အခန်း (၁၃၇၉-၁၃၈၀)
Vol. 101 Ch. 1379-1380
အခန်း ၁၃၇၉ - ဂိမ်းအတွင်းနှင့် အပြင်
"ငါတို့နဲ့ ဂိမ်းကစားချင်တဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင်နဲ့ ကြုံဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံးပဲ... ကြည့်ရတာ ဒီတစ္ဆေက တော်တော် ထူးဆန်းတယ်... လူသား အသိစိတ် တချို့တောင် ရှိနေပုံရတယ်"
လူသူကင်းမဲ့နေတဲ့ ဖျင်အန်း ဟိုတယ်ထဲ ရောက်တဲ့အခါ အားဝေ့ လုံးဝ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။ အဲဒီအစား သူက အခြေအနေကို စိတ်ဝင်တစား ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေသည်။
"ဒီတစ္ဆေက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး... ဒီလို ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အရာမျိုးက ရှားတယ်... ငါတို့က အခု ကြုံနေရတာ"
ဝမ်ရှန်းရှန်း ပြောလိုက်သည်။
"ငါတို့ ဒီဟိုတယ်ထဲမှာ မိနစ် ၃၀ ရှင်သန်နိုင်ရင် ရပြီ... ကစားပွဲ ပြီးတာနဲ့ တစ္ဆေက သဘောတူညီချက်အတိုင်း လုပ်ရမှာပဲ... အဲဒီကျရင် ယန်ကျန့်အတွက် ဖြေရှင်းဖို့ ပိုလွယ်သွားပြီ"
အားဝေ့ ရယ်မောလိုက်သည်။
"ညီမလေး... မင်း နားလည်မှုလွဲနေပြီ ထင်တယ်... ယန်ကျန့်က တစ္ဆေကို ဖြေရှင်းဖို့ ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်ဘူး... တစ္ဆေက ယန်ကျန့်ကို ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်း ရှာနေတာ... တစ္ဆေက သဘာဝလွန် ကစားပွဲ ကစားဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တာကိုက ယန်ကျန့်နဲ့ ထိပ်တိုက် မတွေ့ချင်လို့ ကြိုးစားနေတယ် ဆိုတာ ပြသနေတာပဲ... ဆိုလိုတာက တစ္ဆေက ယန်ကျန့်ကို မယှဉ်နိုင်ဘူး"
"မနိုင်နိုင်တဲ့ ရန်သူနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှသာ ဒီလို လှည့်ကွက်တွေ သုံးတာ... တကယ်လို့ တစ္ဆေက ယန်ကျန့်ကို သတ်နိုင်ရင် စည်းမျဉ်းတွေ လိုက်နာနေစရာတောင် မလိုဘူး... ဒီလို ဒုက္ခခံစရာ မလိုဘူး"
"ရှင်ပြောတာ မှန်တယ်... အရင်အကြိမ် တွေ့ဆုံမှုမှာ ငါတို့ တစ္ဆေကို ချုပ်နှောင်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တယ်... တစ္ဆေက ပြန်လည်စတင်လိုက်လို့ အချိန် မိနစ် ၄၀ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားပြီး အခုလို ဖြစ်လာတာ"
ဝမ်ရှန်းရှန်း ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းဝေ့ ဘေးကနေ ဝင်ပြောသည်။
"ငါတို့ ကစားပွဲကို လေးလေးနက်နက် ကစားနေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘယ်လိုလုပ် စကားပြောခန်း ရောက်သွားတာလဲ"
"ကစားပွဲက စနေပြီ မဟုတ်လား" ဝမ်ရှန်းရှန်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"မင်းတို့က လုံးဝ စိတ်မပါကြဘူး... ငါ့ကိုတောင် နေရခက်စေတယ်"
ကျန်းဝေ့ ပြောရင်း ပုဆိန်ကို ကိုင်ကာ ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်လိုက်သည်။ ဝမ်ရှန်းရှန်းနဲ့ အားဝေ့တို့ စကားပြောရင်း လမ်းလျှောက်နေတာနဲ့ ယှဉ်ရင် သူက လူရွှင်တော် တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသည်။
အားဝေ့ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။
"တစ္ဆေက ဖျင်အန်း ဟိုတယ်ထဲ ရောက်နေပြီ... ဒါ သူ့နယ်မြေပဲ... ငါတို့ လိုက်ရှာစရာ မလိုဘူး... သူ ငါတို့ဆီ လာလိမ့်မယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကြာလေ တစ္ဆေအတွက် ဆိုးလေပဲ... ငါတို့ သုံးယောက်က သာမန်လူတွေ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ထည့်စဉ်းစားရင် တစ္ဆေရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် အဆင့်က လျော့ကျသွားလိမ့်မယ်... တကယ်လို့ တစ္ဆေရဲ့ သတ်ဖြတ်နည်းက တွေ့တာနဲ့ သေမယ်၊ ထိတာနဲ့ သေမယ် ဆိုရင် သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ကန့်သတ်ချက် ရှိလိမ့်မယ်... ပြောင်းပြန် အနေနဲ့ တစ္ဆေရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ထူးဆန်းနေရင် သတ်ဖြတ်နည်းက သိပ်ပြင်းထန်မှာ မဟုတ်ဘူး"
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကစားပွဲက မျှတမှု ရှိသင့်တယ်... အရမ်း မညီမျှရင် ကစားပွဲရဲ့ အဓိပ္ပာယ် ပျောက်သွားလိမ့်မယ်... အပြင်က ယန်ကျန့်လည်း သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး"
ဒီအချက်မှာ အားဝေ့ ခြေလှမ်းရပ်လိုက်သည်။
"ဒါကြောင့် ပထမ အဆင့်က တစ္ဆေက ဘယ်အချက်ကို ဦးစားပေးလဲ ဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ရမယ်... တစ္ဆေက အခုထိ မပေါ်လာသေးတာကို ကြည့်ရင် ကိုယ်ထင်မပြခင် ငါတို့ အရေအတွက်ကို တစ်ယောက် လျှော့ချချင်နေတာ သေချာတယ်"
"ဒါ့အပြင် ငါတို့ ရင်ဆိုင်နေရတာ ဘယ်လို ဖြစ်တည်မှုမျိုးလဲ ဆိုတာ ထည့်စဉ်းစားရမယ်... တစ္ဆေအစစ်လား... ဒါမှမဟုတ် ဒီကစားပွဲထဲက တစ္ဆေလား"
"ကွာခြားချက် ရှိလို့လား" ဝမ်ရှန်းရှန်း မေးလိုက်သည်။
အားဝေ့ ပြန်ဖြေသည်။
"သေချာပေါက် ရှိတာပေါ့... တစ္ဆေအစစ် ဆိုရင် ကစားပွဲ အခက်အခဲကို အချိန်မရွေး ညှိနှိုင်းနိုင်တယ်... ကြောက်မက်ဖွယ် အဆင့်ကို အများကြီး တိုးမြှင့်နိုင်တယ်... ဒီကစားပွဲကို နိုင်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ရင်ဆိုင်နေရတာက သဘာဝလွန် ကစားပွဲထဲက တစ္ဆေပဲ ဖြစ်ပြီး တစ္ဆေအစစ် မဟုတ်ဘူး ဆိုရင် ကြောက်မက်ဖွယ် အဆင့်က ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ နိုင်နိုင်ချေ များတယ်"
"ပထမ အဆင့်က တစ္ဆေရဲ့ စွမ်းရည်ကို ဆုံးဖြတ်ဖို့... ဒုတိယက သူ့ရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် အဆင့်ကို ဆုံးဖြတ်ဖို့... ဒီသတင်းအချက်အလက်တွေကို ရပြီဆိုရင် တတိယ အဆင့်က ငါတို့ရဲ့ ကစားပွဲ ဗျူဟာကို ရွေးချယ်ဖို့ပဲ" ဝမ်ရှန်းရှန်း ပြောလိုက်သည်။
"အတိအကျပဲ" အားဝေ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ဝမ်ရှန်းရှန်း ခြေလှမ်းရပ်လိုက်သည်။
"ဒါကြောင့် ပထမဆုံး တွေ့ဆုံမှုက အန္တရာယ်အများဆုံးပဲ... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့ တစ္ဆေအကြောင်း ဘာမှ မသိသေးဘူး... ဒါပေမဲ့ ထိတွေ့မှုကို ရှောင်လွှဲလို့လည်း မရဘူး... အဲဒီတော့ ငြိမ်ခံနေမယ့်အစား လက်ဦးမှု ရယူတာ ပိုကောင်းတယ်... ဒီအထပ်က ဧည့်ခန်းမက ကျယ်ဝန်းတယ်... ဒါကြောင့် တစ္ဆေကို ဒီမှာပဲ စောင့်ကြမယ်"
ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
မှောင်နေပေမယ့် ပြတင်းပေါက်ကနေ အလင်းရောင်တချို့ ဝင်နေသေးတဲ့အတွက် မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းပြန်မှုကနေတစ်ဆင့် ကျယ်ဝန်းတဲ့ ဧည့်ခန်းမကြီးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသည်။
"ဒီနေရာ ကောင်းတယ်... ခံစစ်ဆင်လို့ ရတယ်... ထွက်ပြေးလို့ ရတယ်... အမြင်ကျယ်ပြီး ခြုံခိုတိုက်ခိုက်တာကို ရှောင်နိုင်တယ်... တစ္ဆေက ငါတို့ကို သတ်ချင်ရင် ငါတို့ မြင်ကွင်းထဲ ပေါ်လာရလိမ့်မယ်" အားဝေ့က ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့ သုံးသပ်ချက်ကို သဘောတူလိုက်သည်။
"မင်းတို့ ပြောတာတွေ ငါ နားလည်ပါပြီ... ငါတို့ ဒီမှာပဲ နေပြီး တစ္ဆေကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ကြမယ်... ဝမ်ရှန်းရှန်း... ဒါကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ ယူထား... ကျန်တာ ငါ အားဝေ့ တာဝန်ထားလိုက်"
ကျန်းဝေ့က ရွှေရောင် ပစ္စတိုတစ်လက်ကို ဝမ်ရှန်းရှန်းဆီ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ပုဆိန်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ကာ အသင့်ပြင်ထားသည်။
သဘာဝလွန် ပုဆိန်က အလေးချိန်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ယုတ္တိမရှိပေ။ လေးလံပုံရပေမယ့် ကျန်းဝေ့ ကိုင်ထားတာက ငှက်မွေးလို ပေါ့ပါးနေသည်။
ဝမ်ရှန်းရှန်း မငြင်းဘဲ ပစ္စတိုကို ယူလိုက်သည်။
ဒီပစ္စတိုက တစ္ဆေတွေကို မသတ်နိုင်ပေမယ့် တစ္ဆေရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို အနည်းငယ် နှေးကွေးစေနိုင်တဲ့အတွက် အသုံးဝင်သည်။
အားဝေ့ လက်ထဲမှာ လက်နက် မရှိပေမယ့် မကြောက်ပေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သာမန် လက်နက်တွေက နှစ်သိမ့်မှု သက်သက်ပဲ ဖြစ်ပြီး ကျန်းဝေ့ရဲ့ သဘာဝလွန် လက်နက်ကသာ အဆုံးအဖြတ် ပေးနိုင်မယ် ဆိုတာ သူ သိလို့ ဖြစ်သည်။
ထင်ထားတဲ့ အတိုင်းပါပဲ။
မကြာမီ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အဆောက်အအုံထဲမှာ အလျင်စလို ခြေသံတွေ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ယောက်ယောက် အမြန် ပြေးလာနေသလို ဖြစ်ပြီး သူတို့ဆီ တည့်တည့် ဦးတည်လာနေသည်။
"တစ္ဆေရဲ့ လှုပ်ရှားမှု စပြီ... သတိထားကြ... မင်းတို့က ယန်ကျန့်ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ပေမယ့် တကယ် တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် ယန်ကျန့် လာကယ်မယ်လို့ မမျှော်လင့်နဲ့... ဒီကစားပွဲမှာ ပါဝင်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်ကတည်းက ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသား ဖြစ်သင့်တယ်"
အားဝေ့က နှစ်ယောက်သားကို ထပ်မံ သတိပေးလိုက်ပြီး အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ နောက်မဆုတ်မိအောင် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာစေလိုက်သည်။
အလျင်စလို ခြေသံတွေက ဧည့်ခန်းမထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ သာမန်လူတွေ အနေနဲ့ အသံ ဘယ်ကလာလဲ ဆိုတာ မသိနိုင်ဘဲ တစ္ဆေ နီးကပ်လာပြီ ဆိုတာလောက်ပဲ သိကြသည်။
ကံကောင်းတာက သူတို့သုံးယောက်က လူသစ်တွေ မဟုတ်ကြတော့ပေ။ ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိသလို ဖရိုဖရဲ လှုပ်ရှားတာမျိုးလည်း မရှိဘဲ နေရာမှာတင် တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
ခြေသံတွေ ခဏတာ ပေါ်လာပြီးနောက် တစ္ဆေက ဒီလို သေးငယ်တဲ့ နည်းဗျူဟာတွေနဲ့ သုံးယောက်သားကို နှောင့်ယှက်လို့ မရနိုင်မှန်း သိသွားပုံရပြီး နည်းဗျူဟာ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
ဆူညံနေတဲ့ ခြေသံတွေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ဝါးတားတား ပုံရိပ်တစ်ခု ဘယ်သူမှ သတိမထားမိလိုက်ဘဲ ဝင်ပေါက်မှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ အမှောင်ထုထဲမှာ ရောနှောနေပြီး အစကတည်းက အဲဒီမှာ ရပ်နေသလို ဖြစ်နေသည်။
တစ္ဆေက ပေါ်လာပြီးနောက် ရှေ့ဆက်လျှောက်လာသည်။ ပုန်းအောင်းနေခြင်း မရှိဘဲ သာမန်လူတစ်ယောက် လမ်းလျှောက်သလို ပုံမှန် အရှိန်နဲ့ လျှောက်လာသည်။
"သတင်းကောင်း မဟုတ်ဘူး" အားဝေ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
တစ္ဆေက ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားတယ် ဆိုတာက သတ်ဖြတ်မှု ပြင်းထန်တယ်လို့ ဆိုလိုသည်။ ဒါက ဆိုးရွားတဲ့ အစပျိုးမှု ဖြစ်ပြီး ပထမဆုံး တွေ့ဆုံမှုမှာတင် သေဆုံးမှု ဖြစ်ပေါ်နိုင်ခြေ ရှိသည်။
"အချိန်ကိုက်ပဲ... ငါ မင်းကို စောင့်နေတာ... နောက်ကျနေပြီ... အမြန် ရှင်းကြစို့... ဒီပုဆိန်ကို စားလိုက်"
ကျန်းဝေ့က ပုဆိန်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြေးထွက်သွားသည်။
"ကျန်းဝေ့" ဝမ်ရှန်းရှန်း တားဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် မအောင်မြင်လိုက်ပေ။
အားဝေ့က လက်ကာပြပြီး ပြောလိုက်သည်။
"လွှတ်ထားလိုက်... ပထမဆုံး ထိတွေ့မှုအတွက် တစ်ယောက်ယောက်က စွန့်စားရမယ်... သူ့လက်ထဲမှာ သဘာဝလွန် လက်နက် ရှိတယ်... တစ္ဆေကို ရင်ဆိုင်ဖို့ လုံလောက်တယ်... သူ လှုပ်ရှားနေပြီ ဆိုတော့ ငါတို့ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့... အခုက စိတ်ခံစားမှုနဲ့ ဆုံးဖြတ်ရမယ့် အချိန် မဟုတ်ဘူး"
ကျန်းဝေ့က အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ရင်ထဲမှာ ဒေါသတွေ ပြည့်နှက်နေကာ ဒီတစ္ဆေအပေါ် ပုံချချင်နေသည်။
တစ္ဆေက ရှောင်တိမ်းဖို့ မကြိုးစားဘဲ ကျန်းဝေ့ဆီ တည်ငြိမ်တဲ့ ခြေလှမ်းတွေနဲ့ ဆက်လျှောက်လာသည်။
တစ္ဆေ နီးကပ်လာတဲ့အခါ အားဝေ့ သတိထားမိလိုက်သည်။ တစ္ဆေ လက်ထဲမှာ တစ်ခုခု ကိုင်ထားသည်။ သစ်သားချောင်း တစ်ချောင်း ဖြစ်ပြီး စားပွဲခြေထောက်နဲ့ တူကာ ပရိဘောဂ တစ်ခုခုကနေ ဖြုတ်ယူလာပုံရသည်။ ဒီသစ်သားချောင်းက သွေးလို နီရဲနေပြီး သွေးလတ်လတ်ဆတ်ဆတ်လို တောက်ပနေကာ အားနည်းတဲ့ အလင်းရောင်အောက်မှာတောင် ထင်ရှားနေသည်။
"ကျန်းဝေ့မှာ ပုဆိန် ရှိလို့ တစ္ဆေက လက်နက် ကိုင်ထားတာလား" အားဝေ့ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။
လူတစ်ယောက်၊ တစ္ဆေတစ်ကောင်... သူတို့ နီးကပ်သွားကြပြီ။
ကျန်းဝေ့က ပုဆိန်နဲ့ တစ္ဆေရဲ့ ခေါင်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား ခုတ်ချလိုက်သည်။ တစ္ဆေကလည်း တပြိုင်နက်တည်းမှာ အနီရောင် သစ်သားချောင်းကို မြှောက်ပြီး ကျန်းဝေ့ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ ရှောင်တိမ်းခြင်း မရှိပေ။
"မကောင်းတော့ဘူး... တစ္ဆေက ကျန်းဝေ့နဲ့ အလဲအထပ် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ"
ဒီအချိန်မှာ အားဝေ့ လှည့်ကွက်ကို မြင်လိုက်ပေမယ့် နောက်ကျသွားပြီ။
"ဒိုင်း"
ဒီအချိန်မှာ သေနတ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝမ်ရှန်းရှန်းက အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာ ပစ်ခတ်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် ကျန်းဝေ့ရဲ့ ပုဆိန်က သူ့ရှေ့က တစ္ဆေရဲ့ ခေါင်းကို ခွဲလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ သူက အနီရောင် သစ်သားချောင်းရဲ့ ရိုက်ချက်ကို မခံလိုက်ရပေ။ အဲဒီအစား အနီရောင် သစ်သားချောင်းက လွင့်ထွက်သွားပြီး ဘေးကို ကျသွားသည်။
တစ္ဆေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က မြေကြီးပေါ် လေးလံစွာ လဲကျသွားပြီး မလှုပ်မယှက် ဖြစ်သွားသည်။
ဒါပေမဲ့ သူ့ဘေးက အမှောင်ထုထဲကနေ နောက်ထပ် ခြောက်ခြားဖွယ် ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူက ကိုင်းညွှတ်ပြီး မြေကြီးပေါ်က အနီရောင် သစ်သားချောင်းကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ သစ်သားချောင်းပေါ်မှာ ကျည်ဆန်ပေါက်ရာ တစ်ခု ထင်ရှားစွာ ရှိနေသည်။
"နောက်ထပ် တစ္ဆေတစ်ကောင်လား... ဒါ လိမ်တာ မဟုတ်ဘူးလား"
ကျန်းဝေ့ ဝမ်းသာတော့မလို ဖြစ်နေရာကနေ ဘေးမှာ ပေါ်လာတဲ့ ပုံရိပ်ကို မြင်တော့ ကြောင်အမ်းသွားသည်။
"ငါ အရင်က အကဲဖြတ် မှားသွားတယ်... ဒီတစ္ဆေက သိပ်မကြောက်စရာကောင်းဘူး... သူ့ရဲ့ အန္တရာယ် အစစ်က လက်ထဲက အနီရောင် သစ်သားချောင်းပဲ... အဲဒါနဲ့ အရိုက်မခံရသရွေ့ ငါတို့ ဘာမှမဖြစ်ဘူး... အခု လှုပ်ရှားပြီး အဲဒါကို လုယူကြမယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ္ဆေကို အဲဒါနဲ့ ထွက်ပြေးခွင့် မပေးနဲ့"
လင်းယုန် စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် အပြည့်အဝ နားလည်သွားသည်။ ဒီတစ္ဆေရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက မနှေးကွေးပေ။ စောစောက ဟန်ဆောင်နေတာ ဖြစ်သည်။
ဘာမှ မတုံ့ဆိုင်းဘဲ သူ တစ္ဆေဆီ တန်းပြေးသွားသည်။
"ငါ ဒါမျိုး ကျွမ်းကျင်တယ်"
ကျန်းဝေ့ ပုဆိန်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကိုင်ပြီး ဒုတိယ တစ္ဆေဆီ ပြေးဝင်သွားသည်။
ဒါပေမဲ့ ဒုတိယ တစ္ဆေက ဒီအချိန်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်ဆုတ်သွားပြီး အမှောင်ထုထဲ ဝင်ရောက်သွားသည်။
ကျန်းဝေ့နဲ့ လင်းယုန် ရှေ့တိုးသွားတဲ့အခါ ရှေ့က အမှောင်ထုထဲမှာ တစ္ဆေရဲ့ အရိပ်အယောင် မတွေ့ရတော့ဘဲ လေထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသလို ဖြစ်နေသည်။
"ပျောက်သွားပြီလား" ကျန်းဝေ့ ခဏတာ ကြောင်အမ်းသွားသည်။
"အမှောင်ထဲ ပျောက်သွားနိုင်တယ် ဆိုတော့ တစ္ဆေရဲ့ လှုပ်ရှားမှု အမြန်နှုန်းက အရမ်း ထူးဆန်းတယ်... ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက် ဘေးမှာ ပေါ်လာနိုင်တယ်... မကောင်းတော့ဘူး... ဝမ်ရှန်းရှန်း အန္တရာယ် ရှိနေပြီ"
လင်းယုန် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်သည်။
ဒီအချိန်မှာ အေးစက်တဲ့ လူပုံသဏ္ဍာန် အရိပ်တစ်ခု ဝမ်ရှန်းရှန်း အနောက်မှာ အမြန် ပေါ်လာပြီး တပြိုင်နက်တည်းမှာ အနီရောင် သစ်သားချောင်းကို မြှောက်လိုက်သည်။
"ဒိုင်း"
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျန်းဝေ့ သေနတ် ထပ်ပစ်လိုက်သည်။ သစ်သားချောင်းကို တည့်တည့်ထိပြီး လွင့်ထွက်သွားစေကာ ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ထိခိုက်မှု မရှိစေခဲ့ပေ။
"တကယ်ပဲ ဒီလောက် သတ္တိကောင်းတာလား... ငါ အားဝေ့ကို နောက်ကနေ လုပ်ကြံရဲတယ်ပေါ့... ငါ့ကို သေနတ်နှစ်လက် ကိုင်ဆောင်သူ ဆိုတာ မသိဘူးလား... ငါ့ရဲ့ သေနတ်ပညာက အလကား မဟုတ်ဘူး"
ကျန်းဝေ့ရဲ့ သေနတ်ပညာက တိကျပြီး ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိသည်။ ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ထိမှာ လုံးဝ မပူပေ။ သေနတ်သံ အပြီးမှာ လင်းယုန် ပြေးထွက်သွားသည်။
လင်းယုန်ရဲ့ ပစ်မှတ်က တစ္ဆေ မဟုတ်ဘဲ အားဝေ့ ပစ်ချလိုက်တဲ့ အနီရောင် သစ်သားချောင်း ဖြစ်သည်။
တစ္ဆေတောင် ဒီအရာကို အရင် ပြန်ယူရမှန်း သိနေသည်။ လင်းယုန်ကလည်း သူ့ရဲ့ အခန်းကဏ္ဍကို သဘာဝကျကျ နားလည်သည်။ သူတို့ ဒါကို လုယူနိုင်သရွေ့ တစ္ဆေက သူ့ရဲ့ အကြောက်မက်ဖွယ် အကောင်းဆုံး သတ်ဖြတ်နည်းကို ဆုံးရှုံးသွားမှာ ဖြစ်ပြီး သူတို့ နိုင်နိုင်ချေ ပိုများလာလိမ့်မည်။
"မျှော်လင့်မထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ"
လင်းယုန် စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်ပြီး ကျန်းဝေ့ကို အထင်ကြီးသွားသည်။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ သာမန်လူ အနည်းငယ်သာ ဒီအဆင့်ထိ ရောက်နိုင်လို့ ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ကျန်းဝေ့ရဲ့ သေနတ်သံကြောင့် ရပ်တန့်မသွားပေ။
အနီရောင် သစ်သားချောင်း ဆုံးရှုံးသွားပေမယ့် တစ္ဆေက ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ဆက်တိုက်ခိုက်သည်။ အေးစက်တဲ့ လက်တစ်စုံက သူမ အနောက်က အမှောင်ထုထဲကနေ ထွက်လာပြီး သူမ လည်ပင်းကို ညှစ်ကာ အမှောင်ထဲကို အမြန် ဆွဲခေါ်သွားသည်။
ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် လေထဲမှာ တွဲလောင်းပါသွားပြီး ခြေထောက်တွေ မြေကြီးနဲ့ မထိတော့ဘဲ အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေရသည်။ ဒါပေမဲ့ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်။ ပြင်းထန်တဲ့ အသက်ရှူကျပ်မှုကြောင့် သူမ သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။
"အသင်းသားကို ကယ်" ကျန်းဝေ့ ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ပြီး ကယ်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် နောက်ကျသွားပြီ။
သူ့အမြန်နှုန်းက မမီပေ။
ဒါပေမဲ့ လင်းယုန်ကတော့ ဝမ်ရှန်းရှန်း ဘေးနား ရောက်နေပြီ ဖြစ်ပြီး ဒီအချိန်မှာ လင်းယုန်မှာ ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခု ရှိသည်။ ဝမ်ရှန်းရှန်းကို ကယ်မလား၊ အနီရောင် သစ်သားချောင်းကို ယူမလား။
ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခု…..
"တစ္ဆေက ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့ အသက်နဲ့ ငါ့ကို အလဲအထပ် လုပ်ချင်နေတာ... ဒါကြောင့် လည်ပင်းကို ချက်ချင်း မချိုးပစ်တာ"
လင်းယုန် လျင်မြန်စွာ တွေးတောပြီး ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
ဘာမှ မတုံ့ဆိုင်းဘဲ သူ ဝမ်ရှန်းရှန်း အနောက်က အမှောင်ထုထဲကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝင်တိုက်လိုက်သည်။
တစ္ဆေ ထိခိုက်သွားပြီး ဝမ်ရှန်းရှန်းကို လွှတ်လိုက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ထို့နောက် သူတို့ဘေးနားက အမှောင်ထုထဲကနေ လက်တစ်ဖက် ထွက်လာပြီး မြေကြီးပေါ်က အနီရောင် သစ်သားချောင်းကို ကောက်ယူကာ အမှောင်ထဲ ပြန်ပျောက်သွားသည်။
"လုပ်တာ ကောင်းတယ်" ကျန်းဝေ့က လင်းယုန်ကို အားရပါးရ ချီးကျူးလိုက်သည်။
"အဟွတ်... အဟွတ်"
ဝမ်ရှန်းရှန်း လည်ပင်းကို ကိုင်လိုက်ပြီး အသက်ရှူသံတွေ တဖြည်းဖြည်း မှန်လာသည်။
"နင် စောစောက အနီရောင် သစ်သားချောင်းကို ယူလိုက်ရင် ငါတို့ နိုင်ပြီ... ငါ့ကို ကယ်တာက ကောင်းတဲ့ အကြံ မဟုတ်ဘူး... နင့်အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် ဒီအချက်ကို မြင်နိုင်မှာပါ... မဟုတ်ရင် ယန်ကျန့်က နင့်ကို ရွေးမှာ မဟုတ်ဘူး"
"ယန်ကျန့်က ငါ့ကို ရွေးတာ နိုင်ဖို့ မဟုတ်ဘူး... မင်းတို့ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ပါ"
လင်းယုန် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"လိုအပ်ရင် ငါ သေပေးလို့ ရတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ သေလို့ မရဘူး"
သူသာ စာပို့သမား ဖြစ်နေသေးရင် လူကယ်မယ့်အစား ပစ္စည်းကို သေချာပေါက် ယူမှာ ဖြစ်သည်။
ကျန်းဝေ့က ပြောသည်။
"အဲဒီလို မပြောပါနဲ့... စောစောက သရေကျသွားတယ် ဆိုရင်တောင် အချိန် အများကြီး ကျန်သေးတယ်... ကစားပွဲက ဆက်ဖြစ်နေတုန်းပဲ... ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ စွမ်းဆောင်ရည်နဲ့ ဆိုရင် နောက်ဆုံး အနိုင်ရမှာက ငါတို့ပဲ ဖြစ်မှာ"
"မျှော်လင့်တယ်"
ဝမ်ရှန်းရှန်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ဖြစ်ပြီးသွားပြီ ဆိုတော့ ထပ်ပြောနေစရာ မလိုတော့ပေ။ လာမယ့် အခြေအနေကို ရင်ဆိုင်ရုံသာ ရှိသည်။
ဒီအချိန်မှာ ဖျင်အန်း ဟိုတယ် အပြင်ဘက်က ယန်ကျန့် ထွက်မသွားသေးပေ။ သူ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေတာ ကြာပြီ ဖြစ်ပေမယ့် ဒီအတောအတွင်း အားနေတာ မဟုတ်ပေ။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့ခြေထောက်အောက်မှာ ဘယ်အချိန်ကတည်းကမှန်း မသိဘဲ ရေအိုင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး အေးစက်နက်ရှိုင်းကာ သူ့ခြေထောက်ကို မြှုပ်နှံထားသည်။
ဒီဧရိယာတင် မကဘူး၊ အနီးနားက လမ်းတွေ၊ လမ်းမကြီးတွေ၊ ဆိုင်တွေ၊ အဆောက်အအုံတွေ... တာချန်းမြို့ရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ကို ရေလွှာတစ်ခုက ဖုံးလွှမ်းထားပြီး ဒီအတိုင်းအတာက ဆက်လက် ကျယ်ပြန့်နေသည်။
ယန်ကျန့်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ရိုးရှင်းသည်။ သူက တစ္ဆေရေကန်က ရေတွေကို သုံးပြီး တာချန်းမြို့ တစ်ခုလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားချင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
တစ္ဆေရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို တားဆီးဖို့ ဖြစ်သည်။
ဖျင်အန်း ဟိုတယ်ထဲက ကျန်းဝေ့၊ ဝမ်ရှန်းရှန်းနဲ့ လင်းယုန်တို့ အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ မရှုံးဘဲ တောင့်ခံနိုင်သရွေ့ ဒီကစားပွဲကို သူ အနိုင်ရမှာ ဖြစ်သည်။
အခန်း ၁၃၈၀ - အတင်းအကျပ် သိမ်းပိုက်ခြင်း
အေးစက်ပြီး စုဝေးနေတဲ့ ရေထဲကို ခြေလှမ်းလိုက်ပေမယ့် ရေက သိပ်မနက်ပေ။ ဒါပေမဲ့ အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရင် အဆုံးအစမရှိတဲ့ ချောက်နက်ကြီးလို ခံစားရသည်။ ရေထဲမှာ မျောပါနေတဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် အလောင်းကောင်တွေ အများကြီး ရှိနေပြီး သူတို့က အသက်ရှင်နေသလို မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်ကာ ရေပေါ်က လူတွေကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ဒီအလောင်းကောင်တွေက ရေပေါ်တက်လာပြီး လူတွေကို ရေနက်ထဲ ဆွဲခေါ်ကာ ဒီကမ္ဘာကနေ အပြီးတိုင် ဖျောက်ဖျက်ပစ်တော့မလို ခံစားရသည်။
"ဒါ တစ္ဆေရေကန်ရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားပဲ" လျိုချီ စောင့်ကြည့်ရင်း ရင်ထဲ ထိတ်လန့်နေသည်။
ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပေမယ့် တာချန်းမြို့ရဲ့ နေရာအများစုကို လွှမ်းခြုံထားတဲ့ တစ္ဆေရေကန်ကို မြင်လိုက်ရတာက သူ့ကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။
ယန်ကျန့်သာ ဆန္ဒရှိရင် ဒီတစ္ဆေရေကန်က မြို့တစ်မြို့လုံးကို နှစ်မြှုပ်ပစ်နိုင်သည်... ဒီမှာ နေထိုင်တဲ့ သာမန်လူတွေဆို ပြောစရာတောင် မလိုတော့ပေ။
ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာ မြို့ကို လွှမ်းခြုံထားတဲ့ တစ္ဆေရေကန်က တစ္ဆေတစ်ကောင်တည်းကို ကိုင်တွယ်ဖို့ ဖြစ်သည်။
ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေကို မမြင်ရပေမယ့် တစ္ဆေရေကန်နဲ့ ထိတွေ့လိုက်ရင် ရေထဲမှာ သေချာပေါက် ပေါ်လာလိမ့်မည်။ ဒါက တစ္ဆေရေကန်ရဲ့ ထူးခြားချက် ဖြစ်ပြီး လက်တွေ့ကမ္ဘာမှာ မရှိတဲ့ အရာတွေကိုပါ ထင်ဟပ်ပြသနိုင်သည်။
သို့သော် တစ္ဆေရေကန်က လက်တွေ့ကမ္ဘာထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်တာက နှေးလွန်းသည်။ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မထားရင် သဘာဝလွန် တိုက်ပွဲတွေကြားမှာ အခွင့်အရေး ရဖို့ ခက်ခဲသည်။
"ယန်ကျန့်... ဒီနှုန်းနဲ့ဆိုရင် ငါတို့ လှုပ်ရှားဖို့ ဘယ်လောက် ကြာမလဲ" လျိုချီ မေးလိုက်သည်။
"ဆယ်မိနစ်"
ယန်ကျန့် တိုက်ရိုက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ တစ္ဆေကြားသွားမှာကိုလည်း မကြောက်ပေ။
ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေ အာရုံခံမိပြီးသား ဖြစ်လောက်သည်။ ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေက ကစားပွဲ စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကို ခံနေရသည်။ ယန်ကျန့် ဘာလုပ်နေလဲ သိရင်တောင် ယန်ကျန့်ရဲ့ တစ္ဆေရေကန်က ဖျင်အန်း ဟိုတယ်ကို မကျူးကျော်သရွေ့ တားဆီးလို့ မရနိုင်ပေ။
"အခု ၁၁ နာရီ ၄၀ မိနစ် ရှိပြီ... ဆိုလိုတာက ကျန်းဝေ့၊ ဝမ်ရှန်းရှန်းနဲ့ တခြားသူတွေ နောက်ထပ် ဆယ်မိနစ် တောင့်ခံထားရမယ်... ဒါ မလွယ်ဘူး... အထဲက သေနတ်သံတွေ ကြားနေရပြီ... သူတို့ တစ္ဆေနဲ့ ထိပ်တိုက် တွေ့နေလောက်ပြီ... ထိခိုက်သေဆုံးမှု ရှိမရှိ မသိရသေးဘူး... အားလုံး အဆင်ပြေပါစေလို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ"
လျိုချီ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အလွန် စိတ်ပူနေသည်။
ဒါပေမဲ့ အခု သူ ဘာမှ မကူညီနိုင်ပေ။ စိတ်ပူနေလို့လည်း အလကားပါပဲ။
"သူတို့ကို ယုံကြည်မှု ရှိသင့်တယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က အများကြီး ကြုံတွေ့ခဲ့ပြီးပြီ... ဒီမှာ အလွယ်တကူ သေမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ပြီးတော့ ဒီနေ့ ကိစ္စကို မဖြစ်မနေ ဖြေရှင်းရမယ်... မဟုတ်ရင် လျှို့ဝှက်အန္တရာယ်က ကြီးမားလွန်းတယ်"
ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
လျိုချီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းဖို့ လက်ခံလိုက်သည်။
ဆယ်မိနစ် ဆိုတာ တိုတောင်းတယ်လို့ ထင်ရပေမယ့် ဖျင်အန်း ဟိုတယ်ထဲက လူတွေအတွက်တော့ ကမ္ဘာပျက်မတတ် ကြာရှည်နေသည်။
အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ တစ္ဆေက ပိုရက်စက်လာမည်။ တိုက်ခိုက်မှုတွေက ပိုစိတ်လာမည်။ ခြေလှမ်းမှားတာနဲ့ ဘယ်သူမဆို သေသွားနိုင်သည်။
ဒီအချိန်မှာ စောစောက ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှု အပြီးမှာ လင်းယုန်နဲ့ ဝမ်ရှန်းရှန်းတို့ တစ္ဆေရဲ့ ဝိသေသလက္ခဏာ တချို့ကို နားလည်သွားကြပြီး ယုံကြည်မှု အနည်းငယ် ရလာကြသည်။ သူတို့ ကျန်းဝေ့နဲ့ ပူးပေါင်းလိုက်ပြီး ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်မသွားဘဲ ဧည့်ခန်းမ အလယ်မှာပဲ နေနေကြသည်။
"တစ္ဆေက အနီးနားက အမှောင်ထုထဲမှာ အချိန်မရွေး ပေါ်လာနိုင်တယ်... ဖျင်အန်း ဟိုတယ် တစ်ခုလုံးက အခြေခံအားဖြင့် တစ္ဆေရဲ့ နယ်မြေ ဖြစ်နေပြီ... ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေ မပေါ်လာခင် အရိပ်အယောင် ပြတတ်တယ်... ပထမဆုံး ပတ်ဝန်းကျင် လေထုက ထူးခြားစွာ အေးစက်လာမယ်... ပြီးတော့ အမှောင်ထဲမှာ လူပုံသဏ္ဍာန် အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာမယ်... ငါ အချိန် တွက်ကြည့်တာ ပေါ်လာပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့ သုံးစက္ကန့်လောက် ကြာတယ်"
လင်းယုန်က သူ့လေ့လာတွေ့ရှိချက်တွေကို မျှဝေလိုက်သည်။
"အဲဒီ သုံးစက္ကန့်က ငါတို့ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရမယ့် အချိန်ပဲ... ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေက သေမှာ မဟုတ်ဘူး... ကျန်းဝေ့က ပထမကောင်ကို လှဲသိပ်လိုက်ရင်တောင် ဒုတိယ တစ္ဆေက ဆက်တိုက် ပေါ်လာပြီး ကစားပွဲကို ဆက်ကစားလိမ့်မယ်... ဒါကြောင့် ငါတို့ အချိန်ဆွဲဖို့ပဲ တတ်နိုင်တယ်... သေချာတာပေါ့... အခွင့်အရေး ရရင် တစ္ဆေလက်ထဲက အနီရောင် သစ်သားချောင်းကို လုယူတာ အကောင်းဆုံးပဲ"
"ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေလက်နက်ကို လုယူနိုင်ရင်တောင် မပေါ့ဆရဘူး... တစ္ဆေ အနားကပ်လာတာနဲ့ လည်ပင်းကို အလွယ်တကူ ချိုးပစ်နိုင်တယ်... ဒီသဘာဝလွန် ကစားပွဲက နေရာတိုင်း အန္တရာယ် ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူး... ဘေးကင်းတဲ့ ဇုန်တချို့ ရှိတယ်... အခု ဒီနေရာလိုပေါ့... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပြတင်းပေါက်က အလင်းရောင် ဝင်နေလို့ တစ္ဆေက အလင်းရောင်ထဲကနေ တိုက်ရိုက် ပေါ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"
"နားလည်ပြီ... ရှင် တော်တော်လေး စေ့စပ်သေချာတာပဲ"
ဝမ်ရှန်းရှန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ လူတွေက တကယ် ကွာခြားသည်။ မိနစ်အနည်းငယ် အတွင်းမှာတင် တစ္ဆေရဲ့ သတင်းအချက်အလက် အများစုကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်ပြီး ဘေးကင်းဇုန်ကိုတောင် သတ်မှတ်နိုင်ခဲ့သည်။
လင်းယုန် ပြတင်းပေါက်က ဝင်လာတဲ့ အလင်းရောင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ဒါပေမဲ့ စောစောစီးစီး မဝမ်းသာနဲ့ဦး... ငါ့ခန့်မှန်းချက်အရ ဆိုရင် အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ဘေးကင်းဇုန်တွေ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်... သန်းခေါင် နီးလာလေ အလင်းရောင် ရှိတဲ့ နေရာတွေ နည်းလာလေ ဖြစ်မယ်..."
သူ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ တိုက်ဆိုင်မှုလား၊ သဘာဝလွန် လွှမ်းမိုးမှုလား မသိဘဲ သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်က အလင်းရောင် ရုတ်တရက် မှိန်ဖျော့သွားသည်။
အပြင်မှာ တိမ်တိုက်တစ်ခု ရွေ့လျားလာပြီး အလင်းရောင်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ ဟိုတယ်အပြင်ဘက်ကနေ စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ယန်ကျန့်ကတော့ အလင်းရောင်ကို ပိတ်ဆို့နေတဲ့ တိမ်တိုက်ကို မမြင်ရပေ။
ဟိုတယ် အတွင်းနဲ့ အပြင် မြင်ကွင်းက လုံးဝ ကွာခြားနေသည်။
"အလင်းရောင် ပျောက်သွားပြီ... ဘေးကင်းဇုန် ချက်ချင်း ပြောင်းမယ်"
လင်းယုန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ရှေ့မှာ မှိန်ဖျော့ဖျော့ လင်းနေတဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိသည်။ ဆယ်မီတာလောက် ရှေ့တိုးလိုက်ရင် ယာယီ ဘေးကင်းမှု ရနိုင်သည်။ ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေက ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ချောင်းမြောင်းနေပြီး အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်ဖို့ အသင့်ရှိနေမှန်း သူတို့ သိကြသည်။
"ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ... ငါ့မှာ ဆီမီးခွက် ရှိတယ်... မီးထွန်းလိုက်ရင် လင်းသွားမှာပေါ့" ကျန်းဝေ့ ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြောလိုက်ပြီး ရွှေရောင် ဆီမီးခွက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။
ဒါက ယန်ကျန့် ပေးထားတဲ့ အလောင်းကောင်ဆီမီးခွက် ဖြစ်သည်။
လင်းယုန် အမြန် တားလိုက်သည်။
"မလုပ်တာ ပိုကောင်းမယ်... အလောင်းကောင်ဆီမီးခွက် ထွန်းလိုက်ရင် တစ္ဆေကို ဖော်ထုတ်နိုင်ပေမယ့် ကစားပွဲ အခက်အခဲကိုလည်း မြှင့်တင်လိုက်သလို ဖြစ်သွားမယ်... တစ္ဆေရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် အဆင့်က သေချာပေါက် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်... မီးခွက်က ငါတို့ကို သိပ်အထောက်အကူ မပြုဘူး... အဆုံးအဖြတ် ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ သတိထားသရွေ့ အမှောင်ထဲမှာ တစ္ဆေနေရာကို အတိအကျ သိနိုင်တယ်"
"အလင်းရောင် နည်းနည်းလေး ရဖို့အတွက် တစ္ဆေရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် အဆင့် တိုးလာတာနဲ့ လဲရတာ မတန်ဘူး"
"နောက်နေတာလား... ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းကို သုံးလို့ မရဘူးလား"
ကျန်းဝေ့ ညည်းတွားလိုက်ပေမယ့် လင်းယုန်ရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို လက်ခံပြီး မီးမထွန်းတော့ပေ။
သူ အသင်းသားတွေကို အန္တရာယ် မဖြစ်စေချင်ပေ။
"သွားကြစို့"
လင်းယုန် အမှောင်ထဲ ဦးဆောင်ထွက်သွားပြီး လမ်းပြလိုက်သည်။
ဝမ်ရှန်းရှန်းက ချက်ချင်း လိုက်သွားပြီး ကျန်းဝေ့က နောက်ဆုံးကနေ လိုက်လာသည်။
သူတို့ အမှောင်ထဲမှာ အမြန် ရှေ့တိုးပြီး အလင်းရောင် ရှိတဲ့ နေရာဆီ ဦးတည်သွားကြသည်။
ခြေလှမ်း နှစ်လှမ်းလောက်ပဲ လှမ်းရသေးတယ်၊ လင်းယုန် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ အေးစက်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေ သူတို့ကို လွှမ်းခြုံလာတာ ခံစားလိုက်ရသည်။ လူပုံသဏ္ဍာန် အရိပ်တစ်ခု အမှောင်ထဲမှာ တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေသလိုပင် ဖြစ်သည်။
"မကောင်းတော့ဘူး"
လင်းယုန် မျက်နှာပျက်သွားသည်။ ရှေ့ကို မမြင်ရပေ။ အာရုံခံစားမှုနဲ့ အတွေ့အကြုံကို အားကိုးပြီး ဘေးကို အလိုအလျောက် ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။
ဒီရှောင်တိမ်းမှုက သူ့အသက်ကို ကယ်လိုက်သည်။
အမှောင်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ရာ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားပြီး လေအေးတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားတာ ခံစားလိုက်ရသည်။ လေကို ခွဲသွားသလိုပါပဲ။
ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိပေမယ့် တစ္ဆေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကနေ သီသီလေး လွတ်မြောက်သွားပြီး သေမင်းနဲ့ လက်တစ်လုံးခြား လွဲသွားမှန်း လင်းယုန် သိလိုက်သည်။
"တစ္ဆေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို လုံးဝ မမြင်ရဘူး... ဒီတစ်ခါ ကံကောင်းလို့ လွတ်သွားတာ... နောက်တစ်ခါ ကံကောင်းချင်မှ ကောင်းမှာ... တစ္ဆေက ငါတို့ကို အလွယ်တကူ သတ်နိုင်ပေမယ့် ငါတို့မှာလည်း တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့ နည်းလမ်း ရှိတယ်... ဒီသဘာဝလွန် ကစားပွဲက ကစားလို့ ရသေးတယ်"
လင်းယုန် စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်သည်။
မပေါ့ဆရဲဘဲ သူ ရှေ့ဆက်သွားသည်။ ဒါပေမဲ့ လမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။ အလင်းရောင်ဆီ တည့်တည့် မသွားဘဲ ကွေ့ပတ်သွားလိုက်သည်။
"ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့... တည့်တည့် မသွားနဲ့... နည်းနည်း ကွေ့ပတ်သွား... တစ္ဆေက ရှေ့မှာ ထောင်ချောက်ဆင်ပြီး စောင့်နေတယ်... ခြေသံ မကြားရတော့ဘူး"
လင်းယုန် ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။
အခြေအနေ လေးနက်မှုကို သိတဲ့ ဝမ်ရှန်းရှန်း လမ်းကြောင်း အမြန် ပြောင်းလိုက်သည်။ ဇစ်ဇက် ပုံစံ လျှောက်ပြီး သူမ လမ်းကြောင်းကို ခန့်မှန်းရခက်အောင် လုပ်လိုက်သည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့... အဲဒီအကောင်ကို ငါ ရှင်းလိုက်မယ်" ကျန်းဝေ့ ပုဆိန်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး အမှောင်ထဲမှာ ဟန်ပါပါ လျှောက်သွားကာ မျက်လုံးပြူးပြီး တစ္ဆေကို လိုက်ရှာနေသည်။
ဒါပေမဲ့ ဘာမှ မတွေ့ပေ။
သူ့မှာ တစ္ဆေမျက်လုံး မရှိလို့ ဒီအမှောင်ထုကို ဖောက်ထွင်းမမြင်နိုင်ပေ။
"သီသီလေးပဲ"
ဒီအချိန်မှာ လင်းယုန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အလင်းရောင် ရှိတဲ့ နေရာကို ရောက်သွားပြီး ခဏတာ ဘေးကင်းသွားသည်။
သူ အောင်မြင်သွားတာနဲ့ ဝမ်ရှန်းရှန်းလည်း တခြားဘက်ကနေ ပတ်ပြီး အလင်းရောင်ထဲ ဝင်လာသည်။
"ငါ တိုက်ခိုက်မခံရဘူး... ဒီတစ်ခါ တစ္ဆေက နင်နဲ့ ကျန်းဝေ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာ ဖြစ်မယ်... တစ္ဆေအတွက် အန္တရာယ် အကြီးဆုံးက နင်တို့နှစ်ယောက်ပဲ" သူမ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး တစ္ဆေရဲ့ လုပ်ရပ်ကို သုံးသပ်လိုက်သည်။
"ကျန်းဝေ့ ရောက်မလာသေးဘူး... တစ္ဆေရဲ့ ပစ်မှတ်က သူပဲ" လင်းယုန် မျက်နှာပျက်သွားသည်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဘာမှ လုပ်လို့မရပေ။ သုံးယောက် ရွေ့လျားတဲ့အခါ တစ္ဆေက လမ်းပိတ်ပြီး လူခွဲအောင်၊ လမ်းလွှဲအောင် ဖိအားပေးသည်။ ပြီးတော့ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံးလူကို စောင့်တိုက်ခိုက်သည်။ အောင်မြင်ရင် သူတို့ ချက်ချင်း အရှုံးပေါ်သွားလိမ့်မည်။
"ကျန်းဝေ့ သေလို့ မရဘူး... သူ့လက်ထဲမှာ တစ္ဆေကို တန်ပြန်နိုင်တဲ့ သဘာဝလွန် လက်နက် ရှိတယ်... မင်း ဒီမှာ နေခဲ့... ငါ သွားရှာလိုက်မယ်"
လင်းယုန် ပြောလိုက်သည်။
"ကူညီစရာ မလိုပါဘူး... ဒီတစ္ဆေရဲ့ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်မှုကို ငါ မကြောက်ဘူး... ဒီနေ့ ဒီတစ္ဆေကို သင်ခန်းစာ ကောင်းကောင်း ပေးလိုက်မယ်... နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ထားတဲ့ ငါ့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှု အမြန်နှုန်းက ဘယ်လိုလဲ ဆိုတာ ပြလိုက်မယ်"
အမှောင်ထဲကနေ ကျန်းဝေ့ရဲ့ အသံထွက်လာသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် စကားပြောတာကို ကြားပြီး အကူအညီ မလိုကြောင်း၊ သူ ကိုင်တွယ်နိုင်ကြောင်း ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝမ်ရှန်းရှန်းက ပြောသည်။
"ကျန်းဝေ့... မာန်မတက်နဲ့... အဆင်မပြေရင် အလောင်းကောင်ဆီမီးခွက် ထွန်းပြီး ဒီအဆင့်ကို အရင် ကျော်ဖြတ်လိုက်"
"မဖြစ်ဘူး... အခု မီးမထွန်းနဲ့"
လင်းယုန် ခေါင်းခါပြီး ပြောသည်။
"အခု မီးထွန်းလိုက်ရင် ကျန်းဝေ့ရဲ့ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုကို ထိခိုက်လိမ့်မယ်... တစ္ဆေ တိုက်ခိုက်လာတာနဲ့ သူ သွားပြီ... ဒီတစ်ခါ ကျန်းဝေ့ ပြောတာ မှန်တယ်... တစ္ဆေနဲ့အတူ တုံ့ပြန်ပြီး အေးစက်တဲ့ အငွေ့အသက်ကို အာရုံခံ၊ တစ္ဆေ နေရာကို အတိအကျ သိတာနဲ့ သူ အရင် တိုက်ခိုက်ပြီး နိုင်နိုင်တယ်"
"မင်းပြောတာ မှန်တယ်... ငါ့ကို အမြဲတမ်း စိတ်မပူပါနဲ့... ငါက မင်းတို့ထက် အများကြီး ပိုကြမ်းတယ်"
ကျန်းဝေ့ ပြန်ဖြေပြီး လှုပ်ရှားမှုကို ရပ်တန့်လိုက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို နားစွင့်နေသည်။
အသံနဲ့ နေရာသတ်မှတ်တာက သူ့ရဲ့ အခြေခံ စွမ်းရည်ပဲ ဖြစ်သည်။
ကျန်းဝေ့ မလှုပ်မယှက် နေနေချိန်မှာ အမှောင်ထဲက တစ္ဆေက ထောင်ချောက်ထဲ ဝင်လာမယ့် အချိန်ကို စောင့်နေသည်။
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ကျန်းဝေ့နဲ့ မီတာအနည်းငယ် အကွာမှာ ရပ်နေတဲ့ တစ္ဆေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် သူ့အနောက်မှာ ဝါးတားတား ပုံရိပ်တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသည်။
ကျန်းဝေ့ ငြိမ်နေပြီး နားစွင့်ကာ အသံတွေကို နားထောင်နေသည်။
တစ္ဆေရဲ့ အကြမ်းဖျင်း ပုံသဏ္ဍာန် ပိုရှင်းလင်းလာပေမယ့် ဒီအမှောင်ထုထဲမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။ တစ္ဆေက ခြေသံမထွက်ဘဲ လှုပ်ရှားနေတာမို့ ကျန်းဝေ့ သတိမထားမိပေ။
တစ္ဆေ အပြည့်အဝ ပေါ်လာပြီးနောက် လက်ထဲက အနီရောင် သစ်သားချောင်းကို မြှောက်လိုက်သည်။
မရိုက်ခင်မှာ တုတ်မြှောက်လိုက်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုက အသံအနည်းငယ် ထွက်ပေါ်စေခဲ့သည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် အနီရောင် ပုဆိန်က အမှောင်ထုကို ခွဲပြီး တစ္ဆေရဲ့ နဖူးကို တည့်တည့်မတ်မတ် ခုတ်ချလိုက်သည်။
"ဒုန်း"
ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိခိုက်သွားတဲ့ တစ္ဆေ မြေကြီးပေါ် တောင့်တောင့်ကြီး လဲကျသွားသည်။
"ထိသွားပြီ... မြန်မြန်... အလောင်းကို ရှာ... အလောင်းကို ရှာ" ကျန်းဝေ့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ဒီအချိန်မှာ ဆူညံသံကြားလို့ လင်းယုန်က ကျန်းဝေ့ ပြောတာကို မစောင့်ဘဲ ပြေးထွက်လာပြီ ဖြစ်သည်။ နှစ်ယောက်ကြား အကွာအဝေးက မဝေးတာမို့ လင်းယုန် အမြန် ရောက်လာပြီး မြေကြီးပေါ် လဲနေတဲ့ အေးစက်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို နင်းကာ ချက်ချင်း ရှာဖွေလိုက်သည်။
အမှောင်ထဲက အနီရောင် သစ်သားချောင်းကို လင်းယုန် ဖမ်းမိလိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ လင်းယုန် ဝမ်းသာအားရ ယူဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာ သစ်သားချောင်းရဲ့ တခြားတစ်ဖက်ကို တစ်စုံတစ်ခုက ကြောက်မက်ဖွယ် အားနဲ့ ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ပြန်လုယူလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
"တတိယ တစ္ဆေ ပေါ်လာပြီ... ခုတ်လိုက်... အရှေ့တည့်တည့်မှာ"
လင်းယုန် အရေးတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"စိတ်မပူနဲ့... ငါ ကြားတယ်"
ကျန်းဝေ့ ယုံကြည်မှု ပိုရှိလာပြီး ဆူညံသံ ထွက်ပေါ်ရာဆီ နောက်တစ်ကြိမ် ခုတ်ချလိုက်သည်။
မကြာမီ အမှောင်ထဲက ဆွဲအား ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
"အောင်မြင်ပြီ... မြန်မြန်... ဆုတ်မယ်"
လင်းယုန် တစ္ဆေလက်ထဲက အနီရောင် သစ်သားချောင်းကို အောင်မြင်စွာ လုယူနိုင်ခဲ့သည်။ အောင်ပွဲခံဖို့ အချိန်မရှိဘဲ ကျန်းဝေ့ကို ဆွဲပြီး ဝမ်ရှန်းရှန်း ရှိတဲ့ အလင်းရောင်ဆီ ပြေးသွားသည်။
မကြာမီ နှစ်ယောက်သား အမှောင်ထုထဲကနေ အောင်မြင်စွာ ထွက်လာပြီး ယာယီ ဘေးကင်းတဲ့ နေရာကို ရောက်လာကြသည်။
"မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က ငါ့ကို တကယ် အံ့ဩသွားစေတယ်... ဒီသဘာဝလွန် ကစားပွဲကို နိုင်နိုင်ချေ ပိုများလာပြီ"
လင်းယုန် လက်ထဲက အနီရောင် သစ်သားချောင်းကို ချိန်ဆကြည့်လိုက်သည်။
ကျန်းဝေ့ ကြွားလုံးထုတ်လိုက်သည်။
"သေချာတာပေါ့... ဒီကစားပွဲက ငါ့အတွက် စိန်ခေါ်မှု မဟုတ်ပါဘူး... တစ်ချက်ခုတ်လိုက်တာနဲ့ အဲဒီကောင် ကိစ္စပြတ်သွားတာပဲ... သနားစရာကောင်းလောက်အောင် အားနည်းတယ်"
"စောစောစီးစီး မဝမ်းသာနဲ့ဦး... သဘာဝလွန် ကစားပွဲ မပြီးသေးဘူး"
ဝမ်ရှန်းရှန်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
လင်းယုန်က ပြောသည်။
"ဒီပစ္စည်း မရှိတော့ရင် တစ္ဆေက ချက်ချင်း မသတ်နိုင်တော့ဘူး... လည်ပင်းညှစ်ဖို့ ကြိုးစားရင်တောင် တုံ့ပြန်ချိန် ရတယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်လို့ ရတယ်... အခုကစပြီး ငါတို့ လူမကွဲဘဲ သန်းခေါင်ကျော်တဲ့အထိ တောင့်ခံနိုင်ရင် မခက်ခဲတော့ပါဘူး"
ဒီလို ပြောပေမယ့် ကျန်းဝေ့ရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်သာ မရှိရင် ကစားပွဲ ရှုံးနေလောက်ပြီ ဆိုတာ သူ သိသည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကစားပွဲ အတွင်းမှာ ကျန်းဝေ့က တစ္ဆေကို စုစုပေါင်း သုံးကြိမ် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။
ဒီလို စွမ်းဆောင်ရည်မျိုး ရှိနေတာတောင် လင်းယုန် အခွင့်အရေးကို အသုံးမချနိုင်ရင် စာပို့သမားဟောင်း တစ်ယောက် အနေနဲ့ ခုန်ချပြီး သေလိုက်သင့်သည်။
"ငါတို့ သုံးယောက်မှာ လက်နက် နှစ်ခု ရှိနေပြီ... တစ်ဖက်က လက်ဗလာ... လွယ်လွယ်လေး နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား... ငါ အားဝေ့ တစ်နေ့ MVP ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားမိဘူး... ဟားဟား"
ကျန်းဝေ့ ကြောက်စရာကောင်းအောင် ရယ်မောလိုက်သည်။ ခြေထောက်ကြီးလိုပဲ သဘာဝလွန်လောကမှာ နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လာပြီး နေရာတိုင်းမှာ အားဝေ့ ဆိုပြီး လေးစားခံရမှာကို စိတ်ကူးယဉ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
"ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေရဲ့ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုကို သတိထားရဦးမယ်... ကစားပွဲက နောက်ဆုံး အဆင့် ရောက်နေလောက်ပြီ... တိုက်ခိုက်မှု အကြိမ်ရေက အရင်ကထက် ပိုများလာလိမ့်မယ်... နောက်ဆုံးကျမှ မှောက်မသွားအောင် သတိထား"
လင်းယုန် အလွန်အမင်း မပျော်ရွှင်ဘဲ တည်ငြိမ်နေသည်။
"ရှင်ပြောတာ မှန်တယ်... တစ္ဆေ လာနေပြန်ပြီ"
ဝမ်ရှန်းရှန်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ပြတင်းပေါက်က အလင်းရောင် ထပ်မံ မှိန်ဖျော့လာသည်။
ဒီတစ်ခါ သူတို့ ရှိတဲ့ ပြတင်းပေါက်တင် မကဘဲ ဟိုတယ်ထဲက ပြတင်းပေါက် အလင်းရောင်တွေ အားလုံး ပျောက်ကွယ်စ ပြုလာသည်။
မကြာမီ ဒီနေရာမှာ ဘေးကင်းဇုန် ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။
"နီးနီးကပ်ကပ် နေကြ... ဘာဖြစ်ဖြစ် မလှုပ်နဲ့"
လင်းယုန် လက်ထဲက သစ်သားချောင်းကို လေးလေးနက်နက် ကိုင်ထားလိုက်သည်။
ဒီအရာကို တစ္ဆေက လူတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ သုံးနိုင်ရင် သူလည်း တစ္ဆေကို ရိုက်ဖို့ သေချာပေါက် သုံးလို့ ရသည်။