန်လည် သိမ်းပိုက်ဖို့ ကြိုးစားခြင်း မရှိတော့ပေ။

ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်က ဒီနိုင်ငံခြားသားတွေကို သိပ်မယုံကြည်ပေ။ သူ ကိုယ်တိုင် စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီး ဒီအိပ်မက်ဆိုး ရဲတိုက်ရဲ့ အရှင်သခင်ကို ရှင်းလင်းပစ်ဖို့ လိုအပ်သည်။

ဒါမှသာ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးက ဒီအိပ်မက်ထဲက ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုကို လုံးဝ အဆုံးသတ်နိုင်မှာ ဖြစ်သည်။

"ခင်ဗျား သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ထားပုံရတယ်... တော်တော်လေးလည်း ကျွမ်းကျင်တယ်... ဒါက သဘာဝလွန်လောကမှာ ရှားပါးတယ်" ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေတဲ့ ရဲတိုက်ကို လိုက်လံစစ်ဆေးရင်း ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရှန်းကွမ်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ငါ အိပ်မက်ထဲမှာ လူသတ်တာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ဘူး... သိုင်းပညာ အခြေခံတချို့ မရှိရင် တစ္ဆေအိပ်မက် ကမ္ဘာထဲမှာ အသက်ရှင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး... မင်း အချိန်ရရင် လေ့ကျင့်ထားသင့်တယ်... ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားတာ ဘယ်တော့မှ မမှားဘူး"

သူဟာ အရင်က တစ္ဆေအိပ်မက်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖူးတယ် ဆိုတာ ထင်ရှားသည်။ ဒါကြောင့်လည်း ဒီလို တွေ့ဆုံမှုတွေအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"သဘောပေါက်ပြီ... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်... အခွင့်အရေး ရရင် လေ့ကျင့်လိုက်ဦးမယ်... အနည်းဆုံးတော့ ခင်ဗျားကို ကျော်တက်နိုင်ရမယ်လေ"

အိပ်မက်ထဲမှာ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်တာက သူ့ကို သိပ်ထိခိုက်မှု ရှိမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ယန်ကျန့် တွေးလိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူ့စိတ်ထဲမှာ သိုင်းပညာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ အများကြီး ရှိနေပြီးသား ဖြစ်သည်။

"ငါက ကျရှုံးပြီးသား လူပါ... ငါ့ကို စိန်ခေါ်စရာ မလိုပါဘူး"

ကျန်းရှန်းကွမ်း ဆက်ပြောသည်။

"တခါတလေ ဒီအိပ်မက်ကမ္ဘာထဲမှာ နေရတာ တော်တော် ကောင်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်... ရင်းနှီးမှု ရှိတယ်... ဒီအတောအတွင်း ငါ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ စိတ်ခံစားမှု အတော်များများကို ပြန်ရခဲ့တယ်... ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ဒီနေရာကို သဘောကျစပြုလာပြီ"

ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျား ထွက်သွားလို့ မရဘူးလေ... ဒါနဲ့ တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ"

"ဘာကိစ္စလဲ" ကျန်းရှန်းကွမ်း ပြန်မေးလိုက်သည်။

"မြို့နယ် တစ်ခု ရှိတယ်... ညရောက်ရင် နီယွန်မီးဆိုင်းဘုတ်တွေ တဖျပ်ဖျပ် လင်းလာပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လေလွင့်ဝိညာဉ်တွေ လမ်းမပေါ်မှာ သွားလာနေကြတယ်... အဲဒီ ဝိညာဉ်တွေက ကိုယ်နဲ့ အနီးစပ်ဆုံး လူတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ကိုယ့်အနား ကပ်လာကြတယ်... အဲဒီလိုနေရာမျိုး ခင်ဗျား သိလား"

ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

ကျန်းရှန်းကွမ်းက ပြန်ဖြေသည်။

"ငါ သဘာဝလွန် ဘတ်စ်ကားစီးပြီး နေရာအနှံ့ ရောက်ဖူးတယ်... မင်းပြောတဲ့ မြို့နယ်ကို ငါ ရောက်ဖူးတယ်... အဲဒီနေရာကို သေဆုံးခြင်းမြို့တော် လို့ ငါ ခေါ်တယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှာ ငါ သိပ်ပြီး စူးစမ်းလေ့လာမှု မလုပ်ခဲ့ဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီနေရာက အလွန် အန္တရာယ်များတယ်... အစွမ်းထက်ဆုံး တစ္ဆေဆရာတွေတောင် အဲဒီ သေဆုံးခြင်းမြို့တော် မှာ ကြာကြာ နေရဲကြတာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီလမ်းပေါ်က လေလွင့်ဝိညာဉ်တွေကို ငါ လေ့လာခဲ့ဖူးတယ်... မင်းပြောတာ မှန်တယ်... တကယ်လို့ မင်း ဝိညာဉ် တစ်ကောင်ကို အောင်မြင်စွာ ခေါ်ထုတ်လာနိုင်ရင် သူက မင်း ပြန်အသက်ရှင်စေချင်ဆုံး ဆွေမျိုး တစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်... ငါ စမ်းကြည့်ဖူးတယ်... အောင်မြင်ခဲ့တယ်... ငါ့ရဲ့ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ အမေကို ပြန်အသက်ရှင်စေခဲ့တယ်"

ကျန်းရှန်းကွမ်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ် အမှန်တရား တစ်ခုကို ဖွင့်ဟလိုက်သည်။

သူက လေလွင့်ဝိညာဉ် လမ်းမပေါ်ကနေ ဝိညာဉ်တစ်ကောင်ကို တကယ်ပဲ ခေါ်ထုတ်လာနိုင်ခဲ့သည်။

"ပြီးတော့ ဘာဖြစ်သွားလဲ" ယန်ကျန့် အနည်းငယ် အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။

ကျန်းရှန်းကွမ်းက ပြောသည်။

"မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲက ဆွေမျိုးပုံစံ တကယ် ဟုတ်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အချိန်ကန့်သတ်ချက် ရှိတယ်... ကြာကြာ မခံဘူး... အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ သူတို့ရဲ့ အပြုအမူတွေက ပိုပိုပြီး ထူးဆန်းလာတယ်... ညသန်းခေါင် အိပ်မပျော်တာ၊ မှောင်နေတဲ့ အခန်းထဲမှာ လမ်းလျှောက်တာ၊ ဟင်းချက်ရင်း လက်မီးလောင်တာတောင် နာကျင်မှု မခံစားရတာ၊ အသားစိမ်းတွေ စားလာတာ..."

"ငါ အဲဒီ အပြောင်းအလဲတွေကို သည်းမခံနိုင်တော့လို့ ဝိညာဉ်ကို ကိုယ်တိုင်ပဲ ပြန်ပို့ပေးလိုက်တယ်"

"အချိန်ကန့်သတ်ချက်က ဘယ်လောက်လဲ" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"ခြောက်လ"

ကျန်းရှန်းကွမ်း ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်း အဲဒီ ထူးဆန်းတဲ့ အပြုအမူတွေကို သည်းခံနိုင်ရင်တော့ ပိုကြာကြာ ခံချင်ခံလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိပါဘူး... အတုက အတုပါပဲ... သေဆုံးသွားသူတွေကို ပြန်အသက်ရှင်စေချင်ရင် ငါ မလုပ်ဖို့ အကြံပေးချင်တယ်... ငါ့မှာ ပိုကောင်းတဲ့ နည်းလမ်း ရှိတယ်"

"နောက်ထပ် နည်းလမ်း ရှိသေးတာလား" ယန်ကျန့် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

ကျန်းရှန်းကွမ်းက ပြောသည်။

"သေသူကို ပြန်အသက်ရှင်စေတာက သဘာဝလွန်လောကမှာ သိပ်ခက်ခဲတဲ့အလုပ် မဟုတ်ဘူး... ငါ နည်းလမ်းအမျိုးမျိုး စမ်းသပ် ရှာဖွေခဲ့ဖူးတယ်... အခုအချိန်အထိ ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းနဲ့ အနီးစပ်ဆုံး နည်းလမ်းတစ်ခုတော့ ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို မပြောပြချင်ဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ နည်းလမ်းတိုင်းမှာ အားနည်းချက် ရှိတယ်... ဒီလိုကိစ္စတွေကို လိုက်စားနေတာက အချိန်ဖြုန်းတာပဲ... မင်း ဒီကိစ္စပေါ်မှာ အချိန်မဖြုန်းသင့်ဘူး... မင်းမှာ ပိုအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ လုပ်စရာ ရှိတယ်... ပြီးတော့ မင်းရဲ့ အနာဂတ် အောင်မြင်မှုတွေကို ငါ စောင့်မျှော်နေတယ်"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့မှာ ပြန်အသက်ရှင်စေချင်တဲ့သူ မရှိဘူး... ဘိုင်ရွှေမြို့နယ် အကြောင်း စုံစမ်းချင်ရုံပါ"

"မင်း ဘိုင်ရွှေမြို့နယ် အကြောင်း သိချင်ရင် ငါ ပိုပြောပြလို့ ရတယ်... ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ် ဒီကိစ္စကို အရင် ဖြေရှင်းကြရအောင်... ငါ အပြင်ထွက်ခဲတယ်... ဘာမှ မပြီးမြောက်ဘဲ ပြန်မသွားချင်ဘူး"

ယန်ကျန့် ဒီအခြေအနေကို မြင်တော့ ဆက်မမေးတော့ပေ။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှာဖွေပြီးနောက် နောက်ဆုံးမှာ သူတို့ ရဲတိုက်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းဖြစ်တဲ့ ခန်းမကြီးထဲကို ရောက်လာကြသည်။

ခန်းမအလယ်မှာ စားပွဲဝိုင်းကြီး တစ်လုံး ရှိပေမယ့် လောလောဆယ် ဘယ်သူမှ မရှိဘဲ ဗလာဖြစ်နေသည်။ မဟုတ်ဘူး... အဲဒါ မမှန်ဘူး... လူတစ်ယောက် ရှိသည်။

သာမန် ရုပ်ရည်ရှိတဲ့ နိုင်ငံခြားသူ အမျိုးသမီး တစ်ယောက် စားပွဲဝိုင်းရဲ့ သတိမထားမိလောက်တဲ့ ထောင့်တစ်နေရာမှာ ထိုင်နေသည်။ သူမက တည်ငြိမ်နေပြီး ယန်ကျန့် ရောက်လာမှာကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေပုံရသည်။

ယန်ကျန့် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အမျိုးသမီးကို ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး အကဲခတ်လိုက်သည်။

ဒီအမျိုးသမီးက သဘာဝလွန် အိပ်မက်ဆိုးကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ တစ္ဆေဆရာ ဖြစ်လောက်တယ်လို့ သူ့အာရုံက ပြောပြနေသည်။

နိုင်ငံခြားသူ အမျိုးသမီးက ယန်ကျန့်ကို ဦးဆောင် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ နာမည် ကယ်လီပါ... မစ္စတာယန်... ရှင် ရောက်လာမှာကို စောင့်နေတာ ကြာပြီ"

"သူ့ကို သတ်လိုက်... ဒါဆိုရင် ဒီရဲတိုက်ကို တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး အပြည့်အဝ သိမ်းပိုက်လို့ ရသွားပြီ... အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲမှာ နောက်ထပ် အဆောက်အအုံ တစ်ခု တိုးလာတာပေါ့"

ကျန်းရှန်းကွမ်း ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် အမျိုးသမီးကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အပေါင်းအပါတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ... မင်းကို တကယ်ပဲ စွန့်ပစ်သွားကြတာလား"

ကယ်လီက ပြန်ဖြေသည်။

"မစ္စတာယန်... ဒါ ရှင် အမြဲ မျှော်လင့်ခဲ့တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူးလား"

ယန်ကျန့် အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"အပြစ်ကင်းချင်ယောင် မဆောင်ပါနဲ့... ရွံစရာကောင်းတယ်... ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါဦး... ငါ့ကို ဒီမှာ သတ်ဖို့အတွက် အိပ်မက်ထဲ ဆွဲခေါ်ခဲ့တာ ဘယ်သူလဲ"

"ဒါပေမဲ့ ရှင် သူတို့ကို အနိုင်ယူပြီးပြီပဲ... တချို့ကိုတောင် သတ်ပစ်လိုက်သေးတယ်"

ကယ်လီ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရှေ့တိုးသွားသည်။

"အနိုင်ယူတယ် ဟုတ်လား... မင်း ဒါကို ကစားပွဲ တစ်ခု၊ ပြိုင်ပွဲ တစ်ခုလို့ ထင်နေတာလား... ငါတို့ရဲ့ ပဋိပက္ခက အနိုင်အရှုံးနဲ့ ဆုံးဖြတ်တာ မဟုတ်ဘူး... အသေအရှင်နဲ့ ဆုံးဖြတ်တာ... မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ အဖွဲ့က ဖယ်ရှားပစ်ရမယ့် ခြိမ်းခြောက်မှုတွေပဲ... ဒါပေမဲ့ မင်းကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့ အခွင့်အရေး ပေးလိုက်မယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဟိုအကောင် လှုပ်ရှားလိုက်ရင် မင်းရဲ့ ဇာတ်သိမ်းက တော်တော်လေး ဆိုးရွားသွားမှာမို့လို့ပဲ"

သွားတွေ ဖြဲထားတဲ့ ဧရာမ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး တစ်ကောင် ကယ်လီရဲ့ အနီးနားမှာ ရောက်နေပြီ ဖြစ်ပြီး လှုပ်ရှားဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေကာ ကြည့်ရသူကို ကျောချမ်းသွားစေသည်။

ကယ်လီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဘာမှ မပြောဘဲ ယန်ကျန့်ကို မကျေမနပ် စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူမ မသေချင်ပေ။

ပြီးတော့ သူမမှာ အသက်ရှင်ခွင့် ရှိတယ်လို့ ယုံကြည်ထားပြီး ဘယ်သူမှ ယူဆောင်သွားလို့ မရဘူးလို့ ထင်ထားသည်။

ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ အဖွဲ့သားတွေက သူမကို စွန့်ပစ်ခဲ့ကြသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အိပ်မက်ဆိုး ရဲတိုက်ကို ကာကွယ်လို့ မရတော့မှန်း သူတို့ သိနေကြလို့ ဖြစ်သည်။ လူတွေကို အိပ်မက်ထဲ ဆွဲခေါ်တာက မလွဲမသွေ ဖြစ်လာမယ့်အရာကို နှောင့်နှေးစေရုံသာ ဖြစ်ပြီး အောင်ပွဲ ရယူပေးနိုင်တာ မဟုတ်ပေ။

"ကျွန်မ အလွယ်တကူ လက်မလျှော့ဘူး" ကယ်လီ ပြောပြီး ထိုင်ခုံကနေ ဖြည်းညှင်းစွာ ထလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့... မင်းမှာ ခုခံပိုင်ခွင့် ရှိပါတယ်... ရှိသမျှ နည်းလမ်းတွေ အကုန်ထုတ်သုံးလိုက်ပါ"

ကယ်လီ တိတ်ဆိတ်နေပေမယ့် သူမ နောက်က နံရံ အလွှာလိုက် ကွာကျလာပြီး သံချေးတွေ တက်နေတဲ့ သံချပ်ကာ ဝတ်စုံ တစ်စုံ ပေါ်လာသည်။ ဓားရှည်ကြီး တစ်လက်နဲ့ ဦးထုပ် တစ်လုံးလည်း ပါသည်။ သံချပ်ကာထဲမှာ လူမရှိပေ။ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတာကို မြင်နေရသည်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက သံချပ်ကာက နံရံကနေ ခွာထွက်လာပြီး စတင် လှုပ်ရှားလာသည်။

"လှုပ်ရှားနိုင်တဲ့ သံချပ်ကာလား... ဒီအိပ်မက်ကမ္ဘာထဲမှာ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ အားလုံး အသုံးမဝင်သင့်ဘူးလေ"

ယန်ကျန့် မျက်လုံးမှေးလိုက်ပြီးနောက် ကယ်လီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် လျင်မြန်စွာ ဝါးတားတား ဖြစ်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားမလို ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"သဘောပေါက်ပြီ... ဒီသံချပ်ကာက အိပ်မက်ဆိုးကို သိမ်းဆည်းထားတဲ့ သဘာဝလွန် ပစ္စည်းပဲ... ဒီရဲတိုက်ထဲက သဘာဝလွန် အရင်းအမြစ်ပေါ့... မင်း ရူးနေပြီပဲ... အိပ်မက်ဆိုးကို ထိန်းချုပ်တာ စွန့်လွှတ်ပြီး ငါ့ကို သတ်ဖို့ တစ္ဆေဆိုးကို လွှတ်ပေးလိုက်တာလား"

သူ အခု နားလည်သွားပြီ။

တစ္ဆေအိပ်မက် ကမ္ဘာရဲ့ အရင်းအမြစ်က တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး ဖြစ်သလို အိပ်မက်ဆိုး ရဲတိုက်မှာလည်း သူ့ရဲ့ အရင်းအမြစ် ရှိသည်။ အရင်တုန်းက အရင်းအမြစ်က ကယ်လီ ဆိုတဲ့ နိုင်ငံခြားသူ အမျိုးသမီး ဖြစ်ပေမယ့် အခုတော့ ကယ်လီက တစ္ဆေဆိုးကို နိုးထစေဖို့ ရွေးချယ်လိုက်ပြီး အိပ်မက်ကို ထိန်းချုပ်မှု ဆုံးရှုံးသွားကာ အရင်းအမြစ်က တစ္ဆေဆိုး ဝင်ရောက်စီးနင်းထားတဲ့ ဒီသံချပ်ကာ ဖြစ်သွားသည်။

ကယ်လီ ယန်ကျန့်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပဲ... ရှင် လက်လျှော့ဖို့ ဆန္ဒရှိရင် ကျွန်မ ဒါတွေ အကုန်လုံးကို ရပ်တန့်ပေးနိုင်တယ်"

"ကလေးဆန်လိုက်တာ"

ယန်ကျန့် စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"မင်း သေချင်ရင် ငါ မတားဘူး... တစ္ဆေဆိုးကို နိုးထစေဖို့ ရွေးချယ်လိုက်မှတော့ ငြိမ်ငြိမ်လေး ပျောက်ကွယ်သွားလိုက်တော့... ကျန်တာ မင်းနဲ့ မဆိုင်တော့ဘူး... ဒီ အိပ်မက်ဆိုး သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်ကို ငါ ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်"

"ရှင် နောင်တရလိမ့်မယ်... သူက ရှင်တို့ အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်လိမ့်မယ်"

ကယ်လီ အံကြိတ်လိုက်သည်။ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ပိုမို ဝါးတားတား ဖြစ်လာပြီး နောက်က ဗလာဖြစ်နေတဲ့ သံချပ်ကာကတော့ ပိုပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာသည်။

"စောင့်မနေနဲ့တော့... မြန်မြန် ပျောက်သွားစမ်းပါ"

ယန်ကျန့် နည်းနည်း စိတ်မရှည် ဖြစ်လာပြီး နိုင်ငံခြားသူ အမျိုးသမီး အမြန် သေသွားစေချင်သည်။

ကယ်လီ ဆိုတဲ့ ဒီနိုင်ငံခြားသူ အမျိုးသမီးက တစ္ဆေဆိုးကို နိုးထစေဖို့ ရွေးချယ်လိုက်ပြီ ဆိုကတည်းက ပြန်လှည့်လို့ မရတော့ပေ။ သူမ ယန်ကျန့်ကို ခြိမ်းခြောက်ပြီး နောက်ဆုတ်သွားအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘဲ နောက်ဆုံးမှာတော့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားရဲ့ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ သူမရဲ့ အသိစိတ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်က အိပ်မက်ဆိုး ရဲတိုက်ကနေ လုံးဝ ထွက်ခွာသွားသည်။

ဒီနိုင်ငံခြားသူ အမျိုးသမီး သေသွားပေမယ့် ယန်ကျန့်အတွက် ပြဿနာ တစ်ခု ချန်ထားခဲ့သည်။

"ပြီးပြီ... ငါ ပြန်တော့မယ်"

ကျန်းရှန်းကွမ်းက ဝင်ပါဖို့ အစီအစဉ် မရှိတာ သေချာသည်။ ဓားကို အိမ်ပြန်သွင်းပြီး လှည့်ထွက်ဖို့ ပြင်လိုက်သည်။

"အခု ပြန်တော့မလို့လား" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

ကျန်းရှန်းကွမ်းက ပြောသည်။

"သူတို့က အိပ်မက်ဆိုးကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ... ဒီရဲတိုက်ထဲကို ဝင်လို့မရတော့ဘူး... ဒီနေရာကို တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးနဲ့ သိမ်းပိုက်ဖို့က အချိန်ကိစ္စပဲ... တစ္ဆေဆိုးကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်စရာ မလိုဘူး... တစ္ဆေက ငါတို့ကို သတ်သွားရင် အရှုံးကြီး ရှုံးလိမ့်မယ်"

"ဟုတ်သားပဲ"

ယန်ကျန့် စဉ်းစားကြည့်ပြီး တစ္ဆေဆိုးနဲ့ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်စရာ မလိုဘူး ဆိုတာ သဘောတူလိုက်သည်။ တစ္ဆေဆိုးက သူတို့ကို သတ်နိုင်ခဲ့ရင် တကယ်ပဲ အရှုံးကြီး ရှုံးမှာ ဖြစ်သည်။

"အဲဒီအကောင်ကို ကိုက်သတ်ပြီး ဒီရဲတိုက်ကို သိမ်းပိုက်လိုက်"

သူ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ ပြိုင်ဘက်ရဲ့ နှောင့်ယှက်မှု မရှိတော့တဲ့အတွက် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး အရေအတွက် တိုးပွားလာသည်။ ခဏတာ အတွင်းမှာတင် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး ခြောက်ကောင်၊ ခုနစ်ကောင်လောက် ခန်းမထဲမှာ ပေါ်လာပြီး သံချပ်ကာကို ဝိုင်းရံကာ ခုန်အုပ်လိုက်ကြသည်။

ရှေးဟောင်း သံချပ်ကာက မာကျောရုံတင်မကဘဲ အလွန် သွက်လက်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်သည်။

လက်ထဲက ဓားရှည်ကြီးက လေထဲမှာ စက်ဝိုင်းတစ်ဝက် ဝှေ့ယမ်းသွားပြီး တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး သုံးကောင်ကို တစ်ပြိုင်နက် ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ ကျန်တဲ့ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးတွေက သံချပ်ကာကို မြေကြီးပေါ် ချက်ချင်း ဖိချလိုက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ကိုက်ခဲကြသည်။

သံချပ်ကာ မာကျောပေမယ့် တဖြည်းဖြည်း ပုံပျက်လာပြီး ထိရောက်မှု ရှိလာသည်။

ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခဏမှာ ကျန်တဲ့ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးတွေ သံချပ်ကာရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြန်သည်။

"နှေးလွန်းတယ်... ငါ အကြာကြီး မစောင့်ချင်ဘူး"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား တစ်ချက်လောက် ဝင်ခုတ်ပေးလိုက်ရင် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးတွေနဲ့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရမယ့် အချိန်ကို အများကြီး လျှော့ချနိုင်လိမ့်မယ်"

မူလက ထွက်သွားဖို့ ပြင်နေတဲ့ ကျန်းရှန်းကွမ်း ဒီအချိန်မှာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ"

မကြာမီ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီး အသစ်တွေ ပေါ်လာပြီး ထပ်မံ ခုန်အုပ်လိုက်ကြသည်။ ကျန်းရှန်းကွမ်းလည်း နောက်ကနေ လိုက်ပါသွားသည်။

ဒီတစ်ခါမှာ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးတွေ အသတ်ခံလိုက်ရပြန်ပေမယ့် ကျန်းရှန်းကွမ်းရဲ့ ဓားချက်က သံချပ်ကာရဲ့ ဓားရှည်ကိုင်ထားတဲ့ လက်မောင်းကို ဖြတ်တောက်လိုက်နိုင်သည်။

လက်နက် မရှိတော့တဲ့ ခြောက်ခြားဖွယ် သံချပ်ကာဟာ တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးတွေရဲ့ ကိုက်ခဲစရာ အရုပ်တစ်ခု ဖြစ်လာပြီး မညှာမတာ ဆွဲဖြဲခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

ကိုက်ခဲခံနေရရင်း သံချပ်ကာ တဖြည်းဖြည်း ပြိုကွဲပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မကြာခင်မှာ ဒီရဲတိုက်ကြီးက တစ္ဆေအိပ်မက် ကမ္ဘာရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု လုံးဝ ဖြစ်သွားတော့မည်။

"တော်လောက်ပါပြီ"

ဒါကို မြင်တော့ ယန်ကျန့်က စွမ်းဆောင်ရည် ကောင်းတယ်လို့ ယူဆလိုက်ပြီး ဆက်အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ ကျန်းရှန်းကွမ်းကို ပြန်လွှတ်လိုက်ကာ စောစောက စာသင်ခန်းဆီ ပြန်သွားခွင့် ပြုလိုက်သည်။

"ငါ ကတိတည်ပါ့မယ်... စာသင်ခန်းထဲမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားနိုင်ပေမယ့် အဲဒီကနေ ထွက်လို့ မရဘူး"

"ဒါဆို လုံလောက်ပြီ"

ကျန်းရှန်းကွမ်း ပြောပြီးနောက် သူ ကိုင်ထားတဲ့ ဓားရှည်ကြီးကို ယန်ကျန့်ဆီ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် လက်ခံရယူပြီးနောက် တစ္ဆေခွေးဆိုးကြီးတွေကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ထားခဲ့လိုက်သည်။

"ကျောက်ရှောင်ယာကို အခုလောလောဆယ် ဒီကနေ ပေးမထွက်တာ ပိုကောင်းမယ်... သူ့အတွေးတွေက အန္တရာယ်များနေတုန်းပဲ... လွှတ်ပေးလိုက်ရင် ပြဿနာ တက်နိုင်တယ်"

ကျန်းရှန်းကွမ်း ပြောလိုက်သည်။

"အခုလောလောဆယ် ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အကူအညီ ငါ မလိုပါဘူး... သူ ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်မလာမချင်း ဒီမှာ အကြာကြီး နေရလိမ့်မယ်" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရှန်းကွမ်းက ထပ်ဖြည့်စွက်သည်။

"အလကား အကြံပေးလိုက်ဦးမယ်... တတ်နိုင်ရင် တစ္ဆေပိုက်ဆံ များများ စုထား... အနာဂတ်မှာ အသုံးဝင်လိမ့်မယ်... များလေ ကောင်းလေပဲ"

"တစ္ဆေပိုက်ဆံ ဟုတ်လား"

ယန်ကျန့် ခဏ တွေးလိုက်သည်။ အသုံးဝင်တယ် ဆိုတာ သိပေမယ့် ရဖို့ခက်ခဲပြီး သဘာဝလွန်လောကမှာ ရှားပါးနေတုန်းပင်။

ဒါပေမဲ့ ဌာနချုပ်မှာ ကံစမ်းကြည့်ရင် ကောင်းမယ်လို့ သူ တွေးလိုက်သည်။

ဒီအတွေးနဲ့အတူ သူ ဒီနေရာကနေ တစ်ယောက်တည်း ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။