အခန်း (၁၃၆၇-၁၃၆၈)

အခန်း ၁၃၆၇ - မိမိကိုယ်ကို မြှုပ်နှံခြင်း

ယန်ကျန့် မြောင်ရှောင်ရှန်းကို ရှန်ထုံတာဝါဆီ လိုက်ပို့ပေးပြီး ယာယီ နေရာချပေးလိုက်သည်။ တွေ့ဆုံပွဲ ဘယ်တော့ လုပ်မလဲ ဆိုတာကတော့ ကျန်းဝေ့အပေါ်မှာ မူတည်သည်။ ကျန်းဝေ့ စီစဉ်နေမှတော့ ယန်ကျန့် အများကြီး စိတ်ပူနေစရာ မလိုပေ။

မူလက နည်းနည်းကြာကြာ ထိုင်ဦးမလို့ စိတ်ကူးထားပေမယ့် လီယန် သူ့ဆီ ရောက်လာသည်။

"လီယန်... တစ်ခုခု မှားနေလို့လား"

ယန်ကျန့် အစည်းအဝေးခန်းထဲ ရောက်လာပြီး သူ့ကို စောင့်နေတဲ့ လီယန်နဲ့ တွေ့ဆုံလိုက်သည်။

လီယန် ဒီရက်ပိုင်း ကုမ္ပဏီမှာပဲ နေနေတာ ဖြစ်သည်။ သူ့တာဝန်က နှစ်ခုရှိသည်။ ကုမ္ပဏီ လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ဖို့နဲ့ သတိမေ့နေတဲ့ ကျောက်ရှောင်ယာကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ဖြစ်သည်။

ကျောက်ရှောင်ယာ အိပ်မက်ထဲ ဝင်သွားကတည်းက မမြင်ရတဲ့ ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေက သူမဘေးနားမှာ ဝဲပျံနေပြီး ကုမ္ပဏီထဲမှာတောင် လှည့်လည်သွားလာနေသည်။ ချက်ချင်းလက်ငင်း အန္တရာယ် မရှိပေမယ့် လီယန်က ဒါကို အလွန် စိုးရိမ်နေပြီး မတော်တဆမှုတွေ မဖြစ်အောင် ရှုန်ဝမ်ဝမ်နဲ့အတူ ကုမ္ပဏီမှာ စောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"လောလောဆယ် ရှန်ထုံတာဝါက အရမ်း လုံခြုံတယ်... ရှုန်ဝမ်ဝမ်ရဲ့ ကြိုတင်မြင်နိုင်စွမ်းအရ ကျောက်ရှောင်ယာ ဘေးနားက တစ္ဆေက ဘယ်သူ့ကိုမှ မသတ်သေးဘူး... ဒါပေမဲ့ တာချန်းမြို့မှာ လူတွေ ပျောက်နေတုန်းပဲ... ဝမ်ယုံ၊ လင်းယုန်နဲ့ တခြားသူတွေ ဒီကိစ္စကို စုံစမ်းနေကြပြီး သဲလွန်စတချို့ ရထားတယ်" လီယန် ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ယုံနဲ့ လင်းယုန်တို့က အရင်က တစ္ဆေစာပို့တိုက်က စာပို့သမားတွေ ဖြစ်ကြသည်။ တစ္ဆေစာပို့တိုက် ကိစ္စပြီးသွားတော့ ယန်ကျန့်က ဝမ်ယုံကို လက်ခံလိုက်ပြီး လင်းယုန်နဲ့ ယန်ရှောင်ဟွာတို့ကို ပြန်အသက်ရှင်စေခဲ့သည်။ လက်ရှိ သူတို့ ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်လုပ်နေကြသည်။

"ဘာတွေ တွေ့လဲ"

ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

လီယန်က ထပ်ရှင်းပြသည်။

"ဒါက ငါတို့ တာချန်းမြို့နဲ့ မဆိုင်ဘူးဆိုတာ အခြေခံအားဖြင့် သေချာနေပြီ... တခြား သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေက ငါတို့ကို လာပတ်သက်နေတာ ဖြစ်ဖို့များတယ်... ကျောက်ရှောင်ယာ ဘေးနားက သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ဝမ်ယုံက စုံစမ်းနေတုန်းပဲ... သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်အသစ်တွေ ထပ်မပေါ်လာရင် ဒီကိစ္စကို ယာယီ လစ်လျူရှုထားလို့ ရတယ်လို့ သူက ထင်နေတယ်"

"မြို့တစ်မြို့ရဲ့ လူဦးရေက ဒီလောက် များတာ... ရံဖန်ရံခါ လူနည်းနည်း ပျောက်တာက သိပ်ကိစ္စ မရှိပါဘူး"

ယန်ကျန့် စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ဒါဆို သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ် ဖြစ်နိုင်ခြေ နည်းနည်း ရှိသေးတယ်ပေါ့... ဒါပေမဲ့ ဝမ်ယုံ လုပ်တာ မှန်ပါတယ်... သက်သေ မရှိပေမယ့် သံသယကို ဖယ်ရှားလို့ မရဘူး... ဒါက ငါတို့နေထိုင်တဲ့ တာချန်းမြို့ပဲ... မတော်တဆမှု ဆိုတာ ရှိလို့ မဖြစ်ဘူး"

သူ အရင်က ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေ ပါဝင်ပတ်သက်နေမလားလို့ သံသယဝင်ခဲ့ဖူးသည်။ မဟုတ်ဘူး ဆိုရင်တော့ ကျန်တဲ့ သံသယ ဖြစ်စရာ အချက်တွေက တစ္ဆေဗီရိုနဲ့ ထီးမည်း သာ ရှိတော့သည်။

တစ္ဆေဗီရိုက လက်ရှိ ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေနဲ့ ပတ်သက်နေပြီး ပြဿနာတချို့ ရှိနေကာ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားနိုင်တဲ့ အန္တရာယ် ရှိနေသည်။

ထီးမည်း သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်က လက်ရှိ တာချန်းမြို့ ပြင်ပမှာ ဖြစ်ပျက်နေတာမို့ ဖြစ်နိုင်ခြေ အရမ်းနည်းသည်။

"ဒါ့အပြင် ငါ တစ္ဆေဗီရိုနဲ့ သဘောတူညီချက် အသစ်တစ်ခု စလုပ်ထားတယ်... အဲဒါက ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေကို ငါ့ရှေ့မှာ ပေါ်လာစေဖို့ပဲ... ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် သဘောတူညီချက် တစ်ခုကတော့ ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေကို သုံးရက်အတွင်း ငါ့ရှေ့မှာ မပေါ်လာစေဖို့ပဲ... သဘာဝလွန် ပဋိပက္ခ တစ်ခု ဖန်တီးပြီး စက်ရပ်သွားအောင် တမင် လုပ်နေတာ... ဒီနေ့က တတိယမြောက်နေ့ပဲ"

"တကယ်လို့ သဘာဝလွန် ပဋိပက္ခ ကျရှုံးပြီး တစ္ဆေဗီရိုက ငါ့အပေးအယူကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်လိုက်ရင် ငါ ကျိန်စာ ထပ်သင့်လိမ့်မယ်... တကယ်လို့ သဘာဝလွန် ပဋိပက္ခ အောင်မြင်သွားရင် ဒီည သန်းခေါင်ကျော်တာနဲ့ ငါ ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေနဲ့ တွေ့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဒီလို တွေးမိတော့ ယန်ကျန့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"လောလောဆယ် လက်ရှိ အခြေအနေအတိုင်းပဲ ထားလိုက်မယ်... ဒီည သန်းခေါင်ကျော်မှ အားလုံး ဆုံးဖြတ်ရလိမ့်မယ်... ဒီကြားထဲ အရာအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်နေရင် ဝမ်ယုံကို စုံစမ်းတာ ရပ်ခိုင်းလိုက်တော့... မင်းနဲ့ ရှုန်ဝမ်ဝမ်လည်း ကျောက်ရှောင်ယာကို ဆက်စောင့်ကြည့်နေစရာ မလိုတော့ဘူး"

လီယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီည အရာအားလုံး အဆင်ပြေပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

"ဒီည အဆင်မပြေပါစေနဲ့လို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်... ကျောက်ရှောင်ယာ ဘေးနားက ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေက အရမ်း အန္တရာယ်များလွန်းတယ်... သူ့ကို ချုပ်နှောင်ထားနိုင်တာ အကောင်းဆုံးပဲ... ထားထားရင် အမြဲတမ်း လျှို့ဝှက်အန္တရာယ် ဖြစ်နေမှာ"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေက ကျောက်ရှောင်ယာဆီ ရောက်သွားပြီး ကလေးတစ်ယောက်ကို လွတ်လပ်စွာ ဆုတောင်းခွင့် ပေးကာ လူတွေ ဆက်တိုက် သေဆုံးစေတာကို သည်းခံလို့ မရနိုင်ပေ။

ဒါ့အပြင် ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေလို တစ္ဆေဆိုးမျိုးက ထိန်းချုပ်ဖို့ မသင့်တော်ပေ။ ချုပ်နှောင်ထားတာက အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

"ဒီညအတွက် ဘာပြင်ဆင်စရာ လိုမလဲ" လီယန် မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်။

"မလိုပါဘူး... ဖြစ်သလို ဖြစ်ပါစေ... ငါ ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်... မင်းက မင်းအလုပ်ကို ကောင်းကောင်း လုပ်ရင် ရပြီ... ဒါနဲ့ ဘိုင်ရွှေမြို့နယ် အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ... အဆက်အသွယ် ရသေးလား"

"ငါ ဟွမ်ကျီယာနဲ့ စကားပြောပြီးပြီ... သူ့ဘက်မှာ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး... ပြီးတော့ ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့ အဖွားကိုလည်း အောင်မြင်စွာ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပြီ... အဖွားအိုရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အဝါရောင် စာရွက်ကို ဟွမ်ကျီယာက ခွာယူလိုက်ပြီ... လက်ရှိ သူ့လက်ထဲမှာ ရှိနေတယ်... ပြီးတော့ ဖုန်းချွမ်လည်း တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကို အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိသွားပြီး စွန်းရွေ့နဲ့ တွေ့ပြီးပြီ... အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေပါတယ်"

လီယန်က နောက်ဆက်တွဲ အခြေအနေတွေကို အစီရင်ခံလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်... ထုံချန်း အခုတလော ဘာလုပ်နေလဲ" ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သူ ပုံမှန်အတိုင်း တာဝန်ထမ်းဆောင်နေပါတယ်... သူ အရင်က တာဝန်ယူခဲ့တဲ့ မြို့ကို ရံဖန်ရံခါ သွားတယ်... ဆီဇာဟိုတယ် အခြေအနေကို သူ တော်တော် စိတ်မချ ဖြစ်နေပုံရတယ်... မကြာခဏ သွားစစ်ဆေးဖို့ လိုနေတယ်" လီယန် ဆက်ပြောသည်။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"အဲဒါ ပုံမှန်ပါပဲ... ဆီဇာဟိုတယ် အခြေအနေ ပြီးသွားပေမယ့် လျှို့ဝှက်အန္တရာယ်တွေ ရှိနေတုန်းပဲလေ... စောင့်ကြည့်နေဖို့ လိုအပ်ပါတယ်"

လီယန်ရဲ့ အစီရင်ခံစာကို နားထောင်ပြီးနောက် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ယန်ကျန့် အကြမ်းဖျင်း နားလည်လိုက်သည်။

လောလောဆယ်တော့ အရာအားလုံး တည်ငြိမ်နေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေ ကိစ္စ ပြီးတာနဲ့ ထီးမည်း သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ သူ စီစဉ်ထားသည်။ မဖြေရှင်းဘဲ ထားလိုက်ရင် လျှို့ဝှက်အန္တရာယ် ဖြစ်နေဦးမှာ ဖြစ်သည်။

ဒီအချိန်မှာ တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကို ရောက်နေပြီဖြစ်တဲ့ ဖုန်းချွမ်ဟာ စာပို့တိုက်အတွင်းက မြေကြီးသင်္ချိုင်းပုံကြီး တစ်ခုရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားနေသည်။

စဉ်းစားနေစဉ်အတွင်း ဖုန်းချွမ်ရဲ့ လက်က မြေပုံထဲကို မသိလိုက်ဘဲ စိုက်ဝင်သွားသည်။

သင်္ချိုင်းမြေရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားက မျှဝေသုံးစွဲလို့ ရသည်။

ဖုန်းချွမ်က သင်္ချိုင်းမြေကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး ဝေ့ကျင်းကို မြှုပ်နှံထားတာကလည်း သင်္ချိုင်းမြေ ဖြစ်သည်။ သူ့အပိုင် မဟုတ်ပေမယ့် သဘာဝလွန် စွမ်းအားကတော့ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ... တိုးတက်မှု အသစ် ရှိလား"

ရုတ်တရက် တုတ်ကောက်ကို အားပြုပြီး စွန်းရွေ့ လျှောက်လာကာ အခြေအနေကို ထပ်မေးလိုက်သည်။

တစ္ဆေစာပို့တိုက်က ဒီအချိန်မှာ အရမ်း တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ဒီမှာ စုဝေးခဲ့ကြတဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေ အားလုံး ပြန်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဟယ်ယွဲ့လျန် တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်သည်။ သူမက သဘာဝလွန် စွမ်းအားနဲ့ လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်အောင် လုပ်ဖို့၊ လေ့လာဖို့နဲ့ ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်ဖို့ အချိန်လိုနေသည်။ စွန်းရွေ့က ဟယ်ယွဲ့လျန်ကို လမ်းညွှန်ပေးဖို့ တာဝန်ယူထားသည်။

အဲဒါအပြင် သင်္ချိုင်းမြေထဲမှာ မြှုပ်နှံထားတဲ့ ဝေ့ကျင်းရဲ့ အခြေအနေက စိုးရိမ်စရာ ဖြစ်နေသည်။

ဘယ်သူမှ ဝေ့ကျင်းကို မသေစေချင်ကြပေ။ သူက အရမ်း စိတ်ချရတဲ့ ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး သူ့ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရရင် လူတိုင်းအတွက် ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှု ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဖုန်းချွမ်က သင်္ချိုင်းမြေထဲကနေ လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မြေကြီးထဲ မြှုပ်ထားတဲ့ ဝေ့ကျင်းက အသက်ရှင်တဲ့ လက္ခဏာ ဘာမှ မပြဘူး... သေသွားသလိုပဲ... မနေ့ကနေ ဒီနေ့အထိ ငါ ဆက်တိုက် စောင့်ကြည့်နေတာ ဘာအပြောင်းအလဲမှ မရှိဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ မြေကြီးကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ မတူးရဲဘူး... ဟန်ချက်ပျက်သွားမှာ စိုးလို့... ဒါပေမဲ့ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး"

"ငါ့မှာ အကြံတစ်ခု ရှိတယ်... အဲဒါကတော့ ငါကိုယ်တိုင် ဒီသင်္ချိုင်းပုံထဲ ဝင်ပြီး အခြေအနေကို ဆုံးဖြတ်ကာ ဝေ့ကျင်းကို ပြန်ခေါ်ထုတ်ဖို့ပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒါက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်... ဝေ့ကျင်း ပြန်မရှင်လာဘဲ အလောင်းကောင်သက်သက် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်"

စွန်းရွေ့ ခဏ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလို ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုးကို ငါ မချနိုင်ဘူး... ဌာနချုပ်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက် လိုတယ်"

"ဌာနချုပ်... ဒါဆို ယန်ကျန့် ဆုံးဖြတ်ရမှာပေါ့... ငါ ယန်ကျန့်ဆီ ဖုန်းခေါ်ပြီး မေးကြည့်လိုက်မယ်" ဖုန်းချွမ် ပြောလိုက်သည်။

စွန်းရွေ့က ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ဖုန်းလိုင်း မမိဘူး... ငါ့ရဲ့ ကြိုးဖုန်းကို သုံးလိုက်"

ပြောရင်းနဲ့ မလှမ်းမကမ်းက ကြိုးဖုန်းတစ်လုံးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ဖုန်းချွမ် အချိန်မဖြုန်းဘဲ ယန်ကျန့်ကို ဆက်သွယ်ဖို့ ဖုန်းကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ လီယန်ရဲ့ အစီရင်ခံစာကို နားထောင်နေတဲ့ ယန်ကျန့် ဖုန်းကို ဖြေလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်... ငါပါ ဖုန်းချွမ်... ငါ အခု တစ္ဆေစာပို့တိုက် ရောက်နေပြီ..." ဖုန်းချွမ်က ဝေ့ကျင်းရဲ့ အခြေအနေကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အဲဒါ အဓိက အချက်ပဲ... မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ... ချက်ချင်း ကယ်ထုတ်သင့်လား... ဒါမှမဟုတ် စောင့်ကြည့်သင့်လား... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လက်ရှိမှာ ဝေ့ကျင်းက ပြန်ရှင်လာမယ့် အရိပ်အယောင် မပြဘူး... သင်္ချိုင်းထဲ မြှုပ်ထားတဲ့ အလောင်းကောင်နဲ့ မခြားဘူး"

ယန်ကျန့်က မေးလိုက်သည်။

"မြှုပ်နှံထားတဲ့ တစ္ဆေတမန်တော်ကရော... ဝေ့ကျင်းနဲ့ တစ္ဆေတမန်တော် အတူတူ မြှုပ်နှံထားတာ ငါ မှတ်မိတယ်"

"တစ္ဆေတမန်တော်ရဲ့ အရိပ်အယောင် ဘာမှ မတွေ့ရဘူး... တစ္ဆေတမန်တော်က ဝေ့ကျင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဝင်ရောက်သွားပြီး တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားပြီလို့ ငါ သံသယရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက ထိန်းချုပ်ထားလဲ ဆိုတာ မသေချာဘူး"

ဖုန်းချွမ် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စက တော်တော် ဒုက္ခများတယ်... တကယ်လို့ ဝေ့ကျင်းက အသိစိတ်မရှိဘဲ ထွက်လာရင် တစ္ဆေစာပို့တိုက်ထဲမှာ တစ္ဆေတမန်တော် တစ်ကောင်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်" ယန်ကျန့် အခြေအနေရဲ့ ခက်ခဲမှုကို နားလည်လိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ သူက တာချန်းမြို့မှာ ရှိနေတဲ့အတွက် တစ္ဆေစာပို့တိုက်က ကိစ္စတွေကို မကိုင်တွယ်နိုင်ပေ။

"ဖုန်းချွမ်... ဒီကိစ္စကို မင်းပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်... တကယ်လို့ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားရင် ငါ တာဝန်ယူပေးမယ်... မင်း မှန်ကန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချနိုင်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်"

"ကောင်းပြီလေ... မင်း အဲဒီလို ပြောမှတော့ ငါ စီစဉ်လိုက်မယ်"

ဖုန်းချွမ် လက်ခံလိုက်သည်။

မကြာမီ နှစ်ယောက်သား ဖုန်းပြောတာ ပြီးဆုံးသွားသည်။

တစ္ဆေစာပို့တိုက် အတွင်းမှာ ဖုန်းချွမ် ဖုန်းချပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"စွန်းရွေ့... ယန်ကျန့်က ငါ့ကို ဆုံးဖြတ်ခိုင်းလိုက်တယ်"

"ဒါဆိုရင် မင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်... ငါ ထောက်ခံတယ်" စွန်းရွေ့ ပြောလိုက်သည်။

ဖုန်းချွမ်လည်း စဉ်းစားနေသည်။ သူက တစ္ဆေတမန်တော်ကို လွှတ်ပေးလိုက်တာထက် ဝေ့ကျင်းကို ကယ်တင်ဖို့ မျှော်လင့်နေသည်။

နောက်ဆုံးမှာ သူ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ သင်္ချိုင်းမြေထဲ ကိုယ်တိုင်ဝင်ပြီး ဝေ့ကျင်းနဲ့အတူ မြှုပ်နှံခံဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ... အချိန်နည်းနည်း ကြာကောင်း ကြာနိုင်တယ်... ဒါကြောင့် ဘယ်သူ့ကိုမှ မနှောင့်ယှက်စေနဲ့... ဒီအတောအတွင်း ဝေ့ကျင်းနဲ့ ဆက်သွယ်လို့ ရမလား ကြည့်လိုက်ဦးမယ်... မရရင်တော့ တစ္ဆေတမန်တော် လွတ်လာတဲ့အခါ ပြန်ထိန်းချုပ်နိုင်အောင် သင်္ချိုင်းမြေရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားကို ဆွဲထုတ်လိုက်မယ်"

"ကောင်းပြီ... သဘောပေါက်ပြီ" စွန်းရွေ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါ စလိုက်တော့မယ်" ဖုန်းချွမ် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူပြီး ပြောလိုက်သည်။

သူလည်း စွန့်စားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ဝေ့ကျင်းအတွက် အခွင့်အရေး ဖြစ်ရုံသာမက သူ့အတွက်လည်း အခွင့်အရေး ဖြစ်တယ်ဆိုတာ သူ သိသည်။ သူ ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ သင်္ချိုင်းမြေ သဘာဝလွန် စွမ်းအားက နည်းပါးလွန်းပြီး ပဟေဠိ အပိုင်းအစလေး တစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။ တကယ်လို့ သူ ဒီရှေးဟောင်း သင်္ချိုင်းကြီးကို ရယူနိုင်ရင် အခု လက်ရှိ မနိုင်ဝန်ထမ်းနေရတဲ့ တစ္ဆေဆိုး သုံးကောင်ထက် ပိုတဲ့ တခြား တစ္ဆေဆိုးတွေကို အလွယ်တကူ မြှုပ်နှံနိုင်မှာ ဖြစ်သည်။

ဒီဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့အတူ ဖုန်းချွမ် ရှေးဟောင်း သင်္ချိုင်းကြီးဆီ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူ့ခြေလှမ်းတွေက မြေကြီးထဲ တဖြည်းဖြည်း နစ်ဝင်သွားပြီး သင်္ချိုင်းက မျိုချလိုက်သလို ဖြစ်နေသည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အတွင်းမှာတင် ဖုန်းချွမ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အများစုဟာ သင်္ချိုင်းမြေထဲ နစ်မြုပ်သွားပြီး ခေါင်းပဲ ကျန်တော့သည်။

စွန်းရွေ့ ဒီအရာအားလုံးကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေသည်။

ခဏအကြာမှာ ဖုန်းချွမ် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရှေးဟောင်း သင်္ချိုင်းကြီးထဲမှာ အပြည့်အဝ မြှုပ်နှံခံလိုက်ရသည်။ သင်္ချိုင်းက ငြိမ်သက်နေပြီး ဘာထူးခြားမှုမှ မရှိပေ။

ဒါပေမဲ့ သူ မသေသေးပေ။

သင်္ချိုင်းမြေနဲ့ တူညီတဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအား ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့အတွက် သူ အတွင်းမှာ အသက်ရှင်နိုင်သည်။

ဒါပေမဲ့ သင်္ချိုင်းမြေက ကြောက်မက်ဖွယ် တစ္ဆေတမန်တော် တစ်ကောင်ကို ဖိနှိပ်ထားသည်။ သူ အတွင်းမှာ အသက်ရှင်နိုင်ရင်တောင် တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားရင် တစ္ဆေတမန်တော် လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးသွားနိုင်သည်။

ကြီးထွားလာမလား သေဆုံးသွားမလား ဆိုတာကိုတော့ အချိန်ကပဲ ဆုံးဖြတ်ပေးလိမ့်မည်။

"ငါ ဘယ်တော့ ထွက်သွားပြီး လမ်းလျှောက်လို့ ရမလဲ... ငါ့ရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားကို ကျွမ်းကျင်သလောက် ဖြစ်နေပြီလို့ ခံစားရတယ်"

ရုတ်တရက် အမျိုးသမီး အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခေါင်းမှာ အနီရောင် ဇာခြုံထားတဲ့ ခြောက်ခြားဖွယ် အမျိုးသမီး တစ်ယောက် စွန်းရွေ့ရဲ့ အနောက်မှာ ဘယ်ကမှန်းမသိ ရောက်နေသည်။

ဒီခြောက်ခြားဖွယ် အမျိုးသမီးကတော့ တစ္ဆေပန်းချီကားကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ ဟယ်ယွဲ့လျန် ဖြစ်သည်။

"မရသေးဘူး... မင်း မကျွမ်းကျင်သေးဘူး... သာမန်လူတစ်ယောက် အတွက် သဘာဝလွန် စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်နိုင်တာက အစပဲ ရှိသေးတယ်... အသုံးပြုတဲ့နေရာမှာ ကျွမ်းကျင်ဖို့ လိုတယ်... မင်း အများကြီး လိုသေးတယ်... ပြီးတော့ အပြင်ထွက်ဖို့က ယန်ကျန့်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက် လိုတယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းရဲ့ ဖြစ်တည်မှုက ထူးခြားလို့ပဲ"

စွန်းရွေ့ သူမရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

"သဘောပေါက်ပါပြီ... ဒါဆို ဆက်လေ့ကျင့်လိုက်ဦးမယ်" ဟယ်ယွဲ့လျန် ပြောပြီး ခြောက်ခြားဖွယ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူမ တစ္ဆေစာပို့တိုက်ထဲမှာ ရှိနေပေမယ့် သူမရဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေကို အနှောင့်အယှက် မရှိ အသုံးပြုနိုင်ပြီး ပိုပို ကျွမ်းကျင်လာသည်။

တကယ်တမ်းကျတော့ ဟယ်ယွဲ့လျန် တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကနေ ထွက်ခွာတာကို ဘယ်သူမှ တားဆီးလို့ မရနိုင်ပေ။ သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ထိန်းချုပ်မှုနဲ့ ယန်ကျန့်ကို ကြောက်ရွံ့မှုကသာ သူမကို တားဆီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟယ်ယွဲ့လျန် ဌာနချုပ်နဲ့ ပူးပေါင်းချင်ရင် အမိန့်နာခံရမည်။

တကယ်လို့ သူမ တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကနေ မဆင်မခြင် ထွက်ခွာသွားရင် ဌာနချုပ်ကို ရင်ဆိုင်ရတာနဲ့ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ဟယ်ယွဲ့လျန် ဒါကို သိတဲ့အတွက် ခွင့်ပြုချက် မရှိဘဲ တစ္ဆေစာပို့တိုက်ကနေ ထွက်ခွာမှာ မဟုတ်ပေ။

"သူ ဒီမှာ ကြာကြာ အချုပ်ခံနေမှာ မဟုတ်ဘူး... မကြာခင် ထွက်သွားတော့မှာ"

စွန်းရွေ့ တွေးလိုက်သည်။

ရှေးကတည်းက ကျားရိုင်းတစ်ကောင်ကို ဘယ်လှောင်အိမ်ကမှ ချုပ်နှောင်မထားနိုင်ခဲ့ပေ။

တစ်ခုတည်းသော စိုးရိမ်စရာက ဟယ်ယွဲ့လျန် လွတ်မြောက်သွားတဲ့အခါ အပြင်မှာ သူမရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားကို ကောင်းကျိုးအတွက် သုံးမလား ဆိုးကျိုးအတွက် သုံးမလား ဆိုတာပါပဲ။

ကျန်းရှန်းကွမ်းက သူတို့အတွက် ကြီးမားတဲ့ အကြပ်အတည်း တစ်ခု တကယ် ချန်ထားခဲ့သည်။

အခန်း ၁၃၆၈ - တွေ့ဆုံပွဲအသစ်

"မင်းတို့လို လူငယ်တွေကို ငါ အများကြီး မြင်ဖူးတယ်... စာနည်းနည်း ဖတ်တတ်တာနဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲ ဝင်တိုးပြီး ပိုက်ဆံအများကြီး ရှာ၊ သူဌေးဖြစ်၊ ဘဝရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်မယ်လို့ ထင်နေကြတာ... တကယ်တော့ လူ့လောကထဲ ဝင်ရောက်ခြင်းက နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုပဲ... ဘွဲ့ရထားရင်တောင် မလုပ်နိုင်တဲ့အရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်... မင်းကိုပဲ ကြည့်... ဝင်ငွေကောင်းချင်ပေမယ့် စက်ရုံမှာ ဝက်အူမလှည့်ချင်ဘူး... လမ်းဘေးဈေးသည်အဖြစ် ဈေးမရောင်းချင်ဘူး... ဒါဆို ဘယ်လို အသက်ရှင်မလဲ... ဘွဲ့ရထားပေမယ့် ထမင်းတော့ စားရမှာပဲ... ငါ့လက်အောက်ငယ်သား လုပ်ဖို့ စိတ်ဝင်စားလား... ဝင်ငွေကောင်းရမယ်... ဘဝအဓိပ္ပာယ် ရှိစေရမယ်... စိတ်ဝင်စားလား"

"ငါက တိုက်ရိုက်ရောင်းဝယ်ရေး မဟုတ်ဘူးနော်... ချက်ချင်း မငြင်းလိုက်နဲ့ဦး... အရင် စဉ်းစားကြည့်ပါဦး... ဒါပေမဲ့ မြန်မြန်လုပ်... ငါ့လက်အောက်ငယ်သား နေရာက အကန့်အသတ်နဲ့မို့လို့"

တာချန်းမြို့ရဲ့ စည်ကားတဲ့ လမ်းမတစ်ခုပေါ်မှာ ဆံပင်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖီးသင်ထားပြီး ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်က စားပွဲဝိုင်းလေးမှာ ထိုင်ပြီး သူ့ရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ ၁၆ နှစ်၊ ၁၇ နှစ် အရွယ်လောက်ရှိတဲ့ လူငယ်လေး တစ်ယောက်ကို လေးနက်တဲ့ အသံနဲ့ စည်းရုံးနေသည်။

"ကျွန်တော်က အချိန်ပိုင်းအလုပ်လေး ရှာပြီး မုန့်ဖိုးလေး ရှာချင်ရုံပါ... ဘာအဖွဲ့အစည်းထဲမှ မဝင်ချင်ပါဘူး"

လူငယ်လေးက ချက်ချင်း လှည့်ထွက်ပြေးသွားသည်။

"တောက်... နောက်တစ်ယောက် လွတ်သွားပြန်ပြီ"

ကျန်းဝေ့ ဒေါသတကြီး စားပွဲကို ထုလိုက်ပြီး ဘေးက ကိုလာဘူးကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်သည်။

ပြီးတော့ သူ့အနောက်က လက်အောက်ငယ်သားတချို့ကို လှည့်ပြီး ဆူပူလိုက်သည်။

"မင်းတို့က တကယ့် အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေပဲ... အသုံးဝင်တာလေး ဘာလေး လုပ်ပြကြပါဦး... အရာအားလုံး ငါပဲ ဒိုင်ခံ လုပ်နေရတယ်... ငါ အားဝေ့က စွမ်းဆောင်ရည် ရှိတယ်လို့ နာမည်ကြီးပေမယ့် ကိစ္စတိုင်း ငါ့ကိုပဲ အားကိုးနေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ... လူသစ်စုတာတောင် ငါကိုယ်တိုင် ဝင်လုပ်နေရတယ်... တစ်နေ့ ငါ မရှိတော့ရင် တာချန်းမြို့ရဲ့ လုံခြုံရေး ဘယ်လိုဖြစ်သွားမလဲဆိုပြီး တကယ် စိတ်ပူမိတယ်"

ဒါပေမဲ့ သူ့အနောက်က အပေါင်းအပါတွေကတော့ ကျန်းဝေ့ရဲ့ စကားတွေကို အပေါက်ကရ ပြောနေတယ်လို့ သတ်မှတ်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်ကာ ဖုန်းပွတ်နေကြသည်၊ ရံဖန်ရံခါ စကားပြောပြီး ရယ်မောနေကြသည်။

ကျန်းဝေ့ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဟူး... မင်းတို့က မိဘမဲ့တွေ ဖြစ်နေပြီး စောင့်ရှောက်မယ့်သူ မရှိလို့သာ... မဟုတ်ရင် အဖွဲ့အစည်းထဲကနေ ကန်ထုတ်လိုက်တာ ကြာပြီ... ငါကျွေးတာစား၊ ငါ့ပစ္စည်းသုံးပြီး ငါ့ကို အဖေလို့တောင် မခေါ်ကြဘူး"

လက်အောက်ငယ်သား တစ်ယောက်က သတိပေးလိုက်သည်။

"အားဝေ့... ပေါက်ကရတွေ ပြောမနေနဲ့တော့... လာ... ဖောက်သည် လာနေပြီ... မြန်မြန် ဧည့်ခံလိုက်"

ဒီအချိန်မှာ အသက် ၂၀ အရွယ်လောက်ရှိတဲ့ မိန်းကလေးငယ် တစ်ယောက် စပ်စုသလို လျှောက်လာပြီး သံသယနဲ့ မေးလိုက်သည်။

"တစ်လ လစာ နှစ်သောင်း... အသက်၊ ပညာအရည်အချင်း မကန့်သတ်ဘူး... ကျား၊ မ မရွေးဘူး... ဒီအလုပ်ခေါ်စာက အစစ်လား အတုလား"

"သေချာတာပေါ့ အစစ်ပါ"

ကျန်းဝေ့ ချက်ချင်း ခါးမတ်လိုက်ပြီး မေးစေ့ကို လက်နဲ့ထောက်ကာ လေးနက်တဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"ညီမလေး... ကြည့်ရတာ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ပိုက်ဆံလိုနေပုံရတယ်... ဘဝက ကျပ်တည်းနေတယ်ပေါ့... မိသားစု နောက်ခံလည်း မရှိ၊ ပညာလည်း မရှိ... ကြည့်ပါဦး... နေ့လယ်ခင်းကြီးတောင် အလုပ်လိုက်ရှာနေရတယ်... ဒီလိုဘဝမျိုး ဆက်နေချင်သေးလား... ငါ့အမြင်တော့ မင်းက ဘက်စုံပြည့်စုံပါတယ်... အခွင့်အရေး မရသေးတာပဲ ရှိတာ... ဟုတ်တယ်မလား"

မိန်းကလေးငယ်က အလိုအလျောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။

ကျန်းဝေ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတွေ ကွေးတက်သွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"အခု အခွင့်အရေး ရောက်လာပြီ... ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ရင် မင်းဘဝ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်... ငါ့လက်အောက်ငယ်သား လုပ်ဖို့ စိတ်ဝင်စားလား"

"လူယုတ်မာ... နှာဘူး... တောက်"

မိန်းကလေးငယ် ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုကာ ထွက်ပြေးသွားသည်။

"..."

ကျန်းဝေ့ရဲ့ မျက်နှာ ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားသည်။

နောက်တစ်ယောက် လွတ်သွားပြန်ပြီလား။

သူ လှည့်ပြီး ဘေးက အလုပ်ခေါ်စာ ဆိုင်းဘုတ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လစာ နည်းလွန်းလို့လား ဆိုပြီး သံသယ ဝင်လာသည်။

တစ်လ နှစ်သောင်း ဆိုတာ နည်းနည်း နည်းနေသလိုပဲ... တိုးလိုက်ရမလား... တစ်လ ငါးသောင်းလောက် ဆိုရင်ရော။

"လူ့အဖွဲ့အစည်းက မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြောင်းလဲနေတာပဲ... ကျောင်းတက်တုန်းက နေ့ရက်တွေကို လွမ်းလိုက်တာ... မုန့်ဖိုး ထောင်ဂဏန်းလောက် ပေးပြီး မုန့်နည်းနည်း ကျွေးလိုက်ရုံနဲ့ အကို ခြေထောက်ကြီးက ငါ့အိမ်စာတွေကို စာသင်နှစ်ဝက်လောက် ကူးပေးခဲ့တာ... ပြီးတော့ အကိုခြေထောက်ကြီးက ဘာမှ မငြီးငြူဘဲ သစ္စာရှိရှိ လုပ်ပေးခဲ့တယ်... အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ ငါ တော်တော် ယုတ်မာခဲ့တာပဲ... အကိုခြေထောက်ကြီးက ငါ့ကို ညီအစ်ကိုလို ဆက်ဆံခဲ့တာကို ငါက ပိုက်ဆံနဲ့ သူ့ကို စော်ကားခဲ့တာပဲ"

ကျန်းဝေ့ ဒီအကြောင်း တွေးမိပြီး ကိုယ့်ပါးကိုယ် ပြန်ရိုက်လိုက်မိသည်။

ဒီအချိန်မှာ အားဖေး ဆိုတဲ့ ကောင်လေးက ဖုန်းပွတ်ရင်း သတိပေးလိုက်သည်။

"အားဝေ့... မင်း မေ့နေတဲ့ကိစ္စ တစ်ခု မရှိဘူးလား... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်က အတန်းဖော်ဟောင်းတွေ တွေ့ဆုံပွဲ လုပ်မယ်လို့ ပြောထားပြီး အခုကျတော့ ဒီမှာ လူသစ်စုနေတယ်... တွေ့ဆုံပွဲ မသွားတော့ဘူးလား"

"..."

ကျန်းဝေ့ ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"ငါ တကယ် မေ့သွားတာပဲ... မင်း သတိပေးတာ ကောင်းတယ်... တွေ့ဆုံပွဲ သွားရဦးမယ်... ငါက ဒီမှာ မင်းတို့ကောင်တွေနဲ့ အချိန်ဖြုန်းပြီး လူသစ်စုနေမိတယ်... ကံကောင်းလို့ ငါ ဉာဏ်ကောင်းပြီး ချက်ချင်း သတိရလို့... အချိန်မီသေးတယ်"

ပြောပြီးတာနဲ့ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ပြီး အတန်းဖော် Group Chat ကို ဖွင့်ကာ လူတိုင်းကို ဆက်သွယ်လိုက်သည်။

လူဆယ်ဂဏန်းရှိတဲ့ Group Chat ထဲမှာ ပရိုဖိုင်ပုံ အများစုက မည်းနက်နေပြီး နာရေးကြော်ငြာ ဓာတ်ပုံတွေနဲ့ တူနေသည်။ ပရိုဖိုင်ပုံ အနည်းငယ်လောက်သာ လင်းနေသေးသည်။

ကျန်းဝေ့က မြောင်ရှောင်ရှန်း၊ ဝမ်ရှန်းရှန်း၊ လျိုချီနဲ့ တခြားသူတွေကို အမြန် ဆက်သွယ်လိုက်သည်။ ဒီလူတွေ စုံပြီဆိုမှ အကိုခြေထောက်ကြီးကို ခေါ်ဖို့ စိတ်ကူးထားသည်။

မကြာမီ မြောင်ရှောင်ရှန်းက ရှန်ထုံတာဝါကို ရောက်နေပြီလို့ စာပြန်သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းကလည်း ဂွမ်းကျန်း လူနေအိမ်ရာမှာ ရှိနေကြောင်း စာပြန်သည်။

လျိုချီက နည်းနည်း နောက်ကျမှ စာပြန်သည်။ သူ ဒီနေ့ ညနေ ခြောက်နာရီ မတိုင်ခင် တာချန်းမြို့ကို ပြန်ရောက်မယ်၊ လောလောဆယ် မြို့ပြင်မှာ ကိစ္စတချို့ ဖြေရှင်းနေတယ်လို့ ပြောသည်။

ကျန်းဝေ့ ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို အဆင်ပြေပြီ... ဒီည ခြောက်နာရီ... အတန်းဖော်ဟောင်းတွေ တွေ့ဆုံပွဲ... မပျက်စေနဲ့... နေရာကို Group Chat ထဲမှာ ပို့ပေးမယ်"

မြောင်ရှောင်ရှန်း ပြန်ပြောသည်။

"အိုကေ"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ပုံမှန်အတိုင်း အေးစက်စွာ ပြန်ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ"

လျိုချီလည်း ပြန်ပြောသည်။

"ပြဿနာ မရှိဘူး... ခြောက်နာရီ အရောက်လာခဲ့မယ်"

ကျန်းဝေ့ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ လူသစ်စုတာ ဒီလောက်ပဲ... နားလိုက်ကြတော့... ငါ တွေ့ဆုံပွဲ သွားရတော့မယ်... မင်းတို့ကောင်တွေ ငါမရှိတုန်း ငြိမ်ငြိမ်နေကြ... ပြဿနာ မရှာနဲ့... တာချန်းမြို့မှာ လူတွေ ပျောက်နေတယ်လို့ ကြားတယ်... လုံခြုံရေးက သိပ်စိတ်ချရတာ မဟုတ်ဘူး"

"ပေါက်ကရတွေ ပြောမနေနဲ့... သွားစရာရှိတာ သွားတော့... ငါ ဂိမ်းဆော့တာ လာမနှောင့်ယှက်နဲ့"

"အေးပါကွာ... မင်းပြောတာ အကုန်မှန်ပါတယ်"

ကျန်းဝေ့ ဒေါသတကြီး ထွက်လာပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ဒီနေ့ အရေးကြီးကိစ္စသာ မရှိရင် သူတို့ကို ပညာပေးလိုက်ချင်သည်။

"ရုံးခန်း အရင်ပြန်ပြီး ငါ့ပုဆိန်ကြီး သွားယူရမယ်... ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက် တွေ့ဆုံပွဲတုန်းက သရဲခြောက်ပြီး မြောင်ရှောင်ရှန်းရဲ့ ဝမ်းကွဲ သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သေးတယ်... ဒီတစ်ခါ အဲဒီလို မဖြစ်စေရဘူး... အကိုခြေထောက်ကြီး ရှိတယ် ဆိုပေမယ့် ကိစ္စတိုင်း သူ့ကို အားကိုးလို့ မဖြစ်ဘူး... ငါ့မှာလည်း အရည်အချင်း ရှိတာပဲ"

ချက်ချင်းပဲ ရှန်ထုံတာဝါဆီ ကားမောင်းထွက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းဝေ့ ပြောတဲ့ ပုဆိန်ကြီး ဆိုတာက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်က စွန့်ပစ်ခံ အမှတ် ၇ အလယ်တန်းကျောင်းမှာ ကောက်ရခဲ့တဲ့ သဘာဝလွန် ပုဆိန်ကြီး ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီပုဆိန်ကြီးက ဒေါက်တာချန်ဆီမှာ ရှိနေပြီး သုတေသန လုပ်နေတုန်း ဖြစ်သည်။ ပုဆိန်ကြီးရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားကို ရှာဖွေဖို့ ကြိုးစားနေသည်။ တိုးတက်မှုကို ကြည့်ရတာ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ပြီးပြတ်မယ့်ပုံ မပေါ်ပေ။

ဒါပေမဲ့ ကျန်းဝေ့ ဆက်မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

သူ ဒေါက်တာချန်ကို သွားရှာပြီး ပုဆိန်ကြီးကို အတင်း ယူလိုက်သည်။

ဒေါက်တာချန်က သိပ်မငြင်းဆန်ပေ။ မပျောက်စေနဲ့၊ သုတေသန မပြီးသေးလို့ သုံးပြီးရင် ပြန်လာပေးဖို့ပဲ မှာလိုက်သည်။

သေချာတာပေါ့... ကျန်းဝေ့က ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။

"ဒေါက်တာ... ကျန်းဝေ့ကို ပုဆိန် ပေးလိုက်တာ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူးလား" လက်ထောက်က မေးလိုက်သည်။

ဒေါက်တာချန်က ပြောသည်။

"ငါလည်း အဲဒီ ပုဆိန်ကို သုံးဖူးပါတယ်... ဒီသဘာဝလွန် ပစ္စည်းက တော်တော် တည်ငြိမ်ပြီး သာမန်လူတွေ သုံးဖို့ အရမ်း သင့်တော်တယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ သဘာဝလွန် စွမ်းအား ကြီးလေ ပုဆိန်က ပိုလေးလေ ဖြစ်လို့ပဲ... ပြီးတော့ ဘာကျိန်စာမှ မပါဘူး... လောလောဆယ်တော့ ဘာပြဿနာမှ မရှိလောက်ပါဘူး... ယူသွားပါစေ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ပစ္စည်းပဲလေ"

စကားပြောရင်းနဲ့ သူလည်း စိတ်ထဲမှာ အရမ်း သိချင်နေသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီလို ထူးခြားတဲ့ သဘာဝလွန် ပစ္စည်းမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးလို့ပင်။

ထူးခြားတဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတချို့သာ မရှိရင် သာမန် ပုဆိန်ကြီးလို့တောင် ထင်မိလိမ့်မည်။

ပုဆိန်ရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းရည်ကို အတည်ပြုဖို့ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းက ကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်ကြည့်တာပဲ ဖြစ်ပုံရသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စကို ခေါင်းဆောင်ယန် သိအောင် သတင်းပို့ထားသင့်တယ်"

ဒေါက်တာချန် နောက်မှ ထပ်ဖြည့်စွက် ပြောလိုက်သည်။

မကြာမီ ယန်ကျန့် ဒီကိစ္စကို သိသွားပေမယ့် ဘာမှ မပြောဘဲ ကျန်းဝေ့ရဲ့ လုပ်ရပ်ကို ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျန့် တခြားကိစ္စတွေ လုပ်စရာ ရှိနေသည်။ ဌာနချုပ်က သဘာဝလွန် ပစ္စည်း မှတ်တမ်းတွေကို ပြန်လည် သုံးသပ်ဖို့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ နေရာတစ်ခု ရှာလိုက်သည်။ အနာဂတ်မှာ အသုံးပြုဖို့ အဆင်ပြေအောင် ဘယ်လို အရင်းအမြစ်တွေ ရှိလဲ ဆိုတာ သိချင်နေသည်။

"z0327, z0512..... ဒီနံပါတ်ပါတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ငါ့ဆီ ယူလာပေး... ငါ ထုတ်ယူချင်တယ်"

ယန်ကျန့် ဖုန်းကောက်ကိုင်ပြီး ဌာနချုပ်ကို ဆက်သွယ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ခေါင်းဆောင်ယန်"

ဌာနချုပ်က တာဝန်ရှိသူက ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ဖြေပြီး ယန်ကျန့်ရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို မငြင်းဆန်ပေ။

မှတ်တမ်းထဲက ဒီနံပါတ်တွေနဲ့ ကိုယ်စားပြုထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အားလုံးက အရောင်အသွေး စုံလင်ပြီး ထူးဆန်းတဲ့ တစ္ဆေပိုက်ဆံတွေ ဖြစ်ကြသည်။

ဟုတ်ပါသည်။

ဌာနချုပ်ရဲ့ ဂိုဒေါင်ထဲမှာ သုံးယွမ်တန်၊ ခုနစ်ယွမ်တန် အစရှိတဲ့ တစ္ဆေပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိနေသည်။ ဒါတွေကို တာဝန်ရှိသူ အသီးသီးက သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေကနေ ရရှိခဲ့ကြပြီး ဘာအတွက် သုံးရမှန်း မသိတဲ့အတွက် ဌာနချုပ်ကို အပ်နှံထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အခုတော့ ယန်ကျန့်အတွက် ကံကောင်းခြင်း ဖြစ်လာသည်။

"တစ္ဆေပိုက်ဆံ များများ စုထားဖို့ ကျန်းရှန်းကွမ်း အကြံပေးခဲ့တယ်... အရင်တုန်းက ဆေးဆိုင် အဘိုးကြီးကလည်း အားရင် တစ္ဆေပိုက်ဆံ စုထားဖို့ ပြောဖူးတယ်... ဒီပစ္စည်းက တန်ဖိုးရှိတယ် ဆိုတာ ထင်ရှားတယ်... ဒါကြောင့် တခြား ခေါင်းဆောင်တွေ သတိမထားမိခင် ဌာနချုပ်က ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံး အရင် ယူထားမှ ဖြစ်မယ်"

ယန်ကျန့် စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်သည်။

သူက တရားဥပဒေစိုးမိုးရေး ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ပေမယ့် တခြား ခေါင်းဆောင်တွေလည်း ဌာနချုပ်က သဘာဝလွန် ပစ္စည်းတွေကို ထုတ်ယူခွင့် ရှိကြသည်။ ဒါကြောင့် ဘယ်သူ အရင် လှုပ်ရှားမလဲ ဆိုတာ အရေးကြီးသည်။

သူ တွက်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

တကယ်လို့ ဌာနချုပ်က တစ္ဆေပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံး ယူနိုင်ရင် ယန်ကျန့်ဆီမှာ ယွမ်ငါးဆယ်လောက် ရှိလာလိမ့်မည်။ ဒါက ပမာဏ များပြားလှသည်။

ဒီပမာဏက တစ္ဆေလမ်းမပေါ်က ခေါင်းတလား နှစ်လုံးနဲ့ ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်က အဝတ်အစား အတော်များများကို ဝယ်ဖို့ လုံလောက်သည်။

ရုတ်တရက် ဌာနချုပ် ဝန်ထမ်းက သတင်းပို့လာသည်။

"ခေါင်းဆောင်ယန်... နံပါတ် z0512 ပစ္စည်း မရှိတော့ပါဘူး"

"ဘယ်သူ ယူသွားတာလဲ" ယန်ကျန့် မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဝန်ထမ်းက ပြန်ဖြေသည်။

"ခေါင်းဆောင် ချောင်ယန်က လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ထုတ်ယူသွားပါတယ်"

"သိပြီ... ကျန်တာတွေ အကုန် ယူလာခဲ့" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ဆယ်မိနစ်နေရင် အဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီ... ခေါင်းဆောင်ယန် ဘယ်အချိန် လိုချင်ပါသလဲ"

ဌာနချုပ် ဝန်ထမ်းက မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က "အဆင်သင့် ဖြစ်တာနဲ့ ချက်ချင်း ယူမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"သဘောပေါက်ပါပြီ... ခေါင်းဆောင်ယန်"

ချောင်ယန်က တစ္ဆေပိုက်ဆံရဲ့ အသုံးဝင်ပုံကို သိသွားပြီး စတင် အသုံးပြုနေပြီ ဆိုတာ ယန်ကျန့် နားလည်လိုက်သည်။

ဒီကိစ္စကို သူ သိပ်မအံ့ဩပေ။

ဒီခေါင်းဆောင်တွေက သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တော်တော်လေး ဗဟုသုတ ရှိကြသည်။ ဒါကြောင့် တစ္ဆေပိုက်ဆံရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိတာက ပုံမှန်ပါပဲ။

ကံကောင်းလို့ သူ အချိန်မီ လှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။ မဟုတ်ရင် လအနည်းငယ်လောက် နောက်ကျသွားရင် ဌာနချုပ်က တစ္ဆေပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံး ပါသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။