အခန်း (၁၃၈၃-၁၃၈၄)

အခန်း ၁၃၈၃ - အနီရောင် လက်နက်

ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုနဲ့ အတန်းဖော်ဟောင်းတွေ တွေ့ဆုံပွဲ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ အန္တရာယ်တွေ ရှိခဲ့ပေမယ့် အားလုံး ဘေးကင်းခဲ့ကြသည်။

ညနက်ပိုင်း လူတိုင်း ဖျင်အန်း ဟိုတယ်ကနေ ထွက်ခွာပြီး အနားယူဖို့ ပြန်သွားကြသည်။

ယန်ကျန့်ကတော့ စောစော ထွက်ခွာသွားသည်။ သူ့မှာ လုပ်စရာ ကိစ္စတွေ ရှိနေသေးပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေဖို့ အချိန်မရှိပေ။

တာချန်းမြို့ကို ကင်းလှည့်စစ်ဆေးပြီးနောက် မြို့ကို လွှမ်းခြုံထားတဲ့ ရေတွေကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ သတိပေးချက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကွမ်းကျန်း လူနေအိမ်ရာကို ပြန်လာကာ အမှတ် ၁ လုံခြုံရေး အိမ်ဆီ ဝင်သွားသည်။

တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။

အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေပေမယ့် ကျန်းယန်၊ ကျန်းလီချင်နဲ့ သူ့အမေ ကျန်းဖန်တို့ မအိပ်သေးဘဲ စောင့်နေကြသည်။ အပြင်က အခြေအနေကို သူတို့ မသိရသေးတဲ့အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး အိပ်မပျော်နိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကိစ္စပြီးပြီ... ဘာပြဿနာမှ မရှိတော့ဘူး" ယန်ကျန့် လုံခြုံရေး အိမ်ထဲ ဝင်တာနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်... အားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီလား... ကောင်းလိုက်တာ... အလကား လန့်နေတာလို့ ငါ ထင်သားပဲ"

ကျန်းယန် ချက်ချင်း တက်ကြွလာပြီး ပျော်ရွှင်သွားသည်။

ကျန်းလီချင်က မေးလိုက်သည်။

"အိမ်ပြန်အိပ်လို့ ရပြီလား... ကျန်းယန်နဲ့ ကျွန်မက ညဉ့်နက်တာ ကိစ္စမရှိပေမယ့် အန်တီက အရမ်း ပင်ပန်းနေပြီ... ဥက္ကဋ္ဌယန် ပြန်လာတာကို စောင့်ပြီးမှ အိပ်မယ် ဆိုပြီး ဇွတ်စောင့်နေတာ"

"အိမ်ပြန်အိပ်လို့ ရပါပြီ... အိမ်မှာ ဘေးကင်းတယ်" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ အန်တီ့ကို သွားခေါ်လိုက်ဦးမယ်"

ကျန်းလီချင် လှည့်ပြီး လုံခြုံရေး အိမ်ထဲက အခန်းတစ်ခန်းဆီ သွားလိုက်သည်။

အမှတ် ၁ လုံခြုံရေး အိမ်က သေးငယ်ပြီး တစ္ဆေတွေကို ကာကွယ်ဖို့ ရွှေနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ အခန်းတစ်ခန်းပဲ ရှိသည်။ တခြားအခန်းတွေက ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းနဲ့ လုံခြုံရေး အိမ်လည်ပတ်ဖို့ စက်ခန်းတွေသာ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ကွမ်းကျန်း လူနေအိမ်ရာ အတွင်းမှာ ပိုကြီးမားတဲ့ အမှတ် ၂ လုံခြုံရေး အိမ်လည်း ရှိသေးသည်။

အမှတ် ၂ လုံခြုံရေး အိမ်က အများသုံး ဖြစ်ပြီး ဂွမ်းကျန်း လူနေအိမ်ရာမှာ နေထိုင်သူ အများစု ဝင်ရောက်ခိုလှုံနိုင်သည်။ အမှတ် ၁ လုံခြုံရေး အိမ်ကတော့ ယန်ကျန့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ပစ္စည်း ဖြစ်သည်။

မကြာမီ ကျန်းလီချင်က အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေတဲ့ ကျန်းဖန်ကို အခန်းထဲကနေ ခေါ်ထုတ်လာသည်။ ယန်ကျန့်ကို မြင်တာနဲ့ ကျန်းဖန် စိတ်ပူသွားပြီး ယန်ကျန့် အဆင်ပြေရဲ့လား၊ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရထားလား ဆိုတာ အမြန် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အမေ... သား ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ပြဿနာ အသေးလေးပါ... ဖြေရှင်းပြီးပြီ... ဒါပေမဲ့ သား နောက်ဆက်တွဲ အလုပ်တချို့နဲ့ အစီရင်ခံစာ ရေးစရာ ကျန်သေးတယ်... အမေ အရင် သွားနားလိုက်ပါ... သား ဆက်လုပ်စရာ ရှိသေးလို့ နောက်မှ အိပ်မယ်"

ယန်ကျန့် ပြောပြီးနောက် ကျန်းလီချင်နဲ့ ကျန်းယန်ကို သူ့အမေကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးဖို့ မှာကြားလိုက်သည်။

"အလုပ် မြန်မြန် ဖြတ်ပြီး လာနားနော်... ကျွန်မတို့ ရှင့်အခန်းထဲမှာ စောင့်နေမယ်... နောက်မကျစေနဲ့"

ကျန်းယန် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ လုံခြုံရေး အိမ်မှာ ခဏ နေဦးမယ်... အရမ်း နောက်ကျသွားရင် မနက်မှ မှတ်တမ်းတင်လိုက်မယ်... မင်းတို့ အရင် နားလိုက်ကြ" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးရော" ကျန်းယန် နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။

သုံးယောက်သားကို ပြန်ပို့ပြီးနောက် လုံခြုံရေး အိမ်ထဲမှာ သူတစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် ယန်ကျန့်ရဲ့ ခြေထောက်အောက်ကနေ ရေတွေ စိမ့်ထွက်လာပြီး ခိုင်ခံ့တဲ့ ဘိလပ်မြေ ကြမ်းပြင်ကို ဖောက်ထွက်လာသည်။ ပြင်းထန်တဲ့ သဘာဝလွန် အနှောင့်အယှက် တစ်ခု လုံခြုံရေး အိမ်အတွင်းမှာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ရွှေနဲ့ ကာကွယ်ထားတဲ့ အခန်းထဲ မဝင်သရွေ့ အပြင်ဘက် အခန်းတွေက သဘာဝလွန် ကျူးကျော်မှုကို ခံနိုင်ရည် မရှိပေ။

ရေတွေ စုဝေးလာတာနဲ့အမျှ အလောင်းကောင်တွေ သယ်ဆောင်လာတဲ့ သစ်သားရုပ် တစ်ရုပ် ရေထဲကနေ ပေါ်လာပြီး နောက်ဆုံးမှာ ယန်ကျန့် ရှေ့ ရောက်လာသည်။

သစ်သားရုပ်က ရပ်သွားတဲ့ အခြေအနေ ရောက်နေတဲ့ ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေ ဖြစ်သည်။

ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တစ္ဆေနဲ့ တစ္ဆေဗီရို ပေါင်းစပ်ထားတာ၊ စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်မှုသာ မရှိရင် ဒီတစ္ဆေကို ဒီလောက် အလွယ်တကူ ချုပ်နှောင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

"လူတွေရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ အရောင်းအဝယ် စည်းမျဉ်းတွေ အားလုံးကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်က အခု ငါ့လက်ထဲ ရောက်နေပြီ... အသုံးမချဘဲ ထားလိုက်ရင် နှမြောစရာကြီး... ငါသာ ဒါကို သင့်လျော်သလို အသုံးချပြီး ထိန်းချုပ်နိုင်ရင် ငါ့အတွက် အကြီးမားဆုံး အကူအညီ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"

ယန်ကျန့် တစ်ရက်တောင် မစောင့်နိုင်ဘဲ သူ့ရှေ့က အနီရောင် သစ်သားရုပ်ကို ဘယ်လို အသုံးချရမလဲ ဆိုတာ ချက်ချင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။

အရိုးရှင်းဆုံး နည်းလမ်းကတော့ ထိန်းချုပ်မယ့်သူ တစ်ယောက် ရှာပြီး တစ္ဆေရဲ့ စွမ်းရည်ကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ရယူလိုက်ဖို့ ဖြစ်သည်။

ဥပမာ လီကျွင်းရဲ့ လူ့အရေပြားကို အုပ်ပြီး အားဟုန်ကို ပုံဆွဲခိုင်းလိုက်ရင် ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက် ဖန်တီးနိုင်မည်။ ဒါပေမဲ့ လီကျွင်းရဲ့ အသိစိတ် သယ်ဆောင်ထားတဲ့ လူ့အရေပြားက ချန်ချောင်ယန်ရဲ့ အလောင်းကောင်ကို ခန္ဓာကိုယ် အဖြစ် သုံးဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား ဖြစ်လို့ ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေကို အားကိုးစရာ မလိုပေ။

"ဒါမှမဟုတ် ငါ့ဘေးနားက တစ်ယောက်ယောက်ကို ထိန်းချုပ်ခိုင်းလိုက်ရင်ရော"

ယန်ကျန့် ပြန်စဉ်းစားကြည့်သည်။ သူ့ဘေးနားမှာ ဒီတစ္ဆေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ သင့်တော်တဲ့သူ ရှိမရှိ စဉ်းစားနေသည်။

လီယန်၊ ရှုန်ဝမ်ဝမ်၊ ဖုန်းချွမ်... ဒီသုံးယောက်က သေချာပေါက် မသင့်တော်ပေ။

ဟွမ်ကျီယာ၊ ထုံချန်း၊ ဝမ်ယုံ... ဒီသုံးယောက်လည်း သိပ်မသင့်တော်ပေ။ သူ့အဖွဲ့သားတွေထဲက ရွေးရမယ် ဆိုရင် ဟွမ်ကျီယာက ပိုသင့်တော်လောက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့... အတင်းအကျပ် ဟန်ချက်ညီအောင် လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး... ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တစ္ဆေကို ထိန်းချုပ်မယ့်အစား... ဒီတစ္ဆေက ရပ်နေပြီ ဆိုတော့ ဆုတောင်းပြည့်စေတဲ့ သဘာဝလွန် ပစ္စည်း အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်"

ယန်ကျန့် ဒီအတွေး ဝင်လာသည်။

ပိုစဉ်းစားလေ ဒီအကြံက ပိုမှန်ကန်လေလို့ ခံစားရလေ ဖြစ်သည်။

ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေကို ထိန်းချုပ်လိုက်ရင်တောင် အချိန်မရွေး ပြန်နိုးထလာနိုင်သည်။ နိုးထလာတာနဲ့ တစ္ဆေဆရာက သေချာပေါက် သေဆုံးရလိမ့်မည်။ နိုးထလာတဲ့ ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

ပြောင်းပြန် အနေနဲ့ သဘာဝလွန် ပစ္စည်း အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ရင် တစ္ဆေရဲ့ စွမ်းရည်ကို ရယူနိုင်သလို တစ္ဆေ ပြန်နိုးထလာမှာကိုလည်း ကာကွယ်နိုင်ပြီး ကိုယ်ပိုင် အန္တရာယ်တွေကို ရှောင်ရှားနိုင်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရပ်သွားတဲ့ အခြေအနေ ရောက်နေတဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် တစ္ဆေမျိုးက အလွန် ရှားပါးတဲ့အတွက် ဘယ်လို အသုံးပြုမလဲ ဆိုတာ အလေးအနက် စဉ်းစားသင့်သည်။

"ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေကို ဘယ်လို သုံးမလဲ မစဉ်းစားခင် ရပ်နေတဲ့ အချိန်မှာ တစ္ဆေရဲ့ စွမ်းရည်ကို ဘယ်လို အသုံးချရမလဲ ဆိုတာ အရင် နားလည်ထားဖို့ လိုတယ်"

ယန်ကျန့် စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်သည်။

ဒါက လှည့်စားတတ်သော တစ္ဆေရဲ့ လည်ဆွဲနဲ့ မတူပေ။ လည်ဆွဲက ကိုင်ထားရုံနဲ့ အသုံးပြုလို့ ရသည်။

တိကျတဲ့ နည်းလမ်းတွေ သိဖို့အတွက် အဆက်မပြတ် လေ့လာ စမ်းသပ်ဖို့ လိုအပ်သည်။

ယန်ကျန့်က ဒေါက်တာချန်ကို ပေးပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း သုတေသန လုပ်ခိုင်းဖို့ အစီအစဉ် မရှိပေ။ ဖြတ်လမ်းနည်း သုံးဖို့ စီစဉ်ထားသည်။ ရေအောက်ကနေ လူ့အရေပြား စက္ကူကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဒါ မင်း တန်ဖိုးရှိကြောင်း ပြရမယ့် အချိန်ပဲ... ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်တာ ပိုကောင်းမယ်... ဘိုင်ရွှေမြို့နယ် ကိစ္စပြီးကတည်းက မင်းအပေါ် ငါ့ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းက အနိမ့်ဆုံး ရောက်နေပြီ... မင်းကို ထာဝရ ချုပ်နှောင်ထားဖို့ ငါ အမြဲ တွေးနေတာ... လက်ရှိ အခြေအနေမှာ မင်းက ငါ့အတွက် အပိုဆုလောက်ပဲ ဖြစ်နေလို့လေ"

သူ လူ့အရေပြား စက္ကူကို စိုက်ကြည့်ပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်ကနေ ထွက်လာပြီးကတည်းက ဒီလူ့အရေပြား စက္ကူကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲ ဆိုတာ ယန်ကျန့် မကြာခဏ စဉ်းစားခဲ့သည်။

ဒီအရာက ပိုပိုပြီး ယုတ်မာကောက်ကျစ်လာသည်။ ဝမ်ရှန်းရှန်းကို သွေးဆောင်ပြီး တစ္ဆေကလေးကို ထိန်းချုပ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ပြီးတော့ အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်ခဲ့သည်။

တစ္ဆေကလေးရဲ့ အလားအလာက ကြောက်စရာကောင်းသည်။ ဉာဏ်ရည် နည်းနည်းပဲ လိုသည်။ လူ့အရေပြား စက္ကူက တစ္ဆေကလေးကို ထိန်းချုပ်လိုက်တာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ တစ္ဆေကလေးက လူ့အရေပြား စက္ကူကို စားသုံးလိုက်တာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဖြစ်လာမယ့် ပြောင်းလဲမှုတွေက ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။

ဘိုင်ရွှေမြို့နယ် ဖြစ်ရပ်တုန်းက ယန်ကျန့် ဒါကို အပြည့်အဝ နားလည်ခဲ့သည်။

"ကျွန်တော့် နာမည် ယန်ကျန့် ပါ... ခင်ဗျား ဒါကို ဖတ်နေချိန်မှာ ကျွန်တော် သေဆုံးနေပါပြီ..."

တွန့်လိမ်နေတဲ့ ခြောက်ခြားဖွယ် လက်ရေးတွေ ပုံမှန်အတိုင်း ပေါ်လာသည်။

"ကျွန်တော် ဘိုင်ရွှေမြို့နယ် ဖြစ်ရပ်ကနေ ကံကောင်းထောက်မစွာ အသက်ရှင် လွတ်မြောက်ခဲ့ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ တာချန်းမြို့ကို ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်တော့်ဘဝက မပျော်ရွှင်ပါဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ အတန်းဖော်ဟောင်းတွေ တွေ့ဆုံပွဲမှာ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ် နောက်တစ်ခုနဲ့ ကြုံခဲ့ရလို့ပါ"

"ယုံနိုင်စရာ မကောင်းလောက်အောင်ပါပဲ... သန်းခေါင်ကျော်ပြီးနောက် ကျွန်တော် တစ္ဆေရေကန်နဲ့ ပြန်လည်စတင်ခြင်း နည်းလမ်းကို သုံးပြီး ဒီကြောက်မက်ဖွယ် တစ္ဆေကို အောင်မြင်စွာ အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့ပြီး ရပ်သွားတဲ့ အခြေအနေ ရောက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်"

ဒီတစ်ခါ လူ့အရေပြား စက္ကူက တကယ် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပုံရသည်။ ဒါမှမဟုတ် ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက် ကိစ္စကြောင့် ယန်ကျန့် ဒေါသထွက်နေတာကို နားလည်ပြီး လိမ္မာဖို့ ကြိုးစားနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ မဟုတ်ရင် ယန်ကျန့်ရဲ့ ထာဝရ ချုပ်နှောင်ခြင်း ခံရပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်မပေါ်လာနိုင်တော့မှာကို ကြောက်နေပုံရသည်။

"အပိုစကားတွေ ပြောမနေနဲ့... စက်ရပ်နေတဲ့ ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေကို ဘယ်လို သုံးရမလဲ ပြော"

ယန်ကျန့် လူ့အရေပြား စက္ကူကို စိုက်ကြည့်ပြီး တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါက သေရေးရှင်ရေး ကိစ္စ မဟုတ်ဘဲ သဘာဝလွန် အသုံးပြုပုံကို မေးမြန်းတာ ဖြစ်လို့ လှည့်စားခံရမယ့် အန္တရာယ် မရှိပေ။

လူ့အရေပြား စက္ကူမှာ ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုပဲ ရှိသည်။ ပူးပေါင်းမလား၊ မပူးပေါင်းဘူးလား။

တကယ်လို့ တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားပြီး ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ယန်ကျန့် အသုံးပြုလို့ မရအောင် လုပ်ရင် မပူးပေါင်းတာနဲ့ အတူတူပဲ ဖြစ်ပြီး ဒီလုပ်ရပ်အတွက် နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်တွေကို ခံစားရလိမ့်မည်။

စာလုံးအသစ်တွေ လူ့အရေပြား စက္ကူပေါ်မှာ စတင် ပေါ်လာသည်။

"ကျွန်တော် ကွမ်းကျန်း လူနေအိမ်ရာ အမှတ် ၁ လုံခြုံရေး အိမ်ထဲမှာ ရပ်နေပြီး ခြောက်ခြားဖွယ် သစ်သားရုပ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ စက်ရပ်နေတဲ့ အချိန်မှာ တစ္ဆေရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေကို ဘယ်လို သုံးမလဲ စဉ်းစားနေပါတယ်"

"ထပ်ခါတလဲလဲ ကြိုးစားပြီးနောက် မှန်ကန်တဲ့ နည်းလမ်းကို ကျွန်တော် တွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်... ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေဆီက စီးကျလာတဲ့ သွေးကို ထိလိုက်တဲ့အခါ သွေးကနေတစ်ဆင့် တစ္ဆေနဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီနည်းလမ်းမှာ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး ရှိပါတယ်... ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေရဲ့ စွမ်းအားကို သုံးတိုင်း သစ်သားရုပ်ပေါ်က သွေးတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုကို တိုက်စားသွားပါတယ်"

"အသုံးပြုပုံကို သိလိုက်ရတော့ ဒီသဘာဝလွန် စွမ်းအားကို သတိထားပြီး သုံးရမယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဆုတောင်းတစ်ခု ပြည့်ဝဖို့အတွက် ပေးဆပ်ရတဲ့ တန်ဖိုးက ကျွန်တော့် အသက်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု ဖြစ်လို့ပါ... ဆုတောင်း ကြီးမားလေ ပေးဆပ်ရတဲ့ တန်ဖိုး ကြီးမားလေ ဖြစ်ပြီး... နောက်ဆုံးမှာ သွေးတွေအားလုံး ကျွန်တော့်ဆီ စုဝေးရောက်ရှိလာကာ ကျွန်တော့်ကို ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေ အသစ် တစ်ကောင် အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ပါတယ်"

ယန်ကျန့် လူ့အရေပြား စက္ကူပေါ်က တွန့်လိမ်နေတဲ့ အနက်ရောင် စာလုံးတွေကို ဖတ်ပြီး ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေရဲ့ စွမ်းအား အသုံးပြုပုံနဲ့ ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးတွေကို နားလည်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ဒါက သဘာဝလွန် အသွင်အပြင် တစ်ခုပဲ ရှိသေးတယ်... တစ္ဆေဗီရိုရဲ့ သဘာဝလွန် အရောင်းအဝယ် အကြောင်း မင်း မပြောရသေးဘူး"

သို့သော် လူ့အရေပြား စက္ကူပေါ်က စာလုံးတွေ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိတော့ပေ။

"တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တာလား... ဒါမှမဟုတ် နောက်ထပ် သဘာဝလွန် အသွင်အပြင် တစ်ခုက ထောင်ချောက် ဖြစ်နေလို့လား... ဒါမှမဟုတ် ငါ့အတွက် အရမ်း အကျိုးရှိလွန်းလို့ ထုတ်မပြရဲတာလား" ယန်ကျန့်ရဲ့ အကြည့်က အေးစက်သွားသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီတစ်ခါ ရည်မှန်းချက် ပြည့်မြောက်သွားပြီ ဖြစ်လို့ လူ့အရေပြား စက္ကူကို ဆက်မေးခွန်းထုတ် မနေတော့ပေ။

ကျန်တဲ့ သဘာဝလွန် အသွင်အပြင်တွေကို နောက်ပိုင်းမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လေ့လာရမည်။

"ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေကို အသုံးပြုရတဲ့ တန်ဖိုးလား... ငါ့အတွက်တော့ အဲဒါ မရှိသလောက်ပါပဲ... ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားကို သုံးပြီးတိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အချိန်မီ ပြန်လည်စတင်လိုက်ရင် သဘာဝလွန် တိုက်စားမှုတွေ တိုက်ရိုက် ပျောက်ကွယ်သွားမှာပဲ... ဒါပေမဲ့ လူ့အရေပြား စက္ကူ ပြောတာ တစ်ချက် မှန်တယ်... ဆုတောင်းတွေကို ထိန်းချုပ်ရမယ်... အရမ်း ခက်ခဲတဲ့ ဆုတောင်းတွေ မလုပ်ရဘူး... မဟုတ်ရင် တန်ဖိုးက အရမ်း ကြီးမားသွားပြီး ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေရဲ့ တိုက်စားတာ ချက်ချင်း ခံရနိုင်တယ်"

ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် ယန်ကျန့်က ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားကို သူ့လက်ထဲက သဘာဝလွန် လက်နက်ထဲ ပေါင်းထည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် အက်ကွဲနေတဲ့ လှံရှည်တစ်ချောင်း သူ့ခြေထောက်အောက်က ရေအိုင်ထဲကနေ ထွက်လာပြီး သူ့ရှေ့မှာ မတ်မတ် ရပ်နေသည်။

ယန်ကျန့် ဒီသဘာဝလွန် လက်နက်ကို သေချာ စစ်ဆေးလိုက်ပြီး ဘေးက ခြောက်ခြားဖွယ် သစ်သားရုပ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

အများကြီး မစဉ်းစားတော့ဘဲ အက်ကွဲနေတဲ့ လှံရှည်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး အားနည်းတဲ့ နေရာကနေ အားနဲ့ ချိုးလိုက်သည်။

အက်ကွဲနေတဲ့ လှံရှည် ကျိုးသွားပြီး ယန်ကျန့် အထဲက ပစ္စည်းသုံးခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထင်းခွဲဓား၊ အလောင်းကောင်သံချောင်း၊ ပြီးတော့ ထူးဆန်းတဲ့ လက်တစ်ဖက်... ဒါပေမဲ့ ဒီလက်က အခု အရေပြား တစ်လွှာပဲ ကျန်တော့ပြီး တစ်ယောက်ယောက်က တမင်တကာ ပြားချပ်သွားအောင် လုပ်ထားသလို ဖြစ်နေသည်။

"ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေကို ဒီသဘာဝလွန် လက်နက်တွေရဲ့ သယ်ဆောင်သူ အသစ် ဖြစ်လာစေရမယ်"

ယန်ကျန့် ထင်းခွဲဓားနဲ့ သစ်သားရုပ်ကို တစ်ချက် ခုတ်လိုက်ရာ ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။

ကြက်သွေးရောင် သွေးတွေ စီးကျလာသည်။

ယန်ကျန့် တိုက်ရိုက် ဆုတောင်းလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ပုံသဏ္ဍာန်ကို ပြောင်းလဲပြီး လှံတံအသစ် ဖြစ်လာစေ"

နောက်တစ်ခဏတွင် သစ်သားရုပ်က တကယ်ပဲ ထူးဆန်းစွာ တွန့်လိမ်သွားသည်။ လူပုံသဏ္ဍာန် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လက်တွေ ခြေထောက်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားကာ နောက်ဆုံးမှာ အနီရောင် သစ်သားတိုင် တစ်တိုင် ဖြစ်သွားသည်။

ဒီဆုတောင်းက အရေးမကြီးပေ။ သဘာဝလွန် အရာရဲ့ ပုံသဏ္ဍာန်က အဓိက မဟုတ်လို့ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့် လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ ဖြူဖျော့တဲ့ လက်ဝါးပေါ်မှာ ကြက်သွေးရောင် သွေးစွန်း တစ်ခု ပိုလာတာ သတိထားမိလိုက်သည်။

ထင်ရှားတာကတော့ ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေရဲ့ သွေးတစ်စက်က ယန်ကျန့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဝင်ရောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် ချက်ချင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်စတင်လိုက်သည်။

လက်ဝါးပေါ်က ကြက်သွေးရောင် သွေးစွန်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ငါ့ရဲ့ အရင် ယူဆချက် မှန်ကန်တာပဲ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်စတင်ခြင်းအားဖြင့် ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေရဲ့ တိုက်စားမှုကို ဖယ်ရှားနိုင်တယ်"

ယန်ကျန့် စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ သဘာဝလွန် လက်နက်သစ် တစ်ခု စတင် ဖန်တီးလိုက်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ ရိုးရှင်းသည်။ ထင်းခွဲဓားနဲ့ အလောင်းကောင်သံချောင်းကို မြှုပ်နှံလိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

မကြာခင် အနီရောင် ဆေးသုတ်ထားသလို ဖြစ်နေပြီး အေးစက်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ထုတ်လွှတ်နေတဲ့ လှံရှည်တစ်ချောင်း သူ့ရှေ့မှာ ပေါ်လာသည်။

ဒီတစ်ခါ ယန်ကျန့်က ရွှေကို ပစ္စည်းအနေနဲ့ လုံးဝ အသုံးမပြုတော့ပေ။ လက်နက်က သဘာဝလွန် ပစ္စည်းတွေနဲ့ သီးသန့် တည်ဆောက်ထားတာ ဖြစ်သည်။ တစ်ခုတည်းသော အားစိုက်ထုတ်ရတာက အလောင်းကောင်သံချောင်းကို မြှုပ်နှံဖို့ ဖြစ်သည်။ အနီရောင် သစ်သားထဲမှာ မြဲမြံနေအောင် သံချောင်းကို စိုက်မထည့်ဘဲ ဆက်ကြောင်းတွေနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားရသည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ အနီရောင် သစ်သားက တစ္ဆေ ဖြစ်နေလို့ အလောင်းကောင်သံချောင်းနဲ့ ဖောက်ထွင်းလို့ မရပေ။ မဟုတ်ရင် ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေက သံချောင်းနဲ့ ရိုက်ခံရသလို ဖြစ်သွားပြီး သူ့ရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေ ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မည်။

အေးစက်တဲ့ လူ့အရေပြား တစ်လွှာက လှံတံရဲ့ အစိတ်အပိုင်း အများစုကို ပတ်ထားသည်။ ဒါက ထိလို့မရတဲ့ နေရာ ဖြစ်သည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဟန်ချက်ပျက်သွားရင် သေချာပေါက် သေဆုံးစေမယ့် ကြောက်မက်ဖွယ် ကျိန်စာ ပါဝင်နေလို့ ဖြစ်သည်။

"ပြီးပြီ"

ယန်ကျန့် လက်လှမ်းပြီး ဒီလှံရှည်အသစ်ကို ဆွဲကိုင်ကာ တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ဘယ်လောက်ပဲ အားသုံးသုံး ကျိုးသွားမှာ မကြောက်တော့ပေ။

"အပြင်ထွက်ပြီး ဒီတိုက်ခိုက်နည်း အသစ်ကို စမ်းကြည့်ရအောင်"

သူ အနီရောင် လှံရှည်ကို ယူပြီး လုံခြုံရေး အိမ်ထဲက ထွက်လာကာ ရှန်ထုံတာဝါရဲ့ အပေါ်ဆုံးထပ်ကို တစ္ဆေနယ်မြေ သုံးပြီး တိုက်ရိုက် ရောက်သွားသည်။

ညလေအေး တိုက်ခတ်နေချိန် ယန်ကျန့် အပေါ်ဆုံးထပ်မှာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး အောက်က မြို့ကြီးကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။ သူ့ရဲ့ ရပ်နေတဲ့ တစ္ဆေမျက်လုံးတွေက သူ့စိတ်အလိုအတိုင်း လွတ်လပ်စွာ လည်ပတ်နေပြီး မြို့ရဲ့ နေရာအနှံ့အပြားကို ကြည့်ရှုနေသည်။

မကြာမီ ယန်ကျန့် ပစ်မှတ်တစ်ခု တွေ့လိုက်သည်။

အိမ်တစ်အိမ်ရဲ့ တံခါးသော့ကို ဖျက်ပြီး ခိုးဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ သူခိုးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

အဲဒီအိမ်က လူမနေတာ ကြာပြီ။ ပိုင်ရှင်က ငတ်မွတ်နေသော တစ္ဆေကြီး ဖြစ်ရပ်တုန်းက မတော်တဆမှု ဖြစ်သွားပုံရသည်။ ဒါပေမဲ့ အိမ်ထဲမှာ ပစ္စည်း တော်တော်များများ ကျန်ခဲ့သည်။ ဒီသူခိုးက မျက်စိကျနေတာ ကြာပြီ ဖြစ်ပြီး ဒီနေ့မှ လှုပ်ရှားဖို့ ရွေးချယ်လိုက်ပုံရသည်။

"မင်း ကံဆိုးတာပဲ... ပုံမှန်ဆိုရင် ငါ ဒီကိစ္စကို ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ မင်းက ပြီးပြည့်စုံတဲ့ စမ်းသပ်ခံ ဖြစ်နေတယ်"

ယန်ကျန့် လက်ထဲက အနီရောင် လှံရှည်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး တစ္ဆေလက်နဲ့ အားအနည်းငယ် သုံးကာ အေးစက်တဲ့ သံချောင်းကို အနီရောင် သစ်သားထဲ နစ်ဝင်စေလိုက်သည်။ ကြက်သွေးရောင် သွေးစွန်း တစ်ခုက သူ့ကို ရစ်ပတ်လာသည်။

သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ပြီး ကျိန်စာလို ဆုတောင်းတစ်ခု ပြုလိုက်သည်။

"လှံရှည် ပျံသန်းသွားပြီး သူခိုးရဲ့ လက်ကို သေချာပေါက် ဖောက်ထွင်းစေ"

ထို့နောက် လှံရှည်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

သူခိုးက မြို့ရဲ့ အနောက်ဘက်မှာ ရှိနေပေမယ့် ယန်ကျန့်က လှံရှည်ကို အရှေ့ဘက်ဆီ ပစ်လိုက်သည်။

လမ်းကြောင်းက လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။

ပစ်လွှတ်လိုက်တဲ့ လှံရှည်က ညအမှောင်ထုထဲ တိတ်တဆိတ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိတော့ပေ။

သာမန်လူတွေက လှံရှည်ရဲ့ လမ်းကြောင်းကို မမြင်နိုင်ပေမယ့် ယန်ကျန့်ရဲ့ တစ္ဆေမျက်လုံးတွေကတော့ ဆက်တိုက် ခြေရာခံနေသည်။

ပစ်လွှတ်လိုက်တဲ့ လှံရှည်က လေထဲမှာ ကွေးညွှတ်သွားပြီး မြို့ရဲ့ အနောက်ဘက်ဆီ တည့်တည့်မတ်မတ် ပျံသန်းသွားတာကို ယန်ကျန့် တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့အမြန်နှုန်းက ပုံမှန် ပစ်လွှတ်လိုက်တဲ့ အမြန်နှုန်းနဲ့ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေမျက်လုံးရဲ့ အမြင်အာရုံက လှံရှည် နောက်ကို ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါနေသည်။

စက္ကန့်ပိုင်း အတွင်းမှာ လှံရှည်က အဆောက်အအုံတွေကို ဖြတ်သန်း၊ ပြတင်းပေါက်တွေကို ခွဲ၊ နံရံတွေကို ရှောင်ကွင်းပြီး နောက်ဆုံးမှာ ကျယ်လောင်တဲ့ အသံနဲ့အတူ...

"အား"

တံခါးဖွင့်ပြီးကာစ၊ ခိုးဖို့ အထဲတောင် မဝင်ရသေးတဲ့ သူခိုး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဘယ်ကလာမှန်း မသိတဲ့ လှံရှည်တစ်ချောင်းက သူ့လက်ကို ဖောက်ထွင်းပြီး ဘေးက နံရံမှာ မြဲမြံစွာ စိုက်ဝင်သွားသည်။ လက်က နာကျင်လွန်းလို့ သူ မရုန်းကန်ရဲပေ။

ကျယ်လောင်တဲ့ အော်သံကြောင့် အဆောက်အအုံ အတွင်းက အသံအာရုံခံ မီးတွေ လင်းလာသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာ မီးတွေက မကောင်းဆိုးဝါး လက္ခဏာလို မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်လာသည်။

မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် မီးရောင်ကြားမှာ ပုံရိပ်တစ်ခု စင်္ကြံလမ်းမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူ့ဆီ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်လာသည်။

"ဆေးရုံသွားပြီး ကုလိုက်... နောက်တစ်ခါ ထပ်ခိုးရင် အသက်ပါ ပါသွားလိမ့်မယ်"

ယန်ကျန့် ပေါ်လာပြီး နံရံမှာ စိုက်နေတဲ့ လှံရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

နောက်ထပ် အော်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူခိုးက ယန်ကျန့်ကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်ကာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်နေသည်။

ယန်ကျန့် ဂရုမစိုက်ဘဲ လှည့်ထွက်သွားသည်။

မီးတွေ ထပ်မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားပြီး ခြေသံမကြားရဘဲ သူ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ကြောက်စရာကြီး... စောစောက ဘာကြီးလဲ... လူလား တစ္ဆေလား"

သူခိုး ပိုကြောက်လန့်သွားပြီး ယန်ကျန့် ပျောက်သွားတဲ့ နေရာကို ကြည့်၊ ပြီးတော့ ပွင့်နေတဲ့ တံခါးကို ကြည့်ကာ ဆက်မခိုးရဲတော့ပေ။ တံခါးကို အမြန် ပိတ်ပြီး လက်ကို ကိုင်ကာ ထွက်ပြေးသွားသည်။

အခန်း ၁၃၈၄ - မျှော်လင့်မထားသော အလှည့်အပြောင်း

ယန်ကျန့်ဟာ ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားကို အောင်မြင်စွာ ရရှိသွားပြီး ဒီစွမ်းအားကို သူ့စွမ်းရည်တွေ မြှင့်တင်ဖို့ အမြန် အသုံးချလိုက်သည်။

သူက အခု ဌာနချုပ်ရဲ့ တရားဥပဒေစိုးမိုးရေး ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ပြီး ပြည်တွင်း သဘာဝလွန်လောကရဲ့ ထိပ်တန်း ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သည်။ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရင်း သူ့အင်အားကိုလည်း ဆက်တိုက် တိုးတက်အောင် လုပ်နေရမည်။ မဟုတ်ရင် သူ ရပ်တန့်သွားမှာ ဖြစ်ပြီး သဘာဝလွန်လောကကနေ အမြန် ဖယ်ရှားခံရလိမ့်မည်။ အထူးသဖြင့် ဖြစ်ရပ်တွေက ပိုပိုပြီး အကြမ်းဖက်လာကာ နောက်ဆုံးမှာ ထိန်းချုပ်လို့ မရနိုင်အောင် ဖြစ်လာမယ့် အခြေအနေမျိုးမှာပေါ့။

အဲဒီအချိန် ရောက်လာရင် ယန်ကျန့်က မတ်မတ်ရပ်ပြီး အခြေအနေ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ပေးနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ထားသည်။

သန်းခေါင်ကျော်ပြီးနောက် ယန်ကျန့် မြို့ထဲမှာ ဆက်ပြီး လှုပ်ရှားမနေတော့ပေ။

သူ ကွမ်းကျန်း လူနေအိမ်ရာကို ပြန်လာပြီး အနားယူဖို့ အခန်းထဲ ဝင်သွားသည်။

ကျန်းယန်နဲ့ ကျန်းလီချင်တို့ အိပ်ပျော်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် အသံမထွက်စေဘဲ လှဲစရာနေရာ တစ်ခု တိတ်တဆိတ် ရှာပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ အမြန် အိပ်ပျော်သွားသည်။

နောက်တစ်နေ့ သူ တော်တော် နောက်ကျမှ ထသည်။ ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေလည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းယန်နဲ့ ကျန်းလီချင်တို့ကို မနေ့ညက ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေ အဖြစ်အပျက်ကို မှတ်တမ်းတင်ခိုင်းပြီးနောက် သူတို့ကို ခေါ်ပြီး ရှန်ထုံတာဝါဆီ ကားမောင်းထွက်လာခဲ့သည်။

သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ် ပြီးသွားပေမယ့် အားလပ်ရက် မရှိပေ။ အလုပ်ချိန်အတွင်း အလုပ်ဆက်လုပ်ရမည်။

"ယန်ကျန့်... ငါ ဒီနေ့ ပြန်ရတော့မယ်... ကျောင်းပြန်တက်ရမယ်"

ယန်ကျန့် ရုံးခန်းထဲမှာ စောစောစီးစီး စောင့်နေတဲ့ မြောင်ရှောင်ရှန်းက သူ့ကို မြင်တာနဲ့ နှုတ်ဆက်ဖို့ ပြင်လိုက်သည်။

"ဘယ်တော့ ပြန်မှာလဲ" ယန်ကျန့် ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးမှ မေးလိုက်သည်။

မြောင်ရှောင်ရှန်းက ပြောသည်။

"နေ့လယ် လေယာဉ်နဲ့"

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ရှုပ်ပါတယ်... ငါ လိုက်ပို့ပေးမယ်... မြန်မြန် ရောက်တာပေါ့"

"မလိုပါဘူး... ဒုက္ခများတယ်... လေယာဉ်နဲ့ပဲ ပြန်လိုက်မယ်"

မြောင်ရှောင်ရှန်း အမြန် ငြင်းလိုက်သည်။ ယန်ကျန့်ကို သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေ မသုံးစေချင်ပေ။

"ကောင်းပြီလေ... ဒီတွေ့ဆုံပွဲက နည်းနည်း ကံမကောင်းဘူး... ကျောင်းမြန်မြန် ပြန်တာပဲ ကောင်းပါတယ်... ကျောင်းပိတ်ရက်ကျရင် တာချန်းမြို့ကို လာလည်ပေါ့"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

မြောင်ရှောင်ရှန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်... ငါလည်း ပြန်သင့်ပြီ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက မြို့တစ်မြို့ရဲ့ တာဝန်ခံလေ... အကြာကြီး ထွက်လာလို့ မရဘူး... ဟိုမှာ ဖြေရှင်းစရာ ကိစ္စတချို့ ရှိနေပြီ... ဒီမှာ ကြာကြာ နေလို့ မရတော့ဘူး"

ဒီအချိန်မှာ လျိုချီလည်း လာပြောသည်။ သူ ဒီနေ့ တာချန်းမြို့ကနေ ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်နေသည်။

"မြို့တာဝန်ခံ တစ်ယောက်က မြို့ကနေ အကြာကြီး ခွာလို့ မရဘူးလေ"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ပြဿနာ မရှိပါဘူး... အချိန်ရရင် ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့... အကူအညီ လိုအပ်တဲ့ ခက်ခဲတဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်မျိုး ကြုံရင် ငါ့ကို ဆက်သွယ်လိုက်"

"သေချာတာပေါ့... ငါ တစ်ယောက်တည်း မလုပ်ချင်ဘူး... နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက်တော့ အသက်ရှင်ချင်သေးတယ်"

လျိုချီ ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်။

အချိန်တွေ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ရုံးခန်းထဲမှာ နေ့လယ်စာ အတူစားပြီးနောက် သူတို့ တာချန်းမြို့ကနေ အသီးသီး ထွက်ခွာသွားကြသည်။

အနာဂတ်မှာ တွေ့ဆုံဖို့ အခွင့်အရေးတွေ ရှိဦးမှာ ဖြစ်ပေမယ့် အားလုံး စုံစုံလင်လင် တွေ့ဖို့ကတော့ ရှားပါးလိမ့်မည်။

ကျန်းဝေ့ကတော့ အကောင်းမြင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူက အခု လက်ထဲက ပုဆိန်ကို စွဲလမ်းနေပြီး နေ့တိုင်း အရောင်တင်လိုက်၊ လေ့လာလိုက် လုပ်နေကာ တွေ့ဆုံခြင်းနဲ့ ခွဲခွာခြင်းတွေအတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမနေပေ။

နေ့လယ်ခင်းတွင် ယန်ကျန့်ရဲ့ ရုံးခန်းက အေးစက်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

ဝမ်ရှန်းရှန်းလည်း ဂွမ်းကျန်း လူနေအိမ်ရာက နေရာဟောင်းကို ပြန်သွားပြီး တစ္ဆေကလေးနဲ့ အတူနေနေသည်။ ကျန်းဝေ့က ပုဆိန်နဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတချို့ကို ခေါ်ပြီး ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိပေ။ ကျန်းယန်က သူမရုံးခန်းကို ပြန်သွားပြီး အလုပ်စလုပ်နေသည်။ ကျန်းလီချင်ကတော့ တစ်ခုခု အလုပ်ရှုပ်နေပြီး ကုမ္ပဏီထဲမှာ ဟိုပြေးဒီပြေး ဖြစ်နေသည်။

အရာအားလုံး ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

"ဌာနချုပ်မှာ သိမ်းထားဖို့ ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေ ဖြစ်ရပ်အတွက် ဖိုင်အသစ် ဖွင့်ဖို့ လိုမလား"

လျိုရှောင်ယွီက မနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို မေးမြန်းဖို့ အပေါ်ထပ် တက်လာသည်။ လင်းယုန်ဆီကနေ အကြမ်းဖျင်း ကြားထားပေမယ့် ယန်ကျန့်ကသာ အသေးစိတ် သိသည်။

ယန်ကျန့် လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျောက်ခိုင်မင် ချန်ထားခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်အန္တရာယ်ကို အပြီးတိုင် ဖြေရှင်းပြီးပြီ... လိုအပ်ရင် အကျဉ်းချုပ် ဖိုင်လောက်ပဲ ရေးလိုက်ပါ"

"ကောင်းပြီ... ရေးပြီးရင် ပြန်စစ်ဆေးဖို့ လိုမလား" လျိုရှောင်ယွီ မေးလိုက်သည်။

"မလိုဘူး" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

လျိုရှောင်ယွီ ခေါင်းညိတ်ပြီး ထွက်သွားဖို့ ပြင်လိုက်ပေမယ့် ရုံးခန်းတံခါးဝမှာ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ရပ်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ရှင် မကြာသေးမီက အိမ်ထောင်ပြုဖို့ စီစဉ်နေတယ်လို့ ကြားတယ်"

"ဘယ်သူ ပြောတာလဲ" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

လျိုရှောင်ယွီရဲ့ မျက်လုံးတွေ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ကောလာဟလ တချို့ပါ... အတင်းအဖျင်းလား... ဟုတ်ရင် ရှင်းပေးဖို့ လိုမလား"

"ကောလာဟလတော့ မဟုတ်ပါဘူး... ငါ့အမေက တွေ့ဆုံပွဲတွေ သွားဖို့ တိုက်တွန်းနေတာ... မင်းလည်း သိသားနဲ့... ဒီအလုပ်က အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်... အချိန်မရွေး သေသွားနိုင်တယ်... စောစော အိမ်ထောင်ပြုလိုက်ရင် အနည်းဆုံးတော့ ငါ့အစား ကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်ပေးမယ့်သူ၊ မိဘတွေကို စောင့်ရှောက်ပေးမယ့်သူ ရှိတာပေါ့... သေချာ စဉ်းစားကြည့်တော့ တော်တော် ကောင်းမယ့်ပုံပဲ"

ယန်ကျန့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်က အရမ်း အဆိုးမြင်တာပဲ"

လျိုရှောင်ယွီ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"ရှင်က အခု တရားဥပဒေစိုးမိုးရေး ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေပြီ... သေချာပေါက် အသက်ရှည်ရှည် နေရမှာပါ"

"သဘာဝလွန်လောကမှာ ဘယ်သူ သိနိုင်မှာလဲ" ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လျိုရှောင်ယွီက စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ရှင့်မှာ ရည်းစားတောင် မရှိဘဲ ဘယ်သူနဲ့ လက်ထပ်မှာလဲ"

"ဒါကြောင့် တွေ့ဆုံပွဲတွေ လိုတာပေါ့... မင်း ဘယ်တုန်းက ဒီလောက် စပ်စုတတ်သွားတာလဲ"

ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး... ဒီအတိုင်း မေးကြည့်တာ... အလုပ်ချိန် စကားစမြည် ပြောတာလေ... ရှင် မပြောချင်ရင်လည်း ရတယ်... ကျွန်မ အောက်ထပ်ဆင်းပြီး အလုပ်ပြန်လုပ်တော့မယ်"

လျိုရှောင်ယွီ အလျင်စလို ရှင်းပြလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"မပြောချင်တာ မဟုတ်ဘူး... အသေးအဖွဲ ကိစ္စလို့ ထင်လို့ပါ... ဒီလောက် စိတ်ဝင်စားခံရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ဒီအကြောင်း မဆွေးနွေးချင်တော့ဘူး... နောက်မှပေါ့"

"ကောင်းပါပြီ"

လျိုရှောင်ယွီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကြာကြာ မနေတော့ဘဲ အောက်ထပ် ရုံးခန်းကို ပြန်ဆင်းသွားသည်။

"ရက်အနည်းငယ်လောက် နားပြီးမှ ထီးမည်း သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်ကို လေ့လာမယ်"

ယန်ကျန့် ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်ပြီး ကြမ်းပြင်ကနေ မျက်နှာကြက်အထိ မြင့်တဲ့ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်က မြို့ပြမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ သာမန်လူတစ်ယောက်လို ရက်အနည်းငယ်လောက် နေဖို့ စီစဉ်လိုက်သည်။ နေ့တိုင်း သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ ရှုပ်ထွေးနေလို့ မဖြစ်ပေ။

သူက လူသား အခြေအနေကိုလည်း ထိန်းသိမ်းထားဖို့ လိုအပ်သည်။

မဟုတ်ရင် အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ သဘာဝလွန် အရာတွေကြောင့် လူသားဆန်မှု ပျောက်ဆုံးသွားနိုင်သည်။

ဒါကြောင့် ယန်ကျန့်က ညဘက်မှာ တစ္ဆေအိပ်မက် ကမ္ဘာထဲ လှုပ်ရှားပြီး နေ့ဘက် အလုပ်မလုပ်ရင် လူတွေနဲ့ ကင်းကွာမသွားအောင် သာမန်လူတစ်ယောက်လို နေထိုင်ဖို့ ကြိုးစားသည်။

ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့် ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေ ဖြစ်ရပ်ကို ဖြေရှင်းပြီး ရက်အနည်းငယ် နားဖို့ စီစဉ်လိုက်ချိန်မှာပဲ နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေသည်။

အခု နေ့ဘက် ဖြစ်နေပေမယ့် ကမ္ဘာ့တစ်ဖက်ခြမ်းမှာတော့ ညရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဒါက သာမန် နိုင်ငံခြား မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်ပြီး ဂရက်ဖစ်တီတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ လမ်းကြားလေး တစ်ခုထဲမှာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေတဲ့ မီးရောင်တွေက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အင်အားစု တစ်ခုခုရဲ့ နှောင့်ယှက်ခြင်း ခံနေရပုံရသည်။ အမှိုက်ပုံးနားမှာ အစာရှာနေတဲ့ ကြွက်တွေက ကြောက်မက်ဖွယ် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိပြီး ရေမြောင်းတွေထဲ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

လမ်းကြားက လမ်းပိတ်နေသည်။ ဒါပေမဲ့ အမှောင်ထု ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ အဆုံးမှာ ကုတ်အင်္ကျီရှည်နဲ့ ကောင်းဘွိုင် ဦးထုပ် ဆောင်းထားတဲ့ အမျိုးသား တစ်ဦး ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

သူက အလောင်းကောင်လို ဖြူဖျော့နေပြီး မှိန်ဖျော့ဖျော့ မီးရောင်အောက်မှာ ထင်ဟပ်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ မီးခိုးရောင် မျက်နှာက လေထု အပူချိန်ကို ဒီဂရီ အနည်းငယ်လောက် ကျဆင်းသွားစေသလိုပင်။

အမျိုးသားက အမှောင်ထဲကနေ လျင်မြန်စွာ ပေါ်လာပြီး တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ မြေကြီးပေါ်က ရေအိုင်တွေကို နင်းကာ လမ်းကြားထဲကနေ အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။

လေးလံတဲ့ ခြေသံတွေ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး အလျင်လိုမှုကို ဖော်ပြနေသည်။

ဒါပေမဲ့ လမ်းတစ်ဝက်မှာ အမျိုးသား ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

လမ်းကြားထဲက ထွက်ရမယ့် လမ်းကြောင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ တိုတောင်းတဲ့ လမ်းကြားလေးက အခု အဆုံးအစ မရှိ ရှည်လျားသွားပြီး အဆုံးကို မမြင်ရတော့ဘဲ အမှောင်ထု ချောက်နက်ကြီးသာ ရှိတော့သည်။ ဒီအဆုံးမရှိတဲ့ လမ်းမပေါ်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ပုံရိပ်တစ်ခုက နားလည်ရခက်တဲ့ အမြန်နှုန်းနဲ့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာနေသည်။

စက္ကန့်ပိုင်း အတွင်းမှာပဲ ခေတ်မမီတော့တဲ့ ဥရောပစတိုင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အဘွားအို တစ်ယောက် သူတို့ရှေ့မှာ ရုတ်တရက် ရပ်နေသည်။

အဘွားအိုရဲ့ မျက်နှာမှာ အရေးအကြောင်းတွေ၊ အသက်အရွယ် အစက်အပြောက်တွေ ပြည့်နှက်နေပြီး သင်္ချိုင်းထဲက တူးဖော်ထားတဲ့ အလောင်းကောင်လို ဆွေးမြေ့မှုနဲ့ သေဆုံးခြင်း အငွေ့အသက်တွေ ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူမ ဝတ်ထားတဲ့ အနက်ရောင် ဝတ်စုံက စုတ်ပြဲနေပြီး အသုဘ အလှူပစ္စည်းနဲ့ တူနေသည်။

"မစ္စတာကျန်း... ထွက်သွားဖို့ ဒီလောက် မလောပါနဲ့... ရှင် ဘာလို့ ကျွန်မတို့ကို စုံစမ်းနေတာလဲ ဆိုတာ ရှင်းပြဖို့ နေခဲ့မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်... ကျွန်မတို့လို မိတ်ဆွေတွေအပေါ် ယုံကြည်မှု နည်းနည်းလေးတောင် မရှိဘူးလား... အခုက အန္တရာယ်များတဲ့ အချိန်ပဲ... စွမ်းရည်ရှိတဲ့ သူတွေ ပူးပေါင်းသင့်တယ်... အသက်ရှင်ဖို့က အရေးကြီးဆုံး မဟုတ်ဘူးလား"

အသံတစ်ခု အပေါ်ကနေ ပဲ့တင်ထပ်လာပြီး ဘယ်ကလာမှန်း ခွဲခြားမရပေမယ့် တစ္ဆေတစ်ကောင်လို ဝဲပျံနေသည်။

မစ္စတာကျန်း လို့ ခေါ်ခံရသူကတော့ ပြည်ပမှာရှိတဲ့ ဌာနချုပ်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ခေါင်းဆောင်အဆင့် အော်ပရေတာ ကျန်းကျွင်း ဖြစ်သည်။

"ဟန်ဆောင် ကောင်းသူတွေ"

ကျန်းကျွင်း အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့လို လူတွေက မိတ်ဆွေဖွဲ့မှု၊ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု အကြောင်း ပြောဖို့ ထိုက်တန်လို့လား... ပုပ်သိုးယိုယွင်းနေတဲ့ လူတစ်စု... သဘာဝလွန် အရာတွေက ခင်ဗျားတို့ စိတ်တွေကို ဖျက်ဆီးပြီးပြီ... ကျုပ်အမြင်မှာတော့ ခင်ဗျားတို့က လူ့အရေပြား ခြုံထားတဲ့ တစ္ဆေတွေပဲ... ရူးသွပ်မှု ဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ ဘုရင် အဖွဲ့အစည်းကို ဖော်ပြဖို့ မလုံလောက်ဘူး... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဆန္ဒတွေနဲ့ အကျိုးစီးပွားတွေကို ဖြည့်ဆည်းဖို့အတွက် သင်္ဘောကြီး စီမံကိန်းကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ ကြံစည်နေကြတာ... ခင်ဗျားတို့ အဖွဲ့အစည်းထဲက လူတိုင်း သေသင့်တယ်"

ပြောရင်းနဲ့ သူ့ရှေ့က အရေးအကြောင်းတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ခြောက်ခြားဖွယ် အဘွားအိုကို ဆက်စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူ့ရှေ့က လူက အဘွားအို မဟုတ်ဘဲ သဘာဝလွန် အရာတွေကြောင့်သာ အိုမင်းသွားတာ ဖြစ်နိုင်သည်။

"ရှင် ဒီစီမံကိန်းအကြောင်း သိနေမှတော့ ကျွန်မတို့နဲ့ ပူးပေါင်းသင့်တယ်"

အသံက ဆက်လက် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

"ခင်ဗျားတို့နဲ့ ပူးပေါင်းမယ် ဟုတ်လား... လူသားဆန်မှု ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ခင်ဗျားတို့က အဲဒီစကား ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့... ခင်ဗျားတို့နဲ့ ပူးပေါင်းတာက တစ္ဆေ ပြန်လည်နိုးထခြင်းကို ရွေးချယ်တာထက် ပိုဆိုးတယ်"

ကျန်းကျွင်း ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်လိုက်ပြီး နည်းနည်းလေးတောင် ဟန်မဆောင်ချင်ပေ။

အသံက သက်ပြင်းချပြီး ပြောသည်။

"စီမံကိန်းက အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးဘူး... ရှင်က ကျွန်မတို့နဲ့ မပူးပေါင်းချင်မှတော့ ရှင့်ကို ရှင်းပစ်ရုံကလွဲပြီး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး... ကျွန်မတို့ ဘုရင် အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အရေးကြီး သတင်းအချက်အလက်တွေကို ရှင် ပေါက်ကြားလိုက်ရင် ပြဿနာ တက်နိုင်တယ်... အခုက အဲဒီအချိန် မဟုတ်ဘူး"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျားတို့က ကျုပ်ကို လွှတ်ပေးဖို့ အစီအစဉ်မှ မရှိတာ"

အေးစက်စွာ ရယ်မောရင်း ကျန်းကျွင်း ပြောလိုက်သည် ။

"ဒီတစ်ခါ ခင်ဗျားတို့ ဘုရင် အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အဓိက အဖွဲ့ဝင် ဘယ်နှယောက် ရောက်နေလဲ... နှစ်ယောက်တည်း ဆိုရင်တော့ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို သတ်မလဲ ဆိုတာ မသေချာဘူး"

လမ်းပိတ်ထားတဲ့ ဒီထူးဆန်းတဲ့ အဘွားအိုကို သူ နည်းနည်း သိသည်။ အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူမက တကယ်တော့ တစ္ဆေတစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး သက်ရှိလူသား အသိစိတ် နည်းနည်းလေးပဲ ကျန်တော့တယ်လို့တောင် သူ သံသယ ရှိနေသည်။

ဝိညာဉ် ပြန်လည်နိုးထခြင်း မရှိပေမယ့် ဒီအဘွားအိုရဲ့ အသိစိတ်က သဘာဝလွန် အရာတွေရဲ့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တိုက်စားခြင်း ခံထားရပြီး သူမရဲ့ အပြုအမူက တစ္ဆေ တစ်ကောင်နဲ့ နီးစပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလို ဖြစ်ရပ်မျိုးက ပြည်ပမှာ မဆန်းပေ။ သူတို့ရဲ့ ဝါရင့် တစ္ဆေဆရာတွေ အများကြီး ရှိပြီး သဘာဝလွန် ပြန်လည်နိုးထခြင်း အစောပိုင်း ကာလတုန်းက အသက်ရှင်ဖို့ ဘာမဆို လုပ်ခဲ့ကြသူတွေ ဖြစ်သည်။

ဆန့်ကျင်ဘက် အနေနဲ့ ပြည်တွင်းမှာတော့ ဌာနချုပ်ရဲ့ ဖိနှိပ်မှုကြောင့် ဥပဒေမဲ့ တစ္ဆေဆရာတွေကိုတောင် ရှင်းပစ်ခဲ့သည်။ ရူးသွပ်သူ အများစု ပြည်တွင်းမှာ အသက်မရှင်နိုင်ကြဘဲ ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်တွေကို အစောပိုင်းကတည်းက နှိမ်နင်းခဲ့သည်။

"စိတ်ချပါ... ဒီတစ်ခါ လူအလုံအလောက် ခေါ်လာပါတယ်"

နောက်ထပ် အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး နိုင်ငံခြား လေယူလေသိမ်း ပါနေသည်။

ထို့နောက် လမ်းကြားဘေးက အမိုးပေါ်မှာ အရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ထူထဲတဲ့ မြူမည်းတွေ ဖုံးလွှမ်းထားပြီး ရုပ်သွင်ကို မမြင်ရပေ။

ဒီလူတင် မဟုတ်ပေ။

လမ်းကြားနားက နံရံပေါ်မှာ အဖြူအမည်း ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ခေတ်ဟောင်း ပရိုဂျက်တာ တစ်ခုက ထိုးထားသလို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပုံသဏ္ဍာန် မရှိဘဲ ပုံရိပ်သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ပုံရိပ်က လက်တွေ့ကမ္ဘာကို သက်ရောက်မှု ရှိနိုင်တာက တော်တော် ထူးဆန်းသည်။

"လေးယောက်လား" ကျန်းကျွင်း မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်။

ထင်ရှားတာကတော့ တစ်ဖက်လူက ဒီတစ်ခါ ပြင်ဆင်ထားပြီး သူ မမျှော်လင့်ဘဲ ပေါ်လာတာ မဟုတ်ပေ။ စေလွှတ်လိုက်တဲ့ လူတွေက သာမန် တစ္ဆေဆရာတွေ မဟုတ်ဘဲ ဘုရင် အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အဓိက အဖွဲ့ဝင်တွေ ဖြစ်ပြီး ပြည်တွင်းမှာ ဆိုရင် ခေါင်းဆောင်အဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်တွေနဲ့ ညီမျှသည်။

"မဟုတ်ဘူး... လေးယောက်တင် မကဘူး... ပိုများတယ်"

ကျန်းကျွင်း ဒီအချိန်မှာ ပြင်းထန်တဲ့ အန္တရာယ်နဲ့ စိုးရိမ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့ခြေထောက်အောက်က မြေကြီး မြင့်တက်လာပြီး တွန့်လိမ်နေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် စိုစွတ်နေတဲ့ မြေကြီး ကွဲအက်သွားပြီး မမ်မီနဲ့ တူတဲ့ လက်တစ်ဖက် မြေကြီးထဲက ထွက်လာသည်။ နောက်တော့ ဒုတိယ လက်၊ တတိယ လက်... မြေကြီး တစ်ခုလုံး ခြောက်သွေ့နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းသွားတဲ့အထိ ထွက်လာကြသည်။

"သွားမယ်"

ကျန်းကျွင်းက မူလက ပြိုင်ဘက် တစ်ယောက်ကို ရှင်းပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားပေမယ့် ဒီအချိန်မှာ ပါဝင်နေတဲ့ ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာ အရေအတွက်က သူ့ကို အားစိုက်စရာ မလိုဘဲ သတ်ပစ်ဖို့ လုံလောက်နေသည်။ ထွက်ပြေးနိုင်မလား ဆိုတာတောင် မသေချာပေ။

ဒါကြောင့် သူ မတုံ့ဆိုင်းဘဲ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးလိုက်သည်။

ကျန်းကျွင်းရဲ့ ပစ်မှတ်က ရှင်းလင်းသည်။ လမ်းပိတ်ထားတဲ့ ခြောက်ခြားဖွယ် အဘွားအိုကို ဖောက်ထွက်ပြီး လမ်းဖွင့်ဖို့ ဖြစ်သည်။

"လုပ်နိုင်ပါ့မလား" သူ့ရင်ထဲမှာ သံသယတွေ ရှိနေပေမယ့် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။

"ငါတို့က မင်းကို ဖမ်းဖို့ အများကြီး ကြိုးစားထားတာ... မင်း ထွက်ပြေးနိုင်မယ် ထင်နေလား... ဝင်တိုက်... သူ့ကို ဒီမှာတင် သတ်ပစ်"

အဲဒီအသံက ရက်စက်မှု အရိပ်အယောင်တွေနဲ့ ဆက်လက် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ရုတ်တရက် အနီရောင် တစ္ဆေဖယောင်းတိုင် တစ်တိုင် ကျန်းကျွင်း လက်ထဲမှာ လင်းလာပြီး ဆိုးရွားတဲ့ အလင်းရောင် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေ ရှေ့မှာ တစ္ဆေဖယောင်းတိုင် တစ်တိုင်ရဲ့ မီးရောင်က သေးငယ်လွန်းလှသည်။

မီးရောင်ရဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုနဲ့အတူ တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်က မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာတင် ပြာကျသွားသည်။

ဒါပေမဲ့ ချက်ချင်း ပြန့်ကားသွားတဲ့ မီးရောင်က ပတ်ဝန်းကျင်က ကြောက်မက်ဖွယ် သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှုတွေကို တားဆီးနိုင်ခဲ့ပြီး ခြောက်ခြားဖွယ် အဘွားအိုကို ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားစေခဲ့သည်။

ဒီကွာဟချက်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ကျန်းကျွင်း ဖောက်ထွက်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူ့မှာ တစ္ဆေနယ်မြေ ရှိတဲ့အတွက် အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခု ရှိရင်တောင် လွတ်မြောက်သွားနိုင်သည်။

ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခဏတွင် လမ်းကြားတစ်ခုလုံး မြို့ထဲကနေ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မြင်ကွင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

အနီးနားက လမ်းမပေါ်မှာ အိမ်ခြေရာမဲ့နဲ့ တူတဲ့ အထီးကျန် ပန်းချီဆရာ တစ်ယောက်က စက္ကူဖြူပေါ်မှာ ဆီဆေးပန်းချီ တစ်ချပ် ဆွဲနေသည်။ ကျန်းကျွင်း ရှိခဲ့တဲ့ နေရာနဲ့ ထပ်တူညီတဲ့ မြို့ထဲက မှိန်ဖျော့ဖျော့ လမ်းကြားလေးကို ပုံဖော်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့ကမ္ဘာနဲ့ ယှဉ်ကြည့်လိုက်ရင်...

အဲဒီလမ်းကြားက မရှိတော့ပေ။

အချိန်တွေ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားပြီး နာရီဝက်လောက် ကြာတဲ့အခါ ခြောက်ခြားဖွယ် ပုံရိပ်အနည်းငယ် အထီးကျန် ပန်းချီဆရာ ဘေးနားမှာ ပေါ်လာကြသည်။

လူတစ်ယောက်က မီးခိုးရောင် အသားအရေ ရှိတဲ့ အလောင်းကောင် တစ်လောင်းကို ကိုင်ထားသည်။ သံချေးတက်နေတဲ့ အလောင်းကောင်သံချောင်း တစ်ချောင်း ရင်ဘတ်မှာ စိုက်ဝင်နေသည်။

"အချိန်နည်းနည်း ကြာသွားပေမယ့် ကိစ္စပြတ်သွားပြီ... မစ္စတာကျန်း ကိစ္စ ပြီးသွားပြီ... ခင်ဗျားကြောင့်ပါ... မဟုတ်ရင် သူ တကယ် လွတ်သွားနိုင်တယ်"

ဘုန်းကြီး ဝတ်စုံ ဝတ်ထားတဲ့ နိုင်ငံခြားသား တစ်ယောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာပြီး ရလဒ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောပြလိုက်သည်။

ဘာဖြစ်သွားလဲ ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိကြပေ။

ဒါပေမဲ့ ခန့်မှန်းကြည့်လို့ ရသည်။ ခဏတာလေး အတွင်းမှာ မမျှတဆုံး ဒါပေမဲ့ သဘာဝလွန်လောကရဲ့ ထိပ်တန်း ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှု တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ဒါက တစ္ဆေဆရာတွေကြားက တိုက်ပွဲ ဖြစ်သည်။

ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတာက ကျန်းကျွင်း ရှုံးနိမ့်သွားပြီး အသက်မဲ့နေတဲ့ အလောင်းကောင် ဖြစ်သွားသည်။

တစ်ဖက်လူက ပြင်ဆင်လာရုံတင် မကဘဲ အလောင်းကောင်သံချောင်းကိုပါ သုံးပြီး ခေါင်းဆောင်အဆင့် တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား အဆုံးသတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ ကြာလွန်းတယ်... ပြိုင်ဘက်က တစ်ယောက်တည်းကို"

အထီးကျန် ပန်းချီဆရာက ပစ္စည်းတွေ သိမ်းရင်း အသံတိုးတိုးနဲ့ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ဘုန်းကြီး ဝတ်စုံနဲ့ လူက ပြင်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ပြိုင်ဘက်က ခေါင်းဆောင်အဆင့်လေ... လူနှစ်ယောက် ပေါ်လာတာတောင် သူ ထွက်မပြေးချင်ဘူး... အဲဒါ ဘာသဘောလဲ ခင်ဗျား သိသင့်တယ်"

"ဒါပေမဲ့ သူနဲ့တူတဲ့လူ နောက်ထပ် ၁၁ ယောက် ရှိသေးတယ်... ငါတို့မှာ အားသာချက် သိပ်မရှိဘူး... အခု တစ်ယောက်ကို ရှင်းပြီးပြီ ဆိုတော့ စစ်ပွဲ စလိုက်ပြီလို့ ဆိုလိုတာပဲ... နောက်တစ်ခါကျရင် အောင်မြင်ဖို့ ဒီလောက် လွယ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး" အထီးကျန် ပန်းချီဆရာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါ ခင်ဗျား ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး" ဘုန်းကြီး ဝတ်စုံနဲ့ လူက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

အထီးကျန် ပန်းချီဆရာ ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ ပစ္စည်းတွေ သယ်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ လမ်းမပေါ်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ငါတို့ သူ့ကို မသတ်ခဲ့သင့်ဘူး... သူ့ကို ထားထားရင် ယန်ကျန့်ဆီကနေ ငါတို့ ရဲတိုက်ကို ပြန်လဲလို့ ရကောင်း ရနိုင်တယ်"

ထို့နောက် ထူထဲတဲ့ မြူမည်းတွေ ဖုံးလွှမ်းထားတဲ့ လူတစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။

ဘုန်းကြီး ဝတ်စုံနဲ့ လူက ပြန်ဖြေသည်။

"အကြံကောင်းပဲ... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျား အကြံပေးတာ နောက်ကျသွားပြီ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ အခု သွားရတော့မယ်... တခြား လုပ်စရာတွေ ရှိသေးတယ်"