အခန်း (၁၃၈၁-၁၃၈၂)

အခန်း ၁၃၈၁ - ပြန်လည်စတင်ခြင်းများ၏ ပဋိပက္ခ

"ပြီးသလောက် ရှိနေပြီ"

အချိန်ကုန်ဆုံးလာတာနဲ့အမျှ ယန်ကျန့်ရဲ့ ပြင်ဆင်မှုတွေ ပြီးမြောက်သွားသည်။ သူ့ခြေထောက်အောက်က ရေတွေ တာချန်းမြို့ရဲ့ နေရာတိုင်းကို ပျံ့နှံ့သွားပြီး တစ်မြို့လုံးကို အေးစက်တဲ့ တစ္ဆေရေကန်ရေတွေ စိမ်ထားလိုက်သည်။

ရေက သိပ်မနက်ပေမယ့် လုံလောက်သည်။ ဒီရေတိမ်လေးက တစ္ဆေရဲ့ နေရာကို သတ်မှတ်နိုင်သရွေ့ ယန်ကျန့်က ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေကို တစ္ဆေရေကန်ထဲ ထာဝရ ပိတ်လှောင်ဖို့ ချက်ချင်း လှုပ်ရှားနိုင်သည်။

"အသင့်ဖြစ်ပြီ... လျိုချီ... ခဏနေရင် မင်း မြောင်ရှောင်ရှန်းကို ကာကွယ်ပေးထား... ငါ ဒီတစ္ဆေကို ရှင်းလိုက်မယ်"

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ ဂရုစိုက်ပါ့မယ်"

လျိုချီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်ရဲ့ သတိပေးချက် အပြီးမှာ သူ ချက်ချင်း စတင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

တစ္ဆေ စောစောက သတ်မှတ်ထားတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေအရ ဖျင်အန်း ဟိုတယ် အတွင်းက သဘာဝလွန် ကစားပွဲကို ဘယ်သူမှ ဝင်မနှောင့်ယှက်ရဘူးလို့ ဆိုထားသည်။ ဒါကြောင့် ယန်ကျန့်က ဟိုတယ်ကို ချက်ချင်း ကျူးကျော်မဝင်ရောက်ဘဲ တစ္ဆေရေကန်နဲ့ အဆောက်အအုံကို တဖြည်းဖြည်း ဝိုင်းရံဖို့ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

တစ္ဆေရေကန်ရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားက အမြင်အာရုံကို အလွယ်တကူ သက်ရောက်မှု ရှိစေနိုင်သည်။

ချက်ချင်းပင် အနီးနားက မြေကြီးတွေ စတင် နစ်မြုပ်လာပြီး သတိမထားမိလောက်တဲ့ ရေလွှာတစ်ခုရဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ အဲဒါနဲ့အတူ ဖျင်အန်း ဟိုတယ် တစ်ခုလုံး စတင် နစ်မြုပ်လာသည်။

ဒါပေမဲ့ ရေတွေက ဖျင်အန်း ဟိုတယ်ထဲ စိမ့်မဝင်သေးတဲ့အတွက် ဒီပြောင်းလဲမှုတွေက စည်းကမ်းချိုးဖောက်တယ်လို့ မသတ်မှတ်နိုင်ပေ။

မြေကြီး ပိုနက်နက် နစ်မြုပ်လာတာနဲ့အမျှ အဆောက်အအုံက ဆက်တိုက် နစ်မြုပ်နေပြီး နောက်ဆုံးမှာ တွင်းနက်ကြီး တစ်ခုထဲ ကျဆင်းသွားကာ မြေမြှုပ်ခံရလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

"ဒီအဆောက်အအုံကို အချိန်တိုအတွင်း ရေလွှမ်းမိုးပစ်ပြီး တစ္ဆေနယ်မြေကို သုံးကာ ကျန်းဝေ့၊ ဝမ်ရှန်းရှန်းနဲ့ လင်းယုန်တို့ကို အပြင်ဆွဲထုတ်၊ ဒီသဘာဝလွန် ကစားပွဲကို အဆုံးသတ်ရမယ်... တစ္ဆေရေကန်ရေကို သုံးပြီး အဆောက်အအုံကို ရေလွှမ်းမိုး၊ တာချန်းမြို့ တစ်ခုလုံးကို ပိတ်ဆို့၊ တစ္ဆေကို ထွက်ပေါက်မရှိအောင် လုံးဝ ပိတ်ဆို့ရမယ်"

"အဲဒီအခါကျရင် တစ္ဆေက နောက်ဆုံး အချိန်မှာ သေချာပေါက် ပြန်လည်စတင်လိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ သူ ပြန်လည်စတင်နိုင်ရင် ငါလည်း ပြန်လည်စတင်နိုင်တယ်... ငါ့ရဲ့ ပြန်လည်စတင်ချိန်က တိုတောင်းပေမယ့် တစ္ဆေရဲ့ ပြန်လည်စတင်ခြင်းကို ဖြတ်တောက်နိုင်တယ်... အဲဒီ အခိုက်အတန့်မှာ တိုက်ရိုက် ဖိနှိပ်ပြီး ချုပ်နှောင်လိုက်ရင် ဒီသဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်ကို အပြီးတိုင် အဆုံးသတ်နိုင်လိမ့်မယ်"

အက်ကွဲနေတဲ့ လှံရှည်တစ်ချောင်း ယန်ကျန့် ခြေထောက်အောက်က ရေထဲကနေ ပေါ်လာသည်။

ဒီတစ်ခါ သူ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး ပြီးပြည့်စုံအောင် လုပ်ရမည်။ ဒီတစ္ဆေကို လွတ်မြောက်ခွင့် လုံးဝ မပေးဘဲ ဒုတိယအကြိမ် အောင်မြင်စွာ ပြန်လည်စတင်နိုင်ခြင်း မရှိအောင် တားဆီးရမည်။

တစ္ဆေရေကန်က ရေတွေ ဆူပွက် လှုပ်ရှားနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က ရေမျက်နှာပြင် ပိုနက်လာသည်။ အစတုန်းက ခြေမျက်စိလောက်ပဲ ရှိပေမယ့် အခု ဒူးခေါင်းကျော်နေပြီ။

"မြောင်ရှောင်ရှန်း... ငါတို့ ဒီကနေ ထွက်ပြီး အနီးနားက အဆောက်အအုံ အမိုးပေါ် သွားကြစို့... ယန်ကျန့်က ဖျင်အန်း ဟိုတယ်ကို ရေလွှမ်းမိုးပြီး တစ္ဆေကို ချုပ်နှောင်တော့မှာ... ဒီမှာ နေရင် ငါတို့ပါ ထိခိုက်လိမ့်မယ်"

လျိုချီ ပြောပြီး မြောင်ရှောင်ရှန်းကို ခေါ်ကာ တစ္ဆေရေကန်ရဲ့ နှစ်မြှုပ်ခြင်း မခံရအောင် ပိုမြင့်တဲ့ နေရာတစ်ခု ရှာဖို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

မြောင်ရှောင်ရှန်း မငြင်းဘဲ လျိုချီနောက် လိုက်ကာ ဒီနေရာကနေ ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာသွားသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်က ရေတွေ ပိုနက်လာတာနဲ့အမျှ အချိန်က ည ၁၁ နာရီ ၅၀ မိနစ်ကို တဖြည်းဖြည်း ရောက်လာသည်။

ဒီကစားပွဲ ပြီးဆုံးဖို့ နောက်ဆုံး ဆယ်မိနစ်ပဲ လိုတော့သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီနောက်ဆုံး ဆယ်မိနစ် အတွင်းမှာ ဖျင်အန်း ဟိုတယ်ထဲက ကျန်းဝေ့၊ ဝမ်ရှန်းရှန်းနဲ့ လင်းယုန်တို့ဟာ တစ္ဆေရဲ့ မကြာခဏဆိုသလို ကြောက်မက်ဖွယ် တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ရင်ဆိုင်နေရသည်။

ဒီအချိန်မှာ နေရာတိုင်း အမှောင်ထုသာ ရှိပြီး အလင်းရောင် မရှိတော့ပေ။ ပုံမှန် အမြင်အာရုံနဲ့ ဘာမှ မမြင်ရဘဲ ခံစားမှုကိုသာ အားကိုးနေရသည်။

ကစားပွဲထဲက တစ္ဆေက သူတို့သုံးယောက် ဘေးနားမှာ လှည့်လည်သွားလာနေသည်။ လက်နက် ဆုံးရှုံးသွားပေမယ့် ကစားပွဲ အတွင်းမှာ လွှမ်းမိုးထားဆဲ ဖြစ်သည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ္ဆေက သတ်လို့မရလို့ ဖြစ်သည်။ ကျန်းဝေ့ရဲ့ ပုဆိန်နဲ့ ခုတ်လိုက်ရင်တောင် တစ္ဆေအသစ် တစ်ကောင် ပေါ်လာပြီး သဘာဝလွန် ကစားပွဲကို ဆက်ကစားနေသည်။

ကစားပွဲက မျှတဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် အကြီးမားဆုံး မမျှတမှုကတော့ လူတွေ သေရပြီး တစ္ဆေက သတ်လို့မရခြင်းပင်…..

"လာနေပြီ"

ခြောက်ခြားဖွယ် အေးစက်မှုတစ်ခု အနီးနားမှာ တိတ်တဆိတ် စုဝေးလာသည်။ သဘာဝလွန် အရာတွေကို အာရုံခံစားနိုင်ပြီး အလွန် တည်ငြိမ်တဲ့ သူတွေမှသာ အမှောင်ထဲမှာ မှန်ကန်တဲ့ လမ်းကြောင်းကို ရှာတွေ့နိုင်သည်။ မဟုတ်ရင် ထိတ်လန့်သွားတာနဲ့ အာရုံစိုက်မှုနဲ့ ခံစားမှု လျော့နည်းသွားပြီး သိမ်မွေ့တဲ့ အပြောင်းအလဲတွေကို သတိမထားမိဘဲ တစ္ဆေရဲ့ လမ်းကြောင်းကို ဆုံးဖြတ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ပြီးတော့ တစ္ဆေ ပေါ်လာပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် သုံးစက္ကန့်ပဲ အချိန်ရသည်။ ပြတ်သားစွာ လှုပ်ရှားဖို့ လိုအပ်သည်။

လင်းယုန် ပြတ်ပြတ်သားသား လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ လက်ထဲက အနီရောင် သစ်သားချောင်းကို သူ့ဘေးက အမှောင်ထုဆီ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ဒုန်း"

အသံအက်အက် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သစ်သားက အလောင်းကောင် တစ်ခုကို ရိုက်မိသလိုပင် ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ မမျှော်လင့်တာ တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။

အမှောင်ထဲမှာ အသစ်ပေါ်လာတဲ့ အေးစက်တဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခု ပြင်းပြင်းထန်ထန် အရိုက်ခံရပြီး လွင့်ထွက်သွားသည်။ အမှောင်ထဲမှာ ခန္ဓာကိုယ် လိမ့်သွားသံ ကြားရပြီး အဝေးတစ်နေရာ ရောက်မှ အသံတွေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ဒီအနီရောင် သစ်သားချောင်းက တစ္ဆေကို ရိုက်ပြီး လွင့်ထွက်သွားအောင် လုပ်နိုင်တာပဲ"

လင်းယုန် အံ့ဩသွားသည်။

သူ အားကုန်လွှဲရိုက်လိုက်ပေမယ့် လေးလံတဲ့ အလောင်းကောင် တစ်ခုကို ဆယ်မီတာကျော် လွင့်ထွက်သွားအောင် လုပ်နိုင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

တစ်ခုတည်းသော ဖြစ်နိုင်ခြေက အနီရောင် သစ်သားချောင်းမှာ သဘာဝလွန် စွမ်းအား တစ်ခုခု ပါဝင်နေတာ ဖြစ်မည်။ ကြည့်ရတာ ရုပ်ဆိုးပေမယ့် သဘာဝလွန် လက်နက် တစ်ခု ဆိုတာ ငြင်းလို့မရပေ။

ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေ လွင့်ထွက်သွားပေမယ့် ပတ်ဝန်းကျင်က အေးစက်တဲ့ လေထု ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ ဆက်လက် စုဝေးနေသည်။

အမှောင်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ အေးစက်တဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခု စတင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အရင် တစ္ဆေ တိုက်ခိုက်မှု ကျရှုံးသွားပေမယ့် အသစ်တစ်ခု ရောက်လာတော့မည်။ ကောင်းကောင်း မကာကွယ်နိုင်ရင် သူတို့သုံးယောက်ထဲက တစ်ယောက် ချက်ချင်း သေဆုံးသွားလိမ့်မည်။

"ငါ လုပ်လိုက်မယ်"

ကျန်းဝေ့ လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်ပြီး ထူးခြားမှုကို သတိထားမိလိုက်သည်။ လက်ကို မြှောက်ပြီး အဲဒီနေရာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခုတ်ချလိုက်သည်။

အမှောင်ထဲကနေ ဘာအသံမှ မကြားရပေမယ့် ကျန်းဝေ့ တစ်စုံတစ်ခုကို ထိမှန်သွားတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်... အောင်မြင်သွားပုံရသည်။

ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခဏတွင် အေးစက်တဲ့ လက်တစ်ဖက် အမှောင်ထဲကနေ ရုတ်တရက် ထွက်လာပြီး ကျန်းဝေ့ရဲ့ လည်ပင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် အားတစ်ခုက သူ့လည်ပင်းရိုး ကျိုးတော့မလို အသံမြည်စေသည်။

ထင်ရှားတာကတော့ ကျန်းဝေ့ရဲ့ ပုဆိန်က တစ္ဆေကို မသတ်နိုင်ခဲ့ဘဲ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေး ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝေ့ လည်ပင်းညှစ်သတ်ခံရတော့မယ့် အချိန်မှာပဲ လင်းယုန်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှု နောက်ကနေ ချက်ချင်း လိုက်ပါလာသည်။

တစ္ဆေက "ဒုန်း" ခနဲ လွင့်ထွက်သွားပြီး အနီးနားက အမှောင်ထုထဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"အဟွတ်... အဟွတ်"

ကျန်းဝေ့ လည်ပင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ မျက်နှာက နီရဲနေပြီး နာကျင်တဲ့ ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။

"ပုဆိန်တစ်ချက်တည်းနဲ့ အဲဒီကောင် မသေဘူး... ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရသွားရုံပဲ... ငါ ပြန်အသတ်ခံရလုနီးပါး ဖြစ်သွားတယ်... တောက်... စောစောက သေချာ မမြင်ရလို့... မဟုတ်ရင် ငါ ဘယ်လိုလုပ် ရှုံးမှာလဲ"

လင်းယုန် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မပေါ့ဆနဲ့... လက်နက် ရှိရင်တောင် ငါတို့ ဒီမှာ သေနိုင်သေးတယ်"

"တစ္ဆေ တိုက်ခိုက်မှု အကြိမ်ရေက စိပ်လာပြီ... ခံစစ်ချည်းပဲ ကစားနေရင် ပြဿနာ တက်လိမ့်မယ်... ကျန်းဝေ့ကို မီးထွန်းခိုင်းလိုက်... မီးလင်းတာနဲ့ တစ္ဆေကို ငါတို့ မြင်ရလိမ့်မယ်... အဲဒီကျရင် သဘာဝလွန် လက်နက် နှစ်ခုနဲ့ တစ္ဆေကို လုံးဝ တန်ပြန်နိုင်ပြီ... အချိန်သိပ်မကျန်တော့ဘူး... နောက်ဆုံးကျမှ အမှားမခံနိုင်ဘူး"

ဝမ်ရှန်းရှန်း အကြံပြုလိုက်သည်။

"မီးထွန်းလိုက်တာနဲ့ တစ္ဆေရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် အဆင့်က ထပ်တက်လာလိမ့်မယ်... ငါ အရင်က ပြောခဲ့တယ်နော်"

လင်းယုန် လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းအကြံပြုချက်က အဓိပ္ပာယ် ရှိတယ်... တစ္ဆေက ဒီလောက် မကြာခဏ တိုက်ခိုက်နေရင် မကြာခင် တစ်ကြိမ်တော့ အောင်မြင်လိမ့်မယ်... အမြင်အာရုံ မရှိရင် ငါတို့ အရမ်း ခံစစ်ဆင်နေရတယ်... အချိန် ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ"

"ဆယ်မိနစ် ကျန်သေးတယ်"

ကျန်းဝေ့ ပြောလိုက်သည်။ သူ့နာရီက အမှောင်ထဲမှာတောင် မြင်ရအောင် လင်းနေသည်။

"ဆယ်မိနစ်လုံး ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်နေရင်တော့ ငါတို့ တောင့်ခံနိုင်ဖို့ ခက်တယ်"

လင်းယုန် အန္တရာယ် အဆင့်ကို တွက်ချက်လိုက်သည်။

ကစားပွဲကို နိုင်နိုင်တယ်လို့ သူ ထင်ပေမယ့် ဆယ်မိနစ် အတွင်းမှာ အဖွဲ့ဝင် ဆုံးရှုံးရမယ့် အလားအလာ များသည်။ အဖွဲ့ဝင် မဆုံးရှုံးရအောင် ရှောင်ရှားဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက အလောင်းကောင်ဆီမီးခွက် ထွန်းပြီး တစ္ဆေကို ဖော်ထုတ်ဖို့ပဲ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို လုပ်လိုက်လို့ တစ္ဆေ ပြောင်းလဲသွားပြီး ယာယီ တည်ငြိမ်နေတဲ့ အခြေအနေ ပျက်စီးသွားမှာကို သူ စိုးရိမ်နေသည်။

ဒီလို သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်မျိုးမှာ ရွေးချယ်ရတာ ခက်ခဲသည်။ နောက်ဘာဖြစ်လာမလဲ၊ လက်ရှိ အခြေအနေအတိုင်း ထားတာနဲ့ ပြောင်းလဲလိုက်တာ ဘယ်ဟာက ပိုကောင်းမလဲ ဘယ်သူမှ ကြိုမခန့်မှန်းနိုင်လို့ ဖြစ်သည်။

"မီးထွန်းလိုက်... ဝမ်ရှန်းရှန်း ပြောတာ မှန်တယ်... သဘာဝလွန် လက်နက် နှစ်ခုနဲ့ဆိုရင် စွန့်စားရကျိုးနပ်တယ်... ငါတို့ အမှောင်ထဲမှာ ဆက်ပြီး စမ်းတဝါးဝါး မလုပ်နိုင်တော့ဘူး... ဒီအမှောင်ထုထဲမှာ ငါတို့ အားသာချက်ကို မသုံးနိုင်ဘဲ တစ္ဆေက ချောချောမွေ့မွေ့ တိုက်ခိုက်နေတယ်... နောက်ဆုံးမှာ ငါတို့ ထိန်းချုပ်နိုင်မှ ဖြစ်မယ်"

လင်းယုန် ခဏ စဉ်းစားပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

သူ စကားဆုံးတာနဲ့ အမှောင်ထဲမှာ မီးတောက်တစ်ခု အမြန် လင်းလာပြီး မှိန်ဖျော့ဖျော့ ဆီမီးခွက် မီးလောင်ကျွမ်းလာသည်။

ဒီဆီမီးခွက်က ပတ်ဝန်းကျင်က အမှောင်ထုကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး အလင်းရောင် ပေးစွမ်းသလို အနီးနားမှာ ပုန်းနေတဲ့ တစ္ဆေကိုလည်း ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဆီမီးခွက်ရဲ့ အလင်းရောင် အတိုင်းအတာက အကန့်အသတ် ရှိပြီး သာမန် ဆီမီးခွက်နဲ့ မတူပေ။ ဒါပေမဲ့ လင်းယုန်အတွက်တော့ ဒီအတိုင်းအတာက လုံလောက်သည်။

မီးလင်းတာနဲ့ အုံ့မှိုင်းနေတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခု အနီးနားက အမှောင်ထုထဲမှာ ပေါ်လာသည်။ သူတို့နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရုတ်တရက် ရပ်နေပြီး သုံးယောက်သားကို ထူးဆန်းစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

လင်းယုန် လန့်သွားပြီး ကျန်းဝေ့က အလိုအလျောက် လှုပ်ရှားချင်သွားသည်။

ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေက နောက်ဆုတ်သွားပြီး အလင်းရောင် အတိုင်းအတာကနေ ထွက်ခွာကာ နောက်ဆုံးမှာ အမှောင်ထုထဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ဒါ ကစားပွဲထဲက တစ္ဆေ မဟုတ်ဘူး... ဒါ ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေ... သူ ငါတို့ကို တောက်လျှောက် စောင့်ကြည့်နေတာ... ဆီမီးခွက်က သူ့ကို ဖော်ထုတ်လိုက်တာ"

ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကြောက်ရွံ့မှု ခံစားလိုက်ရသည်။

ယန်ကျန့် ကိုင်တွယ်နေတဲ့ တစ္ဆေက သူတို့ဘေးနားမှာ ပုန်းနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိပေ။

"ဒီတစ္ဆေက ရည်ရွယ်ချက် မကောင်းဘူး... ငါတို့ အနီးနားမှာ ဝဲပျံနေတာ... နောက်ဆုံး အချိန်ကျမှ လှုပ်ရှားပြီး ငါတို့ကို သတ်၊ ကစားပွဲကို နိုင်ဖို့ ကြံစည်နေတာ ဖြစ်လောက်တယ်"

လင်းယုန် ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ကျန်းဝေ့ အံ့ဩစွာ ပြောလိုက်သည်။

"စောစောက ခြေထောက်ကြီးကို လှုပ်ရှားခွင့် မပေးဘဲ အခုကျတော့ သူက ဒီမှာ လာချောင်းနေတယ်... ဒါ လိမ်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

"လိမ်တာ မဟုတ်ပါဘူး... အချိန်ကို တိတိကျကျ ချိန်ပြီး သန်းခေါင်ယံမှာ ကစားပွဲကို အဆုံးသတ်၊ တပြိုင်နက်တည်းမှာ ငါတို့ကို သတ်လိုက်ရင် ကစားပွဲကို တိတိကျကျ အနိုင်ရမှာပဲ"

လင်းယုန် ပြန်ဖြေသည်။

"အဲဒါ လိမ်တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား" ကျန်းဝေ့ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

လင်းယုန် ပြုံးပြီး ပြောသည်။

"အပြန်အလှန် ကစားနေကြတာ... ယန်ကျန့်က တစ္ဆေနဲ့ ရိုးရိုးသားသား ကစားပွဲ ကစားနေတယ်လို့ မင်း မထင်ဘူး မဟုတ်လား... စည်းမျဉ်းတွေကို တစ္ဆေက သတ်မှတ်ထားတာ... ယန်ကျန့်က တစ္ဆေ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ကစားပွဲအပေါ် မှီခိုပြီး အနိုင်ရဖို့ ကြိုးစားမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီကစားပွဲရဲ့ ရလဒ်က ကစားပွဲ အတွင်းမှာ မဟုတ်ဘဲ အပြင်မှာ ရှိတယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်"

"ငါတို့ အခု တောင့်ခံထားဖို့ပဲ လိုတယ်... ယန်ကျန့်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေ မကြာခင် ပေါ်လာလိမ့်မယ် ဆိုတာ ယုံကြည်ထားလိုက်"

"ဒါဆို ဘာလို့ ခြေထောက်ကြီးက ငါတို့ကို ဒီကစားပွဲ ကစားခိုင်းတာလဲ"

ကျန်းဝေ့ နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။

လင်းယုန်က ပြောသည်။

"မကစားရင် တစ္ဆေကို ချည်နှောင်ဖို့ ကစားပွဲ စည်းမျဉ်းတွေကို ဘယ်လို သုံးမလဲ... ယန်ကျန့် ဘာစီစဉ်ထားလဲ ငါ မသိပေမယ့် သူ့မှာ ထည့်သွင်းစဉ်းစားထားတာတွေ ရှိမှာပါ... ငါတို့ သူ့ကို ယုံကြည်လိုက်ရုံပဲ... ဒါကြောင့် ဒီကစားပွဲကို ငါတို့ နိုင်နိုင်တယ်"

အရာအားလုံး မပြောင်းလဲသေးပေမယ့် သူ့စကားတွေက ကျန်းဝေ့နဲ့ ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့ ယုံကြည်မှုကို အများကြီး တိုးပွားစေခဲ့သည်။

ယုံကြည်မှုက သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ဖို့ အဓိက သော့ချက် ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာ အပြောင်းအလဲ အသစ်တွေ စတင်နေပြန်ပြီ။

ပတ်ဝန်းကျင် အမှောင်ထုထဲမှာ ပေါ်လာတဲ့ အေးစက်ခြောက်ခြားဖွယ် ပုံရိပ်တွေ များလာသည်။ တစ်ကောင်တည်း မဟုတ်တော့ဘဲ စုစုပေါင်း သုံးကောင် ဖြစ်လာသည်။

ပုံရိပ်သုံးခုက ဆီမီးခွက် အလင်းရောင် အပြင်ဘက်မှာ ဝဲပျံနေပြီး ရှေ့တိုးလိုက် နောက်ဆုတ်လိုက် ဖြစ်နေသည်။

"အရေအတွက် တိုးလာပြီလား... ဆီမီးခွက် ထွန်းလိုက်တဲ့ အန္တရာယ်က ပေါ်လာပြီပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒါက ခံနိုင်ရည် ရှိတဲ့ အတိုင်းအတာ အတွင်းမှာပဲ ရှိပါသေးတယ်... တစ္ဆေ အရေအတွက် သုံးကောင် ဖြစ်သွားပေမယ့် ငါတို့မှာ အမြင်အာရုံ ရှိတယ်... သူတို့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရတယ်"

လင်းယုန် ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

ဒီလို အခြေအနေမှာတောင် အားသာချက်က အရင်ကထက် အနည်းငယ် ပိုများနေသေးသည်။

အမှောင်ထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့ တစ္ဆေသုံးကောင် အတူတကွ ရှေ့တိုးလာသည်။ သူတို့ရဲ့ ဖြူဖျော့တဲ့ အရေပြားတွေက မှိန်ဖျော့ဖျော့ မီးရောင်အောက်မှာ ထင်ဟပ်နေပြီး လမ်းလျှောက်နေတဲ့ အလောင်းကောင် သုံးလောင်းနဲ့ တူနေသည်။

"ငါ အဆင်သင့်ပဲ... လင်းယုန်... မင်း တစ်ကောင်ပဲ ကိုင်တွယ်... ကျန်တာ ငါ့တာဝန် ထားလိုက်" ကျန်းဝေ့ တံတွေး နှစ်ခါထွေးပြီး လက်ထဲက အနီရောင် ပုဆိန်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"မဆင်မခြင် မလုပ်နဲ့" လင်းယုန် ပြောလိုက်သည်။

တစ္ဆေက အစပိုင်းမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာပြီးနောက် ခြေလှမ်းတွေ မြန်လာကာ နောက်ဆုံးမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အနေအထားနဲ့ ဒုန်းစိုင်း ပြေးလာသည်။ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် မြန်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာ ဝမ်ရှန်းရှန်း မျက်နှာကြက်ကို ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ရေတစ်စက် အပေါ်ကနေ မမျှော်လင့်ဘဲ ကျလာပြီး သူမ နဖူးပေါ် ကျရောက်သွားသည်။

ရေယိုတာလား။

သူမ ခံစားကြည့်လိုက်တော့ တကယ်ပဲ ရေဖြစ်နေသည်။ ဒါပေမဲ့ ရေစက်က သက်ရှိတစ်ခုလို တွန့်လိမ်နေပြီး လက်ပေါ်ကနေ မြေကြီးပေါ် လျှောကျသွားကာ ဘေးဘက်မှာ သွားစုနေသည်။

သတိမထားမိလိုက်ခင်မှာပဲ သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရေအိုင်ကြီး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ရေတွေ စုဝေးနေပြီး နေရာတိုင်းမှာ ယိုစိမ့်နေသည်။

စုဝေးနေတဲ့ ရေတွေ ပေါ်လာတာက ဖျင်အန်း ဟိုတယ် အတွင်းက ကစားပွဲ စည်းမျဉ်းတွေကို ချိုးဖောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လှုပ်ရှားဖို့ ပြင်နေတဲ့ ကျန်းဝေ့ ရပ်တန့်သွားသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အနီးနားက အမှောင်ထုထဲမှာ တစ္ဆေတွေ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ပေါ်လာတာ သူ တွေ့လိုက်ရလို့ ဖြစ်သည်။ သုံးကောင်တည်း မဟုတ်ဘဲ ပြည့်ကျပ်နေအောင် များပြားလှသည်။

"လင်းယုန်... ငါ ပြောင်းလိုက်မယ်... ငါ တစ်ကောင်ပဲ ကိုင်တွယ်မယ်... ကျန်တာ မင်း ယူလိုက်... မင်း အရည်အချင်းက ပိုကောင်းတာကိုး" ကျန်းဝေ့ တံတွေးမြိုချပြီး ပြောလိုက်သည်။

လင်းယုန်ရဲ့ မျက်နှာ ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားသည်။

ဒီလောက် အရေအတွက်ကို ရင်ဆိုင်ရတာက သေချာပေါက် သေလမ်းပဲ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေ လှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့ အနီးနားက အမှောင်ထုကို ပြင်းထန်တဲ့ အလင်းရောင် တစ်ခုက ရုတ်တရက် လွှမ်းမိုးသွားသည်။ ပြီးတော့ သူတို့သုံးယောက် အလင်းရောင်ထဲမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူတို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ရေပမာဏ အများကြီး အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးကနေ ဝင်ရောက်လာပြီး အဆောက်အအုံ တစ်ခုလုံးကို လုံးဝ နှစ်မြှုပ်ပစ်လိုက်သည်။

အမှောင်ထဲကနေ ထူးဆန်းတဲ့ အသံတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ္ဆေတွေရဲ့ ညည်းညူသံ၊ ဟိန်းဟောက်သံတွေနဲ့ တူပြီး ယန်ကျန့်ရဲ့ အာခံမှုကို ဒေါသထွက်နေပုံရသည်။

ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေတွေမှာ စိတ်ခံစားမှု မရှိပေ။ သူတို့ တကယ် ခံစားရမှာ မဟုတ်ဘဲ ရုန်းကန်ပြီး အေးစက်တဲ့ ရေထဲမှာ နစ်မြုပ်သွားရုံသာ ရှိသည်။

အပြင်ဘက်မှာ ယန်ကျန့် အရာအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူ့တိုက်ခိုက်မှုက မရပ်မနား ဖြစ်ပြီး တစ္ဆေတွေကို တုံ့ပြန်ဖို့၊ အသက်ရှူဖို့ အခွင့်အရေး မပေးပေ။ တစ္ဆေနယ်မြေ ရှိရင်တောင် တစ္ဆေရေကန်ထဲကနေ မလွတ်မြောက်နိုင်ပေ။ တစ်ခုတည်းသော စိုးရိမ်စရာက တစ္ဆေက ယုတ္တိမရှိဘဲ ပြန်လည်စတင်လိုက်မှာကိုပါပဲ။

"ဒီတိုက်ခိုက်မှုက အပြစ်ပြောစရာ မရှိဘူး... ပြီးပြည့်စုံလုနီးပါးပဲ... ဒီလောက် အကြာကြီး ပြင်ဆင်ထားပြီးမှတော့ အမှားခံလို့ မရဘူး"

ယန်ကျန့် ရေပေါ်မှာ အလွန် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေပြီး ရေကန်ထဲမှာ လျင်မြန်စွာ ပြည့်လာတဲ့ တွင်းကြီးကို ကြည့်နေသည်။

ဒီအချိန်မှာ စုဝေးနေတဲ့ ရေရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာတာ သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ချုပ်နှောင်မှုကနေ လွတ်မြောက်ဖို့၊ ရေထဲကနေ ဖောက်ထွက်ဖို့ ကြိုးစားနေသည်။

အဲဒါက ဖျင်အန်း ဟိုတယ်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေ ဖြစ်ပုံရသည်။

တစ္ဆေရဲ့ ပုံရိပ် ပေါ်လာတာကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ယန်ကျန့် ချက်ချင်း ခေါင်းမူးသွားပြီး သူ့အသိစိတ် ဝေဝါးသွားသည်။

"စပြီ... ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေရဲ့ ပြန်လည်စတင်ခြင်း..."

အရင် အတွေ့အကြုံတွေ ရထားတဲ့အတွက် ဒီအချိန်မှာ အသိစိတ် ဝေဝါးနေပေမယ့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေမျက်လုံး ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး ထပ်နေတဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေ ရှစ်လွှာမြောက်အထိ တိုက်ရိုက် အစပျိုးလိုက်သည်။

ဒီဧရိယာက ရှစ်လွှာမြောက် တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့ လွှမ်းခြုံမှုကို ခံလိုက်ရပြီး ပြန်လည်စတင်ခြင်း အဆင့်ထဲ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေက မိနစ် ၄၀ ပြန်လည်စတင်နိုင်သည်။ ဒါက အလွန် ကြာရှည်ပြီး ဝမ်မိသားစု ရှေးဟောင်းအိမ်တော်က နာရီ ပြန်လည်စတင်ချိန်ထက်တောင် ကျော်လွန်နေသည်။ ယန်ကျန့်ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ အတိုင်းအတာ ပြန်လည်စတင်ချိန်က အလွန် တိုတောင်းပြီး မိနစ်အနည်းငယ်သာ ခံနိုင်သည်။ တစ္ဆေမျက်လုံး ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားမှာကို အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေရသည်။

ဒီအချိန်မှာ တစ္ဆေက လွန်ခဲ့တဲ့ မိနစ် ၄၀ ဆီ ပြန်သွားပြီး အရာအားလုံးကို ပြန်လည်စတင်ကာ ယန်ကျန့်ကို တတိယအကြိမ် စိန်ခေါ်ချင်နေသည်။ ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်က လွန်ခဲ့တဲ့ မိနစ် ၄၀ ဆီ ပြန်မသွားချင်ပေ။ လွန်ခဲ့တဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ် ဆီသာ ပြန်သွားချင်သည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ စက္ကန့်အနည်းငယ်တုန်းက သူ့ဘက်က အသာစီး ရနေသေးပြီး တစ္ဆေက တစ္ဆေရေကန်ရဲ့ ဝါးမြိုခြင်း ခံနေရတာကို မပြောင်းလဲနိုင်သေးလို့ ဖြစ်သည်။

သဘာဝလွန် ပြန်လည်စတင်ခြင်း နှစ်မျိုး ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားကြသည်။

ဒါက သဘာဝလွန်လောကမှာ လက်ရှိအချိန်ထိ မကြားဖူးသေးတဲ့ ကိစ္စဖြစ်ပြီး ဒီလို ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုက ဘာရလဒ် ထွက်လာမလဲ ဘယ်သူမှ မခန့်မှန်းနိုင်ကြပေ။

"တစ္ဆေကို အနိုင်ယူစရာ မလိုဘူး... သူ့ရဲ့ ပြန်လည်စတင်ခြင်းကို ဝင်နှောင့်ယှက်လိုက်ရင် ရပြီ" ယန်ကျန့်ရဲ့ အတွေးက ရိုးရှင်းသည်။ လိုအပ်ချက် နည်းပါးပြီး မျှော်လင့်ချက် သိပ်မကြီးပေ။

ကြောက်မက်ဖွယ် သဘာဝလွန် အနှောင့်အယှက်အောက်မှာ လက်တွေ့ကမ္ဘာ တွန့်လိမ်သွားပြီး သွေဖည်ခြင်း၊ ထပ်ခြင်းနဲ့ ထပ်မံ တွန့်လိမ်ခြင်းတွေ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အရာအားလုံး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားသည်။ ယန်ကျန့်ရဲ့ တစ္ဆေမျက်လုံးက အဲဒီအချိန်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရတော့ပေ။ သူ့အမြင်အာရုံ ပျောက်ဆုံးနေပြီး အသိစိတ်က တခါတလေ ဝေဝါးလိုက်၊ တခါတလေ ကြည်လင်လိုက် ဖြစ်နေသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ပြန်လည်စတင်ခြင်းက ယန်ကျန့်ကို အမြန် ဖြိုချနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် လက်တွေ့မှာတော့ လုံးဝ မဟုတ်ပေ။

ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေရဲ့ ပြန်လည်စတင်ခြင်း လွှမ်းမိုးမှုအောက်မှာ ယန်ကျန့်ရဲ့ တစ္ဆေမျက်လုံးက ကန့်သတ်ချက် မရှိသလောက် ဖြစ်နေပြီး ပြန်လည်စတင်ခြင်း မုဒ်ထဲမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ္ဆေမျက်လုံး မတောင့်ခံနိုင်တဲ့အခါတိုင်း တစ္ဆေရဲ့ ပြန်လည်စတင်ခြင်းက တစ္ဆေမျက်လုံးရဲ့ အခြေအနေကို ပြန်ဆွဲခေါ်သွားလို့ ဖြစ်သည်။ ဒါကြောင့် တစ္ဆေမျက်လုံးက ရှစ်လွှာမြောက် တစ္ဆေနယ်မြေ အခြေအနေကို အဆက်မပြတ် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပြီး တစ္ဆေ ပြန်လည်နိုးထမှာကို စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ပေ။

ဒါက ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်တုန်းက တစ္ဆေမျက်လုံးနှစ်လုံးရဲ့ အကန့်အသတ်မဲ့ ပြန်လည်စတင်ခြင်းနဲ့ အလွန် တူညီနေသည်။

ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေမှာ လောလောဆယ် ကန့်သတ်ချက် မရှိပေ။ သူက တစ္ဆေ ဖြစ်လို့ အဆက်မပြတ် ပြန်လည်စတင်နိုင်ပြီး တစ္ဆေ ပြန်လည်နိုးထမှာကို စိတ်ပူစရာ မလိုပေ။

နှစ်ဖက် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုက မြင့်တက်လာပြီး ဆက်တိုက် ဖြစ်နေသည်။

ဒီအချိန်မှာ အချိန်က ရပ်တန့်နေသလို ဖြစ်နေပေမယ့် ဒီအခိုက်အတန့်လေး အတွင်းမှာ ကာလကြာရှည် ဖြတ်သန်းသွားသလို ထင်ရသည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်လည်စတင်ခြင်းကြားမှာ လမ်းပျောက်နေပြီး ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေက ပြန်လည်စတင်ခြင်း အတွင်းမှာ မေ့လျော့ခြင်းထဲ နစ်မြုပ်နေသည်။ ရလဒ်က ခန့်မှန်းလို့ မရနိုင်တော့ဘဲ ဒီထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှု ဘယ်လို အဆုံးသတ်မလဲ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ပေ။

ဒါပေမဲ့ သဘာဝလွန် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုက ရလဒ်မရှိဘဲ အကန့်အသတ်မရှိ ကြာရှည်နေမှာ မဟုတ်ပေ။ တကယ်လို့ ရလဒ်မရှိဘဲ ပြီးဆုံးသွားရင် အချိန်ကြာလာတဲ့အခါ တစ်ခုခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

အဲဒါကတော့ ထုံချန်းရဲ့ ပြုံးနေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ငိုနေတဲ့ မျက်နှာတို့တုန်းကလိုပဲ တစ္ဆေ ကြောင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

လက်တွေ့အခြေအနေက အဲဒီဘက်ကို ဦးတည်နေပုံရသည်။

အဆုံးမရှိတဲ့ ပြန်လည်စတင်ခြင်း ပဋိပက္ခကြားမှာ ယန်ကျန့်ရဲ့ တစ္ဆေမျက်လုံးက တဖြည်းဖြည်း ကြောင်သွားတော့မလို ဖြစ်နေသည်။

တစ္ဆေမျက်လုံး တစ်လုံး ဒီအချိန်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အရင်ကလို ဂနာမငြိမ် လည်ပတ်မနေတော့ပေ။

ထို့နောက် ဒုတိယ တစ္ဆေမျက်လုံးလည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် တတိယ တစ္ဆေမျက်လုံးလည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်...

တစ္ဆေ ပြန်လည်နိုးထမှာကို အမြဲ ကြောက်ရွံ့ပြီး တစ္ဆေမျက်လုံး ရပ်ဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့တဲ့ ယန်ကျန့်ဟာ ဒီနေ့ ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုး ကြုံရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိပေ။ သူ့မျှော်လင့်ချက်ထက် လုံးဝ ကျော်လွန်နေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒါက ကောင်းတဲ့ကိစ္စ ဖြစ်နိုင်သည်။

ယန်ကျန့် အခု ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေ တောင့်ခံထားနိုင်ဖို့၊ ရပ်တန့်မသွားဖို့ အရမ်း မျှော်လင့်နေသည်။ မဟုတ်ရင် ပြန်လည်စတင်ခြင်း ပဋိပက္ခ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့ရဲ့ တစ္ဆေမျက်လုံး ရပ်မယ့် လမ်းကြောင်း ပြတ်တောက်သွားလိမ့်မည်။

တစ္ဆေမျက်လုံး သုံးလုံး ရပ်သွားတာက သုံးလွှာမြောက် တစ္ဆေနယ်မြေကို တန်ဖိုးပေးဆပ်စရာ မလိုဘဲ သုံးလို့ရပြီလို့ ဆိုလိုသည်။ အရင်တုန်းကလည်း သုံးလို့ရပေမယ့် အဲဒါက တစ္ဆေအရိပ်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကြောင့် ဖြစ်သည်။ အခု တစ္ဆေအရိပ်က တစ္ဆေမျက်လုံး သုံးလုံးကို ဖိနှိပ်ထားစရာ မလိုတော့တဲ့အတွက် ယန်ကျန့်ရဲ့ အကန့်အသတ် တိုးလာပြီ ဖြစ်သည်။

မူလက ကြီးမားတဲ့ အတိုင်းအတာ ပြန်လည်စတင်ခြင်းကို သုံးမိနစ်လောက်ပဲ လုပ်နိုင်ပေမယ့် အခု ငါးမိနစ်လောက် လုပ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ပြန်လည်စတင်ခြင်း ပဋိပက္ခ ဆက်ဖြစ်နေစဉ် ယန်ကျန့်ရဲ့ စတုတ္ထမြောက် တစ္ဆေမျက်လုံး သေဆုံးတိတ်ဆိတ်သွားပြီး ပြန်လည်နိုးထမယ့် အရိပ်အယောင် မပြတော့ပေ။

ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေက သူ့ကန့်သတ်ချက်ကို မရောက်သေးဘဲ ပြန်လည်စတင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ကောင်းတယ်... ဆက်တောင့်ခံထား" ယန်ကျန့် စိတ်ထဲမှာ နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။

တကယ်လို့ တစ္ဆေမျက်လုံး ကိုးလုံးစလုံး စက်ရပ်သွားရင် ကိုးလွှာမြောက် တစ္ဆေနယ်မြေကို တန်ဖိုးပေးဆပ်စရာ မလိုဘဲ သုံးလို့ရမှာ ဖြစ်ပြီး အမြင့်အသစ် တစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားလိမ့်မည်။

ဒါပေမဲ့ ဒါက အတွေးသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေက တစ္ဆေမျက်လုံး ကိုးလုံးစလုံး ရပ်တဲ့အထိ တောင့်ခံထားမှာ မဟုတ်ဘဲ နောက်ဆုတ်သွားလိမ့်မယ် ဆိုတာ ယန်ကျန့် ကောင်းကောင်း သိသည်။ ဒါကြောင့် အခု သူက တစ္ဆေမျက်လုံး တတ်နိုင်သမျှ များများ ရပ်သွားဖို့ပဲ မျှော်လင့်နေသည်။

စတုတ္ထမြောက် တစ္ဆေမျက်လုံး စက်ရပ်သွားပြီးနောက် အကြာကြီး ထိပ်တိုက်တွေ့ပြီးမှ ပဉ္စမမြောက် တစ္ဆေမျက်လုံး စက်ရပ်မယ့် အရိပ်အယောင် တဖြည်းဖြည်း ပြလာသည်။

နောက်ထပ် သဘာဝလွန် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှု တစ်ခု ပြီးတဲ့နောက် ပဉ္စမမြောက် တစ္ဆေမျက်လုံး လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားပြီး လှုပ်ရှားမှု့ရပ်သွားတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်သွားသည်။ တစ္ဆေရဲ့ ဗီဇတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယန်ကျန့်က အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ပြန်လည်စတင်ခြင်း ပဋိပက္ခ ဆက်ဖြစ်နေသည်။

ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေက သူ့ကန့်သတ်ချက်ကို မရောက်သေးပေ။

အခန်း ၁၃၈၂ - ကြောင်အပြီးရပ်သွားသူ

"ငါ မှားမြင်တာလား... ဒါမှမဟုတ် ဟိုဘက်မှာ တကယ်ပဲ ပြဿနာ ရှိနေတာလား... လက်တွေ့ကမ္ဘာက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုမျိုး တွန့်လိမ်သွားရတာလဲ"

အနီးနားက အဆောက်အအုံ တစ်ခုပေါ်ကနေ မြောင်ရှောင်ရှန်းဟာ ဖျင်အန်း ဟိုတယ်နားက အပြောင်းအလဲတွေကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေပြီး ကိုယ့်မျက်လုံးကိုယ်တောင် မယုံနိုင် ဖြစ်နေသည်။

"သဘာဝလွန် အင်အားစုတွေရဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုက လက်တွေ့ကမ္ဘာကို သက်ရောက်မှု ရှိနေတာ... ယန်ကျန့်က အဲဒီတစ္ဆေနဲ့ ထိပ်တိုက် တွေ့နေတာပဲ"

လျိုချီလည်း မလှမ်းမကမ်းက မြင်ကွင်းကို အာရုံစိုက် ကြည့်ရှုနေပြီး အသေးစိတ် အချက်အလက် တစ်ခုလေးတောင် လွတ်မသွားစေချင်ပေ။

ဒီအချိန်မှာ သူတို့ရဲ့ အမြင်အာရုံထဲမှာ လက်တွေ့ကမ္ဘာက တွန့်လိမ်နေပြီး ထပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ တခါတလေ ထပ်တူညီတဲ့ အဆောက်အအုံတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် နေရာအနှံ့ ပေါ်လာတတ်သည်။ တခါတလေ အဆောက်အအုံတွေ အားလုံး ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားတတ်သည်။ တခါတလေ အရာဝတ္ထု တစ်ခုတည်းက မရေမတွက်နိုင်အောင် ပေါ်လာပြီး တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ထပ်နေတတ်သည်။

တစ္ဆေရဲ့ ပုံရိပ်နဲ့ ယန်ကျန့်ရဲ့ ပုံရိပ်တို့ဟာ အတွင်းဘက်မှာ ပျောက်ကွယ်နေတာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့ တွန့်လိမ်နေတဲ့ လက်တွေ့ကမ္ဘာ အောက်မှာ မြှုပ်နှံခံထားရကာ မြင်တွေ့ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

လက်တွေ့မှာတော့ ခဏတာလေးပဲ ကုန်ဆုံးသွားပေမယ့် အဲဒီ သဘာဝလွန် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ နေရာမှာတော့ အချိန်အကြာကြီး ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှု ပြီးဆုံးသွားပြီ။

တွန့်လိမ်နေတဲ့ လက်တွေ့ကမ္ဘာက မူလ အခြေအနေအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီး ဖျင်အန်း ဟိုတယ် ပြန်ပေါ်လာသည်။

ယန်ကျန့်က အခု ဟိုတယ်ရဲ့ အဓိက ဝင်ပေါက်ရှေ့မှာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်။ အိပ်ပျော်နေသလို ဖြစ်နေသည်။ သူ့နဖူးပေါ်က တစ္ဆေမျက်လုံးတောင် လည်ပတ်တာ ရပ်တန့်သွားပြီး တွေဝေငေးငိုင်နေသလို ဖြစ်နေသည်။

လျိုချီက ကိစ္စပြီးသွားတာကို မြင်တော့ မြောင်ရှောင်ရှန်းကို အဆောက်အအုံပေါ်ကနေ ချက်ချင်း ခေါ်ထုတ်လာသည်။

"သွားကြည့်ရအောင်"

သူတို့တင် မဟုတ်ပေ။

မလှမ်းမကမ်းက လမ်းမပေါ်မှာ ဝမ်ရှန်းရှန်း၊ ကျန်းဝေ့နဲ့ လင်းယုန် တို့လည်း အမြန် လျှောက်လာနေကြသည်။ သူတို့လည်း ယန်ကျန့်ရဲ့ အခြေအနေကို သိချင်နေကြသည်။

လင်းယုန်က သတိပေးလိုက်သည်။

"သတိထားကြ... တစ္ဆေက အနီးနားမှာ ရှိနေနိုင်သေးတယ်... ဒီနားမှာ အပြောင်းအလဲတွေ အများကြီး ဖြစ်ခဲ့တယ်... စောစောက ငါကိုင်ထားတဲ့ အနီရောင် သစ်သားစက အကြောင်းမဲ့ ကျိုးပဲ့သွားတယ်... သဘာဝလွန် စွမ်းအား ပျောက်သွားသလိုပဲ... မပေါ့ဆကြနဲ့"

မကြာမီ လူအုပ်စု စုဝေးရောက်ရှိလာကြပေမယ့် ယန်ကျန့် အနားကို ချက်ချင်း မကပ်ရဲကြပေ။ ဘေးကင်းမကင်း မသေချာသေးတဲ့အတွက် သေချာ စောင့်ကြည့်ဖို့ လိုအပ်သည်။

ကျန်းဝေ့ ကျယ်လောင်စွာ လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"ခြေထောက်ကြီး... ဘယ်လိုနေလဲ... အဆင်ပြေရဲ့လား"

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျန့် အိပ်ပျော်နေတာ မဟုတ်ပေ။ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်စတင်ခြင်းနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံခြင်းတွေကြားမှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ အခု ပြန်လည်စတင်ခြင်းတွေ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်တဲ့အတွက် ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ သူ့အသိစိတ်တွေ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာနေသည်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်အနည်းငယ် ယူရဦးမည်။

ခဏအကြာမှာ သူ အသိစိတ် ပြန်လည် ကြည်လင်လာပြီး မျက်လုံးတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်ရဲ့ အကြည့်တွေ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ့ကိုယ်တွင်းက ပြောင်းလဲမှုတွေကို အာရုံခံလိုက်သည်။

"ခဏတာလေး ဆိုပေမယ့် အဆုံးမရှိတဲ့ အချိန်ကာလ တစ်ခုပါပဲ"

သဘာဝလွန် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှု အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြုံတွေ့ပြီးနောက် သူ့ရဲ့ တစ္ဆေမျက်လုံးက ရပ်သွားတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်ရှိသွားသည်။ တစ္ဆေမျက်လုံး အားလုံးတော့ မဟုတ်ပေ။ ခြောက်လုံး ရပ်သွားပြီး ကျန်တဲ့ သုံးလုံးကတော့ ဟန်ချက်ညီဖို့နဲ့ ဖိနှိပ်ထားဖို့ တခြား သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေ လိုအပ်နေသေးသည်။

ယန်ကျန့် တိတ်တဆိတ် တွေးတောလိုက်သည်။

"ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေရဲ့ ကန့်သတ်ချက်က ဒီလောက်ပဲ ရှိပုံရတယ်... တစ္ဆေမျက်လုံး ခြောက်လုံးပဲ ရပ်သွားတယ်... ငါ့မျှော်လင့်ချက်ကို မမီဘူး... ဒီတစ္ဆေရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် အဆင့်နဲ့ဆိုရင် ခုနစ်လုံးမြောက် တစ္ဆေမျက်လုံးကိုပါ လုံးဝ ရပ်သွားတဲ့ အခြေအနေ ရောက်အောင် လုပ်နိုင်သင့်တာ"

ပြီးတော့ မြေကြီးပေါ်က ရေအိုင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"တစ္ဆေရေကန်က ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေကို သက်ရောက်မှု ရှိသွားလို့ ဖြစ်မယ်... ဒီရေကန်ရေ ရှိနေတာက ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအား တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် အဆင့်ကို လျော့ကျသွားစေတာ ဖြစ်လောက်တယ်"

သူ မှတ်မိလိုက်သည်။

တစ္ဆေက သူ့ကို ရင်ဆိုင်တုန်းက တစ္ဆေရေကန်ရဲ့ ဖိနှိပ်မှုကို ခံနေရပြီး အကောင်းဆုံး အခြေအနေမှာ မရှိခဲ့ပေ။

ယန်ကျန့် စိတ်ထဲမှာ တိတ်တဆိတ် တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ဒီအဆင့်မြှင့်တင်မှုက သိသာထင်ရှားတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒါပေမဲ့ လုံလောက်ပါပြီ... တစ္ဆေမျက်လုံး ခြောက်လုံး ရပ်သွားတာက ခြောက်လွှာမြောက် တစ္ဆေနယ်မြေကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် သုံးလို့ရပြီ၊ ခုနစ်လွှာမြောက် တစ္ဆေနယ်မြေကို သုံးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စိတ်ကြိုက် ပြန်လည်စတင်လို့ ရပြီ... ပြီးတော့ ရှစ်လွှာမြောက် တစ္ဆေနယ်မြေရဲ့ ပြန်လည်စတင်ချိန်ကို မိနစ် ၂၀ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက်ပိုပြီး တိုးမြှင့်လို့ ရသွားပြီ... တစ္ဆေမျက်လုံးရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကို နီးကပ်သွားပြီ... နောက်တစ်ခါ အန္တရာယ် ကြုံရရင် ကိုးလွှာမြောက် တစ္ဆေနယ်မြေကို အစပျိုးဖို့ ကြိုးစားလို့ ရပြီ... အရင်ကလို တစ္ဆေမျက်လုံး ပြန်လည်နိုးထမှာကို စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး"

ဒီအချိန်မှာ တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့ လျိုချီက သတိထားပြီး လျှောက်လာကာ ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်... အဆင်ပြေရဲ့လား"

ယန်ကျန့် လက်တွေ့ဘဝထဲ ပြန်ရောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်... တစ္ဆေနဲ့ တိုက်ခိုက်တုန်းက အာရုံနည်းနည်း နောက်သွားရုံပဲ... အခု ပြန်ကောင်းသွားပြီ"

လျိုချီ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"တော်ပါသေးရဲ့... ရလဒ်က ဘယ်လိုလဲ... တစ္ဆေရော"

ယန်ကျန့်က သူ့ရှေ့က ဖျင်အန်း ဟိုတယ်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"တစ္ဆေက ဖျင်အန်း ဟိုတယ်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ... ဒါပေမဲ့ အခု ငြိမ်သက်သွားပြီ... ဒီသဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်က အခြေခံအားဖြင့် ပြီးဆုံးသွားပြီ"

အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်စတင်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ် တစ်လျှောက်လုံးမှာ ဖျင်အန်း ဟိုတယ်လည်း မူလ အခြေအနေအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ ပျက်စီးမှု မရှိဘဲ မီးတွေအားလုံး လင်းနေကာ သဘာဝလွန် အနှောင့်အယှက်တွေ မရှိတော့ပေ။ အတွင်းထဲမှာ လူမရှိတော့တာကလွဲရင် အရာအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းဝေ့က ပုဆိန်ကို ကိုင်ပြီး အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။

"ခြေထောက်ကြီး... ဒါဆို ဘာစောင့်နေဦးမှာလဲ... ဟိုတယ်ထဲ ဝင်ပြီး သူ လဲနေတုန်း အပြတ်ရှင်းလိုက်ကြစို့... ပြန်ကောင်းလာဖို့ အခွင့်အရေး မပေးနဲ့... ငါ အရင်သွားနှင့်မယ်... မင်းတို့ နောက်က လိုက်ခဲ့"

ပြောပြီးတာနဲ့ ဟိုတယ်ထဲ ပြေးဝင်သွားသည်။

လျိုချီ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်... သူ့ကို တားသင့်လား"

ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး... တစ္ဆေက အန္တရာယ် မရှိတော့ဘူး"

သူ့တစ္ဆေမျက်လုံး ခြောက်လုံး ရပ်သွားသလို တစ္ဆေလည်း အခြေအနေ မကောင်းဘဲ ကြောင်ပြီး ရပ်သွားတဲ့ အခြေအနေထဲ ရောက်နေသည်။

ထပ်ခါတလဲလဲ ပြန်လည်စတင်ခြင်းနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံခြင်းတွေက အပြင်လူတွေ မြင်သလောက် ရိုးရှင်းတာ မဟုတ်ပေ။ အဲဒီ အချိန်ကာလ အတွင်းမှာ တစ္ဆေနဲ့ ဘယ်နှကြိမ် တိုက်ခိုက်ခဲ့လဲ ဆိုတာ ယန်ကျန့် ကိုယ်တိုင်တောင် မရေတွက်နိုင်တော့ပေ။

တစ္ဆေမျက်လုံး လှုပ်ရှားသွားသည်။

သူ အချိန်ကို စစ်ဆေးလိုက်တော့ မနက် ၁၂ နာရီ ၁ မိနစ် ရှိနေပြီ။

နောက်ဆုံး သတ်မှတ်ချိန် ကျော်လွန်သွားပြီ။ တကယ်လို့ တစ္ဆေသာ နိုင်ခဲ့ရင် သဘောတူညီချက်အရ ယန်ကျန့် ရှေ့မှာ ပေါ်လာရမည်။ ဒါပေမဲ့ အခု အရာအားလုံး ငြိမ်သက်နေပြီး တစ္ဆေ အရိပ်အယောင်တောင် မမြင်ရပေ။

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ခါ မင်းတို့ ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့တယ်... အချိန် အလုံအလောက် ဆွဲထားနိုင်ခဲ့တယ်... မဟုတ်ရင် ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဝမ်ရှန်းရှန်း လျှောက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ငါတို့ ရှုံးပြီး အကုန် သေကုန်ရင် နင် ဘာလုပ်မှာလဲ"

ယန်ကျန့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ငါက တစ္ဆေဗိုလ်ချုပ်နဲ့ ကစားပွဲကို ပြီးဆုံးတဲ့အထိ ကစားဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ အစီအစဉ် မရှိခဲ့ဘူး... တကယ်လို့ တစ္ဆေက စောစောစီးစီး နိုင်သွားပြီး မင်းတို့ အားလုံးကို သတ်လိုက်ရင် ငါ ဝင်ပါပြီး ရှင်ခြင်းနဲ့ သေခြင်းကို ပြောင်းပြန်လှန်ကာ မင်းတို့ အားလုံးကို ပြန်ခေါ်လာမှာပေါ့ဟ"

သူက ရှစ်လွှာမြောက် တစ္ဆေနယ်မြေကို အစပျိုးပြီး ကြီးမားတဲ့ အတိုင်းအတာနဲ့ ပြန်လည်စတင်နိုင်သည်။ ဒါက ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေနဲ့ တန်းတူညီမျှတဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအား ဖြစ်သည်။

ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေက လှည့်စားရင် သူလည်း လှည့်စားမှာ ဖြစ်သည်။

လျိုချီ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်း သူတို့ကို စွန့်စားခိုင်းတာ မဆန်းဘူး... မင်း ပြင်ဆင်ထားပြီးသားကိုး... ငါက အလကား စိတ်ပူနေမိတာ"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"အထဲဝင်ပြီး ကြည့်ကြရအောင်... ဒီတစ္ဆေကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲ စဉ်းစားနေတာ"

လူတိုင်း စပ်စုချင်စိတ် နည်းနည်းနဲ့ ဖျင်အန်း ဟိုတယ်ထဲ နောက်တစ်ကြိမ် ဝင်သွားကြသည်။

ဟိုတယ် မီးရောင်တွေက တောက်ပနေသည်။ လူမရှိတော့ပေမယ့် ခြောက်ခြားဖွယ် အေးစက်တဲ့ ခံစားမှုမျိုး မရှိတော့ပေ။

ဝင်လိုက်တာနဲ့ ဟိုတယ် ဧည့်ခန်းမ အလယ်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ အရာဝတ္ထု တစ်ခု ရှိနေသည်။ အနီရောင် ဗီရိုတစ်ခုနဲ့ တူပေမယ့် လူပုံသဏ္ဍာန် ပေါက်နေသည်။ ဝါးတားတား ဖြစ်နေတဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်တွေကိုတောင် မြင်နေရသည်။ ကြည့်လိုက်ရင် အိပ်ပျော်နေသလို မျက်လုံးမှိတ်ထားတဲ့ အနီရောင် သစ်သားရုပ် တစ်ရုပ်နဲ့ တူနေသည်။

ဒီအနီရောင် သစ်သားရုပ်က လောလောဆယ် ပုံမှန်လို့ ထင်ရပေမယ့် အနားကပ်သွားရင် ပြောမပြနိုင်တဲ့ မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားရနိုင်သည်။

"ဒုန်း"

နောက်တစ်လှမ်းမှာ ကျန်းဝေ့ ရောက်လာပြီး ပုဆိန်နဲ့ ဒီအနီရောင် သစ်သားရုပ်ကို ခုတ်ချလိုက်သည်။

သစ်သားရုပ်က နေရာမှာတင် ခိုင်မြဲစွာ ရပ်နေပြီး တစ်လက်မမှ မရွေ့ဘဲ ပုဆိန်ချက်ကို ခံယူလိုက်သည်။

ကျန်းဝေ့ ပုဆိန်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ တုန်ခါမှုကြောင့် လက်တွေ ထုံကျင်သွားပြီး သစ်သားရုပ်ကို အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"မာလိုက်တာ"

ဒါပေမဲ့ အနီရောင် ပုဆိန်က အမှတ်အသား တစ်ခုတော့ ချန်ထားခဲ့သည်။

အဲဒီ ကွဲအက်သွားတဲ့ နေရာကနေ ကြက်သွေးရောင် သွေးတွေ ဆက်တိုက် စီးကျလာသည်။ ဒီသစ်သားရုပ်က သက်ရှိလူသား တစ်ယောက်လိုပင် ဖြစ်သည်။

လျိုချီ လျှောက်လာပြီး လက်အိတ်စွပ်ထားတဲ့ လက်နဲ့ ကျန်းဝေ့ကို အမြန် ဆွဲကာ သူ့ရဲ့ မဆင်မခြင် လုပ်ရပ်ကို တားလိုက်သည်။

"ကျန်းဝေ့... တွေ့ကရာ မခုတ်နဲ့... ယန်ကျန့်က ဒီတစ္ဆေကို ရပ်သွားတဲ့ အခြေအနေ ရောက်အောင် လုပ်ထားတာ... မင်း မဆင်မခြင် ခုတ်လိုက်လို့ တစ္ဆေ နိုးလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

တစ္ဆေက ကြောင်ပြီးရပ်နေတာ ဖြစ်ပြီး သေဆုံးသွားတာ မဟုတ်ပေ။ အနာဂတ်မှာ ပြန်နိုးထလာနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရှိနေသေးသည်။

ယန်ကျန့် သစ်သားရုပ်ကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်ပြီး ယုံရခက်သလို ဖြစ်နေသည်။

"တကယ်ပါပဲ... ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေနဲ့ တစ္ဆေဗီရို ပေါင်းစပ်သွားကြပြီ... သူက တစ္ဆေဗီရိုကို သူ့ခန္ဓာကိုယ် အဖြစ် သုံးလိုက်တာပဲ"

ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေအတွက် တစ္ဆေဗီရိုက အကောင်းဆုံး ခန္ဓာကိုယ် မဟုတ်ကောင်း မဟုတ်နိုင်ပေမယ့် သူက တစ္ဆေဗီရိုနဲ့ သဘာဝလွန် ပဋိပက္ခ ဖြစ်နေတာကြောင့် ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေ အနေနဲ့ တစ္ဆေဗီရိုကို ထိန်းချုပ်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ္ဆေဗီရိုရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံမလား ဆိုတာပဲ ရွေးချယ်စရာ ရှိသည်။

ရလဒ်အနေနဲ့ ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေ အနိုင်ရသွားသည်။ သူက တစ္ဆေဗီရိုကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး တစ္ဆေဗီရိုရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်သွားသည်။ တပြိုင်နက်တည်းမှာ တစ္ဆေဗီရိုရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေ လွှမ်းမိုးမှုကိုလည်း ခံလိုက်ရသည်။ ကျောက်ရှောင်ယာရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကနေ လွတ်မြောက်သွားပေမယ့် ပိုကြီးမားတဲ့ ကန့်သတ်ချက်ထဲ ကျရောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝေ့က မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေတဲ့ သစ်သားရုပ်ကို ပုတ်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ခြေထောက်ကြီး... ဒီကောင်ကို ဘာလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ... အိမ်မှာ အရုပ်အဖြစ် ထားမလား... ဒါမှမဟုတ် ထင်းခွဲစိုက်လိုက်မလား"

ဝမ်ရှန်းရှန်း တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါ တစ္ဆေလေ... အရုပ်မှ မဟုတ်တာ... နင့်အခန်းထဲမှာ ထားရဲလို့လား"

ကျန်းဝေ့ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့ မထားရဲရမှာလဲ... ငါ အိပ်ပျော်နေတုန်း သူ ရုတ်တရက် ထပြီး ငါ့ကို ရိုက်ရဲမယ်လို့ မထင်ဘူး"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"လောလောဆယ် သူ့ကို ထည့်ဖို့လောက်အောင် ကြီးတဲ့ သေတ္တာ မရှိသေးဘူး... ဒီကောင်ကို လုံခြုံရေး အိမ်ထဲမှာ ထားပြီး နောက်မှ ဖြေရှင်းဖို့ စိတ်ကူးထားတယ်"

မကြာမီ သစ်သားရုပ်ရဲ့ ခြေထောက်အောက်မှာ ရေတွေ ပေါ်လာပြီးနောက် ရေထဲ နစ်မြုပ်သွားကာ အမြင်အာရုံထဲကနေ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သစ်သားရုပ် ပျောက်ကွယ်သွားတာ မြင်တော့မှ လူတိုင်း စိတ်ချသွားကြပြီး ဒီနေ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်က အန္တရာယ် မရှိဘဲ ပြီးဆုံးသွားပြီလို့ ယုံကြည်လိုက်ကြသည်။

လင်းယုန်ကတော့ တော်တော်လေး လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသည်။ ကိစ္စပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားပြီး မနေတော့ပေ။

"အကုန် ရှင်းသွားပြီ ဆိုတော့... ယန်ကျန့်... ငါ အရင် ပြန်တော့မယ်... တစ်ခုခု ရှိရင် ဆက်သွယ်လိုက်"

ကျန်းဝေ့ လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"ဟေး... အလောတကြီး မပြန်ပါနဲ့ဦး... စောစောက ငါတို့ တော်တော် ပျော်ဖို့ကောင်းခဲ့တာပဲ... နေပြီး ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းပါဦးလား"

လင်းယုန်က လမ်းလျှောက်ရင်း လက်ဝှေ့ယမ်းပြပြီး ပြန်လှည့်မကြည့်ဘဲ တံခါးပေါက်ကနေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"တွေ့ဆုံပွဲ ပြီးပြီ... ခဏလောက် နားပြီးမှ ပြန်ကြမယ်"

ဝမ်ရှန်းရှန်း ပြောလိုက်သည်။

"တွေ့ဆုံပွဲတိုင်းမှာ ပုံမှန်မဟုတ်တာတွေ အမြဲ ဖြစ်တာပဲ"

မြောင်ရှောင်ရှန်းက ပြောသည်။

"ဒီတစ်ခါ ကံမကောင်းလို့ပါဟ... အရမ်း ခံစားမနေနဲ့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူတိုင်း ဘေးကင်းကင်းနဲ့ အဆင်ပြေကြတာပဲကို"

လျိုချီကလည်း ဝင်ပြောသည်။

"သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်နဲ့ ကြုံရတာ ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူး... ငါတို့ တွေ့ဆုံပွဲ ဆက်လုပ်ကျမယ်လေ"

ဝမ်ရှန်းရှန်း ပြောလိုက်သည်။

"အမှတ် ၇ အလယ်တန်းကျောင်းကနေ အသက်ရှင် လွတ်မြောက်လာတဲ့ ငါတို့ထဲက ဘယ်သူမှ ကံမကောင်းကြဘူး... ယန်ကျန့် ပြောတာ မှန်တယ်... သဘာဝလွန် အရာတွေနဲ့ အရမ်း ထိတွေ့တာက ကံဆိုးမှုတွေပဲ ယူဆောင်လာတယ်... ပြီးတော့ ဒီကံဆိုးမှုက တစ်သက်လုံး လိုက်နေမယ့်ပုံပဲ... ဘယ်တော့မှ ဖယ်ရှားလို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

လျိုချီ ပြောလိုက်သည်။

"နင် အတွေးလွန်နေတာ... သာမန်လူတွေ အများကြီးလည်း သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ ကြုံရတာပဲ... သူတို့က ကံဆိုးပြီး ပထမအကြိမ်မှာတင် အဆုံးသတ်သွားလို့ ဒုတိယ အခွင့်အရေး မရကြတာ"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဖျင်အန်း ဟိုတယ်နဲ့ တာချန်းမြို့ကို စစ်ဆေးလိုက်ဦးမယ်... မင်းတို့ ဒီမှာ ခဏ နားနေကြ"

ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျန့် ရှင်းလင်းရေး လုပ်စရာတွေ ရှိနေသေးသည်။

သူက အရာအားလုံးကို မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်အောင် လုပ်ရမည်။ တစ္ဆေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ခြေရာလက်ရာတွေကို ဖျက်ပစ်ရမည်။ ပြီးတော့ အမှားအယွင်းတွေ ရှိမရှိ စစ်ဆေးရမည်။