အခန်း (၁၃၆၉-၁၃၇၀)

အခန်း ၁၃၆၉ - နောက်တစ်ကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်း

ဖုန်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟေး... ခြေထောက်ကြီး... ငါပါ... အားဝေ့... ဒီည ခြောက်နာရီ အတန်းဖော်ဟောင်းတွေ တွေ့ဆုံပွဲကို လာခဲ့နော်... နေရာရွေးပြီးပြီ... ဖျင်အန်း ဟိုတယ်ကြီးမှာ... စောစောရောက်အောင် လာခဲ့"

ဌာနချုပ်မှာ တစ္ဆေပိုက်ဆံတွေ စုဆောင်းနေတဲ့ ယန်ကျန့်ဟာ ကျန်းဝေ့ဆီက ဖုန်းလက်ခံရရှိလိုက်သည်။

"အိုကေ... ငါ သိပြီ... ခြောက်နာရီ အရောက်လာခဲ့မယ်"

ဖုန်းချပြီးတာနဲ့ ယန်ကျန့် လုပ်စရာရှိတာတွေ ပြီးသလောက် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ့ရှေ့က အရောင်စုံ တစ္ဆေပိုက်ဆံပုံကြီးကို ကြည့်ပြီး ရေတွက်လိုက်ရာ မပိုမလို ယွမ်လေးဆယ် တိတိ ရှိနေသည်။

ဒါက ဌာနချုပ်မှာ ရှိသမျှ စတော့ခ် အကုန်ပဲ ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် တစ္ဆေပိုက်ဆံ တစ်ရွက်တောင် ရှာလို့မရတော့ပေ။

"ဆေးဆိုင်က အဘိုးကြီး ပြောတာကတော့ တစ္ဆေပိုက်ဆံ ရိုက်နှိပ်တဲ့ ဘဏ်က မရှိတော့ဘူးတဲ့... ဒီပစ္စည်းတွေက ပိုပိုပြီး ရှားပါးလာလိမ့်မယ်... သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေမှာ ရံဖန်ရံခါ တွေ့မှပဲ ရနိုင်တော့မယ်... ဒါကြောင့် ဒီယွမ်လေးဆယ်က ငါ လောလောဆယ် ရနိုင်မယ့် နောက်ဆုံး ပမာဏ ဖြစ်လောက်တယ်... အခု မလိုအပ်သေးပေမယ့် ဆောင်ထားတာက မမှားဘူး"

ယန်ကျန့် တစ္ဆေပိုက်ဆံတွေကို သေချာ စီစဉ်ပြီး သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

အနာဂတ်မှာ ဒီပိုက်ဆံတွေ သေချာပေါက် အသုံးဝင်လာမယ်လို့ ယုံကြည်သည်။ ဘိုင်ရွှေမြို့နယ် ဖြစ်ဖြစ်၊ တစ္ဆေလမ်းမ ဖြစ်ဖြစ် အားလုံးက တစ္ဆေပိုက်ဆံ လိုအပ်သည်။ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေမှာ တစ္ဆေတွေကို ရင်ဆိုင်ရရင်တောင် ဒီပိုက်ဆံက ထိရောက်မှု ရှိနိုင်သည်။

ဒီကိစ္စ ပြီးတာနဲ့ ခြေထောက်အောက်က ရေအိုင်ထဲ အရည်ပျော်ဝင်သွားပြီး တစ္ဆေရေကန်ကတစ်ဆင့် အိမ်က ရေကူးကန်ထဲမှာ ပြန်ပေါ်လာသည်။

အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ယန်ကျန့် လက်ရှိ ကိစ္စတွေကို ဘေးဖယ်ထားပြီး ဒီနေ့ အတန်းဖော်ဟောင်းတွေ တွေ့ဆုံပွဲကို သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မကြာမီ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ကားမောင်းထွက်လာခဲ့သည်။

သူ အချိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ညနေ ငါးနာရီ ကျော်နေပြီ။

အေးအေးဆေးဆေး နေလိုက်တာ အချိန်ကုန်တာ မြန်သည်။ မသိလိုက်ဘဲ ဒီနေ့တောင် ကုန်တော့မည်။

"ကျန်တဲ့ အချိန်လေး အေးချမ်းပြီး ဘာမှ မဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ယန်ကျန့် ကားမောင်းရင်း တွေးလိုက်သည်။

လမ်းပေါ်က ကားတွေနဲ့ ဘေးဘက်က လမ်းသွားလမ်းလာတွေကို ကြည့်ပြီး တော်တော်လေး အေးချမ်းတယ်လို့ ခံစားရသည်။ ဒါက မြို့ကြီး ဘေးကင်းပြီး ဘာထူးခြားမှုမှ မဖြစ်ဘူးဆိုတာ ပြသနေသည်။

သဘာဝလွန် နေရာတွေမှာ အချိန်ကုန်ဆုံးပြီးနောက် သာမန်ကမ္ဘာကြီးကို မြင်ရတာက အရသာ တစ်မျိုးပင်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ဖြစ်နေရင်တောင် ယန်ကျန့် သတိရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီနေ့က တစ္ဆေဗီရိုနဲ့ သဘောတူညီချက်ရဲ့ နောက်ဆုံးရက် ဖြစ်တာကို မမေ့သေးလို့ပင်။

သန်းခေါင်မတိုင်ခင် မတော်တဆမှုတွေ ဖြစ်နိုင်သေးသည်။

ယန်ကျန့်က ကျန်းဝေ့ ပြောတဲ့ ဖျင်အန်း ဟိုတယ်ကို တန်းမသွားသေးပေ။ တာချန်းမြို့ကို တစ်ပတ်လောက် ပတ်မောင်းပြီး အရာအားလုံး ပုံမှန်ဖြစ်ကြောင်း၊ ပြဿနာ မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှ တွေ့ဆုံပွဲ နေရာဆီ မောင်းနှင်သွားသည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက် တွေ့ဆုံပွဲတုန်းက တစ္ဆေမှန် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ် ဖြစ်ပွားခဲ့ဖူးသည်။ ဒီတစ်ခါ တစ္ဆေဗီရို ဖြစ်ရပ်မျိုး မဖြစ်စေချင်ပေ။

ဒီတွေ့ဆုံပွဲ အချိန်ကိုက်က နည်းနည်း ဆန်းကျယ်နေပေမယ့် ယန်ကျန့်ကတော့ မမျှော်လင့်တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ မဖြစ်အောင် တတ်နိုင်သမျှ တားဆီးဖို့ ကြိုးစားနေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေက သေဆုံးမှုတွေ ပါဝင်တတ်သည်။ ပျော်စရာကောင်းတဲ့ တွေ့ဆုံပွဲမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ရုတ်တရက် မသေစေချင်ပေ။

မကြာမီ ယန်ကျန့်ရဲ့ ကားက ဖျင်အန်း ဟိုတယ်ကြီးရဲ့ ဝင်ပေါက်ကို ရောက်လာသည်။ သူ ကားပေါ်က ဆင်းလိုက်ပြီး ဟိုတယ် ဝန်ထမ်းကို ကားသော့ပေးကာ အထဲဝင်သွားသည်။

"ကျန်းဝေ့က နေရာရွေးတတ်သားပဲ... သူ တကယ်ပဲ နည်းနည်း ရင့်ကျက်လာပြီ"

သူ မသိမသာ တစ္ဆေမျက်လုံး ဖွင့်ပြီး ဟိုတယ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ဟိုတယ်က ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး ကျယ်ဝန်းသည်။ လူနည်းပြီး မြို့လယ်ခေါင်နဲ့ ဝေးသည်။ အတန်းဖော်ဟောင်းတွေ တွေ့ဆုံပွဲအတွက် တကယ် သင့်တော်သည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ် တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင်တောင် သက်ရောက်မှု သိပ်မရှိဘဲ ထိခိုက်မယ့်လူ နည်းလိမ့်မည်။

သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပေမယ့် ကျန်းဝေ့က သင်ခန်းစာ ယူတတ်ပြီး ကြိုတင်ကာကွယ်မှုတွေ လုပ်ထားတာ ထင်ရှားသည်။

ယန်ကျန့် ဟိုတယ်ထဲ ဝင်လိုက်တာနဲ့ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ချက်ချင်း ရောက်လာသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌယန်... မင်္ဂလာပါ... တွေ့ဆုံပွဲ လာတာလား... ကျွန်မတို့ အားလုံး စီစဉ်ထားပြီးပါပြီ... ဒီဘက် လိုက်ခဲ့ပါ"

ယန်ကျန့် လက်ကာပြလိုက်သည်။

"လမ်းပြစရာ မလိုပါဘူး... ငါ့ဘာသာငါ သွားလိုက်မယ်"

"ဒါဆိုရင် ဥက္ကဋ္ဌယန်ကို ဆက်မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး" ဝန်ထမ်းက ယဉ်ကျေးစွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

စောစောက တစ္ဆေမျက်လုံးနဲ့ ကြည့်လိုက်တုန်းက ကျန်းဝေ့တို့ ရှိတဲ့နေရာကို မြင်ပြီးသား ဖြစ်ပြီး လူစုံနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူက နောက်ဆုံးမှ ရောက်လာသူ ဖြစ်သည်။

တကယ်တမ်းကျတော့ သူ နောက်မကျပါဘူး။ ခြောက်နာရီတောင် မထိုးသေးပေ။

ဒါပေမဲ့ ဒီတွေ့ဆုံပွဲအတွက် တခြားသူတွေက အလေးအနက်ထားပြီး ဖျင်အန်း ဟိုတယ်ကို ကြိုရောက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

တွေ့ဆုံပွဲက ဟိုတယ်ရဲ့ တတိယထပ်မှာ ဖြစ်သည်။

ဒီအထပ် တစ်ခုလုံးကို ကျန်းဝေ့က ငှားထားပြီး တွေ့ဆုံပွဲနဲ့ သက်ဆိုင်သူတွေကလွဲရင် တခြား ဧည့်သည် မရှိပေ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ကျန်းဝေ့ရဲ့ ငွေကြေးအင်အားအတွက် ဘာမှ မဟုတ်ပေ။

တတိယထပ် ရောက်တာနဲ့ အဖြူရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ထားပြီး အသားဖြူဖြူ၊ မျက်နှာတည်တည်နဲ့ လှပတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက် အကြာကြီး စောင့်နေသလို မလှုပ်မယှက် ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဝမ်ရှန်းရှန်း... ငါ့ကို စောင့်နေတာလား" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့ မျက်နှာထားက ပုံမှန်အတိုင်း တည်ငြိမ်အေးစက်နေသည်။

"ယန်ကျန့်... တစ္ဆေကလေးက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသလိုပဲ... နင် တစ္ဆေကလေးကို တစ်ခုခု လုပ်လိုက်တာလား"

သူမ ပထမဆုံး ပြောတဲ့ စကားက တစ္ဆေကလေးရဲ့ အခြေအနေကို မေးမြန်းခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် ဖုံးကွယ်မထားဘဲ တိုက်ရိုက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"တစ္ဆေကလေးက ကြီးထွားဖို့ လိုအပ်တယ်... အရင်တုန်းက သူ အရမ်း အားနည်းလွန်းတယ်... နင့်ကို မကာကွယ်နိုင်ဘူး... ဂွမ်းကျန်း လူနေအိမ်ရာကို မကာကွယ်နိုင်ဘူး... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မကာကွယ်နိုင်ဘူး... ဒါကြောင့် ငါ သူ့ကို တစ္ဆေတစ်ကောင် စားခိုင်းလိုက်ပြီး ပန်းထိုးဖိနပ် တစ်ရန် ဝတ်ပေးလိုက်တယ်... သူ့ရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအား တိုးလာအောင်လို့လေ"

"ဒါပေမဲ့ သူ ပျောက်သွားတယ်" ဝမ်ရှန်းရှန်း ပြောလိုက်သည်။

သူမရဲ့ လေသံက တည်ငြိမ်နေပေမယ့် ဝမ်ရှန်းရှန်းက တစ္ဆေကလေးကို စိတ်ပူနေတယ် ဆိုတာ ယန်ကျန့် မြင်နေရသည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းက အေးစက်တယ်လို့ ထင်ရပေမယ့် တစ္ဆေဆရာ မဟုတ်ဘဲ သာမန် လူသား စိတ်ခံစားမှုတွေ ရှိသည်။ အပေါ်ယံမှာသာ ဂရုမစိုက်သလို ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"နင် သိပြီးလောက်ပါပြီ... တစ်ခါ ခေါ်လိုက်ရုံနဲ့ တစ္ဆေကလေးက သဘာဝကျကျ ပေါ်လာတာပဲလေ... အဲဒါ ပိုမကောင်းဘူးလား"

ယန်ကျန့် ပြောရင်း ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့ ဘေးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

အေးစက်နေတဲ့ တစ္ဆေကလေးဟာ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်း မသိဘဲ ထူးဆန်းတဲ့ အသုဘ ဝတ်စုံနဲ့ အနီရောင် ပန်းထိုးဖိနပ် ဝတ်ထားကာ ကြည့်ရတာ နည်းနည်း မလိုက်ဖက်သလို ဖြစ်နေသည်။

"ငါ တစ္ဆေကလေးရဲ့ အခြေအနေကို မေးကြည့်တာပါ... ပြီးတော့ တစ္ဆေကလေး အသစ်နဲ့ အသားကျအောင် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားနေပါတယ်" ဝမ်ရှန်းရှန်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ သိပါတယ်... နင်က တစ္ဆေကလေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်လာတာ ကြာပြီပဲ... အပြောင်းအလဲ တချို့ကို ငါ ကြိုပြောပြထားသင့်တာ... ဒါပေမဲ့ အခုက အချိန်မကောင်းဘူး... သွားကြစို့... ဒီနေ့က အတန်းဖော်ဟောင်းတွေ တွေ့ဆုံပွဲပဲ... မကောင်းတဲ့ အမှတ်တရတွေ ပြန်မပေါ်လာအောင် သဘာဝလွန် ကိစ္စတွေ မပြောကြေး... ဘယ်လိုလဲ"

ယန်ကျန့် လျှောက်လာပြီး အချက်ပြလိုက်သည်။

"နင် အခုတလော အိမ်ထောင်ပြုဖို့ စဉ်းစားနေတယ်လို့ ကြားတယ်"

ဝမ်ရှန်းရှန်း ရုတ်တရက် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

"ငါ့အခြေအနေနဲ့ အနာဂတ် မရေရာမှုတွေကြောင့် အိမ်ထောင်ပြုဖို့ စဉ်းစားတာက ပုံမှန်ပါပဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မိသားစု ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ဆက်ခံမယ့်သူ လိုတယ်... မိဘတွေကို စောင့်ရှောက်မယ့်သူ လိုတယ်... အနာဂတ် ကိစ္စတွေကို မစဉ်းစားလို့ မရဘူးလေ... ဒါပေမဲ့ ဒါက ကိစ္စကြီး မဟုတ်ပါဘူး... အသေးအဖွဲ ကိစ္စပါပဲ... ဘယ်လိုလဲ... နင် ဒီကိစ္စကို စိတ်ဝင်စားလို့လား" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်း အကြည့် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"နင့်ရဲ့ အထောက်အထားနဲ့ အဆင့်အတန်းအရ ဘယ်လိုလူမျိုးကို ရွေးချယ်မလဲ ဆိုတာ သိချင်ရုံပါ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နင်နဲ့ သင့်တော်တဲ့သူက မများဘူးလေ... ဒါပေမဲ့ နင့်အမေရဲ့ သဘောထားအရဆိုရင် နင်က သဘာဝလွန်လောက ပြင်ပက လူတွေကို ပိုသဘောကျပုံရတယ်"

"သာမန်လူတွေက ကျိုးပဲ့လွယ်ပေမယ့် အသက်ပိုရှည်ကြတယ်... သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ ကြုံဖူးတဲ့သူတွေက ကမ္ဘာကြီးကို ပိုနားလည်နိုင်ပေမယ့် သဘာဝလွန် အကြောင်းအရာတွေက နောက်ဆုံးမှာ မတည်ငြိမ်မှုတွေ ဖြစ်လာစေတယ်" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"သဘောပေါက်ပြီ"

ဝမ်ရှန်းရှန်း ပြောပြီး ဒီအကြောင်း ဆက်မပြောတော့ပေ။

ယန်ကျန့် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အနာဂတ်ကို ဘယ်သူ ကြိုသိနိုင်မှာလဲ"

ဝမ်ရှန်းရှန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ နင့်ကို ကူညီချင်တယ်... သဘာဝလွန် ကိစ္စပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စပဲ ဖြစ်ဖြစ်... ငါ လုပ်နိုင်သရွေ့ပေါ့"

"ငါ နားလည်ပါတယ်" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ နင့်အကူအညီ လိုအပ်ရင် အားမနာဘဲ ပြောမှာပါ"

"အင်း"

ဝမ်ရှန်းရှန်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

မကြာမီ သူတို့နှစ်ယောက် ဟိုတယ် တတိယထပ်က ခန်းမထဲ ဝင်သွားကြသည်။

ဒီအချိန်မှာ ခန်းမထဲက အပြင်အဆင်တွေ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။ ကိုယ်တိုင်ယူစားရတဲ့ အစားအသောက်တွေ၊ သက်သောင့်သက်သာ ရှိတဲ့ မြင်ကွင်းတွေနဲ့ လေထုကို သက်ဝင်လှုပ်ရှားစေဖို့ ဖျော်ဖြေရေး အနုပညာရှင်တွေပါ ဖိတ်ခေါ်ထားသည်။

ကျန်းဝေ့ အားစိုက်ထုတ်ထားတာ ထင်ရှားသည်။ အလောတကြီး ပြင်ဆင်ထားတာ မဟုတ်ဘဲ ကြိုတင် စီစဉ်ထားပုံရသည်။

"ဟေး... ခြေထောက်ကြီး... ဒီမှာ"

အားဝေ့ ပြုံးပြီး မလှမ်းမကမ်းကနေ လက်လှမ်းပြလိုက်သည်။

တခြားသူတွေ သတိထားမိပြီး ယန်ကျန့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် ကျန်းဝေ့ ဖိတ်ထားတဲ့ အနုပညာရှင် တချို့က စပ်စုပြီး အံ့ဩတဲ့ အမူအရာတွေ ပြသနေကြသည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ယန်ကျန့် ဆိုတဲ့ နာမည်က လုပ်ငန်းခွင် အတော်များများရဲ့ ထိပ်ပိုင်းမှာ တားမြစ်ထားတဲ့ နာမည်တစ်ခု ဖြစ်နေလို့ပင် ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ ဇာတ်ကောင်က ပိုပြီး တားမြစ်ခံရလေ စူးစမ်းချင်စိတ် ပိုများလေ ဖြစ်သည်။

"မင်းက အတန်းဖော်ဟောင်းတွေ တွေ့ဆုံပွဲအတွက် ဘာလို့ လူတွေ အများကြီး ဖိတ်ထားတာလဲ" လမ်းလျှောက်ရင်း ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဝေ့က ဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ... သူတို့က ကုမ္ပဏီ ဝန်ထမ်းတချို့ပါ... ဟို အလှလေးတွေက ကုမ္ပဏီ ကြော်ငြာဌာနကလေ... တချို့က နာမည်ကြီး အနုပညာရှင်တွေလို့ ကြားတယ်... ငါတော့ မသိပါဘူး... သီချင်းဆို ကောင်းတယ်၊ အက ကောင်းတယ် ဆိုလို့ လေထု သက်ဝင်အောင် ခေါ်လာတာ... ခြေထောက်ကြီး... မင်းလည်း သိသားနဲ့... ငါတို့ အတန်းဖော်တွေက ဒီလောက်ပဲ ကျန်တော့တာ... လူမခေါ်ရင် တိတ်ဆိတ်နေမှာပေါ့"

"ဪ... အဲဒီလိုလား"

ယန်ကျန့်က စင်ပေါ်တက်ပြီး သီချင်းဆိုဖို့ ပြင်နေတဲ့ အလှလေး တစ်ယောက်ကို သေချာ ကြည့်လိုက်ရာ နည်းနည်း ရင်းနှီးသလို ခံစားရသည်။

"မင်္ဂလာပါ ဥက္ကဋ္ဌယန်" အလှလေးက အမြန် လျှောက်လာပြီး လေးလေးစားစား နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို အရင်က မြင်ဖူးသလိုပဲ" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

အလှလေးက ပြုံးပြီး ပြောသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌယန်က မေ့တတ်တာပဲ... ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက် ဥက္ကဋ္ဌယန်နဲ့ ဝမ်ဒယ်လု ကုမ္ပဏီက ဥက္ကဋ္ဌဝမ် သောက်တုန်းက ကျွန်မ ဥက္ကဋ္ဌယန် ဘေးမှာ ထိုင်ခဲ့တာလေ"

"အင်း... မှတ်မိသလိုလို ရှိတယ်" ယန်ကျန့် ချက်ချင်း အမှတ်ရသွားသည်။ တကယ်ပဲ အဲဒီလို ဖြစ်ရပ်မျိုး ရှိခဲ့သည်။

တစ္ဆေလက် ဖြစ်ရပ်ကို ကိုင်တွယ်ဖို့နဲ့ လူအများကြီးကို ကယ်တင်ဖို့ ဌာနချုပ်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် လေယာဉ်နဲ့ သွားတုန်းက စီးပွားရေးသမား ဝမ်ဒယ်လုက သူ့ကို ကျေးဇူးတင်တဲ့ အနေနဲ့ ထမင်းလိုက်ကျွေးခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

"စတား မလုပ်ဘဲ ငါ့ကုမ္ပဏီမှာ သာမန် ဝန်ထမ်း လာလုပ်နေတာ အရည်အချင်းတွေ နှမြောစရာပဲ"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

အလှလေးက ပြုံးပြီး ပြောသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌယန်က နောက်နေပြန်ပြီ... ဥက္ကဋ္ဌယန်အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရတာ ကျွန်မအတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါ... နောက်ပိုင်းကျရင်လည်း စောင့်ရှောက်ပေးပါဦး"

"မင်းအလုပ် မင်းဆက်လုပ်ပါ" ယန်ကျန့် လက်ကာပြလိုက်ပြီး ဒီနာမည်ကြီး ဆိုတဲ့သူကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဥက္ကဋ္ဌယန်" အလှလေးလည်း ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

ယန်ကျန့်က သူမကို ကုမ္ပဏီမှာ ဆက်နေဖို့ ခွင့်ပြုလိုက်ပြီ ဆိုတာ သူမ သိလိုက်ပုံရသည်။

"ဟေး... နင်က စတားနဲ့ စကားပြောဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေပြီး ငါ့ကို မနှုတ်ဆက်ဘူးနော်... တကယ်ပါပဲ"

ဒီအချိန်မှာ မြောင်ရှောင်ရှန်း မကျေနပ်တဲ့ မျက်နှာနဲ့ လျှောက်လာသည်။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"သူ့ပုံစံက ရင်းနှီးနေလို့ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ အတည်ပြုဖို့ လိုလို့ပါ... မလိုလားအပ်တဲ့ လူတွေ ဝင်လာမှာ စိုးလို့လေ"

"ဪ... အဲဒါကြောင့်လား... ငါက နင် သူ့ကို သဘောကျသွားပြီ ထင်နေတာ"

မြောင်ရှောင်ရှန်းက မျက်လုံးမှေးပြီး ရယ်လိုက်သည်။

"သဘောကျတယ် ဟုတ်လား... စောစောက လူက အရမ်း လှလို့လား"

ယန်ကျန့် ပြန်မေးလိုက်သည်။

"မလှဘူးလား" မြောင်ရှောင်ရှန်း မေးလိုက်သည်။

"ငါတော့ မထင်ဘူး"

ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက တခြားလူတွေရဲ့ ရုပ်ရည်ကို စိတ်ကြိုက် ပြောင်းလဲလို့ ရနေတာပဲ... အလှအပနဲ့ အရုပ်ဆိုးတာက ငါ့အတွက် သိပ်အဓိပ္ပာယ် မရှိပါဘူး"

"ခြေထောက်ကြီး... မင်းမှာ အဲဒီလို စွမ်းရည် ရှိတယ်လို့ ဘာလို့ စောစောက မပြောတာလဲ... မြန်မြန်... ငါ့ကို ပိုချောအောင် လုပ်ပေးစမ်းပါ... ဗိုက်ကြွက်သား ရှစ်မြှောင်းပါ ထည့်ပေး"

ဒါကို ကြားတော့ ကျန်းဝေ့ မျက်လုံးတွေ အရောင်လက်သွားသည်။

"ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေ ရှိတယ်"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းဝေ့ မေးလိုက်သည်။

"ဘာဆိုးကျိုးတွေလဲ"

"ကျောက်ကပ် အားနည်းတာမျိုး၊ ဝမ်ရှန်းရှန်းလို စိတ်ခံစားမှု ကင်းမဲ့သွားတာမျိုးပေါ့"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို မလုပ်တော့ပါဘူး... ငါက အခုလည်း တော်တော် ချောနေပါပြီ... ဗိုက်ကြွက်သား နည်းနည်း မရှိတာက ကိစ္စ မရှိပါဘူး"

ကျန်းဝေ့ သူ့ဘေးက ဝမ်ရှန်းရှန်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း စိတ်ဝင်စားမှု ပျောက်သွားသည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့ မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ယန်ကျန့်ကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်နေသည်။

အခန်း ၁၃၇၀ - ရင်းနှီးသော ကြက်ဥထမင်းကြော်

"ငါတို့ အတန်းဖော်ဟောင်းတွေ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်တွေ့ဆုံဖို့ အခွင့်အရေး ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး... ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက် တွေ့ပြီးရင် ဒီတစ်သက် ဘယ်တော့မှ ပြန်တွေ့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်ထားတာ... ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ အရင်တစ်ခါတုန်းက ကိစ္စရှိနေလို့ မလာနိုင်ခဲ့ဘူး... ဒီက လူတိုင်းကို အရင်ဆုံး တောင်းပန်ပါတယ်... နားလည်ပေးကြဖို့ မျှော်လင့်တယ်"

တွေ့ဆုံပွဲမှာ လျိုချီက နည်းနည်းလေး ပြန်ပြောင်းစဉ်းစားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"လျိုချီ... ငါ မင်းကို ပြောရဦးမယ်... မင်း စောစော ထွက်သွားနိုင်ခဲ့တာ ကံကောင်းတယ်... တာချန်းမြို့မှာသာ ဆက်နေခဲ့ရင် အန္တရာယ် ကြုံမှာ သေချာတယ်... တွေ့ဆုံပွဲ ပြီးတဲ့နောက် အခြေအနေ ဘယ်လောက် ဆိုးရွားခဲ့လဲ မင်း မသိဘူး... ငါလို စွမ်းဆောင်ရည်ရှိပြီး ထူးချွန်တဲ့သူတောင် အသက်မနည်း လုခဲ့ရတာ"

ကျန်းဝေ့ကလည်း သူ့ရဲ့ အတိတ် အတွေ့အကြုံတွေကို ညည်းတွားလိုက်သည်။

အဲဒီတုန်းက သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ် အများအပြားက တာချန်းမြို့ကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့ပြီး ကျန်းဝေ့ ကိုယ်တိုင်လည်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

ယန်ကျန့်သာ မရှိရင် သူတို့ထဲက အများစု သေဆုံးနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေက မကြာခဏ ဖြစ်ပွားနေတာဆိုတော့ ဘယ်သူ့အတွက်မှ မလွယ်ကူပါဘူး... အသက်ရှင်နေတာကိုက ကံကောင်းနေပါပြီ... ငါလည်း အရင်တုန်းက အန္တရာယ် ကြုံခဲ့ရသေးတယ်... ကံကောင်းလို့ ယန်ကျန့် ကယ်လိုက်လို့ပါ" မြောင်ရှောင်ရှန်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ရှိနေတဲ့ လူတိုင်း တစ္ဆေတွေနဲ့ ကြုံဖူးပြီး သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေကို တွေ့ကြုံဖူးကြသည်။

"ကံအဆိုးဆုံးက ကျောက်လေ့ ပဲ... ဘာမှ မသိဘဲ ယန်ကျန့် အိမ်ကို သွားပြီး တစ္ဆေနဲ့ တိုးကာ မရေမရာ သေဆုံးသွားရှာတယ်"

ကျန်းဝေ့ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ စွန်းရန် ကတော့ တကယ် မကောင်းတဲ့ကောင်ပဲ... ငါ့ကို လှည့်စားပြီး ပိတ်လှောင်ကာ ယန်ကျန့်ကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သေးတယ်... ပြီးတော့ ယန်ကျန့်ရဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ယူသွားလိုက်သေးတယ်"

"နောက်ပိုင်းကျတော့ တစ္ဆေဆရာ ဖြစ်လာပြီး ငါတို့ကို ဒုက္ခလာပေးသေးတယ်... ငါတို့ကို ရှင်းပစ်ချင်နေတာ"

လျိုချီက "ဒါဆို နောက်ဆုံး ဘာဖြစ်သွားလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"သေသွားပြီလေ... ယန်ကျန့် ရှင်းပစ်လိုက်ပြီ"

ကျန်းဝေ့ ပြောလိုက်သည်။

"သူ သေသင့်ပါတယ်... တစ်နေ့လုံး အတန်းဖော်တွေကို ဒုက္ခပေးနေတာ... ကျောင်းတုန်းကလည်း ဘာကောင်းတာမှ မလုပ်ဘူး... ဖြစ်တဲ့နေ့ကလည်း ဖန်းကျင်းနဲ့ ပေါင်းနေတာ... ငါတို့ သဘောကောင်းလို့ ကယ်လိုက်လို့သာ... မဟုတ်ရင် စောစောစီးစီး သေနေလောက်ပြီ"

သာမန်အားဖြင့် အငြိုးအတေး မထားတတ်တဲ့ သူလိုလူတောင် စွန်းရန်ကို အံကြိတ်တဲ့အထိ မုန်းတီးနေတယ်ဆိုရင် စွန်းရန် ဘယ်လောက် ဆိုးလဲ ဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်လို့ ရသည်။

"အားဝေ့... အတိတ်က ပြီးသွားပါပြီ... လူလည်း သေသွားပြီ... စကားလမ်းကြောင်း လွှဲပြီး ပျော်စရာလေးတွေ ပြောကြရအောင်"

မြောင်ရှောင်ရှန်း အကြံပြုလိုက်သည်။

"ပျော်စရာလား... မကြာသေးမီက တစ်ခုတော့ ရှိတယ်" ကျန်းဝေ့ မေးစေ့ကို ပွတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့အဖေနဲ့ အန်တီဟွမ်တို့ ဇာတ်လမ်း ပေါ်သွားပြီး ငါ့အမေ သိသွားတယ်... အခု အိမ်မှာ နေ့တိုင်း ရန်ဖြစ်နေကြတယ်"

"..." တခြားသူတွေ သူ့ကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ပျော်စရာ ကိစ္စ ဖြစ်မှာလဲ... အရှုပ်တော်ပုံ မဟုတ်ဘူးလား။

ထားလိုက်ပါတော့... သူ့ကို မမေးတာပဲ ကောင်းပါတယ်... ကျန်းဝေ့ ပါးစပ်က ဘာကောင်းတာ ထွက်လာမှာမို့လို့လဲ။

"ယန်ကျန့်... မင်းက အခု ဌာနချုပ်ရဲ့ တရားဥပဒေစိုးမိုးရေး ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေပြီ... ပြည်တွင်း သဘာဝလွန်လောကရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေပြီ... အနာဂတ်အတွက် ဘာအစီအစဉ် ရှိလဲ" လျိုချီ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။

"သဘာဝလွန်လောကကြီးက လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲနေတယ်... ငါ့မှာ ရေရှည် အစီအစဉ်တွေ မရှိဘူး... အသက်ရှင်ဖို့ပဲ ကြိုးစားနေတာ"

"အနာဂတ် အခြေအနေ ဘယ်လို ဖြစ်လာမလဲ" လျိုချီ ဆက်မေးသည်။

ယန်ကျန့် ကိုလာတစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

"လောလောဆယ်တော့ တော်တော်လေး တည်ငြိမ်နေပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဟန်ချက်ညီမှုက မကြာခင် ပျက်စီးတော့မှာပါ... ဌာနချုပ်က ခေါင်းဆောင် ၁၂ ယောက်က ထာဝရ အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ အသုတ် ကျဆင်းသွားတဲ့အချိန်ကျရင် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေက ထိန်းချုပ်လို့ မရနိုင်အောင် ပေါက်ကွဲထွက်လာလိမ့်မယ်... အဲဒီအချိန်က ထင်ထားတာထက် ပိုမြန်မြန် ရောက်လာလိမ့်မယ်"

"ခေါင်းဆောင်လောင်းတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတယ် မဟုတ်ဘူးလား" လျိုချီ မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မင်း ခံစားမိမှာပါ... သဘာဝလွန်လောကမှာ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ လူသစ်တွေက ပိုပိုပြီး အရည်အချင်း ညံ့လာကြတယ်... အကြောင်းရင်းက ရှင်းပါတယ်... သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေက မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပေါက်ကွဲထွက်လာလို့ လူသစ်တွေက ကြီးထွားဖို့ အချိန်မရဘဲ ဆုံးရှုံးမှုတွေ များပြားနေတယ်... ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်အတွင်း တစ္ဆေဆရာ ဘယ်နှယောက် ဆုံးရှုံးခဲ့လဲ ဆိုတာ မင်း ခန့်မှန်းလို့ ရပါတယ်... ငါတောင် တော်တော်များများ သိတယ်"

လျိုချီ လေးနက်တဲ့ အမူအရာနဲ့ သဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လက်ရှိ သဘာဝလွန်လောကရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချမှတ်သူတွေက တစ္ဆေတွေ ပြန်လည်နိုးထလာတဲ့ အစောပိုင်း ကာလကတည်းက စုဆောင်းထားတဲ့ လူတွေ ဖြစ်သည်။ နောက်က လိုက်လာတဲ့ တစ္ဆေဆရာတွေ မရှိတာ မဟုတ်ဘူး၊ အရေအတွက် နည်းပြီး ဆုံးရှုံးမှု များနေတာကြောင့် သဘာဝ ရွေးချယ်မှုကနေ ထိပ်တန်း ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို မွေးထုတ်မပေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့ ဘာရပ်လုပ်နေကြတာလဲ... ခိုးနားထောင်ချင်နေတာလား... သွား... သီချင်းဆို ကကြစမ်း"

ဒီအချိန်မှာ ကျန်းဝေ့ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ စင်ပေါ်က နာမည်ကြီး အလှလေးတွေ ငြိမ်သက်နေပြီး အရေးကြီး သတင်းအချက်အလက်တွေ ရမလားလို့ ယန်ကျန့်နဲ့ လျိုချီတို့ရဲ့ စကားဝိုင်းကို ခိုးနားထောင်နေကြတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"သူတို့နောက်ကွယ်မှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတယ်... မဟုတ်ရင် ဒီလူတွေက ဝင်ငွေကောင်းတဲ့ အလုပ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး သောင်းဂဏန်းလောက်ပဲ ရတဲ့ ငါတို့ကုမ္ပဏီမှာ လာလုပ်မယ် ထင်နေလား... မိုက်ကိုင်ပြီး သီချင်းဆိုနေတဲ့ အလှလေးကို ကြည့်လိုက်... သူ့ဝတ်စုံဖိုးက ဒီမှာရတဲ့ တစ်နှစ်စာ လစာလောက် ရှိတယ်"

ယန်ကျန့် တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ... သူတို့အကုန်လုံးက သစ္စာဖောက်တွေလား" ကျန်းဝေ့ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

"တောက်... ငါ အားဝေ့က သစ္စာဖောက်တွေကို အမုန်းဆုံးပဲ... ခဏနေ အကုန် အလုပ်ထုတ်ပစ်မယ်"

ဘေးက ဝမ်ရှန်းရှန်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး... တခြားလူ ခန့်လည်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်နေမှာ... နောက်ခံ ဘယ်လောက် ရှင်းရှင်း နောက်ဆုံးကျရင် စိမ့်ဝင်ခံရမှာပဲ... ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူး... ယန်ကျန့်က သက်ရှိလူသားတွေကို မခန့်ရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့... မင်း စိတ်ဒုက္ခခံစရာ မလိုပါဘူး... ယန်ကျန့် ရှိနေသရွေ့ ဒီလူတွေက ငြိမ်ငြိမ်လေး အလုပ်လုပ်ရုံကလွဲပြီး ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး"

"ပြီးတော့ ကုမ္ပဏီမှာ ယန်ကျန့်ရဲ့ အဖွဲ့သားတွေ အမြဲ ရှိနေတာပဲ... ယန်ကျန့် မရှိရင်တောင် ရှုပ်ထွေးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး"

စင်ပေါ်မှာ သီချင်းဆို ကခုန်နေတဲ့ လူတွေ ချက်ချင်း မျက်နှာပျက်သွားကြပြီး ရင်ထဲမှာ စိုးရိမ်စိတ်တွေ ပိုတိုးလာကာ ပြဿနာ ဖြစ်မှာကို ကြောက်နေကြသည်။

"အရမ်း နာမည်ကြီးလွန်းတာလည်း ကောင်းတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးပဲ"

မြောင်ရှောင်ရှန်း ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

လျိုချီက ပြောသည်။

"လောလောဆယ် ပြည်တွင်းမှာ တရားဥပဒေစိုးမိုးရေး ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ... ယန်ကျန့် လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း ဂြိုဟ်တု ဘယ်နှလုံးက စောင့်ကြည့်နေလဲ ဘယ်သူမှ မသိဘူး... အခု သူ ခြေတစ်ချက် ဆောင့်လိုက်ရင် သဘာဝလွန်လောက တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားတယ်"

"ငါ့ကို မြှောက်နေတာလား" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... အမှန်တရားကို ပြောတာပါ" လျိုချီ ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

ကျန်းဝေ့ မေးစေ့ကို ပွတ်လိုက်သည်။

"ခြေထောက်ကြီးက အဲဒီလောက် စွမ်းနေပြီလား... ငါ ဘာလို့ သတိမထားမိပါလိမ့်... ခြေထောက်ကြီးရဲ့ ဘဝက သိပ်ပျော်စရာမကောင်းဘူးလို့ပဲ ခံစားရတယ်"

"ကဲ... ခွက်ချင်းတိုက်ကြရအောင်... နောက်နှစ် ဒီလို ပြန်ဆုံတွေ့နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

မြောင်ရှောင်ရှန်း အကြံပြုလိုက်သည်။

"ပြဿနာ မရှိဘူး"

ယန်ကျန့်၊ ကျန်းဝေ့၊ လျိုချီ၊ မြောင်ရှောင်ရှန်းနဲ့ ဝမ်ရှန်းရှန်းတို့ ခွက်မြှောက်ပြီး တိုက်လိုက်ကြသည်။ အတိတ်ကို အဆုံးသတ်ပြီး အသစ်စတင်ခြင်းကို ပြသလိုက်သည်။

ဒီနှစ်အတွင်း အတွေ့အကြုံတွေ များပြားခဲ့ပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ လူတိုင်း ပြန်ဆုံတွေ့နိုင်ကြသေးသည်။

"နောက်နှစ် ငါ အသက်ရှင်ပါ့ဦးမလား"

ခွက်ချင်းတိုက်တဲ့ အချိန်မှာ လျိုချီ တွေးလိုက်မိသည်။

တစ္ဆေဆရာတွေက အသက်တိုကြသည်။ တစ်နှစ် ခံတာက တော်တော် ကောင်းနေပြီ။ နှစ်နှစ် အသက်ရှင်ရင် တစ္ဆေပြန်လည်နိုးထခြင်း ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်ပြီး ထူးခြားတဲ့သူ ဖြစ်လာကာ ခေါင်းဆောင်အဆင့် စွမ်းအား ပိုင်ဆိုင်လာနိုင်သည်။

ဒါပေမဲ့ ပြည်တွင်း သဘာဝလွန်လောကမှာ ခေါင်းဆောင် ၁၂ ယောက်ပဲ ရှိသည်။ အရေအတွက် နည်းပါးလွန်းလို့ လျိုချီ အနေနဲ့ အဲဒီ ၁၂ ယောက်ထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ ယုံကြည်ချက် သိပ်မရှိပေ။ ဒီနေ့ ဒီနေရာ ရောက်လာဖို့ကိုတောင် သူ အတော်လေး ကြိုးစားခဲ့ရသည်။

ယန်ကျန့်နဲ့အတူ ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်ကို လိုက်သွားပြီးနောက် ခေါင်းဆောင်အဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ရင်ဆိုင်ရတဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ ဘယ်လောက် ကြောက်စရာ ကောင်းလဲ ဆိုတာ သူ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်သွားသည်။

တွေ့ဆုံပွဲ ဆက်လက် ပြုလုပ်နေစဉ် လူတိုင်းရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေ တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်လာပြီး အရင်ကလောက် မလေးလံတော့ပေ။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်တာ အတွေ့အကြုံတွေကို မျှဝေကြပေမယ့် အများစုက မပျော်ရွှင်စရာတွေ ဖြစ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ၊ ဝမ်းနည်းစရာ အတိတ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။

လူတစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေက မဆိုးပေမယ့် ဘဝကတော့ ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ဒါဟာ သဘာဝလွန် အင်အားစုတွေရဲ့ သက်ရောက်မှု ဖြစ်နိုင်သည်။ အမှတ် ၇ အလယ်တန်းကျောင်း ဖြစ်ရပ်ကနေ လွတ်မြောက်လာပြီးကတည်းက ဘယ်သူမှ ကံမကောင်းကြတော့ပေ။

ဒါပေမဲ့ ဒီအတွေ့အကြုံတွေက သူတို့ကို အနိုင်မယူနိုင်ခဲ့ပေ။ ဒီနေ့ စုဝေးကြတဲ့အခါ အားလုံးက အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေကြပြီး ပိုပိုပြီး စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာလာကြကာ အရင်ကလို အားနည်းမနေကြတော့ပေ။

ကျန်းဝေ့ စိတ်အားထက်သန်လာပြီး စင်ပေါ်ပြေးတက်ကာ သီချင်းဆိုနေတဲ့ စတားကို မောင်းထုတ်ပြီး ကိုယ်တိုင် သီချင်းဆိုလိုက်ရာ လူအများစု ခေါင်းကိုက်သွားကြသည်။

ဒါပေမဲ့ ဝမ်ရှန်းရှန်းက သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ သူ့ကို စင်ပေါ်ကနေ တွန်းချလိုက်ပြီး ယန်ကျန့်ရဲ့ တစ်နှစ်တာ ကူညီမှုတွေကို ကျေးဇူးတင်တဲ့ အနေနဲ့ ကပြဖျော်ဖြေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သွယ်လျလှပတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ လှပတဲ့ ကကွက်တွေ ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါ ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့ ဖျော်ဖြေမှုက ဖမ်းစားနိုင်စွမ်း ရှိပြီး လူတွေကို အံ့ဩသွားစေသည်။

"သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေသာ မရှိရင် သူ့ရဲ့ အနုပညာ အောင်မြင်မှုက သေချာပေါက် မြင့်မားမှာပါ"

ယန်ကျန့် မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

သူ့စိတ်ထဲမှာ ဒီနယ်ပယ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဗဟုသုတတွေ အများကြီး ရှိနေတဲ့အတွက် မှတ်ချက်ပေးဖို့ အရည်အချင်း ရှိသည်။

မြောင်ရှောင်ရှန်းက အားကျစွာ ကြည့်နေသည်။ ဝမ်းနည်းစရာက သူမမှာ အဲဒီလို အရည်အချင်း မရှိတဲ့အတွက် လက်ခုပ်တီးပြီး အားပေးရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

"ငါသာ သီချင်းဆို သင်လိုက်ရင် ငါ့ရဲ့ အနုပညာ အောင်မြင်မှုလည်း သေချာပေါက် မြင့်မားမှာပဲ... ငါ့လည်ချောင်းကို ကြည့်... သီချင်းဆိုရင် တုန်ခါနေတာ... သီချင်းနတ်ဘုရား ဖြစ်မယ့် အလားအလာ ရှိတယ်"

ကျန်းဝေ့က ရှက်မနေဘဲ သူ့ရဲ့ ထွက်နေတဲ့ လည်စေ့ကို ညွှန်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မကတာ ကြာပြီ... ဒါကြောင့် နည်းနည်း တောင့်နေတယ်"

ဝမ်ရှန်းရှန်း စင်ပေါ်က ဆင်းလာပြီး အေးစက်တဲ့ ပုံစံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

လျိုချီက "တကယ် အံ့ဩသွားတယ်... ဝမ်ရှန်းရှန်းက ဒီလို အရည်အချင်းတွေ ဖွက်ထားမယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လူတိုင်း ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စုဝေးနေကြချိန်မှာ။

စားပွဲထိုး တစ်ယောက်က တွန်းလှည်းကို တွန်းလာပြီး လူတိုင်းရဲ့ ရှေ့မှာ ကြက်ဥထမင်းကြော် တစ်ပန်းကန်စီ ချပေးလိုက်သည်။

"ကြက်ဥထမင်းကြော် ရပါပြီ... သုံးဆောင်ပါရှင်"

"ကြက်ဥထမင်းကြော် ဟုတ်လား... နောက်နေတာလား... ငါတို့ လူအများကြီးကို တစ်ပန်းကန်တည်း ကျွေးတာလား... ဘေးက စတားတွေ မြင်ရင် ငါ အားဝေ့က မတတ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်ကုန်တော့မယ်... မြန်မြန်သွား... နောက်ထပ် ပန်းကန်တွေ အများကြီး ထပ်လုပ်ခဲ့... တစ်ယောက် တစ်ပန်းကန်... ကြားလား" ကျန်းဝေ့ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... တောင်းပန်ပါတယ်" စားပွဲထိုးက အမြန် တောင်းပန်လိုက်သည်။

ကျန်းဝေ့ မကျေမနပ် နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။

"ဒီကြက်ဥထမင်းကြော်ကို ဘယ်သူ မှာတာလဲ"

ယန်ကျန့် လေးလေးနက်နက် မေးလိုက်ပြီး ကျန်းဝေ့ ရှေ့က ကြက်ဥထမင်းကြော် ပန်းကန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ခြေထောက်ကြီး... မင်း ငါ့ကို သိသားနဲ့... ငါ ကြက်ဥထမင်းကြော် မကြိုက်ပါဘူး"

ကျန်းဝေ့ ပြောလိုက်သည်။

မြောင်ရှောင်ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဘူဖေး စားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား... သီးသန့် မှာစရာ မလိုပါဘူး"

"ငါလည်း မမှာဘူး" ဝမ်ရှန်းရှန်း ဝင်ပြောသည်။

ဘေးက လျိုချီလည်း ခေါင်းခါပြီး ယန်ကျန့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာထားက တဖြည်းဖြည်း တည်ကြည်လေးနက်လာသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူလည်း မမှာခဲ့လို့ ဖြစ်သည်။တွေ့ဆုံပွဲ အတွင်းမှာ ဘယ်သူမှ သီးသန့် မမှာခဲ့ဘူး ဆိုတာ သူ အတည်ပြုနိုင်သည်။

"မင်းတို့ မှာတယ် ထင်နေတာ... နေရာမှား ပို့လိုက်တာ ဖြစ်မယ်"

ကျန်းဝေ့ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး နားနေဆောင် ဘက်ကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"ဟေး... ကြက်ဥထမင်းကြော် ဘယ်သူ မှာတာလဲ... ငါ့ဆီ ရောက်နေတယ်... လာယူကြ"

နားနေဆောင်မှာ ဒီတစ်ခေါက် ဖိတ်ထားတဲ့ စတားတွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ ဝန်ထမ်းတွေ ထိုင်နေကြသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌကျန်း... ကျွန်မတို့ မမှာပါဘူး... ကျွန်မတို့မှာ ကိုယ်ပိုင် အစားအသောက်တွေ ရှိပါတယ်"

တစ်ယောက်က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

"နေရာမှား ပို့တာ မဟုတ်ဘူး... နေရာမှန် ပို့တာ... ဒါ သာမန် ကြက်ဥထမင်းကြော် မဟုတ်ဘူး... ဘယ်သူမှ သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က ကြွေပန်းကန်ကို သုံးပြီး ခေတ်ပေါ် ကြက်ဥထမင်းကြော် ထည့်မပေးဘူး"

"ဒါဆို စားပွဲထိုးမှာ ပြဿနာ ရှိနေတာလား" လျိုချီ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"ငါ သွားဖမ်းပြီး အကြောင်းစုံ မေးလိုက်မယ်"

ပြောပြီးတာနဲ့ သူ ချက်ချင်း လှုပ်ရှားပြီး ပြေးထွက်သွားသည်။

တခြားသူတွေလည်း တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုတာ အာရုံခံမိလိုက်ကြသည်။

သာမန် ကြက်ဥထမင်းကြော် တစ်ပန်းကန်သာ ဆိုရင် ယန်ကျန့် အကြိမ်ကြိမ် မေးမှာ မဟုတ်သလို လျိုချီလည်း စားပွဲထိုးကို ဖမ်းပြီး အခြေအနေ မေးဖို့ ပြေးထွက်သွားမှာ မဟုတ်ပေ။

အလွန် လျင်မြန်စွာပင် လျိုချီ လူတစ်ယောက်ကို ဆွဲပြီး ပြန်ရောက်လာသည်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်နှာက မည်းမှောင်နေပြီး အဲဒီလူကို ရှေ့ပစ်ပေးလိုက်သည်။

စားပွဲထိုးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တွန့်လိမ်နေပြီး လေးလံကာ တိတ်ဆိတ်စွာ မြေကြီးပေါ် ကျသွားသည်။

"သူ စောစောကတင် သေသွားတာ... ယန်ကျန့်... မင်း အာရုံခံစားမှု မှန်တယ်... တကယ်ပဲ ပြဿနာ ရှိနေတယ်"

ယန်ကျန့် မတုန်မလှုပ် ပြောလိုက်သည်။

"တစ္ဆေက ငါ့ကို တွေ့သွားပုံရတယ်... ဟိုတယ်ထဲမှာ တစ္ဆေ ရောက်နေလောက်ပြီ... ဒီကြက်ဥထမင်းကြော်က အချက်ပြတာပဲ... အဲဒီအရာက နောက်ဆုံးနေ့မှ ပေါ်လာမယ် ထင်နေတာ... ဒါပေမဲ့ ရောက်လာပြီပဲ... ဒီနေ့ တွေ့ဆုံပွဲကို ဒီမှာတင် ရပ်လိုက်ရမယ် ထင်တယ်... ငါ မင်းတို့ကို အရင် လိုက်ပို့ပေးမယ်... ပြီးမှ ဒီကိစ္စကို ငါ့ဘာသာငါ ဖြေရှင်းလိုက်မယ်"

တစ္ဆေဗီရိုနဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် အရောင်းအဝယ် လုပ်တုန်းက ကြက်ဥထမင်းကြော် တစ်ပန်းကန် တောင်းခဲ့တာကို သူ မှတ်မိနေသည်။

"ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ... တစ္ဆေတစ်ကောင်တည်းပဲ... မမြင်ဖူးတာလည်း မဟုတ်ဘူး... လာပါစေ... ငါ့ပုဆိန်နဲ့ ခုတ်ပစ်လိုက်မယ်"

ကျန်းဝေ့က စားပွဲအောက်က အနီရောင် ပုဆိန်ကြီးကို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

လျိုချီက ပြောသည်။

"ယန်ကျန့်... ငါ ပြောတာကို အပြစ်မတင်နဲ့... ဒီတစ္ဆေက ပုံမှန် မဟုတ်ဘူး... မင်း သူတို့ကို ပြန်လွှတ်လိုက်လို့ တစ္ဆေက သူတို့ကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... သူတို့ကို ဒီမှာပဲ ထားသင့်တယ်လို့ ငါ အကြံပြုချင်တယ်... ဒါဆို ငါတို့ စောင့်ကြည့်ပေးလို့ ရတယ်... မင်းနဲ့ အတူရှိနေတာတောင် မလုံခြုံရင် တခြားနေရာက သေချာပေါက် မလုံခြုံတော့ဘူး"

"အဓိပ္ပာယ် ရှိတယ်" ယန်ကျန့် ခဏ စဉ်းစားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါတို့ အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ"

ဝမ်ရှန်းရှန်း မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့... ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းရမှာပေါ့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက တာချန်းမြို့ တာဝန်ခံပဲလေ... စိတ်မပူပါနဲ့... လောလောဆယ် ဒီမှာပဲ နေပြီး အခြေအနေ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့"

"ငါ စိတ်မပူပါဘူး... သဘာဝလွန် လှုပ်ရှားမှု နည်းနည်းပါပဲ... ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး"

ဝမ်ရှန်းရှန်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"နင် တကယ် အကောင်းမြင်တတ်တာပဲ"

မြောင်ရှောင်ရှန်းက ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက် သေသွားပြီလေ"

ဝမ်ရှန်းရှန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေမှာ သေဆုံးမှုက ပုံမှန်ပါပဲ... အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပါဘူး... ငါတို့ ကြုံဖူးပါတယ်"

"ဒီကိစ္စက တာချန်းမြို့ တာဝန်ခံဟောင်း ကျောက်ခိုင်မင် ချန်ထားခဲ့တဲ့ ပြဿနာပဲ... ဒါပေမဲ့ အခုကြည့်ရတာ ငါ့ကို ကျိန်စာတိုက်နေတဲ့ တစ္ဆေဗီရိုနဲ့ ဆက်နွယ်နေပုံရတယ်"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

တစ္ဆေဗီရိုရဲ့ အရောင်းအဝယ်တွေ ဆက်ရှိနေရင် ဒီနေ့ သန်းခေါင်မတိုင်ခင် သူ့ရှေ့မှာ တစ္ဆေ သေချာပေါက် ပေါ်လာလိမ့်မည်။

ဒါမှမဟုတ်။

တစ္ဆေက သူ့ရှေ့မှာ ပေါ်လာပြီးပြီ၊ သူ သတိမထားမိတာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ယန်ကျန့်ရဲ့ မျက်လုံး ရွေ့လျားသွားပြီး နားနေဆောင်က တခြားလူတွေကို ကြည့်လိုက်သည်။

တစ္ဆေမျက်လုံး လှုပ်ရှားသွားပြီး သဘာဝလွန် အနှောင့်အယှက် မရှိဘဲ ဒီလူတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလွယ်တကူ ဖောက်ထွင်းမြင်လိုက်ရသည်။

ဒါက သူတို့ သဘာဝလွန် ဝင်ရောက်စီးနင်းတာ မခံရဘူး၊ သာမန်လူတွေပဲ ဆိုတာ ပြသနေသည်။

ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့် စိတ်မချသေးပေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ ရင်ဆိုင်နေရတာက ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေနဲ့ တစ္ဆေဗီရို နှစ်ခုစလုံး ဖြစ်နေသည်။

နှစ်ခုစလုံးက လူတွေရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ရှိပြီး တစ္ဆေမျက်လုံးရဲ့ ထောက်လှမ်းမှုကို ရှောင်တိမ်းနိုင်တာက မဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်ပေ။

"မင်းတို့အားလုံး ဒီကို လာခဲ့" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

အဲဒီလူတွေ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ယန်ကျန့်ရဲ့ အမိန့်ကို ကြားတော့ ကြောက်လန့်တကြား ရှေ့တိုးလာကြသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌယန်... ဘာကိစ္စလဲ"

သတိထားနေတဲ့ အမျိုးသမီးငယ် တစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။

"တစ္ဆေတစ်ကောင် ပေါ်လာတယ်... ဒီနေရာမှာ ရှိနေနိုင်တယ်... မင်းတို့ အခြေအနေကို အတည်ပြုချင်လို့... တစ္ဆေ ဝင်ပူးခံထားရတဲ့သူ ရှိမရှိ ကြည့်မလို့"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

ဒီစကား ကြားတော့ လူတိုင်း မျက်နှာပျက်သွားကြပြီး သတ္တိနည်းတဲ့သူတွေက ခြေထောက်ပျော့ခွေပြီး လဲကျသွားကြသည်။ ဘေးကလူတွေ တွဲထားပေးပေမယ့် မရပေ။

"ကျွန်... ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်ရမလဲ" တုန်ရီနေတဲ့ အမျိုးသမီးငယ်က မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေသည်။

"ဘာမှ လုပ်စရာ မလိုဘူး... ငြိမ်ငြိမ်လေး နေ... တကယ်လို့ မင်းတို့ကြားထဲမှာ တစ်စုံတစ်ရာ ရောနှောနေရင် မီးနည်းနည်း ရှို့လိုက်တာနဲ့ ပေါ်လာလိမ့်မယ်"

ပြောပြီးတာနဲ့ သူ့အကြည့်က ဝေ့ဝဲသွားပြီး ဖြူဖျော့ဖျော့ အစိမ်းရောင် တစ္ဆေမီးတောက်တွေ လေထဲကနေ ပေါ်လာသည်။

"ငါ့မီးက သက်ရှိလူသားတွေကို မလောင်ကျွမ်းစေဘူး... မင်းတို့ အဆင်ပြေတယ် ဆိုရင် ဘာမှ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး... ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို တစ္ဆေအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး ချက်ချင်း သတ်ပစ်မယ်"

"နားလည်ပါပြီ"

စကားဆုံးတာနဲ့ တစ္ဆေမီးတောက်တွေက ရှေ့က လူအုပ်စုကို လွှမ်းခြုံပြီး ဝါးမြိုလိုက်သည်။

လွှမ်းခြုံခံရတဲ့ လူတွေက ပူလောင်တာ၊ နာကျင်တာ မခံစားရဘဲ အေးစက်တဲ့ အငွေ့အသက်ကြောင့် တုန်ရီသွားကြသည်။

လူတိုင်း ဘေးကင်းမယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြပေမယ့် မကြာမီ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အဖြစ်အပျက် တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အမျိုးသမီး လက်ထောက် တစ်ယောက် ရုတ်တရက် စူးစူးဝါးဝါး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူမရဲ့ အရေပြားတွေ အရည်ပျော်ကျလာပြီး ခန္ဓာကိုယ် မီးကျွမ်းလာသည်။

"တောက်... ပြဿနာ ရှိနေတာပဲ... မင်းတို့ အကုန်လုံး ငြိမ်ငြိမ်နေ... ငါ ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်... အားဝေ့ လက်စွမ်းပြရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ"

ကျန်းဝေ့ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ပုဆိန်ကို အမြန် ဆွဲယူကာ အော်ဟစ်နေတဲ့ အမျိုးသမီးဆီ လျှောက်သွားပြီး ပုဆိန်နဲ့ ခုတ်ချလိုက်သည်။

ပုဆိန် ကျသွားတာနဲ့ အော်ဟစ်သံ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး မီးကျွမ်းနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ မလှုပ်မယှက် လဲကျသွားသည်။

တစ္ဆေက သူတို့ကြားထဲ တကယ် ရောနှောနေတာလား။

အနီးနားက လူတွေ ချွေးစေးတွေ ပြန်လာကြသည်။

"အဲဒီ ပုဆိန်က..."

သာမန်လူတွေက ဇာတ်လမ်းလို့ ထင်ပေမယ့် ကျွမ်းကျင်သူတွေကတော့ စွမ်းရည်ကို နားလည်ကြသည်။ လျိုချီက ကျန်းဝေ့ရဲ့ အနီရောင် ပုဆိန်ကို ကြည့်ပြီး အံ့ဩသွားသည်။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ခုတ်ချလိုက်တာက အဲဒီ ထူးဆန်းတဲ့ အမျိုးသမီးကို တကယ်ပဲ သတ်ပစ်လိုက်နိုင်သည်။

အလွန် လျင်မြန်စွာပင် တစ္ဆေမီးတောက် ငြိမ်းသွားပြီး ယန်ကျန့် မီးကျွမ်းနေတဲ့ အလောင်းကောင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်နှာထား တဖြည်းဖြည်း လေးလံလာသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ္ဆေက တစ္ဆေမျက်လုံးရဲ့ ထောက်လှမ်းမှုကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့လို့ ဖြစ်သည်။ ဒီမီးတောက်သာ မရှိရင် တစ္ဆေက သူ့ဘေးနားအထိ ရောက်နေတယ် ဆိုတာ သူ သိမှာ မဟုတ်ပေ။

အဲဒါသာ အမှန်ဆိုရင် အခု ဒီမြို့ထဲမှာ တစ္ဆေမီးတောက်နဲ့ အရှို့မခံရသေးတဲ့ ဘယ်သူမဆို တစ္ဆေ ဝင်ပူးခံထားရနိုင်ခြေ ရှိသည်။

"ကြက်ဥထမင်းကြော် ပေါ်လာတာက တစ္ဆေဗီရိုရဲ့ သဘာဝလွန် နိုးထမှုကို ပြသနေတာ... ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေဗီရိုက ငါနဲ့ အရောင်းအဝယ် လုပ်ချင်ရုံ သက်သက်ပဲ... သက်ရှိလူသားတွေကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး... အရောင်းအဝယ် လုပ်တဲ့ ငါ့ကိုပဲ ပစ်မှတ်ထားမှာ... ဒီအခြေအနေက ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေရဲ့ နည်းဗျူဟာနဲ့ ပိုတူတယ်... လက်တွေ့မှာ မရှိဘဲ သူ့ရဲ့ သဘာဝလွန် လွှမ်းမိုးမှုနဲ့ သာမန်လူတွေကို သက်ရောက်မှု ပေးတာ... ဒါပေမဲ့ ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေက သူ့ရဲ့ အိမ်ရှင်ကိုပဲ သက်ရောက်မှု ပေးနိုင်တာ... ပြင်ပလူတွေကို မရဘူး... အခု နှစ်ကောင်စလုံး တစ်ပြိုင်နက် ပေါ်လာပြီး သူတို့ရဲ့ သက်ဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းတွေကို ချိုးဖောက်ကာ ပုံမှန်မဟုတ်တာတွေ လုပ်နေကြတယ်"

"ဒါဆိုရင် ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုတည်းပဲ ကျန်တော့တယ်... ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေက တစ္ဆေဗီရိုကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ သဘာဝလွန် နည်းလမ်းတွေနဲ့ ကျောက်ရှောင်ယာရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကနေ လွတ်မြောက်လာတာ ဖြစ်မယ်"

ယန်ကျန့်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အဆိုးရွားဆုံး ယူဆချက် ပေါ်လာသည်။

အဲဒါသာ အမှန်ဆိုရင် ဒီတစ္ဆေက ယုံနိုင်လောက်အောင် ကြောက်စရာ ကောင်းလာပြီး သူ့ရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း ပုံစံက ခန့်မှန်းလို့ မရနိုင်တော့ပေ။

တစ်ခုတည်းသော သေချာမှုကတော့ တစ္ဆေက နောက်ဆုံးမှာ သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားမှာ ဖြစ်ပေမယ့် ဒီကြားထဲ သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေနဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းလို့ မရနိုင်ပေ။

"ခြေထောက်ကြီး... အဲဒီလောက် မျက်နှာကြီး မဲမှောင်နေစရာ မလိုပါဘူး... ငါ အဲဒီအကောင်ကို ရှင်းပစ်လိုက်ပြီ မဟုတ်လား"

ကျန်းဝေ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

လျိုချီက ရှင်းပြသည်။

"ဒါကို ဖြေရှင်းလိုက်ပြီလို့ ပြောလို့ မရဘူး... သူက သဘာဝလွန် အင်အားစုရဲ့ ကူးစက်ခံရပြီး တိုက်စားခံလိုက်ရုံ သက်သက်ပဲ... သူက တစ္ဆေဆိုးရဲ့ ထိန်းချုပ်တာ ခံနေရတယ် ဆိုတာတောင် သိချင်မှ သိမှာ... မင်း ရှင်းပစ်လိုက်တာက အများဆုံး တစ္ဆေကျွန် တစ်ကောင်ပဲ... တစ္ဆေအစစ်က အပြင်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ"

"ဟုတ်လား... ဒါပေမဲ့ ကိစ္စ မရှိပါဘူး... ငါရှိနေသရွေ့ ဘာပြဿနာမှ မရှိစေရဘူး... ငါက အရင်က အားဝေ့ မဟုတ်တော့ဘူး... အခု ငါက အရမ်း စွမ်းနေပြီ"

ကျန်းဝေ့ ပြောလိုက်သည်။