အခန်း (၁၃၇၃-၁၃၇၄)
Vol. 101 Ch. 1373-1374
အခန်း ၁၃၇၃ - သမားရိုးကျ မဟုတ်သော ဖြေရှင်းနည်း
ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေအတွက် ထောင်ချောက် ဆင်ပြီးပါပြီ။
တစ္ဆေဖယောင်းတိုင် မီးလောင်နေပြီ၊ တစ္ဆေအမွှေးတိုင်ရနံ့ ပျံ့လွင့်နေပြီ၊ တစ္ဆေထင်ဟပ်တဲ့ ဆီမီးခွက် လင်းလက်နေပြီ၊ အဲဒါအပြင် ယန်ကျန့်နဲ့ လျိုချီဆိုတဲ့ တစ္ဆေဆရာ နှစ်ယောက် ရှိနေသေးသည်။ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ S အဆင့် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်ထဲက အကြမ်းဆုံး တစ္ဆေတောင် ဖမ်းချုပ်ခံရတာကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ ခဲယဉ်းလှသည်။
လူတိုင်း ယုံကြည်မှု ရှိနေကြပြီး တစ္ဆေ ပေါ်လာမှာကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
"တကယ်လို့ ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေမှာ သက်ရှိလူသားရဲ့ အသိစိတ် ရှိနေရင် ဒီအခြေအနေကို သူ ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲ ဆိုတာ ငါ အရမ်း သိချင်တယ်"
ယန်ကျန့် စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်သည်။
အခု အချိန်က ည ၁၁ နာရီ ရှိနေပြီ။ နေ့တစ်နေ့ ကုန်ဆုံးဖို့ တစ်နာရီပဲ လိုတော့သည်။
ကျန်တဲ့ တစ်နာရီအတွင်း တစ္ဆေက ယန်ကျန့် ရှေ့မှာ မဖြစ်မနေ ပေါ်လာရမည်။
ဒါပေမဲ့ ကြိုတင်ဆင်ထားတဲ့ ထောင်ချောက်ကို ရင်ဆိုင်ရရင် တစ္ဆေက ပုံမှန်အတိုင်း ပေါ်လာတာနဲ့ သေချာပေါက် အလွယ်တကူ အဖမ်းခံရလိမ့်မည်။
ဒီအချိန်မှာ တံခါး ထပ်ပွင့်လာပြီး တွန်းလှည်း ပြန်ပေါ်လာသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ အပြောင်းအလဲ ရှိနေသည်။ တွန်းလှည်းပေါ်မှာ ကြက်ဥထမင်းကြော် သုံးပန်းကန် ပါလာသည်။ အရေအတွက် မမျှော်လင့်ဘဲ တိုးလာခြင်း ဖြစ်သည်။
"တစ္ဆေက အစားအသောက် ပို့တာ မြန်လာပါလား... အခုတော့ ကျန်းဝေ့ ဒုက္ခရောက်ပြီ"
ဝမ်ရှန်းရှန်း ပြောလိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ ကျန်းဝေ့က ပြောသည်။
"ကိစ္စ မရှိပါဘူး... အရင်ဟာတွေနဲ့ ပေါင်းရင် ကြက်ဥထမင်းကြော် ခုနစ်ပွဲပဲ ရှိသေးတာ... အပွဲ ၂၀ ပြည့်ဖို့ အဝေးကြီး လိုသေးတယ်... ငါ ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်"
ယန်ကျန့် ဘာမှမပြောပေ။ တစ္ဆေအမွှေးတိုင်ရဲ့ အတိုင်းအတာ အပြင်ဘက်မှာ ခပ်ခွာခွာ နေလိုက်သည်။ လွှမ်းမိုးမှု မခံချင်လို့ ဖြစ်သည်။ ဒီအချိန်မှာ သူက ထောင့်တစ်နေရာမှာ ထိုင်ပြီး တစ္ဆေမျက်လုံးကို သုံးကာ ဟိုတယ်နဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
ငါးမိနစ် ကြာသွားသည်။
အရာအားလုံး ပုံမှန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ တွန်းလှည်းအသစ် တစ်စီး ထပ်ရောက်လာပြန်သည်။ ကြက်ဥထမင်းကြော် သုံးပွဲ ထပ်ပါလာပြန်သည်။
"ဒီနှုန်း၊ ဒီအကြိမ်ရေနဲ့ ဆိုရင် ကြက်ဥထမင်းကြော် အပွဲ ၂၀ ပြည့်ဖို့ နာရီဝက်တောင် ကြာမှာ မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ ဒီတွန်းလှည်းတွေက ဟိုတယ်ထဲက လာတာ မဟုတ်ဘဲ အပြင်က လာတာ... ဒါကြောင့် အချိန် ကွာဟချက် ရှိနေတာ... ကြည့်ရတာ တစ္ဆေက အရမ်း သတိထားနေပုံရတယ်"
"နေဦး... တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီ"
တစ္ဆေမျက်လုံးရဲ့ အမြင်အာရုံထဲမှာ ဟိုတယ်အနီးနားက လမ်းတွေပေါ်မှာ ကားတွေ အများကြီး ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာ ယန်ကျန့် တွေ့လိုက်ရသည်။ ကိုယ်ပိုင်ကားတွေ၊ တက္ကစီတွေ၊ ဘတ်စ်ကားတွေ... ကားအားလုံးက ဖျင်အန်း ဟိုတယ်ဆီကို တညီတညွတ်တည်း ဦးတည် မောင်းနှင်လာနေကြသည်။
ယာဉ်စည်းကမ်းတွေကို လုံးဝ လစ်လျူရှုပြီး ရူးသွပ်စွာ မောင်းနှင်လာကြသည်။
မကြာမီ ဖျင်အန်း ဟိုတယ် ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး ဒီကားတွေနဲ့ တင်းကျပ်စွာ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရသည်။
ထို့နောက် ကားတံခါးတွေ ပွင့်လာပြီး လူတွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆင်းလာကြသည်။ သဘောတူထားသလိုပဲ အားလုံး ဝင်ပေါက်ဆီ လျှောက်လာကြသည်။
လူတွေက များလွန်းလို့ အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းကြည့်ရင်တောင် လေးရာထက် မနည်းပေ။
အဖြစ်အပျက် တိုးတက်လာတာနဲ့အမျှ ကားတွေ ထပ်ရောက်လာပြီး လူတွေ ပိုများလာကာ ဟိုတယ်ဘက်ကို ဆက်တိုက် လျှောက်လာနေကြသည်။ ခဏတာ အတွင်းမှာတင် အနီးနားက လမ်းတွေအားလုံး ကားတွေနဲ့ ပိတ်ဆို့သွားသည်။ ဒါပေမဲ့ ကားပေါ်က လူတွေက လက်မလျှော့ဘဲ ခြေကျင် ဆက်လျှောက်လာကြသည်။
"တစ္ဆေရဲ့ ပထမဆုံး စမ်းသပ်မှုက လူအုပ်ကြီးကို သုံးတာလား... ဒါမှမဟုတ် တစ္ဆေက ဒီလူအုပ်ကြီးထဲမှာ ပုန်းပြီး ဟိုတယ်ထဲ ဝင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား"
ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
သူ့တစ္ဆေမျက်လုံး အမြင်အာရုံထဲမှာ ဒီလူတွေ အားလုံးက သာမန် သက်ရှိလူသားတွေ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ အရင် စားပွဲထိုးတွေလိုပဲ သဘာဝလွန် အင်အားစုရဲ့ ထိန်းချုပ်တာ ခံထားရပြီး သူတို့ ဘာလုပ်နေမှန်း မသိကြပေ။
လျိုချီလည်း ဆူညံသံတွေကို ကြားလိုက်ရလို့ ချက်ချင်း ထပြီး ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာပျက်သွားသည်။
"လူတွေ အများကြီးပါလား... တစ္ဆေက ဒီလူတွေကို အကာအကွယ်ယူပြီး ဝင်ဖို့ ကြံစည်နေတာလား"
"သူ သက်ရှိလူသားတွေကို ထိန်းချုပ်ပြီး အကုန်လုံးကို ဝင်ခိုင်းနေတာ... ငါ ဒီလူတွေကို ပြန်ပို့လို့ ရပါတယ်"
ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။
"တစ္ဆေနယ်မြေကို သုံးပြီး ဒီလူတွေကို ကီလိုမီတာ ဆယ်ဂဏန်းလောက် ဝေးတဲ့နေရာဆီ ပို့လိုက်ရင် တစ်နာရီအတွင်း ပြန်ရောက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့..."
သူ လှုပ်ရှားဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာပဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်က ပထမဆုံး စားပွဲထိုးရဲ့ အလောင်းကောင်က သူ့ကို အရေးကြီးတဲ့ အချက်တစ်ခု သတိပေးနေသည်။
မှားယွင်း ကိုင်တွယ်မိရင် ဒီလူတွေက ပထမ စားပွဲထိုးလိုပဲ ချက်ချင်း သေဆုံးသွားလိမ့်မည်။
"ယန်ကျန့်... သူတို့ ဝင်လာနေပြီ... မင်း လှုပ်ရှားလို့ ရပြီ... ယန်ကျန့်..."
လျိုချီ သတိပေးပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ယန်ကျန့်က ကြမ်းပြင်ပေါ်က အလောင်းကောင်ကို စိုက်ကြည့်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။
ထို့နောက် သူ့မျက်နှာလည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြဿနာကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။
"ဒီလူတွေက ပထမ စားပွဲထိုးလိုပဲ ထိလိုက်တာနဲ့ သေသွားမှာလား"
"ဆယ်ပုံ ကိုးပုံလောက် သေချာတယ်"
ယန်ကျန့် လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။
"မဟုတ်ရင် တစ္ဆေက ဒီသက်ရှိလူသားတွေကို ခေါ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး... သက်ရှိလူသားတွေရဲ့ အသက်ကို အကာအကွယ်ယူဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ"
"သူတို့အပေါ် တစ္ဆေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ဖြတ်တောက်မယ့် နည်းလမ်း ရှိလား"
ဝမ်ရှန်းရှန်းက အပေါ်ထပ် တက်လာတဲ့ လူအုပ်ကြီးရဲ့ ဆူညံသံတွေကို ကြားနေရပြီ ဖြစ်သည်။
"သက်ရှိလူသားတွေနဲ့ တစ္ဆေကြားက ဆက်သွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်ဖို့ဆိုရင် သဘာဝလွန် စွမ်းအားကို သုံးရမယ်... ဒါပေမဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားကို သုံးလိုက်တာနဲ့ ဒီသက်ရှိလူသားတွေက အနှောင့်အယှက် ခံရပြီး တစ္ဆေရဲ့ လက်ချက်နဲ့ မညှာမတာ အသတ်ခံရလိမ့်မယ်"
ယန်ကျန့်ရဲ့ အကြည့်က ပိုအေးစက်လာသည်။
"တစ္ဆေရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ရှင်းပါတယ်... ဒီဟိုတယ်ကို လူတွေနဲ့ ဖြည့်ဖို့ပဲ"
"သက်ရှိလူသားတွေရဲ့ အနှောင့်အယှက် ရှိနေရင် ငါတို့ လုပ်လို့မရတဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်"
"ဒါက ကိုယ်ကျင့်တရားနဲ့ ခြိမ်းခြောက်တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား... ငါတို့မှာသာ ကိုယ်ကျင့်တရား မရှိရင် ခြိမ်းခြောက်ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး"
ကျန်းဝေ့ ပြောလိုက်သည်။
မြောင်ရှောင်ရှန်းက ပြောသည်။
"မကောင်းတဲ့ အကြံတွေ မထုတ်နဲ့... ဒါ တာချန်းမြို့လေ... ဒီမှာ လူတွေ အများကြီး ရှိတယ်... နင်က ယန်ကျန့်ကို မြို့တစ်မြို့လုံးက လူဦးရေကို သတ်ပစ်စေချင်တာလား... ပြီးတော့ ဒီလူတွေထဲမှာ အသိမိတ်ဆွေတွေ အများကြီး ပါနိုင်တယ်"
"အဲဒါတော့ လုံးဝ လက်ခံလို့ မရဘူး" ကျန်းဝေ့ ပြောလိုက်သည်။
"ဒီလူတွေကို ထိလို့မရရင် ငါတို့ ရွှေ့ကြမယ်... ငါ ဖျင်အန်း ဟိုတယ် တစ်ခုလုံးကို မြို့ပြင် ရွှေ့လိုက်မယ်" ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် တစ္ဆေနယ်မြေ လွှမ်းခြုံသွားပြီး အဆောက်အအုံကို ရွှေ့ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေမျက်လုံးရဲ့ အမြင်အာရုံက ခန်းမထဲကနေ ထွက်သွားတာနဲ့ ချက်ချင်း တွန့်လိမ်ပုံပျက်လာပြီး ပြင်းထန်တဲ့ သဘာဝလွန် အနှောင့်အယှက်တွေက အဆောက်အအုံကို လွှမ်းခြုံထားသည်။
"ငါ့ကို နှောင့်ယှက်ဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းလား" ယန်ကျန့် မျက်နှာ အေးစက်သွားသည်။
ချက်ချင်းပင် တစ္ဆေမီးတောက် လောင်ကျွမ်းလာသည်။
ခြောက်ခြားဖွယ် အေးစက်တဲ့ မီးတောက် စတင် လောင်ကျွမ်းလာပြီး အဲဒီအချိန်မှာ တစ္ဆေနယ်မြေက သက်ရောက်မှု မရှိတော့ပေ။ အဆောက်အအုံက အခု တစ္ဆေနယ်မြေထဲ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်က တစ္ဆေနယ်မြေကို သုံးပြီး အဆောက်အအုံကို ရွှေ့ပြောင်းဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါ အဆောက်အအုံက လုံးဝ မရွေ့မလျားဘဲ နည်းနည်းလေးမှ မပြောင်းလဲတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သဘာဝလွန် အင်အားစု တစ်မျိုးက အရာအားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး အဆောက်အအုံကို နေရာမှာတင် အတင်းအဓမ္မ ချည်နှောင်ထားကာ ရွှေ့ပြောင်းမရအောင် တားဆီးထားသည်။
"ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားလား"
ယန်ကျန့် မျက်မှောင် အကြီးအကျယ် ကြုတ်လိုက်သည်။
ဒီတစ္ဆေက ဆုတောင်းပြည့်ပေးရုံ သက်သက် မဟုတ်ဘဲ သူ့ရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် အဆင့်ကလည်း အရမ်း မြင့်မားတယ် ဆိုတာ အခုမှ သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။
ဒုန်း... ဒုန်း...
ဒီအချိန်မှာ တံခါးအပြင်ဘက်ကနေ လေးလံတဲ့ ထုရိုက်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူအများကြီး တံခါးကို ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်ဖို့ ကြိုးစားနေကြသည်။ ဒါပေမဲ့ တံခါးကို လျိုချီက ယာယီ သော့ခတ်ထားတဲ့အတွက် အပြင်ကလူတွေကို ခဏတဖြုတ် တားဆီးထားနိုင်သည်။
"တစ္ဆေနယ်မြေ ရွှေ့ပြောင်းတာ မအောင်မြင်ဘူး... အခု ငါတို့ ဆုတ်ခွာမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီလူတွေကို တိုက်ခိုက်ပြီး တစ္ဆေကို ရှာမလား... ဒါပေမဲ့ ငါ မဆုတ်ခွာချင်ဘူး... တစ္ဆေက ဒီအဆောက်အအုံကို ပိတ်ဆို့နိုင်ရင် တခြား အဆောက်အအုံတွေကိုလည်း ပိတ်ဆို့နိုင်မှာပဲ... ဒါကြောင့် အချိန်ဆွဲနေတာ အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး... တစ္ဆေဗိုလ်ချုပ်က နောက်တစ်ခါ ထမင်းကြော်တွေ အကုန် လာပို့လိုက်ရင် ကျန်းဝေ့ရဲ့ မိသားစု သေချာပေါက် သေလိမ့်မယ်"
ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။
ပြောပြီးတာနဲ့ သူ တစ္ဆေမျက်လုံးကို လှည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ဒီအထပ်ရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ပြတင်းပေါက်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တံခါးလည်း မရှိတော့ဘဲ အားလုံးက ထူထဲတဲ့ နံရံတွေ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယန်ကျန့်က ခန်းမကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး လူတွေ အသက်ရှူကျပ်မသွားအောင် လေဝင်လေထွက်ပေါက် အသေးလေး အနည်းငယ်သာ ချန်ထားလိုက်သည်။
သူ ဒီလို လုပ်လိုက်တော့။
ထုရိုက်သံတွေ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။
ဒါပေမဲ့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အဖြစ်အပျက် တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
နံရံတွေ ရုတ်တရက် ပြိုကျသွားပြီး တစစီ ကွဲကြေကာ အမှုန့်ဖြစ်သွားပြီး လေထဲမှာ သန့်ရှင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
နံရံတွေ ပျောက်ကွယ်သွားတာနဲ့ အပြင်က လူတိုင်း ခန်းမထဲကို စတင် လျှောက်ဝင်လာကြသည်။ တစ္ဆေ မောင်းနှင်လို့ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ တစ္ဆေဖယောင်းတိုင် ဆွဲဆောင်လို့ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဘယ်သူမှ ရပ်တန့်မယ့် အရိပ်အယောင် မပြကြပေ။
"လူတွေ အများကြီးပါလား"
ကျန်းဝေ့ မှင်သက်သွားပြီး စိတ်အားထက်သန်နေတဲ့ ပုဆိန်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှော့ချလိုက်သည်။
ပြည့်ကျပ်နေတဲ့ လူအုပ်ကြီးက နေရာလပ်တိုင်းကို ယူဆောင်သွားရာ ကြည့်ရသူကို ခေါင်းနပန်းကြီးသွားစေသည်။
လျိုချီလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။
"ဒီတစ္ဆေက တကယ်ကို သက်ရှိလူသားတွေကို ထိန်းချုပ်ပြီး ငါတို့ကို ဘာမှ လုပ်လို့မရအောင် လုပ်နေတာပဲ... ငါတို့ လှုပ်ရှားလိုက်ရင် တစ္ဆေက သက်ရှိတွေကို သေခိုင်းလိမ့်မယ်... တကယ် ရွံစရာကောင်းတယ်... ဒီတစ္ဆေမှာ အသိစိတ် ရှိတာ သေချာတယ်... မဟုတ်ရင် လူ့အသက်တွေကို သုံးပြီး ငါတို့ကို ဘယ်လိုလုပ် ခြိမ်းခြောက်တတ်မှာလဲ"
"ဒါ့အပြင် ဒီလှည့်ကွက်နဲ့ တစ္ဆေက တစ္ဆေအမွှေးတိုင်ရဲ့ အာနိသင်ကို လစ်လျူရှုနိုင်တယ်... လူအုပ်ကြားထဲ ပုန်းနိုင်တယ်... တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်နဲ့ ဆီမီးခွက်ကို အသုံးမဝင်အောင် လုပ်နိုင်တယ်... ငါတို့ရဲ့ ထောင်ချောက်တွေ ပျက်စီးသွားပြီ... ဒီလုပ်ငန်းစဉ် အတွင်းမှာ တစ္ဆေ တကယ် ပေါ်လာရင် ငါတို့ ခွဲခြားသိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... အဲဒါက မင်းနဲ့ အရောင်းအဝယ် ပြီးမြောက်သွားတာနဲ့ အတူတူပဲ... ယန်ကျန့်... တစ္ဆေအတွက် အနိုင်ရတဲ့ အခြေအနေပဲ"
"တစ္ဆေက ငါတို့ကို ကစားနေတဲ့ပုံပဲ"
ဝမ်ရှန်းရှန်း ပြောလိုက်သည်။
"ကစားတယ် ဟုတ်လား... စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... ငါက တော်တော် ဉာဏ်ကောင်းပါတယ်... ငါ နည်းနည်း စဉ်းစားလိုက်ဦးမယ်... သေချာပေါက် ကောင်းတဲ့ အကြံဉာဏ် ရလာမှာပါ"
အားဝေ့ ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းဝေ့ ဒီအချိန်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားနေသည်။
လျိုချီက ယန်ကျန့်ကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။
"အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းက ငါတို့ ဆုတ်ခွာဖို့ပဲ... ငါတို့ ရွှေ့လိုက်တာနဲ့ တစ္ဆေက ဒီလို အတိုင်းအတာမျိုး ပြန်စုစည်းဖို့ အချိန်လိုလိမ့်မယ်... ငါတို့ရဲ့ ထောင်ချောက်တွေက ထိရောက်မှု ရှိနေတုန်းပဲ... ပြန်စီစဉ်လို့ ရတယ်"
"တစ္ဆေမှာလည်း တစ္ဆေနယ်မြေ ရှိကောင်း ရှိနိုင်တယ်... ငါတို့ သွားလို့ရတဲ့ ဘယ်နေရာမဆို တစ္ဆေလည်း လိုက်လာနိုင်တယ်... လူအများကြီးနဲ့ ငါတို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပေါ်လာနိုင်တုန်းပဲ"
ယန်ကျန့် ပြောလိုက်စဉ် သူ့ခြေထောက်အောက်မှာ ရေတွေ ဖြည်းဖြည်းချင်း စိမ့်ထွက်လာပြီး ရင်းနှီးနေတဲ့ အနက်ရောင်ဝတ် ပုံရိပ်တွေ သူ့ရှေ့မှာ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသည်။
"ငါ့မှာလည်း လူအများကြီး ရှိပါတယ်"
အနက်ရောင်ဝတ် ပုံရိပ်တွေ လေထဲကနေ ပေါ်လာသည်။ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာ၊ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားတွေက လုံးဝ ထပ်တူကျနေပြီး အသိစိတ်ကအစ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။
"လှည့်စားတတ်သော တစ္ဆေရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားလား"
လျိုချီနဲ့ ဝမ်ရှန်းရှန်းတို့ ဘိုင်ရွှေမြို့နယ်မှာ မြင်ဖူးကြလို့ မအံ့ဩကြပေ။
မကြာမီ အနက်ရောင်ဝတ် ပုံရိပ်တွေ နိုးထလာကြသည်။ စကားမပြောဘဲ ချက်ချင်း လှုပ်ရှားကြပြီး လူတံတိုင်းတွေ ဖွဲ့ကာ အပြင်ကနေ ဝင်လာတဲ့ သူတွေကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။
ယန်ကျန့် ရှေ့ဆုံးတန်းက သက်ရှိလူသားတွေကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူ သံသယ ရှိခဲ့သလိုပဲ ဒီသက်ရှိလူသားတွေနဲ့ ထိတွေ့တာက သူတို့ကို သေဆုံးစေခြင်း မရှိပေ။
"သူတို့ကို ဒီကနေ တွန်းထုတ်လိုက်"
ယန်ကျန့် အမိန့်ပေးလိုက်စဉ် နောက်ထပ် အနက်ရောင်ဝတ် ပုံရိပ်တွေ ထပ်ပေါ်လာသည်။ သူတို့က အရမ်း သန်မာပြီး တစ္ဆေ ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ ဒီသက်ရှိလူသားတွေထက် အများကြီး ပိုစွမ်းဆောင်ရည် ရှိကြသည်။
အခြေအနေ ချက်ချင်း ကောင်းမွန်လာသည်။
ဒါပေမဲ့ အနက်ရောင်ဝတ် ပုံရိပ်တွေက ဒီသက်ရှိလူသားတွေကို တွန်းထုတ်လိုက်တဲ့အခါ မူလက ကျပ်ညပ်နေတဲ့ ခန်းမကြီး တဖြည်းဖြည်း ပြန်ကျယ်ဝန်းလာသည်။
ဒါပေမဲ့ ထထွက်ခွာသွားသူတွေရဲ့ ခြေထောက်အောက်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ထမင်းကြော် ပန်းကန်တွေကို ယန်ကျန့် တွေ့လိုက်ရသည်။
သူ အနက်ရောင်ဝတ် ပုံရိပ်တွေကို ဒီထမင်းကြော်တွေ စုစည်းခိုင်းလိုက်ပြီး အရင်ဟာတွေနဲ့ ပေါင်းရေခိုင်းလိုက်သည်။
"အခု ၁၉ ပွဲ ရှိပြီ... တောက်... ဒါ လိမ်တာ မဟုတ်ဘူးလား... အရင်က ဒီလောက် မများပါဘူး"
ကျန်းဝေ့ ခုန်ဆွမတတ် ဖြစ်သွားသည်။
တစ်ပွဲပဲ လိုတော့သည်။ အဲဒါပြီးရင် တစ္ဆေက သူ့ဆွေမျိုးတွေကို သွားသတ်တော့မည်။
"ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေက မင်းရဲ့ ဆန္ဒပြည့်ဝမယ့် အရှိန်ကို တမင်တကာ ထိန်းချုပ်နေတာ... ဒီနောက်ဆုံး ထမင်းကြော် တစ်ပွဲမှာ တမင်တကာ အချိန်ဆွဲနေတာ"
ယန်ကျန့် မျက်လုံးမှေးပြီး ပြောလိုက်သည်။
"မင်းက အရမ်း အရေးကြီးတယ်လို့ သူ ထင်နေပြီး မင်းကို အသုံးချချင်နေတာ"
အခန်း ၁၃၇၄ - ကြောက်မက်ဖွယ် လက်ဆောင်
ဒီအချိန်မှာ ယန်ကျန့်နဲ့ တခြားသူတွေဟာ အမှောင်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ တစ္ဆေက တခြား သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေမှာ ပါဝင်တဲ့ တစ္ဆေတွေနဲ့ မတူဘူးဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒီတစ္ဆေက လူတွေကို အများကြီး မသတ်သလို ကြီးမားတဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်ကြီးကို ဖန်တီးဖို့လည်း အစီအစဉ် မရှိပေ။ အဲဒီအစား သူက စည်းမျဉ်းတချို့ကို လိုက်နာနေပုံရပြီး သတ်မှတ်ထားတဲ့ ပန်းတိုင်တစ်ခုကို ရောက်ဖို့ ကြိုးစားနေသလိုပင် ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ တစ္ဆေရဲ့ ပြိုင်ဘက်က ကျောက်ခိုင်မင် မဟုတ်ဘဲ ယန်ကျန့် ဖြစ်နေသည်။
ယန်ကျန့်ကတစ်ဆင့် သူ့ရည်မှန်းချက်ကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားတာက တစ္ဆေအတွက်လည်း စိန်ခေါ်မှု တစ်ခု ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကစားပွဲက အခုမှ စတင်တာ ဖြစ်သည်။
လူရာပေါင်းများစွာ ဖျင်အန်း ဟိုတယ်ထဲကို ဝင်ရောက်လာကြသည်။
တစ္ဆေက လူအင်အား အများကြီး သုံးပြီး ယန်ကျန့်ရဲ့ ထောင်ချောက်ကို ကျော်ဖြတ်ဖို့ ဆန္ဒရှိနေကာ ကျန်းဝေ့ရဲ့ ဆန္ဒကို အချိန်မရွေး ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ ပြင်ဆင်ထားသည်။ ဆန္ဒပြည့်သွားတာနဲ့ ကျန်းဝေ့ရဲ့ မိသားစုဝင် တစ်ယောက် သေဆုံးရလိမ့်မည်။
"ခြေထောက်ကြီး... ငါ မင်းကိုပဲ အားကိုးတော့မယ်... မင်း ဒီတစ္ဆေကို ကိုင်တွယ်နိုင်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်... ငါက မိဘမဲ့ ဖြစ်ဖို့ ငယ်ပါသေးတယ်ကွာ"
ကျန်းဝေ့ ဒီအချိန်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။
ကြက်ဥထမင်းကြော် ၁၉ ပွဲ သူ့ရှေ့မှာ ရောက်နေပြီ။ နောက်တစ်ပွဲ ထပ်ရောက်တာနဲ့ မိသားစုဝင် တစ်ယောက် သေရတော့မှာမို့ ဘယ်သူမှ တည်ငြိမ်မနေနိုင်တော့ပေ။
"စိတ်မပူပါနဲ့... နင့်မိသားစုဝင်တွေ အလွယ်တကူ မသေနိုင်ပါဘူး... တစ္ဆေက နောက်ဆုံး ထမင်းကြော် တစ်ပွဲကို ပို့လိုက်ရုံနဲ့ နင့်ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးပြီး နင့်မိသားစုဝင် တစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်လို့ ရတယ်... ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့် အရင်က ပြောခဲ့သလိုပဲ ဆန္ဒတစ်ခု ပြည့်ရင် မိသားစုဝင် တစ်ယောက် သေရမယ်... တစ္ဆေက နင့်မိသားစုဝင် တစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်တာနဲ့ နင့်မိသားစုကို သုံးပြီး ငါတို့ကို ခြိမ်းခြောက်လို့ မရတော့ဘူး"
ဝမ်ရှန်းရှန်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"တစ္ဆေအတွက်ကတော့ လူတစ်ယောက် ပိုသတ်တာ၊ လျော့သတ်တာ ဘာမှ မထူးခြားဘူး... ဒါကြောင့် သူက ဒီအပေးအယူဝှက်ဖဲကို မဆုံးရှုံးခင်မှာ နောက်ဆုံး ထမင်းကြော် တစ်ပွဲကို အလွယ်တကူ လာပို့မှာ မဟုတ်ဘူး"
"သူက အပေးအယူဝှက်ဖဲတွေကို တိုးမြှင့်နေတာပဲ"
မြောင်ရှောင်ရှန်း ခဏ စဉ်းစားပြီး ယန်ကျန့်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"သူက ယန်ကျန့်နဲ့ နောက်ထပ် သဘောတူညီချက် တစ်ခု လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာများလား"
ယန်ကျန့်လည်း ဒါကို သဘောပေါက်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
"တစ္ဆေက ကျန်းဝေ့ မိသားစုရဲ့ အသက်ကို အပေါင်ပစ္စည်း အနေနဲ့ သုံးပြီး ငါနဲ့ အရောင်းအဝယ် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား"
"ဖြစ်နိုင်တယ်... သူက အလွယ်တကူ မပေါ်လာရဲဘူး... နင် ဖမ်းချုပ်လိုက်မှာ ကြောက်လို့လေ... ဒါကြောင့် အခုထိ မပေါ်လာသေးတာ... ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ လှုပ်ရှားဖို့ တစ်နာရီအောက်ပဲ အချိန်ကျန်တော့တယ်... ဒါကြောင့် ဒီအချိန်အတွင်း သူက ကိုယ်တိုင် မပေါ်လာဘဲ သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေကို သုံးပြီး အပေးအယူဝှက်ဖဲတွေကို ဆက်တိုက် တိုးမြှင့်နေမှာ... နင့်ကို သူ့သဘောတူညီချက် လက်ခံလာအောင် ဖိအားပေးဖို့လေ" မြောင်ရှောင်ရှန်း တွေးတောရင်း ပြောလိုက်သည်။
လျိုချီက ပြောသည်။
"တစ္ဆေ မလာရဲတာက ငါတို့ကို ကြောက်လို့ပဲ... ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရင် မနိုင်မှန်း သိလို့ ငါတို့ကို ရှောင်ဖို့ နည်းလမ်းပေါင်းစုံ သုံးနေတာ"
"တကယ်လို့ တစ္ဆေက ကျန်းဝေ့ရဲ့ မိသားစုကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့ ဒီနည်းလမ်းကို သုံးနိုင်ရင် တခြားသူတွေကိုလည်း ဒီနည်းဗျူဟာပဲ သုံးလာနိုင်တယ်... သူက ကျောက်ရှောင်ယာရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ မရှိတော့ဘူး"
ယန်ကျန့်ရဲ့ မျက်နှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်လိုက်ကာ သူ့ရဲ့ တစ္ဆေမျက်လုံးက ဂွမ်းကျန်း လူနေအိမ်ရာဘက်ကို ချက်ချင်း လှည့်သွားသည်။
ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့် တုံ့ပြန်ဖို့ နောက်ကျသွားပြီ။
ဒီအချိန်မှာ ဂွမ်းကျန်း လူနေအိမ်ရာ အတွင်းက ငါးထပ်တိုက် ဗီလာကြီးထဲတွင် ည ၁၁ နာရီ ကျော်နေပြီ ဖြစ်ပေမယ့် ကျန်းယန်နဲ့ ကျန်းလီချင်တို့ မအိပ်သေးဘဲ ပထမထပ် ဧည့်ခန်းထဲမှာ တီဗီထိုင်ကြည့်ရင်း ယန်ကျန့် ပြန်လာမှာကို စောင့်နေကြသည်။
စောစောက ပြောခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာတွေက သူတို့ကို ပိုပိုပြီး စိတ်မလုံခြုံ ဖြစ်စေသည်။
ယန်ကျန့်ရဲ့ သဘောထားကို သူတို့ မသိရသေးဘဲ မလိုလားအပ်တဲ့ ရလဒ်တွေ ထွက်လာမှာကို ကြောက်နေကြသည်။ ဆက်ဆံရေး တိုးတက်ဖို့ နေနေသာသာ ယန်ကျန့်က အိမ်ကနေတောင် မောင်းထုတ်လိုက်နိုင်သေးသည်။
"ယန်ကျန့်က ဒီနေ့ ကျန်းဝေ့နဲ့ အတန်းဖော်ဟောင်းတွေ တွေ့ဆုံပွဲ သွားတာဆိုတော့ စောစော ပြန်ရောက်မှာ မဟုတ်ဘူး"
ကျန်းယန် ပြောပြီးနောက် စိတ်ပူပန်စွာ ထပ်ပြောသည်။
"အစ်မကြီးချင်... ယန်ကျန့်က ဘာသဘောလို့ ထင်လဲ... ကျွန်မတို့ကို မကျေနပ်တာလား... ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မတို့က အရမ်း တွက်ကပ်လွန်းတယ်လို့ ခံစားရပြီး စိတ်ဆိုးလို့ ပြန်မလာတော့တာလား"
သူမဘေးက ကျန်းလီချင်က ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါလိုက်သည်။
"ဥက္ကဋ္ဌယန် ဘာတွေးနေလဲ ကျွန်မ မသိပါဘူး... အရင်တုန်းကတော့ သူ့အတွေးတွေကို နည်းနည်း ခန့်မှန်းလို့ ရသေးတယ်... ခရီးထွက်ပြီး ပြန်လာကတည်းက ကျွန်မ သူ့အကြောင်း နားမလည်တော့ဘူး... သူကပဲ ကျွန်မ အတွေးတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေသလိုပဲ... သူ့ရဲ့ ဉာဏ်ပညာက အရင်ကထက် ပိုနက်ရှိုင်းလာတယ်... ကျွန်မတို့က လိမ္မာစွာ နားထောင်သင့်တယ်... ပိုတွေးနေလည်း အလကားပါပဲ"
"ရှင် ဥက္ကဋ္ဌယန်ရဲ့ ဒိုင်ယာရီကို ဖတ်ဖူးတယ် မဟုတ်လား... သူသာ လိုချင်ရင် ကျွန်မတို့ရဲ့ အတွေးတွေကို မသိမသာ လွှမ်းမိုးလို့ ရတယ်... တကယ်လို့ သူသာ အဲဒီလို လုပ်လိုက်ရင် ကျွန်မ ပိုစိတ်ချမိမှာ... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒါက ကျွန်မတို့ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်လို့၊ ဘာအတားအဆီးမှ မရှိလို့ ဆိုတာ ပြသနေတာလေ... အခုလို အဆုံးမရှိ စိတ်ပူနေရတာမျိုး မဟုတ်ဘဲနဲ့ပေါ့"
ပြောပြီးတာနဲ့ သူမ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ယန်ကျန့်က ကျွန်မတို့ အတွေးတွေကို မသိမသာ မလွှမ်းမိုးဘူးဆိုတာ သေချာလို့လား"
ကျန်းယန် မျက်တောင်ခတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။
"သေချာပေါက် မလုပ်ပါဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီကိစ္စကို သူ့ဒိုင်ယာရီထဲမှာ မှတ်တမ်းမတင်ထားလို့လေ" ကျန်းလီချင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
ကျန်းယန် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
"အစ်မကြီးချင်... ယန်ကျန့်က တကယ်ပဲ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ စီစဉ်နေတာလား"
"ဖြစ်နိုင်တယ်... ဥက္ကဋ္ဌယန် အတွက်တော့ အိမ်ထောင်ပြုတာက ဟန်ပြ သက်သက်ပဲလေ... သူက သူ့အမေကို ရှင်းပြဖို့ လိုတယ်... ပြီးတော့ သူ့ကုမ္ပဏီနဲ့ မိသားစုကို တရားဝင် စောင့်ရှောက်ပေးမယ့်သူ လိုအပ်တယ်... အဲဒါအပြင် သူ့အမေကလည်း တိုက်တွန်းနေတာဆိုတော့ သူ ငြင်းမှာ မဟုတ်ဘူး... အဓိက အချက်က ဘယ်သူ ကံကောင်းမလဲ ဆိုတာပဲ"
ကျန်းလီချင် မေးစေ့ထောက်ပြီး တီဗီကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကြည့်နေသည်။
ကျန်းယန် မျက်လုံးတွေ အရောင်လက်သွားသည်။
"ကျွန်မတို့ ဖြစ်နိုင်ချေ မများဘူးလား... ယန်ကျန့်က ဘယ်သူ့ကို ရွေးမယ် ထင်လဲ... ရှင်လား ကျွန်မလား... ကျွန်မတို့ သဘောတူထားတယ်လေ... ယန်ကျန့် ဘယ်သူ့ကို ရွေးရွေး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ထောက်ခံပေးကြမယ်လို့"
ကျန်းလီချင် ရယ်မောလိုက်သည်။
"ညီမလေးက ရိုးလွန်းတာပဲ... ဥက္ကဋ္ဌယန်မှာ ရွေးချယ်စရာ ကျွန်မတို့ပဲ ရှိတယ် ထင်နေလား... သူ့မှာ ရွေးချယ်စရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်လေ... သူ့အတန်းဖော် ဝမ်ရှန်းရှန်း၊ ကုမ္ပဏီက လျိုရှောင်ယွီ၊ ပြီးတော့ ငယ်သူငယ်ချင်းလို ဖြစ်နေတဲ့ မြောင်ရှောင်ရှန်း... ဒါ့အပြင် အပြင်မှာလည်း တခြား အမျိုးသမီး မိတ်ဆွေတွေ ရှိနိုင်သေးတယ်"
"အသက်အရွယ်၊ အလှအပ၊ ခန္ဓာကိုယ်၊ ပညာအရည်အချင်း... ကျွန်မတို့မှာ ဘာမှ သိပ်မရှိဘူး... တစ်ခုတည်းသော အားသာချက်က ယန်ကျန့်နဲ့ အတူရှိနေတာ ပိုကြာတာပါပဲ... ဒါကြောင့် အရမ်းကြီး မစဉ်းစားဘဲ အိမ်မှာ လိမ္မာစွာ နေတာ ပိုကောင်းမယ်... ကျွန်မကတော့ မျှော်လင့်ချက် မထားတော့ဘူး... ဥက္ကဋ္ဌယန် ဘယ်သူနဲ့ပဲ လက်ထပ်လက်ထပ်... ကျွန်မကတော့ သူ့အတွက် တစ်သက်လုံး အလုပ်လုပ်ပေးသွားမှာ"
"တောက်"
ဒါကို ကြားတော့ ကျန်းယန် စိတ်ဓာတ်ကျသွားပြီး လက်ထဲက ခေါင်းအုံးကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် ထုရိုက်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက် ဒီအချိန်မှာ လေအေးတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး ပိတ်ထားတဲ့ တံခါးက တကျွီကျွီ မြည်ပြီး ပွင့်သွားသည်။
တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ညဘက်မှာ ဒီအသံက ကျန်းယန်နဲ့ ကျန်းလီချင်ကို ထိတ်လန့်သွားစေပြီး ကြက်သီးမွေးညင်း ထစေကာ အကြည့်တွေက တံခါးဆီ အလိုအလျောက် ရောက်သွားသည်။
တံခါးက ပွင့်ဟနေပြီး အပြင်ဘက်မှာ အမှောင်ထု လွှမ်းမိုးနေသည်။ မီးတွေက တဖျပ်ဖျပ် လင်းလိုက် မှိတ်လိုက် ဖြစ်နေပြီး အနှောင့်အယှက် တစ်ခုခု ခံနေရသလို လျှပ်စစ်စီးဆင်းမှု မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေသည်။
တံခါးအပြင်ဘက် မလှမ်းမကမ်းမှာ လူရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဘယ်သူလဲ"
ကျန်းယန် သတ္တိမွေးပြီး မေးလိုက်သည်။ သူမ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းနေသည်။
အနောက်ဘက်ခြံဝင်းက မီးရောင် မှိန်ဖျော့ဖျော့အောက်မှာ ပုံရိပ်က ခဏတာ ပေါ်လာသည်။ အဲဒီလူက ယန်ကျန့် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေသည်။ ဒါပေမဲ့ ဖြူဖျော့တဲ့ မီးရောင်အောက်မှာ သူ့မျက်နှာက သွေးဆုတ်ဖြူလျော်နေပြီး မျက်လုံးတွေက တောင့်တင်းကာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။
ကျန်းယန်နဲ့ ကျန်းလီချင်တို့ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။
ခဏတာ ကြောက်လန့်သွားပေမယ့် ယန်ကျန့် ဖြစ်နေလို့ စိတ်အေးသွားကြသည်။
သူတို့က ဒီလို အခြေအနေမျိုးနဲ့ ယဉ်ပါးနေကြပြီ။ ယန်ကျန့်က နည်းလမ်းပေါင်းစုံနဲ့ အိမ်ပြန်လာတတ်သည်။ တခါတလေ အခန်းထဲမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတတ်သည်။ တခါတလေ ရေကူးကန်ထဲမှာ... တခါတလေ အပေါ်ထပ်က ရေချိုးသံ ရုတ်တရက် ကြားရတတ်သည်... ဘာမှမသိတဲ့သူ ဆိုရင် အိမ်မှာ သရဲခြောက်တယ်လို့ ထင်သွားနိုင်သည်။
တကယ်တော့ အိမ်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်တိုင်း သူတို့ရဲ့ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုက ယန်ကျန့် ပြန်ရောက်လာတာလို့ပဲ တွေးကြသည်။ သရဲခြောက်တယ်လို့ မတွေးကြပေ။
ကြာလာတော့ မသိစိတ်က အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ ဒီလိုမျိုး တံခါးအပြင်ဘက်မှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာတော့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။
"ယန်ကျန့်... ဘာလို့ ဒီလောက် နောက်ကျမှ ပြန်လာတာလဲ... မြန်မြန် ဝင်ခဲ့... အစ်မကြီးချင်နဲ့ ကျွန်မ ရှင် ပြန်လာမှာကို စောင့်နေကြတာ"
ကျန်းယန် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
ဒါပေမဲ့ တံခါးအပြင်ဘက်က လူက မလှုပ်ရှားသလို ပြန်လည်း မဖြေပေ။ ရင်းနှီးပေမယ့် ထူးဆန်းနေတဲ့ အသံတစ်သံသာ ထွက်လာသည်။
"ကြက်ဥထမင်းကြော် စားချင်လား"
"ကျွန်မ အခု မဆာဘူး... မစားချင်ဘူး... ရှင် ဗိုက်ဆာလို့လား" ကျန်းယန် ပြန်မေးလိုက်သည်။
"ရှင် ဗိုက်ဆာရင် အစ်မကြီးချင်နဲ့ ကျွန်မ ချက်ပေးမယ်လေ"
ကျန်းလီချင်လည်း မီးဖိုချောင်ဝင်ပြီး ချက်ပြုတ်ဖို့ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
"ကြက်ဥထမင်းကြော် စားချင်လား"
သို့သော် တံခါးအပြင်ဘက်က ယန်ကျန့်ဟာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး မေးခွန်းကိုသာ ထပ်မေးနေသည်။ သူ့အသံမှာ စိမ်းသက်မှု အရိပ်အယောင်တွေ ပါနေသည်။
ကျန်းယန် စကားပြောဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာပဲ ကျန်းလီချင် ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး သူမ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
"ဘာလုပ်တာလဲ" ကျန်းယန် ရုန်းကန်လိုက်သည်။ ကျန်းလီချင်ရဲ့ လုပ်ရပ်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။
ဒါပေမဲ့ ကျန်းလီချင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် တုန်ရီနေကာ ပြောမပြနိုင်လောက်တဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေကို ဖော်ပြနေသည်။ သူမ ယန်ကျန့်နဲ့ တော်တော် ရင်းနှီးပေမယ့် အပြင်ကလူက ယန်ကျန့်နဲ့ မတူဘူးလို့ သူမရဲ့ အာရုံက ပြောပြနေသည်။ ရုပ်ချင်း တူပေမယ့် ပေးစွမ်းတဲ့ ခံစားချက်က အရမ်း ထူးဆန်းနေသည်။
"ကျန်းယန်... တစ်ခုခု မှားနေပြီ... ယန်ကျန့်က မေးခွန်းတစ်ခုတည်းကို နှစ်ခါ ဘယ်တော့မှ မမေးဘူး... အပြင်မှာ ရပ်နေတဲ့သူက ငါ့ကို ကြောက်စိတ် ဝင်စေတယ်"
ကျန်းယန်က နည်းနည်း ထူပေမယ့် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ ကြုံဖူးတဲ့သူမို့ ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ မျက်လုံးတွေ ကြောက်လန့်တကြား ပြူးကျယ်သွားသည်။
"မြန်မြန် သွားကြစို့... နောက်ဖေးပေါက်ကနေ ထွက်ပြီး လုံခြုံရေး အိမ်ဆီ သွားကြမယ်... ငါ စကားဝှက် မှတ်မိသေးတယ်"
စကားပြောရင်းနဲ့ ကျန်းလီချင်က ကျန်းယန်ရဲ့ ပါးစပ်ကို ဆက်ပိတ်ထားပြီး နောက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆုတ်လိုက်သည်။
သူမ ကြောက်နေပေမယ့် အသိစိတ် မလွတ်သေးပေ။ ဒီလို အခြေအနေမျိုးနဲ့ ကြုံရရင် သူမရဲ့ ပထမဆုံး အတွေးက လုံခြုံရေး အိမ်ထဲ ဝင်ပုန်းဖို့ ဖြစ်သည်။
ဒါက ပြိတ္တာ ဖြစ်ရပ်ကနေ ရရှိခဲ့တဲ့ သင်ခန်းစာ ဖြစ်သည်။
ကျန်းယန်က ပူးပေါင်းပြီး နောက်ဆုတ်လိုက်ပေမယ့် လှေကားနား ရောက်တဲ့အခါ ရုတ်တရက် တစ်ခုခု သတိရသွားပြီး ကျန်းလီချင်ရဲ့ လက်ကို အမြန် ဖယ်ချလိုက်သည်။
"မဖြစ်ဘူး... ငါတို့ သွားလို့ မရဘူး... အန်တီ အပေါ်ထပ်မှာ အနားယူနေတယ်... သူ့ကို ဒီအတိုင်း ထားခဲ့လို့ မရဘူး"
"အပေါ်ထပ်တက်ပြီး အန်တီ့ကို ခေါ်သွားကြမယ်"
ကျန်းလီချင်လည်း ယန်ကျန့်အမေ အပေါ်ထပ်မှာ အိပ်နေသေးတယ် ဆိုတာ သတိရသွားသည်။
တခြားသူတွေကို ထားခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးရဲပေမယ့် ယန်ကျန့်အမေကိုတော့ လုံးဝ စွန့်ပစ်ထားခဲ့လို့ မဖြစ်ပေ။ မဟုတ်ရင် နောက်ပိုင်း ယန်ကျန့် မျက်နှာကို ကြည့်ရဲတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။
သူတို့ သတိထားပြီး အပေါ်ထပ် တက်သွားကြသည်။ မျက်လုံးတွေကတော့ တံခါးအပြင်ဘက်က အခြေအနေကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
"ကြက်ဥထမင်းကြော် စားချင်လား" အပြင်က ယန်ကျန့် အဲဒီမေးခွန်းကိုပဲ မေးနေတုန်းပင် ဖြစ်သည်။
ဒါ သုံးကြိမ်မြောက် ရှိပြီ။
ဒီအချိန်မှာ ကျန်းယန်နဲ့ ကျန်းလီချင်တို့ရဲ့ ရင်ထဲက လက်ကျန် မျှော်လင့်ချက်လေးတွေ အကြောက်တရားရဲ့ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။
သံသယ ဖြစ်စရာ မလိုတော့ဘူး... အပြင်က လူက ယန်ကျန့် ဖြစ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ယန်ကျန့်နဲ့ တစ်ပုံစံတည်း တူတဲ့ တစ္ဆေဆိုး တစ်ကောင် ဖြစ်လောက်သည်။
"ပြေး" ကျန်းယန် အော်လိုက်သည်။
နှစ်ယောက်သား အပေါ်ထပ်ကို အမြန် ပြေးတက်သွားကြသည်။
ဒါပေမဲ့ လှေကားနား မရောက်ခင်မှာပဲ ဧည့်ခန်းမီးတွေ ရုတ်တရက် တဖျပ်ဖျပ် လင်းလာပြီး အမှောင်ထု ဖုံးလွှမ်းထားတဲ့ လူရိပ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်လာသည်။
"အထဲ ဝင်လာပြီ" ကျန်းလီချင် ခေါင်းနပန်းကြီးသွားသည်။
ပြိတ္တာ ဖြစ်ရပ် ပြီးဆုံးသွားကတည်းက ယန်ကျန့် အိမ်ထဲကို တစ္ဆေဆိုး တစ်ကောင် ခြေချတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်လောက်သည်။
ယန်ကျန့် တာချန်းမြို့မှာ ရှိနေတာတောင် ဘာလို့ ဒီမှာ တစ္ဆေ ပေါ်လာရတာလဲ။ ဂွမ်းကျန်း လူနေအိမ်ရာကို တစ္ဆေကလေး ကာကွယ်ပေးထားတယ် မဟုတ်ဘူးလား။
တစ္ဆေကလေး ဘယ်ရောက်သွားလဲ။
ကြောက်လန့်နေစဉ်မှာပဲ ကျန်းလီချင် တစ္ဆေကလေး အကြောင်းနဲ့ အဲဒီစာအုပ်ထဲမှာ မှတ်သားထားတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။
ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေဆိုးက မှိန်ဖျော့ဖျော့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ လျှောက်လှမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ရှင်းလင်းပြတ်သားတဲ့ ခြေသံတွေ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး အမှောင်ထဲက ပုံရိပ်က ကြောက်မက်ဖွယ် အနက်ရောင် အကြမ်းဖျင်း ပုံသဏ္ဍာန်ကို ရေးဆွဲနေသည်။ အမှောင်ထု နီးကပ်လာတာနဲ့အမျှ ကျန်းယန်နဲ့ ကျန်းလီချင်တို့ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေပေမယ့် ဝါးမြိုခံရတော့မလို ခံစားနေရသည်။
"တစ္ဆေကလေး"
ရုတ်တရက် ကျန်းလီချင် ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ စိတ်လွတ်သွားသလိုပါပဲ။
ဒီအော်သံကြောင့် ကျန်းယန် လန့်သွားပြီး ခြေထောက်တွေ ပျော့ခွေကာ လှေကားပေါ် လဲကျသွားပြီး ကျန်းလီချင်ကိုပါ ဆွဲချသွားသည်။
"တစ္ဆေကလေး" ကျန်းလီချင် ဆက်အော်နေပြီး တစ္ဆေဆိုးရဲ့ နာမည်ကို ခေါ်နေသည်။
"ဘဇီး"
မီးတွေ တဖျပ်ဖျပ် လင်းသွားသည်။
အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာ အခန်းက အလင်းရောင် ပြန်ရလာသည်။
အသုဘ ဝတ်စုံ ဝတ်ထားပြီး အေးစက်ခြောက်ခြားဖွယ် အငွေ့အသက်တွေ ထုတ်လွှတ်နေတဲ့ ကလေးနှစ်ယောက် လှေကားနားမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက မှိန်ဖျော့ဖျော့ အနီရောင် အလင်းတန်း ထုတ်လွှတ်နေသည်။ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အပြစ်ကင်းသလိုလို ယုတ်မာသလိုလို အကြည့်တွေက ရှေ့က ဧည့်ခန်းကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
အမှောင်ထု ဖုံးလွှမ်းထားတဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် ပုံရိပ် ရပ်တန့်သွားသည်။
"တစ္ဆေကလေး တကယ် ရောက်လာတာလား"
ကျန်းယန်ရဲ့ တင်းမာနေတဲ့ အာရုံကြောတွေ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားပြီး ပြောပြလို့မရတဲ့ လုံခြုံစိတ် တစ်ခု ရင်ထဲ ဝင်ရောက်လာသည်။
သူမ တစ္ဆေကလေးကို အကြိမ်ကြိမ် မြင်ဖူးသည်။ သူက ကိုယ့်ဘက်တော်သား ဖြစ်ပြီး ဂွမ်းကျန်း လူနေအိမ်ရာ တစ်ဝိုက်မှာ အမြဲ လှည့်လည်သွားလာကာ အဲဒီဧရိယာရဲ့ လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ပေးနေသည်။
ဧည့်ခန်း အမှောင်ထုထဲမှာ ပုန်းနေတဲ့ လူပုံသဏ္ဍာန် ပုံရိပ်ကို တစ္ဆေကလေးက ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်ဆုတ်သွားကာ ဧည့်ခန်းထဲကနေ ထွက်ခွာသွားသည်။
တစ္ဆေကလေးက မလှုပ်မယှက် နေပြီး ဘာမှ မလုပ်ဘဲ အရာအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျန်းလီချင်ရဲ့ အော်သံကြောင့် တစ္ဆေကလေး ထွက်လာတာ ဖြစ်ပေမယ့် သူမမှာ အမိန့်ပေးနိုင်တဲ့ အရည်အချင်း မရှိပေ။ တစ္ဆေကလေးကို အမိန့်ပေးနိုင်သူ နှစ်ယောက်ပဲ ရှိသည်။ တစ်ယောက်က ယန်ကျန့်၊ နောက်တစ်ယောက်က ဝမ်ရှန်းရှန်း ဖြစ်သည်။
ယန်ကျန့်ရဲ့ ဒိုင်ယာရီကို မှတ်တမ်းတင်သူ အနေနဲ့ ကျန်းလီချင် ဒါကို ကောင်းကောင်း သိသည်။
တစ္ဆေ ဆက်လက် ဆုတ်ခွာသွားပြီး ဧည့်ခန်းထဲက မီးတွေ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လင်းလာသည်။
ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေ တံခါးပေါက်ကနေ ထွက်ခွာတော့မယ့် အချိန်မှာပဲ ကြက်သွေးရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ပေါ်လာပြီး အဆောက်အအုံ တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားကာ အရာအားလုံးကို အဲဒီအလင်းရောင်အောက်မှာ ခဲသွားစေသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် အနီရောင် အလင်းတန်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
အမှောင်ထုလည်း အတူတူ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မီးတွေ ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားသည်။
တံခါးပေါက်မှာ အက်ကွဲနေတဲ့ လှံရှည်တစ်ချောင်းက အေးစက်တဲ့ အလောင်းကောင် တစ်လောင်းကို ဖောက်ထွင်းထားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ချုပ်နှောင်ထားကာ ဆက်လက် မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် လုပ်ထားသည်။
ထို့နောက် ယန်ကျန့် ဘေးနားမှာ ဘယ်ကမှန်းမသိ ပေါ်လာပြီး အေးစက်တဲ့ အလောင်းကောင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
အလောင်းကောင်က လျင်မြန်စွာ ဆွေးမြေ့နေပြီး သူ့မျက်နှာနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း တူတဲ့ မျက်နှာက ကွာကျလာသည်။
"နောက်ထပ် ထိန်းချုပ်ခံထားရတဲ့ အလောင်းကောင် တစ်လောင်း... ဒီတစ္ဆေက နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပုန်းနေပြီး သက်ရှိ ဒါမှမဟုတ် သေဆုံးပြီးသား လူတွေကို လမ်းလျှောက် ကြားခံအဖြစ် အမြဲ သုံးနေတယ်... ကိုယ်တိုင် ဘယ်တော့မှ မပေါ်လာဘူး... ဒါပေမဲ့ အရာအားလုံးက ငါ သံသယရှိခဲ့သလိုပဲ... တစ္ဆေက လူတွေကို ဆုတောင်းဖို့ မြှူဆွယ်နေပြီး သူ့ရဲ့ အပေးအယူဝှက်ဖဲတွေကို တိုးမြှင့်နေတာ"
ယန်ကျန့်ရဲ့ အကြည့်က လေးနက်နေသည်။ တစ္ဆေမီးတောက် လောင်ကျွမ်းလာပြီး သဘာဝလွန် အလောင်းကောင်ကို မီးရှို့လိုက်သည်။ ပြီးတော့ လှံရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခါထုတ်လိုက်ရာ အလောင်းကောင်က ဗီလာအပြင်ဘက်က မြစ်ထဲ လွင့်ကျသွားသည်။
မြစ်က တစ္ဆေရေကန်နဲ့ ချိတ်ဆက်ထားသည်။ အလောင်းကောင် ရေထဲကျသွားတာနဲ့ အမြန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
အဲဒီနောက် လှေကားပေါ်မှာ လဲကျနေတဲ့ ကျန်းယန်နဲ့ ကျန်းလီချင်တို့ကို သူ ကြည့်လိုက်သည်။
ထင်ရှားတာကတော့ ဒီတစ်ခါ တစ္ဆေက သူတို့ကို ပစ်မှတ်ထားတာ ဖြစ်သည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘယ်လိုနေလဲ... အဆင်ပြေရဲ့လား" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။
"ဟင့်အင်း... အဆင်မပြေဘူး"
ကျန်းယန် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေပြီး အလိုအလျောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ပြီးမှ သတိဝင်လာပြီး မျက်ရည်တွေ ဝဲလာကာ ပြေးထွက်လာပြီး ယန်ကျန့်ဆီ တိုးဝင်ကာ "ဝါး... ငါ သေလောက်အောင် ကြောက်သွားတာ... ဒီတစ်ခါတော့ သေချာပေါက် သေပြီလို့ ထင်နေတာ... ရှင် ဘယ်ရောက်နေတာလဲ... ဘာလို့ ကျွန်မကို လာမကယ်တာလဲ"
ကျန်းလီချင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ တစ်ကိုယ်လုံး ပျော့ခွေနေပြီး လုံးဝ ကုန်ခမ်းနေသည်။ ဘေးအန္တရာယ်ကနေ လွတ်မြောက်လာတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေနဲ့အတူ မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်သည်။
"အဲဒီအရာက မင်းတို့ကို သတ်မှာ မဟုတ်ဘူး... သူ ပေါ်လာတာက မင်းတို့နဲ့ အရောင်းအဝယ် လုပ်ချင်လို့လေ.. စောစောက မင်းတို့နှစ်ယောက် သူ့ကို ဘာလုပ်ခိုင်းလိုက်သေးလဲ"
ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။
သူ ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း ပုံစံကို သိသည်။ ဆန္ဒမဖြည့်ဆည်းပေးရသေးခင်မှာ တွေ့ကရာလူကို သတ်မှာ မဟုတ်ပေ။
"မလုပ်ခို်ငးဘူး... တစ္ဆေက ကျွန်မကို ထမင်းကြော် စားချင်လားလို့ပဲ မေးနေတာ... တစ်ခုခု မှားနေပြီလို့ ခံစားမိလို့ ပြန်မဖြေရဲဘဲ ကျန်းယန်ကို ဆွဲပြီး လုံခြုံရေး အိမ်ဆီ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားတာ... နောက်ဆုံး အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ တစ္ဆေကလေးကို ခေါ်လိုက်တော့ တစ္ဆေက ထွက်သွားဖို့ ပြင်နေတာ"
ကျန်းလီချင် စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို အမြန် ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။
ယန်ကျန့် သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်းက တစ္ဆေကလေး နာမည် ခေါ်ရမှန်းတောင် သိသားပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
တစ္ဆေကလေးက ကုဒ်နံပါတ် တိတ်ဆိတ်ခြင်း တစ္ဆေကို စားသုံးပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်ခြင်းရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်သွားပြီး တစ်ယောက်ယောက်က သူ့နာမည် ခေါ်လိုက်တာနဲ့ အတိုင်းအတာ တစ်ခုအတွင်းမှာ ပေါ်လာတတ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ဒါကို သိတဲ့လူ နည်းသည်။ တိုက်ဆိုင်စွာပဲ ဒိုင်ယာရီ မှတ်တမ်းတင်ဖို့ တာဝန်ယူထားတဲ့ ကျန်းယန်နဲ့ ကျန်းလီချင်တို့က သိနေကြသည်။
"ကျွန်မ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ပြီး စမ်းကြည့်လိုက်တာပါ... ကျွန်မကို အပြစ်မတင်ဘူး မဟုတ်လား"
ကျန်းလီချင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ အပြစ်ဝန်ခံသလို သတိထားပြီး လျှောက်လာသည်။
ယန်ကျန့်က ပြောသည်။
"မတင်ပါဘူး... ဒီတစ်ခါ မင်းတို့ အရမ်း ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့တယ်... ငါ့မျှော်လင့်ချက်ထက်တောင် ကျော်လွန်နေတယ်... အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ ဒီလို နည်းဗျူဟာမျိုး စဉ်းစားမိတယ် ဆိုတော့"
"အပြစ်မတင်လို့ တော်ပါသေးရဲ့" ကျန်းလီချင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
"ယန်ကျန့်... မင်းတို့ အောက်ထပ်မှာ ဘာတွေ အော်နေကြတာလဲ... ညဘက် မအိပ်ကြဘူးလား"
ရုတ်တရက် အပေါ်ထပ်က ကျန်းဖန် ဆူညံသံတွေ ကြားပြီး ဆင်းလာကာ အနည်းငယ် ဆူပူလိုက်သည်။
"အမေ... ရပါတယ်... စောစောက သူတို့ အပေါ်တက်ရင်း မတော်တဆ ခလုတ်တိုက် လဲကျသွားလို့"
ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းဖန်က "ဘယ်လောက် ဆိုးဆိုးရွားရွား လဲသွားတာလဲ... အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု မေးသည်။
"အန်တီ... ကျွန်မတို့ အဆင်ပြေပါတယ်... နည်းနည်း ပွန်းပဲ့သွားရုံပါ... နောက်မှ ဆေးလိမ်းလိုက်ပါ့မယ်"
ကျန်းလီချင် ပြန်ဖြေသည်။
ကျန်းဖန်က ပြောသည်။
"တော်ပါသေးရဲ့... နောက်ဆို သတိထားကြ... ဒါနဲ့ မင်း စောစောက ငါ့ကို အင်္ကျီတစ်ထည် ဝယ်လာတယ်၊ လိုချင်လားလို့ မေးတယ် မဟုတ်လား... ဘယ်မှာလဲ... အရင် စမ်းဝတ်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်... မတော်ရင် ပြန်ပေးလို့ရအောင်... ပြီးတော့ နောက်ဆို ညသန်းခေါင်ကြီး ဘာမှ မဝယ်နဲ့တော့"
"အင်္ကျီ ဝယ်တယ် ဟုတ်လား"
ယန်ကျန့် ခဏတာ မှင်သက်သွားသည်။
ကျန်းယန်နဲ့ ကျန်းလီချင်တို့ ကျန်းဖန်ကို ရုတ်တရက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ မျက်လုံးထဲက ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ပြန်ပေါ်လာသည်။
သွားပြီ။
တစ္ဆေက သူတို့ကို ပစ်မှတ်ထားတာ မဟုတ်ဘဲ အန်တီ့ကို ပစ်မှတ်ထားတာပဲ။
နှစ်ယောက်သား ကိစ္စရဲ့ ပြင်းထန်မှုကို သဘောပေါက်လိုက်ပြီး ယန်ကျန့်ကို မကြည့်ရဲတော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ် တိုက်ရိုက် ပုံကျသွားသည်။
ယန်ကျန့်ရဲ့ အေးစက်တဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ဒေါသအရိပ်အယောင်တချို့ ရှားရှားပါးပါး ပေါ်လာသည်။ ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေက အိမ်မှာရှိတဲ့ ကျန်းယန်နဲ့ ကျန်းလီချင်ကို ပစ်မှတ်ထားတာ မဟုတ်ဘဲ နောက်ဆုံးမှာ သူ့အမေ ကျန်းဖန်ကို ပစ်မှတ်ထားတယ် ဆိုတာ သူ အပြည့်အဝ နားလည်လိုက်သည်။
"မင်းတို့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ... ဘာလို့ ရုတ်တရက် ကြမ်းပြင်ပေါ် ထိုင်ချလိုက်တာလဲ"
ကျန်းဖန်က လေးနက်မှုကို သဘောမပေါက်သေးဘဲ လျှောက်လာပြီး ကျန်းယန်နဲ့ ကျန်းလီချင်ကို ထူပေးဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။
ကျန်းလီချင်နဲ့ ကျန်းယန်တို့ မထကြဘဲ ယန်ကျန့်ကို ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ စိတ်မလုံစွာ လှမ်းကြည့်နေကြသည်။
"ဥက္ကဋ္ဌယန်... တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်မတို့ အန်တီ့ကို ကောင်းကောင်း မစောင့်ရှောက်နိုင်ခဲ့ဘူး"
ကျန်းလီချင် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ လုံးဝ အားလျော့နေပြီး တောင်းပန်စကားကတောင် အားမပါဘဲ အချည်းနှီး ဖြစ်နေသည်။
ကျန်းယန် တစ်ခွန်းမှ မပြောရဲပေ။
ဒီမှာရှိတဲ့ ဘယ်သူမဆို ပြဿနာ ဖြစ်လို့ ရပေမယ့် အန်တီတော့ မဖြစ်ရဘူး ဆိုတာ သူတို့ နားလည်သည်။ ယန်ကျန့်က အန်တီ့ကို ဂရုစိုက်ဖို့ သူတို့ကို ထပ်ခါတလဲလဲ မှာထားခဲ့သည်။ အန်တီ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် တာဝန် နည်းနည်းလေး ရှိရင်တောင် ဒီအိမ်မှာ ဆက်နေလို့ မရတော့ဘူး ဆိုတာ သူတို့ သိသည်။
ဒီအိမ်က ထွက်သွားရတာက ယန်ကျန့်ကို စွန့်ခွာရတာနဲ့ အတူတူပဲ ဖြစ်ပြီး သူတို့အတွက် သည်းမခံနိုင်တဲ့ ကြီးမားတဲ့ ပေးဆပ်မှုကြီး ဖြစ်သည်။
ယန်ကျန့်ရဲ့ မျက်နှာထားက မည်းမှောင်နေပြီး ပြောပြလို့မရတဲ့ ဒေါသတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဒီအချိန်မှာ သူ တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ထလိုက်"
ကျန်းလီချင်နဲ့ ကျန်းယန်တို့ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ အားပြုပြီး ထလိုက်ကြသည်။ မျက်လုံးတွေက ရှောင်ဖယ်နေပြီး မျက်နှာတွေ ဖြူဖျော့နေကာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်နေကြသည်။
"ဒီကိစ္စ မင်းတို့နဲ့ မဆိုင်ဘူး... ငါ့အမေကို လုံခြုံရေး အိမ်ဆီ ခေါ်သွားပြီး မိုးမလင်းခင် ပြန်မထွက်လာနဲ့"
ယန်ကျန့် ဒေါသထွက်နေပေမယ့် သူ့ဒေါသက ရှေ့က လူနှစ်ယောက်အပေါ် မဟုတ်ဘဲ ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေအပေါ် ဖြစ်သည်။
"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... နားလည်ပါပြီ" ကျန်းယန် ကြောက်လန့်တကြား ပြန်ဖြေသည်။
ကျန်းဖန်က မေးလိုက်သည်။
"ယန်ကျန့်... ဘာဖြစ်နေတာလဲ"
"တာချန်းမြို့မှာ သရဲခြောက်နေတယ်... အဲဒီအကောင်ကို သား လိုက်ရှာနေတာ... စိတ်မပူပါနဲ့... သား ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်"
ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။
"သရဲခြောက်တယ် ဟုတ်လား... ထိခိုက်သေဆုံးမှုတွေ အများကြီး ထပ်ဖြစ်ဦးမလား"
ကျန်းဖန်လည်း နည်းနည်း တင်းမာသွားသည်။
"ဒီတစ်ခါ မဖြစ်ပါဘူး... ဒီတစ်ခါ သိပ်မပြင်းထန်ပါဘူး"
ယန်ကျန့် အများကြီး မပြောချင်ဘဲ စကားနည်းနည်းနဲ့ ဖြတ်လိုက်ပြီး ကျန်းလီချင်နဲ့ ကျန်းယန်ကို အချက်ပြလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက် မပေါ့ဆရဲဘဲ ကျန်းဖန်ကို လုံခြုံရေး အိမ်ဆီ အမြန် ခေါ်သွားကြသည်။
သုံးယောက်သား ထွက်သွားပြီးနောက် ယန်ကျန့် အက်ကွဲနေတဲ့ လှံရှည်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ပြီး လှည့်ထွက်လိုက်သည်။
တစ္ဆေက သူ့အမေ ကျန်းဖန်နဲ့ အရောင်းအဝယ် လုပ်ပြီးပြီ ဆိုတာ သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလိုက်သည်။ ပြီးတော့ ကျန်းဖန်ရဲ့ ဆန္ဒက အဝတ်အစား တစ်ထည်ပဲ ဖြစ်သည်။
တစ္ဆေက ဒီဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးပြီးတာနဲ့ ဆွေမျိုးတစ်ယောက် သေဆုံးရလိမ့်မည်။
ယန်ကျန့် အစိုးရိမ်ဆုံးက ဒါမဟုတ်ပေ။
တစ္ဆေဆိုးက သူ့အမေဘေးနားမှာ တောက်လျှောက် ဝဲပျံနေမှာကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
တစ္ဆေတွေနဲ့ ဆက်ဆံရတာက အမြဲတမ်း အန္တရာယ်များသည်။ အထူးသဖြင့် ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တစ္ဆေမျိုးနဲ့ဆိုရင် အန္တရာယ် အကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်မှာ စိတ်ပူနေဖို့ အချိန်မရှိပေ။ ဒီကိစ္စကို မြန်မြန် ဖြေရှင်းပြီး တစ္ဆေကို ချုပ်နှောင်ရမည်။ မဟုတ်ရင် သူ့အမေ အန္တရာယ် ရှိနိုင်သည်။
ခဏတာ ပေါ်လာပြီး ခဏတာ ပြန်ထွက်သွားသည်။
ယန်ကျန့် ဖျင်အန်း ဟိုတယ်ဆီ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ရောက်လာသည်။
"ယန်ကျန့်... ပြဿနာ ဖြစ်နေပြီ... ငါ့အမေဆီက ဖုန်းအခုလေးတင် လာတယ်... သူ သရဲခြောက်ခံနေရပုံပဲ"
ယန်ကျန့် ပေါ်လာတာနဲ့ ဝမ်ရှန်းရှန်းက လက်ရှိ အခြေအနေကို ချက်ချင်း သတင်းပို့သည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ" ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။
"ငါ့အမေ အိမ်မှာ ရှိနေတုန်း တစ်ယောက်ယောက် တံခါးလာခေါက်တယ်... တံခါးဖွင့်လိုက်တော့ ငါ့အဖေ ကုမ္ပဏီက ပြန်လာတာ တွေ့လိုက်ရတယ်..."
ဝမ်ရှန်းရှန်း အခြေအနေကို အမြန် ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။ ကျန်းလီချင်နဲ့ ကျန်းယန် ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာနဲ့ အရမ်း တူနေသည်။
တစ္ဆေက ဆွေမျိုးတစ်ယောက် အဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး တခြားသူတွေကို ဆုတောင်းမိအောင် လမ်းကြောင်းပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝမ်ရှန်းရှန်းရဲ့ အမေ ဝမ်ဟိုင်ယန်က အလိမ်ခံလိုက်ရသည်။ သူမရဲ့ ဆန္ဒက ပုလဲလည်ဆွဲ တစ်ကုံး ဖြစ်သည်။
ဒီအချိန်မှာ မြောင်ရှောင်ရှန်းလည်း လက်ထဲက ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီး မျက်နှာလေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်
"ငါ့အဖေဆီမှာလည်း ပြဿနာ ရှိနေတယ်"
"နင့်အဖေက တာချန်းမြို့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ... ဒီလောက်ဝေးတာတောင်..."
လျိုချီ သံသယနဲ့ ပြောလိုက်စဉ် သူ့ဖုန်းလည်း မြည်လာသည်။
ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။
"ဖုန်းကိုင်စရာ မလိုတော့ဘူး... အခြေအနေတွေက အတူတူပဲ... ငါတို့ ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေ တစ္ဆေရဲ့ ပစ်မှတ်ထားတာ ခံလိုက်ရပြီ... သူတို့အားလုံး တစ္ဆေနဲ့ အရောင်းအဝယ် လုပ်မိသွားကြပြီ... အခု ငါတို့ရဲ့ ဆွေမျိုးတွေက တစ္ဆေဆိုးရဲ့ ခြိမ်းခြောက်တာ ခံနေရပြီ... ငါတို့သာ တစ္ဆေနဲ့ မပူးပေါင်းရင် အဲဒီ သေစေနိုင်တဲ့ လက်ဆောင်ကို ပို့လိုက်လိမ့်မယ်... ပို့ပြီးတာနဲ့ အရောင်းအဝယ် ပြီးမြောက်သွားမယ်... ပြီးရင် ဘာဖြစ်မလဲ ဆိုတာ မင်းတို့ အားလုံး နားလည်မယ် ထင်ပါတယ်"
"တောက်"
လျိုချီက အဆက်မပြတ် မြည်နေတဲ့ ဖုန်းကို ညှစ်ပြီး ပေါက်ခွဲလိုက်ရာ အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေသွားသည်။
"အခု တကယ် ဆိုးသွားပြီ... သတိမထားရင် အားလုံး သေကုန်တော့မယ်"
ကျန်းဝေ့ စိတ်ပူပန်စွာ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်နေသည်။
မြောင်ရှောင်ရှန်း နှုတ်ခမ်းကို ဖိပြီး ပြောလိုက်သည်။
"တစ္ဆေက အခု ဝှက်ဖဲတွေ ပိုကိုင်ထားပြီ... ငါတို့က ခံစစ်ဘက် ရောက်နေပြီ... သူက ငါတို့နဲ့ လောင်းကစား လုပ်နေတာ... သန်းခေါင်မတိုင်ခင် ငါတို့ သူ့ကို မချုပ်နှောင်ဘူး ဆိုတဲ့အပေါ် လောင်းကြေးထပ်နေတာ... တစ္ဆေ နိုင်ရင် သူက လုံးဝ လွတ်လပ်သွားပြီး စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ ချည်နှောင်မှုကို မခံရတော့ဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါတို့က မလောင်းရဲကြဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှုံးရင် ဆွေမျိုးတစ်ယောက် ဆုံးရှုံးရမှာမို့လို့ပဲ"
"ဒါဆို နင်က တစ္ဆေကို ပေါ်လာခွင့်ပြုပြီး သန်းခေါင်ကျော်တဲ့အထိ လွှတ်ပေးထားချင်တာလား... အဲဒီလို လုပ်လိုက်ရင် တစ္ဆေက ငါတို့ မိသားစုတွေကို လွှတ်ပေးမယ် ထင်နေလား"
ဝမ်ရှန်းရှန်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ယန်ကျန့်... အဲဒီတစ္ဆေရဲ့ လွှမ်းမိုးတာ မခံပါနဲ့... ပြဿနာ အားလုံးကို တစ်ခါတည်း ပြီးပြတ်အောင် သန်းခေါင်မတိုင်ခင် သူ့ကို ချုပ်နှောင်လိုက်ပါ"
လျိုချီ ခဏ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ပြောသည်။
"ပြဿနာက အဲဒီလို လုပ်လိုက်ရင် သန်းခေါင်မတိုင်ခင် တစ္ဆေက ငါတို့ ဆွေမျိုးတွေကို စတင် သတ်ဖြတ်တော့မှာ"
"တစ္ဆေကို သန်းခေါင်ကျော်တဲ့အထိ လွှတ်ပေးလိုက်ရင်တောင် ငါတို့ မိသားစုတွေကို လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... သဘာဝလွန် အရာတွေကို ယုံကြည်လို့ မရဘူး... သူက လူမဟုတ်ဘူး... သိက္ခာတရား မရှိဘူး... အရောင်းအဝယ် လုပ်ပြီးပြီ ဆိုရင် တစ္ဆေက ဆက်လုပ်နေမှာပဲ"
ဝမ်ရှန်းရှန်း ပြောလိုက်သည်။
လျိုချီက ပြောသည်။
"ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေက သန်းခေါင်ကျော်သွားရင် စည်းမျဉ်းတွေကနေ လွတ်မြောက်နိုင်ပြီး ငါတို့ ဆွေမျိုးတွေနဲ့ အရောင်းအဝယ်ကို အကန့်အသတ်မရှိ ရွှေ့ဆိုင်းထားနိုင်တယ်"
ဝမ်ရှန်းရှန်း ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
"တစ္ဆေက ဒီနည်းလမ်းကို သုံးပြီး ငါတို့ကို တစ်ခါ ခြိမ်းခြောက်နိုင်ရင် ဒုတိယအကြိမ်၊ တတိယအကြိမ်လည်း လုပ်နိုင်မှာပဲ... တစ္ဆေရဲ့ တောင်းဆိုမှုတွေကို အကြိမ်တိုင်း ငါတို့ သဘောတူပေးရမှာလား... သူ့ကို ချုပ်နှောင်လိုက်တာက ပြဿနာကို တစ်ခါတည်း ပြီးပြတ်စေတယ်... သူ့ကို ထားထားရင် ဘေးဆိုးကြီး ဖြစ်နေဦးမှာ... လျှို့ဝှက်အန္တရာယ်ပဲ... တစ္ဆေက သတ်ချင်တဲ့အချိန် ဘယ်သူ့ကိုမဆို သတ်လို့ရတယ်... ငါတို့ ဆွေမျိုးတွေကို ဆုံးရှုံးရဦးမှာပဲ... ပိုတောင် များချင် များဦးမယ်"
"ဝမ်ရှန်းရှန်း ပြောတာ အဓိပ္ပာယ် ရှိတယ်... ဒီတစ်ခါ ငါ သူ့ဘက်ကပဲ" ကျန်းဝေ့ သူ့ရပ်တည်ချက်ကို ပြသလိုက်သည်။
"ယန်ကျန့်... မင်း ဆုံးဖြတ်ပါ... မင်း ဘာဆုံးဖြတ်ဆုံးဖြတ် ငါ လေးစားပါတယ်"
လျိုချီ ယန်ကျန့်ကို လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။
ဒါက နာကျင်စရာကောင်းတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဘယ်သူမှ ဆုံးဖြတ်ချက် မချရဲကြပေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ပေါ်မှာ အသက်တွေ အများကြီး မူတည်နေလို့ ဖြစ်သည်။
"ငါလည်း အတူတူပါပဲ... ဆွေမျိုးတွေ ဆုံးရှုံးရမယ့် အန္တရာယ်က ငါတို့ချည်းပဲ မဟုတ်ဘူး... ယန်ကျန့်လည်း ခံစားနေရတာ... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ စွမ်းရည်က အကန့်အသတ် ရှိတော့ နင့်ကိုပဲ လွှဲပေးရတော့မယ်... နင် ဘာဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ ချချ ငါ ထောက်ခံပါတယ်"
မြောင်ရှောင်ရှန်း ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်ရှန်းရှန်းနဲ့ ကျန်းဝေ့တို့လည်း ယန်ကျန့်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဒီအချိန်မှာ ဖိအားတွေက သူ့အပေါ် နောက်တစ်ကြိမ် ကျရောက်လာပြန်သည်။
ဒါပေမဲ့ ယန်ကျန့်က ဒီလို အခြေအနေမျိုးနဲ့ ယဉ်ပါးနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူက ဆုံးဖြတ်ချက် ချမှတ်သူ ဖြစ်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ ထူးခြားနေသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့အမေလည်း ဒီသဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်မှာ ပါဝင်နေလို့ ဖြစ်သည်။
"ငါ့ကို စဉ်းစားခွင့်ပြုပါ"
ယန်ကျန့် ဆုံးဖြတ်ချက် ချဖို့ မလောပေ။ သူ တွေးတောနေသည်။
ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ အချိန်သိပ်မကျန်တော့ပေ။
ည ၁၁ နာရီခွဲ ရှိနေပြီ။
နောက်ဆုံး နာရီဝက်ပဲ ကျန်တော့သည်။
ဒီနာရီဝက် အတွင်းမှာ တစ္ဆေက သေချာပေါက် ပေါ်လာလိမ့်မည်။ အရောင်းအဝယ် ဆက်ဖြစ်မလား ဆိုတာက ယန်ကျန့်အနေနဲ့ တစ္ဆေကို သန်းခေါင်ကျော်တဲ့အထိ အခွင့်အရေး ပေးမလား ဆိုတဲ့အပေါ် မူတည်နေသည်။