အခန်း (၁၃၇၅-၁၃၇၆)

အခန်း ၁၃၇၅ - အတူတကွ စောင့်ဆိုင်းခြင်း

ဆုံးဖြတ်ချက် ချမှတ်ဖို့ နာရီဝက်အောက်သာ လိုတော့သည်။ ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျန့်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က လူအများကြီးရဲ့ အသက်အသေအရှင်နဲ့ သက်ဆိုင်နေပြီး သူ့မိသားစုရဲ့ အသက်အသေအရှင်အထိပါ သက်ရောက်မှု ရှိနေသည်။

အခု သူ့ရှေ့မှာ ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုပဲ ရှိသည်။

တစ္ဆေနဲ့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ပြီး ချုပ်နှောင်ကာ ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်ကို အပြီးတိုင် ဖြေရှင်းမလား။

ဒါမှမဟုတ် ဘာမှ မလုပ်ဘဲ ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေကို သူနဲ့ အရောင်းအဝယ် ပြီးမြောက်ခွင့် ပေးလိုက်မလား။

ပထမတစ်ခုက စွန့်စားမှု များသည်။ အောင်မြင်ရင် တစ္ဆေရဲ့ သက်ရောက်မှု ခံထားရသူတွေ အားလုံး ဘေးကင်းကင်းနဲ့ အသက်ရှင်နိုင်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျရှုံးရင်တော့ သေချာပေါက် ဒီနေ့ လူအများကြီး သေဆုံးရလိမ့်မည်။

ဒုတိယတစ်ခုက စွန့်စားမှု နည်းသည်။ ယန်ကျန့် ဘာမှ လုပ်စရာ မလိုဘဲ လူတိုင်း အသက်ရှင်နိုင်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအသက်ရှင်မှုက ကြီးမားတဲ့ လျှို့ဝှက်အန္တရာယ် သယ်ဆောင်ထားသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ အသက်တွေက တစ္ဆေရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိနေလို့ ဖြစ်သည်။

"ချုပ်နှောင်ဖို့ လိုအပ်တယ်... အလျှော့ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး... တကယ်လို့ ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေက စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ ချည်နှောင်မှုကနေ လွတ်မြောက်သွားရင် အကျိုးဆက်တွေကို တွေးကြည့်လို့တောင် မရနိုင်ဘူး... ဝမ်ရှန်းရှန်း ပြောသလိုပဲ သန်းခေါင်ကျော်သွားရင် တစ္ဆေက လူတိုင်းကို လွှတ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ ငါ မယုံဘူး... သူ ဆက်သတ်နေရင် ငါ တားနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး... အသာစီးရမှုက ငါ့လက်ထဲကနေ လွတ်သွားရင် ကိစ္စတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ ပိုခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်"

ယန်ကျန့် ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးပြီ ဖြစ်သည်။

အလျှော့ပေးလိုက်ရင် ပိုဆိုးရွားတဲ့ ရှုံးနိမ့်မှုနဲ့ ကြုံရလိမ့်မည်။ တိုက်ခိုက်မှသာ ဒီကစားပွဲကို အနိုင်ရနိုင်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေကို အောင်မြင်စွာ ချုပ်နှောင်နိုင်ဖို့ ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ။ သူက ငါးလွှာမြောက် တစ္ဆေနယ်မြေထဲမှာတောင် အကြမ်းဖျင်း ပုံသဏ္ဍာန်လောက်ပဲ မြင်ရတဲ့၊ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပုန်းအောင်းနေတဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် တစ္ဆေ ဖြစ်သည်။

"ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေ ပေါ်မလာတာက ငါ့ထောင်ချောက် ထိရောက်တယ် ဆိုတာ သက်သေပြနေတာပဲ... ငါ ဒီမှာ မလှုပ်မယှက် နေလိုက်ရင် ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေက သန်းခေါင်မတိုင်ခင် ဒီကို သေချာပေါက် ဝင်လာရလိမ့်မယ်... ထောင်ချောက်ထဲ ကျရောက်ပြီး ချုပ်နှောင်ခံရလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီရလဒ် မရောက်ခင်မှာ လူအများကြီး သေချာပေါက် သေဆုံးရလိမ့်မယ်"

"တစ္ဆေကို ချုပ်နှောင်တာနဲ့ သေဆုံးမှု လျှော့ချတာ နှစ်ခုစလုံး ရဖို့ နည်းလမ်းက တစ်ခုတည်း ရှိတယ်... ထောင်ချောက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ငါက သူနဲ့ အရောင်းအဝယ် လုပ်မယ်လို့ တစ္ဆေကို ယုံကြည်သွားအောင် လုပ်ရမယ်... ပြီးတော့ အဲဒီအချိန်မှာ သူ့ကို ချုပ်နှောင်ရမယ်"

"အခု စိန်ခေါ်မှုကတော့ တစ္ဆေကို လှည့်စားပြီး အမှားအယွင်း မရှိ ချုပ်နှောင်နိုင်ဖို့ပဲ"

ယန်ကျန့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အခက်အခဲကို စဉ်းစားနေသည်။

အလောင်းကောင်သံချောင်းနဲ့ ချုပ်နှောင်တာက သေချာပေါက် ထိရောက်သည်။ ဒါပေမဲ့ အလောင်းကောင်သံချောင်း လက်ထဲမှာ ရှိနေရင် တစ္ဆေက ပေါ်လာဖို့ ခက်ခဲမယ်ဆိုတာ သူ သိသည်။

ဒါကြောင့် သူက သဘာဝလွန် လက်နက်တွေကို စွန့်လွှတ်ရမယ်... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေရဲ့ အန္တရာယ်အောက်မှာ လုံးဝ အကာအကွယ်မဲ့ ထားရမည်။

"ယန်ကျန့်... စဉ်းစားဖို့ အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူး... အပြင်က ဆူညံသံတွေ ရပ်သွားပြီ... တစ်ခုခု မှားနေသလိုပဲ"

လျိုချီ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

စောစောက အနက်ရောင်ဝတ် ပုဂ္ဂိုလ်တွေက သဘာဝလွန် လွှမ်းမိုးမှု ခံထားရသူတွေ အားလုံးကို ခန်းမထဲကနေ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ နှစ်ဖက်စလုံး ထိပ်တိုက်တွေ့နေကြပေမယ့် ဖျင်အန်း ဟိုတယ်က လူတွေ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားပြီး မလှုပ်မယှက် ရပ်နေကြကာ ဆက်ပြီး ထိပ်တိုက်မတွေ့ကြတော့ပေ။

"ဒါက တစ္ဆေက လူအင်အား သုံးပြီး ထောင်ချောက်ကို ဖျက်ဆီးမယ့် အစီအစဉ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ ဆိုတဲ့ သဘောပဲ... ဒီညကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဖြတ်သန်းချင်နေပုံရတယ်... တစ္ဆေက ယန်ကျန့်ကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ဖို့ အစီအစဉ် မရှိဘူး ဆိုရင် သူ့အစီအစဉ်က စတင်နေပြီ ဆိုတာ ပြသနေတာပဲ... အခု ငါတို့ ဆွေမျိုးတွေက တစ္ဆေရဲ့ တိုက်ခိုက်ခြင်း ခံရမယ့် အန္တရာယ် ရှိနေပြီ"

ဝမ်ရှန်းရှန်း ပြောလိုက်သည်။

သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ဖုန်း ရုတ်တရက် မြည်လာသည်။

"ငါ့ဖုန်း" ကျန်းဝေ့ အမြန် ကိုင်လိုက်သည်။

ထိတ်လန့်နေတဲ့ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အကူအညီ တောင်းနေတဲ့ သူ့အဖေ ကျန်းရှန်ကူ ဖြစ်သည်။

"အားဝေ့... မြန်မြန်... ယန်ကျန့်ကို ပြောလိုက်... ဒီမှာ သရဲခြောက်နေသလိုပဲ... တစ်ခုခုက ငါ့နောက် လိုက်နေတယ်... ငါ ကြောက်နေပြီ"

"အဖေ... ရပါတယ်... တစ္ဆေတစ်ကောင်တည်းပါ... အခု အဖေ့ကို သတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... သား နောက်ဆုံး ကြက်ဥထမင်းကြော် မရသေးဘူးလေ... သတ္တိရှိရှိ ထားစမ်းပါ... သွားပြီး ပါးရိုက်လိုက်... ပြန်မရိုက်ဘူးလို့ သား အာမခံတယ်... ပြီးတော့ ခြေထောက်ကြီး ကိုင်တွယ်ပေးလိမ့်မယ်... ငါတို့ကို ယုံလိုက်... ကဲ... ဒါပဲနော်... ဒီမှာ အလုပ်ရှုပ်နေလို့ ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်"

"အားဝေ့... ဖုန်းမချနဲ့ဦး... ငါ နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး... ငါ့ဘေးမှာ တကယ် ရှိနေတာ"

ကျန်းရှန်ကူရဲ့ အသံမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ပါနေသည်။

ကျန်းဝေ့က ပြန်ပြောသည်။

"အဖေ... ယောကျာ်း ပီသစမ်းပါ... ငါတို့က မုန်တိုင်းကြီးတွေကို ကျော်ဖြတ်လာတဲ့သူတွေလေ... နည်းနည်းလောက် ခြောက်တာ ဘာဖြစ်လဲ... ပျော်ပျော်နေ... စားစရာရှိတာစား... သောက်စရာရှိတာ သောက်... အပြုံးမပျက်စေနဲ့... တကယ်လို့ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားရင်တောင် ငါတို့ အားလုံး ရှိနေတာပဲ... ဘာကြောက်စရာ လိုလို့လဲ"

နှစ်သိမ့်စကား နည်းနည်း ပြောပြီးနောက် ကျန်းဝေ့ ဖုန်းချလိုက်ပြီး ဆဲရေးလိုက်သည်။

"တောက်... မကောင်းတော့ဘူး... တစ္ဆေက ငါ့အဖေကို ပစ်မှတ်ထားနေပြီ"

"ရှင်းနေတာပဲ... သူက နင့်အဖေကို အရင်သတ်မယ်... ပြီးတော့ တခြားသူတွေကို ဆက်သတ်မယ်... လူသတ်ပြီး ယန်ကျန့်ကို အလျှော့ပေးလာအောင် ဖိအားပေးမလို့... သန်းခေါင် နီးလာတာနဲ့အမျှ တစ္ဆေက ပိုပြီး ရူးသွပ်လာမှာ သေချာတယ်"

ဝမ်ရှန်းရှန်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

မြောင်ရှောင်ရှန်းက အကြံပြုသည်။

"လူတိုင်းကို လုံခြုံရေး အိမ်ဆီ ခေါ်သွားခိုင်းရင်ရော... ယန်ကျန့်က တာချန်းမြို့မှာ လုံခြုံရေး အိမ်တွေ အများကြီး ဆောက်ထားတာ ငါ မှတ်မိတယ်"

"အခွင့်အရေး မရှိဘူး... တစ္ဆေက အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေတာ... သူ သတ်ချင်ရင် သာမန်လူတွေ လုံခြုံရေး အိမ် မရောက်ခင်မှာတင် သတ်ပစ်လိမ့်မယ်... သာမန်လူတွေရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ လုံခြုံရေး အိမ်ရောက်တဲ့အထိ ခံနိုင်ရည် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး" လျိုချီ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဆွေးနွေးနေတာ တော်လောက်ပြီ... ငါ့စိတ်ထဲမှာ အဖြေ ရှိပြီးသား"

ယန်ကျန့် တွေးတောတာကို အဆုံးသတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ယန်ကျန့်ကို ကြည့်ကာ နောက်ဆုံး ရလဒ်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

အချိန်က အရမ်း ကပ်နေပြီ ဖြစ်လို့ ယန်ကျန့် စကားကို မကွေ့ဝိုက်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"အားဝေ့... မင်းရဲ့ ဆီမီးခွက်ကို ငြိမ်းလိုက်"

"ဘာ..." ကျန်းဝေ့ ခဏတာ ကြောင်အမ်းသွားသည်။

"ဆီမီးခွက်ကို ငြိမ်းလိုက်... ဆက်ထွန်းထားစရာ မလိုတော့ဘူး... မီးလင်းနေရင် တစ္ဆေက ပေါ်လာရဲမှာ မဟုတ်ဘူး"

ယန်ကျန့် ပြောရင်း သူ့ဆီမီးခွက်ကို ငြိမ်းလိုက်သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဒါ တစ္ဆေကို အလျှော့ပေးလိုက်တာလား... ဒါ မှားယွင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ... နင် လူတိုင်းရဲ့ အသက်ကို စိတ်ပူတာ နားလည်ပေမယ့် တစ္ဆေတွေကို ယုံကြည်လို့ မရဘူး... သူတို့မှာ သိက္ခာတရား မရှိဘူး... စည်းမျဉ်းတွေကပဲ သူတို့ကို ချုပ်နှောင်နိုင်တာ... ဒါကြောင့် ချုပ်နှောင်ဖို့ လိုအပ်တယ်"

"ငါ သိတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီမှာရှိတဲ့ ဘယ်သူမှ ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးကို မတတ်နိုင်ကြဘူး... တစ္ဆေကို မချုပ်နှောင်ခင်မှာ ငါတို့ တစ်ယောက်စီတိုင်း မိသားစုဝင် တစ်ယောက် ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်... အဲဒါက အစပဲ ရှိသေးတယ်... ၂၅ မိနစ် ကျန်သေးတယ်... ဒီအချိန်အတွင်း တစ္ဆေက ဆက်သတ်နေနိုင်တယ်... သေဆုံးမှုတွေက ငါတို့ ထင်ထားတာထက် ပိုများနိုင်တယ်"

ယန်ကျန့် စားပွဲဆီ လျှောက်သွားပြီး တစ္ဆေအမွှေးတိုင်နဲ့ တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်ကို ငြိမ်းလိုက်သည်။

တစ္ဆေအမွှေးတိုင်၊ တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်နဲ့ အလောင်းကောင်ဆီမီးခွက် မရှိတော့ရင် ထောင်ချောက်က လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

မလိုလားပေမယ့် ကျန်းဝေ့ သူ့ဆီမီးခွက်ကို ချက်ချင်း ငြိမ်းလိုက်သည်။

တစ္ဆေချုပ်နှောင်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားတာတွေ အားလုံး ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒါ့အပြင် ယန်ကျန့် လက်မြှောက်လိုက်ရာ လက်ထဲက အက်ကွဲနေတဲ့ လှံရှည်က ပြတင်းပေါက်ကို ဖောက်ထွက်ပြီး မီတာရာချီ အဝေးကို လွင့်ထွက်သွားကာ ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိတော့ပေ။

"မင်း... လက်နက်တွေကိုပါ စွန့်ပစ်လိုက်တာလား... အဲဒီမှာ အလောင်းကောင်သံချောင်း ပါတယ်လေ... မင်း ချုပ်နှောင်မယ့် နည်းလမ်းတွေ အကုန် စွန့်ပစ်လိုက်တာပဲ... မင်း ကြီးမားတဲ့ စွန့်စားမှု လုပ်လိုက်ပြီ... တစ်ခုခု လွဲချော်သွားရင် ပြန်တိုက်ခိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

လျိုချီ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ယန်ကျန့်ရဲ့ ဗျူဟာကို အဖြေရှာဖို့ ကြိုးစားနေသည်။

"ငါ နားလည်ပါတယ်"

ဒါတွေ လုပ်ပြီးတာတောင် ကျေနပ်ပုံ မရသေးဘဲ ယန်ကျန့်က အနီးနားက အနက်ရောင်ဝတ် ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဆုတ်ခွာကြ... အပြင်ကလူတွေကို ဆက်မတားနဲ့တော့"

ထောင်ချောက်တွေ ဖျက်ဆီးလိုက်ရုံတင် မကဘူး၊ သဘာဝလွန် လက်နက်တွေ စွန့်ပစ်လိုက်ရုံတင် မကဘူး၊ အနက်ရောင်ဝတ် ထိန်းသိမ်းရေးသမားတွေကိုပါ ပြန်ခေါ်လိုက်သည်။

တစ္ဆေကို ဆန့်ကျင်မယ့် အစီအမံ အားလုံး စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။

အမိန့်သံ ကြားတာနဲ့ အနက်ရောင်ဝတ် ပုဂ္ဂိုလ်တွေ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ နောက်ဆုတ်သွားကြပြီး လမ်းဖယ်ပေးကာ သဘာဝလွန် လွှမ်းမိုးမှု ခံထားရသူတွေကို မတားဆီးတော့ပေ။

ဒါတွေ အားလုံး မြင်တော့ တခြားသူတွေ ယန်ကျန့်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မကန့်ကွက်ရဲကြတော့ပေ။

ယန်ကျန့်ရဲ့ အမြင်မှာ ဒါက အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

အနက်ရောင်ဝတ် ပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ ပိတ်ဆို့မှု မရှိတော့တဲ့အတွက် အပြင်ကလူတွေ ပြန်လှုပ်ရှားလာကြပြီး ခန်းမထဲကို စီတန်း ဝင်ရောက်လာကြသည်။ မကြာခင် ကျယ်ဝန်းတဲ့ ခန်းမကြီးက လူတွေနဲ့ ပြည့်နှက်သွားပြီး ယန်ကျန့်တို့ စားပွဲဝိုင်း ပတ်လည်မှာ နေရာလွတ် အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။

"တောက်... ရိုးသားမှု ပြနေတာတောင် တစ္ဆေက ဒီလူတွေကို ဆက်ထိန်းချုပ်ထားတုန်းပဲ"

လျိုချီ မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ ရုတ်တရက် နောင်တရပြီး တစ္ဆေအမွှေးတိုင်နဲ့ တစ္ဆေဖယောင်းတိုင် ပြန်ထွန်းမှာ စိုးလို့ပါ... လူတွေ ဒီလောက် အများကြီးကြားမှာ ထွန်းလည်း အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ယန်ကျန့် လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ရိုးသားမှုကို ပြပြီးပြီ... အခု တစ္ဆေရဲ့ ရိုးသားမှုကို ပြန်တောင်းဆိုတယ်... မဟုတ်ရင် သဘောတူညီချက်တွေ အားလုံး ပျက်ပြယ်ပြီ"

သူ့စကားဆုံးပြီးနောက် မကြာမီ ပြည့်ကျပ်နေတဲ့ လူအုပ်ကြီးက လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ရာ အေးစက်တဲ့ လူအနည်းငယ် သူတို့ကြားမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ တစ်ယောက်စီက လက်ထဲမှာ တစ်ခုခု ကိုင်ထားကြသည်။ ကြက်ဥထမင်းကြော် တစ်ပန်းကန်၊ အဝတ်အစား တစ်ထည်၊ ပုလဲလည်ဆွဲ တစ်ကုံး... ဒီ သာမန်လို့ ထင်ရတဲ့ ပစ္စည်းတွေက အရောင်းအဝယ် တစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုနေသည်။

ဆန္ဒဖြည့်ဆည်းပေးမယ့် ပစ္စည်းတွေ ရောက်လာတာက တစ္ဆေရဲ့ လုပ်ရပ်တွေ ရပ်တန့်သွားပြီ ဆိုတာကို ပြသနေသည်။

ဒီအချိန်မှာ ကျန်းဝေ့ရဲ့ ဖုန်းမြည်လာပြီး ဖုန်းခေါ်တာက သူ့အဖေ ကျန်းရှန်ကူ ဖြစ်သည်။

"အားဝေ့... တစ္ဆေ ထွက်သွားပြီ ထင်တယ်... အခု စိတ်ချရပြီလားလို့ ယန်ကျန့်ကို မေးပေးပါဦး"

"အဖေ... သေမှာ မကြောက်စမ်းပါနဲ့... ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောထားတယ်လေ... ပြီးတော့ သားက အခု အရမ်း အလုပ်ရှုပ်နေတာ... နေ့တိုင်း ဖုန်းမဆက်ပါနဲ့တော့... သူငယ်ချင်းတွေ ရှေ့မှာ အရှက်ကွဲအောင် လုပ်နေတာပဲ... မသိဘူးလား... ပြီးတော့ ဒီည သား အိမ်မပြန်ဘူး... စောစောသာ အိပ်လိုက်တော့... ကဲ... ဒါပဲ"

ပြောပြီးတာနဲ့ ကျန်းဝေ့ ဖုန်းပြန်ချလိုက်သည်။

"တစ္ဆေရဲ့ ရိုးသားမှုက တော်တော် မြန်မြန် ရောက်လာတာပဲ... ကြည့်ရတာ ဒီကိစ္စကို ဒီနည်းလမ်းနဲ့ ဖြေရှင်းချင်နေပုံရတယ်... သူ ဒီလို လုပ်လေ သူ့ဘက်က အားနည်းလေပဲ... ဆိုလိုတာက ငါတို့ကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ရင် သေချာပေါက် ရှုံးမယ်ဆိုတာ သူ သိနေလို့ပဲ"

ဝမ်ရှန်းရှန်း ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က "အနည်းဆုံးတော့ အရာအားလုံးက ကောင်းတဲ့ဘက်ကို ဦးတည်နေတယ်... လူတိုင်းရဲ့ မိသားစုဝင်တွေ လောလောဆယ် ဘေးကင်းနေကြတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ထပ် ဘာလုပ်ကြမလဲ" လျိုချီ မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှ မလုပ်နဲ့... တစ္ဆေ ငါ့ရှေ့ ပေါ်လာမှာကို စောင့်မယ်... မင်းတို့လည်း ကြောက်နေစရာ မလိုဘူး... ထိုင်ပြီး နားနေကြ... နောက်ထပ် မိနစ် ၂၀ ကျန်သေးတယ်... တစ္ဆေက ဒီလောက် မြန်မြန် ပေါ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး... နောက်ဆုံး မိနစ်အနည်းငယ်လောက်ကျမှ ပေါ်လာဖို့ များတယ်"

ယန်ကျန့် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး ဘာမှ ဆက်မလုပ်တော့ပေ။

ဒါကို မြင်တော့ တခြားသူတွေလည်း ရွေးချယ်စရာ မရှိဘဲ ပြန်ထိုင်လိုက်ကြသည်။

ဒါပေမဲ့ လူတိုင်း နေရာယူလိုက်တာနဲ့ သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်က လူအုပ်ကြီးက ရှေ့ကို ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ထပ်တိုးလာပြီး နေရာလွတ်ကို ပိုကျဉ်းမြောင်းသွားစေသည်။ ရှေ့ဆုံးက လူတွေဆိုရင် သူတို့နဲ့ ထိလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး နောက်နည်းနည်း မှီလိုက်တာနဲ့ ထိမိသွားနိုင်သည်။

ဒီလူတွေက နံရံတွေလို နေရာလွတ်ကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး ဘာမှ ဆက်မလုပ်ကြတော့ပေ။

ဒါပေမဲ့ စောစောကမှ လင်းလာတဲ့ ခေါင်းပေါ်က မီးလုံးက အခု တစီစီ မြည်ပြီး ပြန်မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်လာသည်။

မီးက လင်းလိုက် မှိတ်လိုက် ဖြစ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင် လေထုထဲမှာ အေးစက်မှုတွေ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသည်။

ဒီအေးစက်မှုက လူတွေရဲ့ အရေပြားကို ထိတွေ့လာပြီး ကြက်သီးမွေးညင်း ထစေကာ တစ်စုံတစ်ခုက လေအေးတွေ မှုတ်ထုတ်နေသလို ခံစားရသည်။

"တစ္ဆေက ခန်းမထဲ ရောက်နေလောက်ပြီ... လူအုပ်ကြားထဲမှာ သေချာပေါက် ရှိနေမယ်"

လျိုချီရဲ့ အကြည့်က ဘယ်ညာ ဝေ့ဝဲပြီး သဲလွန်စ ရှာနေပေမယ့် ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ထူထဲတဲ့ လူတံတိုင်းကြီးက ကွယ်နေလို့ ဘာမှ မမြင်ရပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်က လူတိုင်းကလည်း သစ်သားရုပ်တုတွေလို ငြိမ်သက်နေကြသည်။

"ဂရုမစိုက်နဲ့... အခု ငါတို့ ဘာမှ လုပ်လို့မရတော့ဘူး"

ယန်ကျန့် တစ္ဆေမျက်လုံးတောင် မဖွင့်ဘဲ သူ့ခံစစ်တွေ အားလုံး လျှော့ချလိုက်ပုံရသည်။

ဒီအချိန်မှာ မြင်ကွင်းက တိတ်ဆိတ်နေပြီး လေထုက အထူး ဖိစီးနေကာ အသက်ရှူကျပ်မတတ် ဖြစ်နေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီအခြေအနေက ကြာကြာ မခံပေ။ ခန်းမထဲက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် မီးရောင်တွေ ရုတ်တရက် လုံးဝ ငြိမ်းသွားသည်။

မီးတွေက အဝေးကနေ စငြိမ်းလာပြီး ယန်ကျန့်တို့ ရှိတဲ့ စားပွဲဝိုင်းဆီ ပိုပို နီးကပ်လာသည်။

အချိန်က ည ၁၁ နာရီ ၅၀ မိနစ်ကို ရောက်လာသည်။

ဆယ်မိနစ်ပဲ ကျန်တော့သည်။

ဒီအချိန်မှာ မီးတွေအားလုံး ငြိမ်းသွားပြီး ယန်ကျန့် ခေါင်းပေါ်က မထင်မရှား မီးလုံးလေး တစ်လုံးသာ ခေါင်းမာမာနဲ့ လင်းနေသေးသည်။ ဒါပေမဲ့ အရမ်း မှိန်ဖျော့ပြီး မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေကာ စားပွဲဝိုင်းကို မဆိုစလောက်လေးသာ လင်းစေနိုင်သည်။

စားပွဲဝိုင်း အပြင်ဘက်မှာ မှောင်အတိ ကျနေပြီး အလင်းရောင် အားလုံး ဝါးမြိုခံလိုက်ရကာ ဘာမှ မမြင်ရသလောက် ဖြစ်နေသည်။

စားပွဲဝိုင်း ပတ်လည်က လူတွေဟာ သူတို့ နောက်က လူတွေရဲ့ ဝါးတားတား ပုံသဏ္ဍာန်တွေကိုပဲ မြင်ရပြီး ဘယ်သူဘယ်ဝါ ဆိုတာ ခွဲခြားမရပေ။ သူတို့ နောက်မှာ ရပ်နေတာ လူလား တစ္ဆေလား ဆိုတာတောင် မသိနိုင်ပေ။

သူတို့ငါးယောက် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။ တချို့က ကြောက်လန့်နေကြသည်၊ တချို့က စိတ်မလုံမခြုံ ဖြစ်နေကြသည်၊ တချို့ကတော့ တည်ငြိမ်နေကြသည်။

"ဒါ ပုံမှန် မီးပျက်တာ မဟုတ်ဘူး... သဘာဝလွန် အင်အားစုက ခန်းမတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားတာ... တော်တော် အားကောင်းတဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေ တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေတယ်... တစ္ဆေက နောက်ဆုံး ဆယ်မိနစ် အတွင်းမှာ ငါတို့ ရှေ့ ပေါ်လာမယ့်ပုံပဲ"

လျိုချီ ပတ်ဝန်းကျင်က အမှောင်ထုကို အာရုံခံစားလိုက်သည်။

ဒီအချိန်မှာ အမှောင်ထုက အဆုံးအစ မရှိဘူးလို့ သူ ခံစားနေရပြီး သဘာဝလွန် ဟာလာဟင်းလင်း ပြင်တစ်ခုထဲ ကျရောက်သွားသလို၊ ဖျင်အန်း ဟိုတယ်ထဲမှာ မရှိတော့သလို ခံစားနေရသည်။

ထို့နောက် လျိုချီရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ အသံမထွက်ပေမယ့် ယန်ကျန့်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အသံ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"ယန်ကျန့်... ငါ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလို့ ရမလား... မင်း အဲဒီတစ္ဆေကို လှည့်စားပြီး ထွက်လာအောင် လုပ်ချင်တာလား... ဒါမှမဟုတ် တကယ်ပဲ အလျှော့ပေးဖို့ စီစဉ်ထားတာလား... ပထမတစ်ခု ဆိုရင် ငါ မင်းနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးလို့ ရတယ်"

လျိုချီ ဟန်ဆောင်မနေတော့ဘဲ ယန်ကျန့်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် အမှန်ကို သိချင်နေသည်။

ယန်ကျန့်ရဲ့ စရိုက်အရ တစ္ဆေကို အလျှော့ပေးလိမ့်မယ်လို့ သူ မယုံကြည်ပေ။ ယန်ကျန့် ဆင်ထားတဲ့ ထောင်ချောက် ဖြစ်မယ်လို့ တွေးမိနေသည်။

မြင်ရတဲ့ ထောင်ချောက်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ခြင်းဖြင့် တစ္ဆေကို မျှားခေါ်မယ့် ထောင်ချောက်အစစ်ကို ဆင်နိုင်မည်။

ယန်ကျန့် စကားမပြောဘဲ လျိုချီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါလိုက်သည်။

လျိုချီရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ ထပ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"သိပြီ"

အချိန်က ည ၁၁ နာရီ ၅၅ မိနစ်ကို ရောက်လာသည်။

ဒီနောက်ဆုံး ငါးမိနစ် အတွင်းမှာ။

ထင်ရှားပြတ်သားတဲ့ ခြေသံတစ်သံ အမှောင်ထဲမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒီခြေသံ လာတဲ့ လမ်းကြောင်းက ရှင်းလင်းနေသည်။ ယန်ကျန့်ရဲ့ အရှေ့တည့်တည့်၊ ကျန်းဝေ့ရဲ့ အနောက်ဘက် တည့်တည့်က ဖြစ်သည်။

"တောက်... အဲဒီအကောင် ရောက်လာပြီ"

ကျန်းဝေ့ လန့်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ပေမယ့် အမှောင်ထဲမှာ ရပ်နေတဲ့ လူက ကွယ်နေလို့ ဘာမှ မမြင်ရပေ။

ဝမ်ရှန်းရှန်းနဲ့ မြောင်ရှောင်ရှန်းတို့ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ ပါးစပ်ပိတ်ထားကြပြီး ဒီအချိန်မှာ ငြိမ်ငြိမ်နေတာက အကောင်းဆုံး လုပ်ရပ် ဖြစ်ပြီး ယန်ကျန့်အတွက် ဒုက္ခမပေးမိအောင် နေကြသည်။

ခြေသံတွေက မရပ်တန့်ဘဲ ရှေ့ဆက်တိုးလာပြီး အသံက တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်။

"ကျန်းဝေ့... မလှုပ်နဲ့... အဲဒီမှာပဲ ထိုင်နေ... လှည့်မကြည့်နဲ့" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"အိုကေ... အိုကေ... ငါ မလှုပ်ပါဘူး"

ကျန်းဝေ့ ချက်ချင်း ခါးမတ်လိုက်ပြီး မလှုပ်ရှားပေ။ ဒါပေမဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်နေသည်။

မကြာမီ ကျန်းဝေ့ အနောက်က လူတစ်ယောက် နေရာဖယ်ပေးလိုက်ပြီး ခြေသံတွေက သူ့အနောက်မှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့မြင်ကွင်းထဲမှာ ကျန်းဝေ့ အနောက်က နေရာက ဗလာဖြစ်နေသည်။ တစ္ဆေ မရှိသလို ဘာထူးခြားမှုမှလည်း မရှိဘဲ အမှောင်ထုသာ ရှိနေသည်။

ဒါပေမဲ့ လူတိုင်း စိုက်ကြည့်နေစဉ်မှာ လူပုံသဏ္ဍာန် အရိပ်တစ်ခုက အဲဒီနေရာက အမှောင်ထုထဲကနေ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ္ဆေအစစ် ပေါ်လာတော့မယ့်ပုံပါပဲ။

ယန်ကျန့်ရဲ့ မျက်နှာထားက တည်ငြိမ်နေပြီး မလှုပ်မယှက် နေနေသည်။ သူ့တစ္ဆေမျက်လုံး မဖွင့်ထားတဲ့အတွက် ကျန်းဝေ့ အနောက်မှာ ဘာရှိလဲ ဆိုတာ သူတောင် အတိအကျ မမြင်ရပေ။

ကျန်းဝေ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းနေသည်။ လှည့်ကြည့်ချင်နေပေမယ့် ယန်ကျန့်ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်ကြောင့် စိတ်အလိုကို ထိန်းချုပ်ပြီး လှည့်မကြည့်ဘဲ နေလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူ့အနောက်မှာ တစ်ယောက်ယောက် ရပ်နေတယ် ဆိုတာ သူ ခံစားနေရသည်။

သူ့ရဲ့ ရဲရင့်တဲ့ သဘာဝနဲ့တောင် ဒီအချိန်မှာ နဖူးပေါ်ကနေ ချွေးစေးတွေ စတင် ထွက်လာသည်။

မကြာမီ အမှောင်ထဲက အကြမ်းဖျင်း ပုံသဏ္ဍာန်က ပိုရှင်းလင်းလာပြီး အဲဒီပုံရိပ်က တဖြည်းဖြည်း ကိုင်းညွှတ်လာကာ ရှေ့ကို ကိုင်းလာပြီး သူတို့ အပေါ်က အားနည်းတဲ့ မီးရောင်အောက်မှာ လုံးဝ မရင်းနှီးတဲ့ မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

တစ္ဆေက အခု ယန်ကျန့်နဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ ကတိတည်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူက ကျန်းဝေ့ အနောက်မှာ ပုန်းနေပြီး ယန်ကျန့် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှာကို ကြောက်နေပုံရသည်။

ယန်ကျန့်က ကျန်းဝေ့ အနောက်မှာ ပေါ်လာတဲ့ မရင်းနှီးတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။

အခန်း ၁၃၇၆ - နောက်ဆုံး တစ်မိနစ်

မှောင်အတိ ကျနေတဲ့ ခန်းမထဲမှာ ဝါဖျော့ဖျော့ မီးရောင်လေး တစ်ခုက မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လင်းနေပြီး စားပွဲဝိုင်းလေးကို အနိုင်နိုင် လင်းစေထားသည်။

ယန်ကျန့်၊ ကျန်းဝေ့၊ လျိုချီ၊ မြောင်ရှောင်ရှန်းနဲ့ ဝမ်ရှန်းရှန်းတို့ စားပွဲဝိုင်း ပတ်လည်မှာ ထိုင်နေကြသည်။ မလှုပ်မယှက်နဲ့ အသံတိတ်နေကြပြီး အသက်ရှူတာကိုတောင် တတ်နိုင်သမျှ ထိန်းထားကြသည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ အနောက်က အမှောင်ထုထဲမှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အရိပ်မည်းတွေ ရပ်နေကြလို့ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျန့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျန်းဝေ့ အနောက်က အမှောင်ထုထဲကနေ ကိုင်းထွက်လာပြီး ထူးဆန်းတဲ့ မျက်နှာတစ်ခုကို ဖော်ပြနေတဲ့ ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

လူလို့ ခေါ်တာထက် တစ္ဆေလို့ ခေါ်တာ ပိုမှန်လိမ့်မယ်။

ကျန်းဝေ့ရဲ့ အသက်ရှူသံတွေ မမှန်တော့ပေ။ မျက်ခွံတွေ လှုပ်ရှားနေပြီး မနေနိုင်ဘဲ အပေါ်မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ့အပေါ်က ပုံရိပ်ဆီကနေ အေးစက်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနေရသည်။ နွေးထွေးမှု လုံးဝ မရှိဘဲ အနားကပ်နေရုံနဲ့တင် ကြက်သီးမွေးညင်း ထစေသည်။ ဒါပေမဲ့ သူ့လက်ကတော့ အနီရောင် ပုဆိန်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေက ထူးဆန်းတဲ့ အနေအထားနဲ့ မလှုပ်မယှက် ရှိနေပေမယ့် အေးစက်ပြီး မရင်းနှီးတဲ့ မျက်နှာကတော့ ယန်ကျန့်ဘက်ကို အမြဲ မျက်နှာမူထားသည်။

လျိုချီလည်း ကျန်းဝေ့ အနောက်က တစ္ဆေကို စိုက်ကြည့်နေပြီး လှုပ်ရှားချင်နေသည်။ စားပွဲအောက်က သူ့လက်က မြက်ကြိုးကွင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

"ယန်ကျန့်... တစ္ဆေက ပေါ်လာရုံတင် မကဘူး... မလှုပ်မယှက် ရပ်နေတယ်... ဒါ အခွင့်ကောင်းပဲ... အခု လှုပ်ရှားလိုက်ရင်... ငါတို့ နိုင်မယ်"

သူ ယန်ကျန့်နဲ့ ပူးပေါင်းလိုက်ရင် တစ္ဆေကို ချက်ချင်း ဖိနှိပ်နိုင်မယ်၊ ချုပ်နှောင်တောင် ချုပ်နှောင်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်သည်။

ယန်ကျန့် ပြန်မဖြေဘဲ လျိုချီကို မဆင်မခြင် မလုပ်ဖို့ မျက်လုံးနဲ့ အချက်ပြလိုက်သည်။

"သဘောပေါက်ပြီ"

ဒါကို မြင်တော့ လျိုချီ သူ့စိတ်အလိုကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ရသည်။

ဒီအဆင့်ထိ ရောက်လာမှတော့ အကဲခတ်တတ်ဖို့ လိုသည်။ ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျန့် မလှုပ်ရှားတာက ဒါ အချိန်ကောင်း မဟုတ်သေးဘူး ဆိုတာ ပြသနေသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဌာနချုပ် ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက် အနေနဲ့ ယန်ကျန့်က လျိုချီ မြင်တဲ့ အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခံမှာ မဟုတ်ပေ။

အချိန်တွေ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

၁၁:၅၆၊ ၁၁:၅၇...

ကျန်းဝေ့ အနောက်က တစ္ဆေက မလှုပ်မယှက် ရှိနေတုန်းပင် ဖြစ်သည်။

မြင်ကွင်းက ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး လူတိုင်း ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေကြသည်။

"သုံးမိနစ်ပဲ ကျန်တော့တယ်... ကျန်းဝေ့ အနောက်က ပုံရိပ်က တစ္ဆေ အစစ်လို့ ငါ မယုံဘူး... တစ္ဆေအစစ်က ဒီခန်းမထဲမှာ ပုန်းနေတုန်းပဲ... မပေါ်လာသေးဘူး"

ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်နေပြီး စိတ်ထဲမှာ ဒီအတွေးတစ်ခုတည်း ရှိနေသည်။

သူ ဒီအချိန်မှာ လောင်းကြေးထပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ္ဆေက ၁၁:၅၅ မှာ စောစောစီးစီး ပေါ်လာလို့ ဖြစ်သည်။ ဒီပထမ တစ္ဆေက အတုဖြစ်နိုင်ပြီး သူ့ကို လှုပ်ရှားလာအောင် ဆွဲဆောင်နေတာလို့ သံသယဝင်စရာ အကြောင်းရှိသည်။

သေချာတာပေါ့... ကျန်းဝေ့ အနောက်က တစ္ဆေက အစစ် ဖြစ်နိုင်ချေလည်း ရှိသည်။

အဲဒါသာ အမှန်ဆိုရင် ယန်ကျန့် လောင်းကြေး ရှုံးသွားမှာ ဖြစ်ပြီး တစ္ဆေက အရောင်းအဝယ်ကို အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်သွားမယ်၊ တိတ်တဆိတ် ပျောက်ကွယ်သွားမယ်၊ ဒီနေ့ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်း စည်းမျဉ်းရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကနေ လွတ်မြောက်သွားလိမ့်မည်။

တကယ်လို့ ယန်ကျန့်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် မှန်ကန်တယ် ဆိုရင်တော့...

တစ္ဆေက နောက်ဆုံး သုံးမိနစ်ကျမှ ပေါ်လာလိမ့်မည်။ ဆိုလိုတာက သူ့အစီအစဉ်ကို ပြောင်းလဲဖို့ အချိန်ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအချိန် ရောက်လာရင် တစ္ဆေက အရောင်းအဝယ် အချိန်အတွင်း ပုန်းမနေနိုင်ရင်၊ ဒါမှမဟုတ် ယန်ကျန့်ရဲ့ မြင်ကွင်းကနေ မလွတ်မြောက်နိုင်ရင် သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုက သေချာပေါက် အောင်မြင်လိမ့်မည်။

ဒါက အသတိထားဆုံး လုပ်ရပ် ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ရင် တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားရင် သူတို့ရဲ့ ချစ်ရသူတွေ အားလုံး သေဆုံးကုန်လိမ့်မည်။ နောက်ဆုံးမှာ တစ္ဆေကို ချုပ်နှောင်နိုင်ရင်တောင် ပြန်မရနိုင်တဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်။

ယန်ကျန့် သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ယုံကြည်သည်။ အခု လှုပ်ရှားလိုက်ရင် ကျန်းဝေ့ အနောက်က တစ္ဆေကို သေချာပေါက် ကိုင်တွယ်နိုင်မယ် ဆိုတာ သိပေမယ့် နောက်ဆုံး မိနစ်အနည်းငယ် အလိုမှာတောင် သူ မလှုပ်ရှားဘဲ နေခဲ့သည်။

အချိန်က ည ၁၁ နာရီ ၅၈ မိနစ်ကို ရောက်လာသည်။

ဒီနေ့ ကုန်ဆုံးဖို့ နှစ်မိနစ်ပဲ ကျန်တော့သည်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ နောက်ထပ် ခြေသံတစ်သံ သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင် အမှောင်ထုထဲက လူတွေကြားမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒုတိယ ခြေသံကို ကြားလိုက်ရတော့ ယန်ကျန့် လောင်းကြေးနိုင်ပြီ ဆိုတာ သိလိုက်သည်။

ကျန်းဝေ့ အနောက်က ပုံရိပ်က တစ္ဆေအစစ် လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

"ဪ... အဲဒီလိုကိုး"

လျိုချီလည်း ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး အံ့ဩဝမ်းသာ ဖြစ်သွားကာ ယန်ကျန့်ကို အထင်ကြီးလေးစားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ တစ္ဆေက အတုဆိုတာ ယန်ကျန့် ဘယ်လို ဆုံးဖြတ်လိုက်တာလဲ။

သူ သတိမထားမိတဲ့ အချက်အလက် တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား။

ဒါပေမဲ့ သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ ကျန်းဝေ့ အနောက်က တစ္ဆေ အတုဖြစ်ကြောင်း ပြသနေတဲ့ အားနည်းချက် တစ်ခုမှ လျိုချီ ရှာမတွေ့ပေ။

တစ်ခုတည်းသော ဖြစ်နိုင်ခြေက ကိုယ်ပိုင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်တာပဲ ဖြစ်မည်။

ဒုတိယ ခြေသံ ပေါ်လာပြီးနောက် လူအုပ်စုဆီ အမြန် နီးကပ်လာသည်။

"ငါ့အနောက်မှာ"

မြောင်ရှောင်ရှန်း မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"မလန့်ပါနဲ့... တည်ငြိမ်အောင် နေ"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

မြောင်ရှောင်ရှန်း အနောက်က အမှောင်ထုထဲမှာ လူအုပ်ကြီးက လမ်းဖယ်ပေးလိုက်သည်။ အေးစက်တဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခု ချဉ်းကပ်လာပြီး ကိုင်းညွှတ်ကာ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်လောက်ကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

အလားတူပဲ ထူးဆန်းပြီး အေးစက်တဲ့ မျက်နှာတစ်ခု မှိန်ဖျော့ဖျော့ မီးရောင်အောက်မှာ ပေါ်လာသည်။

ပြီးတော့ ဒီထူးဆန်းတဲ့ မျက်နှာက ကျန်းဝေ့ အနောက်က ပုံရိပ်နဲ့ တစ်ပုံစံတည်း တူနေသည်။

"တူတူပဲလား"

ဝမ်ရှန်းရှန်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ နှစ်ကောင်ကြားက ကွာခြားချက်ကို ခွဲခြားမရပေ။

လျိုချီ ထပ်လှုပ်ရှားချင်လာပြီး ယန်ကျန့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပေမယ့် ယန်ကျန့်က ထိုင်မြဲအတိုင်း ထိုင်နေပြီး လှုပ်ရှားမယ့်ပုံ မပြတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

'မလှုပ်ရှားသေးဘူးလား... နှစ်မိနစ်ပဲ ကျန်တော့တာ... နေဦး... ဒုတိယ တစ္ဆေကလည်း အတု ဖြစ်နိုင်မလား'

စောစောက အတွေ့အကြုံ ရထားတော့ ဒီဒုတိယ တစ္ဆေကလည်း အတု ဖြစ်နိုင်တယ် ဆိုတာ သူ အမြန် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ကြိမ် သုံးလို့ရတဲ့ နည်းလမ်းကို ဒုတိယအကြိမ် သုံးလို့ ရတာပဲလေ။

ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေအတွက် ဒီလိုလုပ်ဖို့ အချိန် လုံလောက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

အလွန် လျင်မြန်စွာပင် နောက်ထပ် ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

တတိယ၊ စတုတ္ထနဲ့ ပဉ္စမမြောက် ခြေသံတွေ တစ်ပြိုင်နက်နီးပါး ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒီခြေသံ သုံးခုက အမြန် နီးကပ်လာပြီး မြောင်ရှောင်ရှန်း၊ လျိုချီနဲ့ ယန်ကျန့်တို့ရဲ့ အနောက်မှာ အသီးသီး ပေါ်လာကြသည်။

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျန့်လည်း အနောက်ကနေ အေးစက်တဲ့ အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ခြေသံနဲ့အတူ အေးစက်တဲ့ အငွေ့အသက် ရှိတဲ့ လူတစ်ယောက် သူ့အနောက်မှာ ရပ်နေသည်။ ဝမ်ရှန်းရှန်းနဲ့ လျိုချီတို့ ကြုံတွေ့နေရတဲ့ အခြေအနေနဲ့ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ဒီ ခြောက်ခြားဖွယ် ပုံရိပ် သုံးခုကလည်း ရှေ့ကို ကိုင်းလာပြီး မှိန်ဖျော့ဖျော့ မီးရောင်အောက်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ မျက်နှာတွေကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ မြောင်ရှောင်ရှန်းနဲ့ ကျန်းဝေ့ အနောက်က လူနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း တူနေသည်။

အချိန်က ၁၁ နာရီ ၅၉ မိနစ် ရောက်လာသည်။

နောက်ဆုံး တစ်မိနစ်မှာ တစ္ဆေက ယန်ကျန့် ရှေ့ ပေါ်လာပေမယ့် သူ ထင်ထားတဲ့ ပုံစံမျိုး မဟုတ်ပေ။

မရင်းနှီးတဲ့ လူငါးယောက်... တစ်ယောက်က တစ္ဆေအစစ်။

သံသယ ဖြစ်စရာ မလိုပေ။

"ဒါ ဒုက္ခပဲ... တစ်မိနစ်ပဲ ကျန်တော့တာ... တစ္ဆေက ဒီလို အစီအစဉ်မျိုး လုပ်လာမယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ" လျိုချီတောင် မလှုပ်ရှားခင် စဉ်းစားနေရသည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက တစ္ဆေတစ်ကောင်တည်းကိုပဲ ပစ်မှတ်ထားလို့ ရပြီး ရွေးချယ်မှု မှားသွားရင် ဆိုးရွားတဲ့ အကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာနိုင်လို့ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံး တစ်မိနစ်က စဉ်းစားဖို့ အချိန်မပေးပေ။

ယန်ကျန့် လူတိုင်းရဲ့ အနောက်က တစ္ဆေတွေကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ဒါ နောက်ဆုံး အခွင့်အရေး ဆိုတာ သူ သိသည်။ သူ လုံလောက်အောင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် လှုပ်ရှားနိုင်ရင် တစ္ဆေ လူမသတ်ခင် ဒီသဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်ကို ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို သူက မီးလောင်ထားတဲ့ တစ္ဆေလက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး မယုံကြည်နိုင်လောက်တဲ့ ထောင့်တစ်ခုကနေ သူ့အနောက်က ထူးဆန်းတဲ့ ပုံရိပ်ရဲ့ လည်ပင်းကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

တစ္ဆေမီးတောက် လောင်ကျွမ်းလာပြီး ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံကာ မီးရှို့လိုက်သည်။

တပြိုင်နက်တည်းမှာ ယန်ကျန့်ရဲ့ တစ္ဆေမျက်လုံး ရုတ်တရက် ပွင့်လာသည်။ ဒီတစ်ခါ သူ ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်လို့ ဘာမှ မပေါ့ဆဘဲ ခြောက်လွှာမြောက် တစ္ဆေနယ်မြေကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုလိုက်သည်။

ခြောက်လွှာမြောက် တစ္ဆေနယ်မြေက သဘာဝလွန် အရာတွေ အပါအဝင် အရာအားလုံးကို ခေတ္တရပ်တန့်စေနိုင်သည်။ ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေက ပိုကြောက်စရာ ကောင်းလေ ရပ်တန့်နိုင်တဲ့ အချိန်က ပိုနည်းလေ ဖြစ်သည်။

သွေးလို ပျစ်ချွဲတဲ့ ကြက်သွေးရောင် အလင်းတန်း ဒီအချိန်မှာ ပေါ်လာပြီး သွေးမြစ်ကြီး စီးဆင်းလာသလို ရှေ့က အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုသွားသည်။

လူတိုင်း ခြောက်လွှာမြောက် တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့ လွှမ်းခြုံမှုကို ခံလိုက်ရသည်။

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျန့် အပါအဝင် အရာအားလုံး ရပ်တန့်သွားသည်။

မရပ်တန့်ဘဲ ကျန်နေတာက တစ္ဆေမျက်လုံး တစ်လုံးတည်းသာ ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေမျက်လုံးက ဂနာမငြိမ် လှုပ်ရှားနေပြီး တစ္ဆေနယ်မြေ အတွင်းက ထူးခြားမှုမှန်သမျှကို လိုက်လံ ကြည့်ရှုနေသည်။

ဒီအဆင့် တစ္ဆေနယ်မြေ အတွင်းမှာ တစ္ဆေအစစ်နဲ့ အတုတွေကို ခွဲခြားရ လွယ်ကူသည်။

ယန်ကျန့် တစ္ဆေအစစ် ရှိတဲ့နေရာကို ချက်ချင်း ရှာတွေ့လိုက်သည်။

မြောင်ရှောင်ရှန်း အနောက်မှာ….

ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့် တစ္ဆေအစစ်ကို ရှာတွေ့လိုက်ချိန်မှာပဲ တစ္ဆေကလည်း သူ ပေါ်သွားပြီ ဆိုတာ သိလိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ လှည့်ကွက်လေးတွေက တစ္ဆေမျက်လုံးရဲ့ စစ်ဆေးမှုကို မကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပေ။

ပြီးတော့ တစ်မိနစ်ပဲ ကျန်တော့တဲ့အတွက် တခြားလူတွေရဲ့ အသက်ကို သုံးပြီး ယန်ကျန့်ကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့ အချိန်မရှိတော့ပေ။

ဒီအချိန်မှာ တစ္ဆေက ယန်ကျန့်ကို ထိန်းချုပ်မယ့် နည်းလမ်းတွေ ဆုံးရှုံးသွားပြီလို့ ပြောလို့ရသည်။

ဒီအခြေအနေ ရောက်သွားတာက ယန်ကျန့်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ တစ္ဆေက သတိကြီးလွန်းလို့ ဖြစ်သည်။ တစ္ဆေအတုတွေ သုံးပြီး ယန်ကျန့်ကို လှည့်စားခဲ့တာက နောက်ဆုံး အချိန်လေးကို ကုန်ဆုံးသွားစေပြီး ပြုပြင်ပြောင်းလဲဖို့ အခွင့်အရေး မကျန်တော့ပေ။

ဒီနောက်ဆုံး တစ်မိနစ်မှာ ယန်ကျန့်က တစ္ဆေကို အစွမ်းကုန် ချုပ်နှောင်နိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ရပ်က သူ့ကို အံ့ဩသွားစေသည်။

ခြောက်လွှာမြောက် တစ္ဆေနယ်မြေ အတွင်းမှာ အဲဒီတစ္ဆေ စတင် လှုပ်ရှားလာသည်။

ဘာမှ မဖြစ်သလိုပဲ... မဟုတ်ဘူး... သက်ရောက်မှု ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ သူ့လှုပ်ရှားမှုတွေက နည်းနည်းလေး နှေးသွားရုံပဲ ရှိသည်။ ခြောက်လွှာမြောက် တစ္ဆေနယ်မြေက တစ္ဆေကို လုံးဝ မရပ်တန့်နိုင်ဘဲ လှုပ်ရှားမှုကို နှေးကွေးစေရုံသာ တတ်နိုင်သည်။

တစ္ဆေက လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်ပြီး မြောင်ရှောင်ရှန်းရဲ့ ခေါင်းပေါ် တင်လိုက်သည်။

အေးစက်ပြီး ဖြူဖျော့တဲ့ လက်တွေမှာ ဘာထူးခြားမှုမှ မရှိပေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာ အဲဒီ အေးစက်ဖြူဖျော့တဲ့ လက်တွေက သာမန်လူ တစ်ယောက်အတွက် သေစေနိုင်သည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... တစ္ဆေက ဘယ်လိုလုပ် လူသတ်ဖို့ လှုပ်ရှားနိုင်တာလဲ... သူ့ဆန္ဒ မပြည့်သေးဘူးလေ... ပြီးတော့ မြောင်ရှောင်ရှန်းက သူနဲ့ ဘာမှ မပတ်သက်ဘူး... နေဦး... မြောင်ရှောင်ရှန်းကို တိုက်ခိုက်တာက သူ့ဆွေမျိုး တစ်ယောက်ယောက်က တစ္ဆေဆီ ဆုတောင်းခဲ့တယ် ဆိုတာ ပြသနေတာပဲ... တစ္ဆေမှာ နောက်ထပ် ထောင်ချောက် ရှိသေးတာပဲ... သူက ဆွေမျိုးရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးပြီးပြီ... ဒီအချိန်ကို စောင့်ပြီး မြောင်ရှောင်ရှန်းရဲ့ အသက်ကို ယူဖို့ လုပ်နေတာ"

ယန်ကျန့်ရဲ့ တစ္ဆေမျက်လုံးက ရွှေရောင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကြက်သွေးရောင် ပြောင်းသွားသည်။ သူ အဲဒီမြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ခြေထောက်အောက်က လှိမ့်ဝင်လာတဲ့ ရေတွေက ခြောက်လွှာမြောက် တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့ သက်ရောက်မှုကို မခံရပေ။

သံချေးတွေ တက်နေတဲ့ ရှေးဟောင်း ဓားရှည်ကြီး တစ်လက် ရေထဲကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာသည်။

ဒါက လှံရှည်ကို စွန့်ပစ်ပြီးနောက် ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေကို ရင်ဆိုင်ဖို့ သူ ရည်ရွယ်ထားတဲ့ ကျန်းရှန်းကွမ်းရဲ့ သဘာဝလွန် လက်နက် ဖြစ်သည်။

"ငါးလွှာမြောက် တစ္ဆေနယ်မြေကို သုံးပြီး မြောင်ရှောင်ရှန်းကို ယာယီ ပို့လိုက်မယ်... ပြီးတော့ ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေကို အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ပစ်မယ်"

ယန်ကျန့်ရဲ့ ခြောက်လွှာမြောက် တစ္ဆေနယ်မြေ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားပြီး ငါးလွှာမြောက် တစ္ဆေနယ်မြေ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ် ရပ်တန့်စေတဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဒီအချိန်မှာ ခြောက်လွှာမြောက် တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှု မရှိတော့တဲ့ တစ္ဆေက လူသတ်ဖို့ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ ငါးလွှာမြောက် တစ္ဆေနယ်မြေက မြောင်ရှောင်ရှန်းကို ပို့ဆောင်လိုက်ချိန်မှာပဲ ယန်ကျန့်ရဲ့ ဓားက လေထဲမှာ ဝှေ့ယမ်းပြီး ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

အရာအားလုံးက နောက်ဆုံး စက္ကန့်အနည်းငယ် အတွင်းမှာ ဆုံတွေ့သွားကြသည်။